Het laatste stukje Algarve, onderweg naar Spanje

Van 17 t/m 23 dec

We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Olhao, maar we gaan weer verder. Ik schreef in de vorige blog dat het kurkmuseum hier 500 meter vandaan was, nou dat klopt dus niet. Soms lezen we zoveel artikelen dat we zaken door elkaar halen! Het is zo’n 20 km verderop en het is geen museum, maar een fabriek. We hebben ons van tevoren op hun website  aangemeld en hebben een afspraak voor een rondleiding. Hier in de regio is ook een kurkmuseum, maar wij hebben gekozen voor de fabriek, dat leek ons interessanter.  Angela, de gids, spreekt goed Engels en neemt ons mee door het hele proces van de kurkwinning. Wij vinden het absoluut de moeite waard, na al die kurkeiken onderweg, de vele souvenirs in de winkels en al die kurken op de wijnflessen vonden wij dit een mooie manier om te zien wat er met al dat kurk gebeurt. Het is een intensief arbeidsproces en de gids geeft ook aan dat het steeds moeilijker wordt om mensen te vinden die dit ambacht nog beheersen. Vooral het moment waarop de kurkeik geschild kan worden is een kwestie van voelen en horen, is de kurk voldoende rijp is om gepeld te worden? Gebeurt dat niet zorgvuldig dan wordt de eik beschadigd en is de kurk van slechte kwaliteit. Het zijn een paar leerzame uren! We kopen aan het eind van de rondleiding een schaal van kurk, onze eerste grote souvenir. We hebben ons al die maanden ingehouden om iets te kopen. Grote spullen kunnen we niet kwijt in de camper en kleine frummeltjes hebben we thuis al genoeg. Wel kopen we regelmatig ansichtkaarten en dan het liefst een beetje bijzondere, gekke of lelijke, als het maar geen standaard ansichtkaart is en we hebben een paar sleutelhangers gekocht maar dat is het dan ook wel. Met deze fruitschaal zijn we dan ook allebei erg blij.

Angela, de gids in de kurkfabriek

Na het bezoek aan de kurkfabriek rijden we naar Tavira. We kijken nog wel even op de website of de camperplaats plek heeft, want wat we helemaal niet verwacht hadden is dat deze grote camperplek van ruim 100 plaatsen steeds vol is. Op de website staat aangegeven dat er vandaag nog 3 plekken beschikbaar zijn. We stellen de lunch dus nog even uit en rijden eerst naar Tavira en kunnen inderdaad nog op de camperplek terecht. Rob heeft inmiddels wel hoofdpijn want we lunchen veel te laat. ’s middags wandelen we nog even naar het centrum, maar Rob blijft zich niet fit voelen, dus wordt het een kort bezoekje. Rob doet een middagtukje en ik werk alvast aan de nieuwe vlog en maak eten, dan is deze dag ook weer voorbij.

wandelen door Tavira

De volgende dag kunnen we op een iets betere plek staan, de camperplek is direct aan een spoorlijn en een aantal plekken staan nauwelijks 3 meter van de rails af. Daar hebben wij de eerste nacht ook gestaan en we voelen de camper zachtjes schudden als de trein voorbij komt. Gelukkig is het geen enorm lawaai, maar als we een plekje iets verder van de rails af kunnen krijgen gaan we dat doen. Verder is het een mooie camperplaats, met een goede douche, heerlijk!! We blijven hier een paar dagen staan, fietsen naar het strand en naar het centrum. Tavira is een leuk stadje, het oude centrum is deels autovrij met leuke pleintjes en volgens de artikelen over deze plaats zijn er 38 kerken! We zijn ze maar niet gaan tellen.

Tavira heeft een klein autovrij centrum

 Het is heerlijk weer en dat is een goede gelegenheid om het elektrische kookplaatje dat we vorige week gekocht hebben, buiten uit te proberen. In de camper hebben we 3 gaspitten, maar die zijn alle drie te groot om een stoofschotel te laten sudderen, zelfs met een vlamverdeler lukt dat niet echt. Buiten koken is sowieso prettig, lekker de ruimte op de grote tafel om alles neer te zetten en het kookplaatje werkt prima. Eens in de zoveel tijd maak ik een grote  pan met bolognesesaus, smoorvlees of soep en vries dat dan in. Altijd fijn om wat extra’s te hebben en dit zijn gerechten die ik toch niet in kleine porties kan maken. We gaan nog wel even op zoek naar een grotere pan en vinden die bij een Chinese winkel (een soort Action). Zo groot als deze winkel is hebben we ze echt nog niet gezien. Een enorme hal met van alles en nog wat, de gemiddelde action past er zeker 5x in!

Zo wordt het 23 december en na 64 dagen in Portugal rond gezworven te hebben gaan we de grens met Spanje over. Wat hebben we hier een prachtige tijd gehad. Boven in de Dourovallei met de kleine dorpjes waar nauwelijks toeristen komen, de overweldigende landschappen langs de Dourorivier. Later de heerlijke dagen met Mara, onze dochter en de uitstapjes samen met haar rondom Lissabon. Weer terug het binnenland in naar de graanschuur van Portugal, de streek Alentejo. Geen bergen meer, maar veel dorpjes met kastelen en een glooiend landschap met vee, olijfbomen, kurkeiken en ook hier enorm vriendelijke mensen. Daarna het laatste stuk, de Algarve waar we in steeds drukker gebied komen, opeens overal campers om ons heen en drukke dorpen en stadjes. Toch ook wel gezellig en het valt ons mee hoeveel gedoogplekken er in de winter zijn. In Portugal zijn de regels rondom gedoogplekken en wildkamperen vorig jaar behoorlijk aangescherpt en inmiddels zijn er ook bekeuringen gegeven aan wildkampeerders. De verhalen over wildkamperen en boetes klonken daardoor nogal dreigend. Toch hebben we op veel plekken vrij kunnen staan en wel een aantal keren politie rond zien rijden, maar we zijn nooit gesommeerd om te vertrekken. We hebben genoten van Portugal en verwachten en hopen allebei dat we hier nog wel eens terugkomen.

Voor dit moment gaan we Spanje in. We hebben een camperplek net onder Sevilla geboekt voor 14 dagen! Misschien wel erg lang, maar het lijkt ons fijn om daar de feestdagen door te brengen. De eigenaar kookt voor zijn gasten, dus eerste kerstdag en oudejaarsavond eten we in ieder geval met een hele groep. Misschien dat we ook nog wel een auto gaan huren en een dagje naar Sevilla gaan, de tijd zal het leren.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Verder langs de mooie kust van de Algarve

10 t/m 16 dec

We nemen afscheid van Lot, Gijs, hond Noortje, Bram, Nienke en kleine Benjamin. We hebben het gezellig met elkaar gehad en het voelt heel vertrouwd met elkaar. We vinden dit best bijzonder, want ze zijn net zo oud als onze kinderen, maar er is een klik en dat is gewoon fijn. Het wordt ook tijd om verder te gaan. We rijden naar Alvor. Daar staan we op een, naar ons idee, een beetje troosteloos parkeerterrein, maar wel met een prachtig strand. Bijna alleen op het strand maken we een heerlijke wandeling met forse tegenwind en een heel blije hond, die alle ruimte heeft om flink te rennen. Op de pier die ons eindpunt is genieten we allebei van het mooie uitzicht en een windje op onze huid. Via een wandelpad lopen we terug naar de camper en bij een strandpaviljoen doen we nog een drankje. We slapen hier prima, bij aankomst was het hier nog druk met auto’s,  dat klopt ook wel, want we staan naast een voetvalveld. Als de laatste wedstrijd gespeeld is, wordt het snel stil om ons heen en staan we met een stuk of 6 campers op het parkeerterrein.  We hadden bedacht om de fietsen maar weer eens te pakken en naar Portimão te fietsen. Het weer is echter spelbreker, al hebben we geen klagen hoor! We zijn nog steeds veel buiten, maar er valt af en toe een flinke regenbui en daar zijn we op de fiets niet echt dol op. Aangezien we de camperplek toch niet echt fijn vinden, besluiten we met de camper naar Portimão te gaan in de hoop daar een goede camperplek te vinden. Eerst even boodschappen doen en dan vinden we toch weer een prachtig plekje!

De mooie rotsen van Portimão

Vlak aan het strand, op een klif, net aan de rand van Portimão. Er staat nog één andere camper en we twijfelen nog even of deze plek ok is, maar eerst weer een strandwandeling en dan zien we wel wat we doen, de kustlijn met zijn rotsen en kliffen is weer adembenemend mooi! Als we terugkomen hebben we achterburen, het zijn Nienke en Bram! De anderen komen er ook nog aan en ’s avonds staan er zo maar weer 10 campers, waarvan zeker de helft Nederlanders. Het voelt prima om hier de nacht door te brengen en het is gezellig met deze bekenden om ons heen. De volgende dag gaan we  een flinke wandeling maken, eerst over het strand, Praia dos Tres Castelos, met prachtige zuilen van zandsteen. Doet ons wel een beetje denken aan het strand van de kathedralen in noord Spanje. Daarna via Praia da Rocha, een prachtig strand met een houten wandelpromenade, langs een heleboel strandpaviljoens. Enkelen zijn er nog open, maar het meeste is gesloten tot het seizoen in het voorjaar weer begint.

We lopen door tot de jachthaven en dan langs de Arade rivier het land in. We zijn op zoek naar het oude centrum van Portimão, maar dat is er gewoon niet meer. Er zijn een paar gebouwen mooi gerestaureerd, zoals het museum en 2 kerken bij het plein van de Republiek en de straatjes er om heen zijn wel oud, maar ook zwaar verwaarloosd. Verder heeft Portimão veel hoogbouw, vanaf de jaren 60 tot nu. Voor een strandvakantie is het vast een heerlijke plek, maar wij vinden het nogal zielloos. Neemt niet weg dat wij het hier fantastisch vinden! Waarom? We staan 10 meter van het strand, op een parkeerterrein waar we mogen staan en ook nog gezellige mensen om ons heen! Lot en Gijs helpen ons om wegwijs te worden in het regelen van de juiste papieren om Boris Marokko in te krijgen. Ja, inderdaad, we willen nog naar Marokko! Zij zijn er al even mee bezig en het wordt tijd dat we dit ook gaan regelen. Er moet een bloedtest gedaan worden om vast te stellen of de rabiës vaccinatie wel voldoende werkt. Bij hun hondje is dat niet het geval en dat kost tijd om het geregeld te krijgen. We gaan  op de dag dat we verder rijden eerst naar de dierenarts, waar zij ook geweest zijn. Het bloedprikken is zo gedaan, we horen Boris wel even piepen, wij mogen niet mee de behandelruimte in, maar hij komt kwispelend weer tevoorschijn. Dan duurt het nog een uur voor alle papieren en instructies voor ons geregeld zijn. Ze zijn super behulpzaam en  leggen ons goed uit welke stappen er nog genomen moeten worden, maar het begin is er. Het bloed wordt nu opgestuurd naar een laboratorium, over een week of 3 is de uitslag bekend, dan moet het papierwerk verder geregeld worden bij een andere dierenarts omdat we niet op één plek blijven, we gaan het zien. Nu rijden we verder naar Silves, dat lijkt een leuk plaatsje te zijn en er is een camperplek en we hebben dringend behoefte aan water en stroom. De zonnepanelen kunnen op dit moment niet voldoende stroom leveren omdat de zon niet genoeg schijnt.

het kasteel van Silves

Bij aankomst eerst maar eens een rondje Silves. Het ziet er aardig uit, maar lijkt niet heel bijzonder, wel pakken we een terrasje, fijn in de zon, met een drankje. Als er wolken voor de zon schuiven lopen we terug naar de camper. De volgende ochtend is het tijd om te soppen. De camper is gewoon vies van binnen! Een ochtendje huishouden, zoveel mogelijk apparaten aan de stroom en ook onszelf even een flinke douchebeurt gunnen en dan kunnen we er weer even tegen. Halverwege de middag is het na een paar flinke buien strak blauw en gaan we nog een keer naar de stad. We gaan het kasteel bezoeken en laten Boris in de camper. We wandelen door het centrum, wandelen over de kerstmarkt en door een paar leuke kleine straatjes. In één van die straatjes ontdekken we een pedicure en omdat ik een klein voetprobleempje heb maak ik daar een afspraak voor later op de middag. Daarna lopen we naar het kasteel en wandelen over de muren. Van het kasteel is niets overgebleven, behalve een paar funderingen en het waterreservoir. Het is toch de moeite waard, de uitzichten zijn geweldig en we genieten van de wandeling over de kasteelmuren in het zonnetje. Even snel naar de camper, Boris halen, naar de pedicure en Rob en Boris doen nog een rondje kerstmarkt en centrum. Al met al is Silves toch best een leuk plaatsje!

Silves is een stadje waar veel ooievaars nestelen

Na 2 nachtjes is het toch tijd om de camperplek te verlaten en op pad te gaan naar de volgende plek. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Als Rob water vult schiet het vulstuk de watertoevoer van de camper in, in een lange slang die goed verborgen is en uitkomt in de watertank van de camper. Dat wordt dus iets later vertrekken, Rob bedenkt een aantal opties en uiteindelijk door de tank te vullen komen de losse onderdelen tot vlak bij de tank. Door de waterslang los te koppelen kan hij het er met een haaknaald uit pulken. Anderhalf uur later dan de bedoeling was gaan we dan toch vertrekken. We rijden naar de Seven Hanging Valley’s. Daar zijn we in maart ook geweest toen we bezoek uit Nederland hadden. We zijn er nu weer dicht in de buurt, dus maken we een stop om nog eens van dit prachtige kliffen landschap te genieten. Inmiddels is het er behoorlijk veranderd, het zanderige terrein is een keurig parkeerterrein geworden. Er zijn veel meer trappen op de kliffen waardoor het lopen makkelijker is en……………er mogen geen campers meer in de straat waar het parkeerterrein is. Dat zien we veel, straten waar geen campers meer in mogen. Er is het laatste jaar behoorlijk wat aanscherping geweest van plekken waar campers niet meer zijn toegestaan. We gaan er toch stiekem in en zien nog een paar campers op het parkeerterrein. Wat niet verandert is?

Een stukje van de Seven Hanging Valley’s.

De prachtige kliffen en de bulderende zee en de zon die schittert over het water. We maken een korte wandeling en vertrekken dan weer met de camper van deze mooie plek. We komen vast nog eens terug. Nog een uurtje rijden, voorbij Faro en dan zijn we in Alhoa. Een groot parkeerterrein vol met campers. Dit is een gedoogplek, voor zolang er niet gebouwd wordt. Een parkeerterrein iets verderop was ook een gedoogplek, maar daar wordt nu gebouwd. De ligging van de plek is super. Stadje en haven allebei op loop afstand.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

van Alentejo naar de Algarve

3 t/m 10 december

Van ons mooie plekje aan de oceaan bij Vila Nova de Milfontes rijden we een klein stukje het binnenland in, we staan uiteindelijk maar 1,5 km hemelsbreed van de kust. We gaan naar een camperplaats, onze huishoudaccu is aardig leeg en met dit grijze weer kunnen we niet genoeg bij laden. We komen terecht op een heel eenvoudige camperplek, met 2 wc’s en een douche, maar wel een fijne plek met een heel aardige eigenaar. We denken 1 nachtje te blijven, maar het worden er 3. We wandelen het dorpje in op zoek naar wat terrasjes, maar vinden een dorp vol Aziatische arbeidsmigranten. Veel jongemannen die op deze zondag samen naar de Intermarché wandelen om water te halen en met elkaar wat gezelligheid zoeken. Het geeft een vreemde aanblik, al die jongemannen, hier en daar een gezin en nauwelijks Portugezen. Dit is een gebied waar veel kassen en tuinbouw zijn en waar deze mannen werken. Het geeft ons wel weer iets om over na te denken en al stralen ze geen troosteloosheid uit. Het moet toch afschuwelijk zijn om zo te werken en te leven, ver van alles wat je lief is. Net als bij ons in Nederland veel gebeurt met louche contracten, dan zijn deze mannen voorlopig niet vrij om te gaan waar ze willen.

camperplaats Sao Teotonio

Ondertussen wandelen wij in een prachtig gebied met enorm veel woeste erfhonden, die bijna door het gaas of schutting komen als wij met Boris voorbij komen. Aan de rand van al dit heftigs ligt camperplaats Aguas Vivas als een oase van rust en gezelligheid. We spreken er verschillende Nederlandse stellen en hebben hier een paar fijne dagen. Dan is het tijd om verder te rijden, het plan is Sagres. We hebben een route uitgestippeld, via supermarkt, dorpje Odeceixe, strand voor een wandeling en lunch en dan door naar Sagres. Het gaat allemaal zoals we bedacht hebben, tot aan het strand. Er is een groot parkeerterrein met veel campers en veel busjes met surfers, de zon schijnt, dus waarom verder rijden? Dat doen we dan ook niet. We spreken 2 Nederlandse  stellen waarvan we er één al op Instagram volgen en zij ons en hebben daar gezellig contact mee. Boris kan zelfs even los spelen met Noortje hun hond en nog een aantal honden die daar rond rennen. Na de lunch trekken we de korte broek aan! en wandelen over het strand op zoek naar een plekje in de zon om te genieten van het strand. Dit zijn toch echt geluksmomentjes en we leren steeds beter die te pakken! Hoezo we zouden naar Sagres? Hier is het goed, dus rijden we niet verder!

praia do Amado

De volgende dag komt het water met bakken uit de lucht. ’s morgens Boris uit laten, ik kom drijfnat terug. We besluiten naar het dichtstbijzijnde dorp te rijden. Daar is een Lidl, camperplek en wasserette op een afstand van 200 meter van elkaar. Bij de wasserette is het een drukte van belang, maar Rob nestelt zich er tussen en weet twee wassen te draaien, terwijl ik binnen op ruim en de schone was weer wegwerk. Rob heeft nog wel een sprintje moeten trekken om een paar vrouwen te ontlopen die met elkaar slaags raakten om de droger die Rob leeg haalde te gaan gebruiken. Arme Rob! Op de camperplaats alles gedaan wat gedaan moest worden en dan zijn we klaar. Wat nu? Alsnog naar Sagres rijden? Het regent nog steeds! We gaan terug naar het strand en wachten daar het slechte weer wel af, het is een prima plek voor nog een nachtje en dan zien we morgen wel verder.

Kaap San Vincente, het meest westelijke puntje van Europa

De volgende dag is het ’s morgens van alles wat, als ik Boris uitlaat is het heerlijk zacht, een half uur later komt het weer met bakken naar beneden. Volgens de voorspellingen moet het toch een redelijk droge dag worden met een zonnetje en af en toe een bui. We wagen het er op en rijden naar Sagres. We verwachten er niet zoveel van, maar het meest westelijke puntje van Europa willen we toch wel echt zien. Als we er aan komen schijnt het zonnetje, er waait een zacht windje en de temperatuur is aangenaam. Het allerbelangrijkste is echter dat het behoorlijk helder is en dat maakt dat we ver over de kliffen kunnen kijken en kunnen genieten van de prachtige vergezichten, het is fijn om daar een stukje te wandelen. Vandaar rijden we naar het fort bij Sagres, eerste even lunchen en dan een wandeling over het terrein van het fort. We laten Boris in de camper omdat we vermoeden dat hij niet mee naar binnen mag. Als we daar zijn komen we tot de conclusie dat hij wel mee had gemogen. Maar goed, hij moet ook af en toe alleen in de camper kunnen zijn en de camper staat op een goede plek, dus voor dit moment is het prima dat hij niet mee is. We maken een heerlijke wandeling over het terrein van het fort, genieten van de uitzichten, zien weer een paar bufones, bezoeken het museum van het fort (erg mooi!) snuffelen nog even in de souvenirshop en lopen in gestrekte draf terug naar de camper. Want er komt een bui aan. We hebben tussen de buien door een heerlijke zonnige dag gehad en blijven op het parkeerterrein voor het fort staan. ’s avonds staan er wel zo’n 40 campers en busjes.

het kerkje in het fort van Sagres

In de camper rustig koken, een vriend bellen die morgen jarig is en dus even lekker bijpraten. We wandelen de volgende dag ook even naar de haven van Sagres, weer heerlijk in het zonnetje. De weersvoorspellingen komen gelukkig ook weleens niet uit. Er zouden een paar erg slechte dagen aan komen, maar we hebben alleen af en toe een bui. Als het droog is, is het gewoon heerlijk weer. Verder dus naar de haven, Het is een mooie grote natuurlijke baai met vissers en toeristenboten. In het seizoen kun je hier boeken voor een tochtje dolfijnen spotten. Nu is het er stil en verlaten. Na een klein rondje lopen strijken we neer op een terras voor een espresso en wandelen terug naar de camper. We hebben in ieder geval lekker gewandeld. Vlakbij de haven hebben we de Nederlanders weer gesproken die we op het strandje ook al gezien hebben en ook zij gaan naar Lagos. We spreken op hetzelfde parkeerterrein af en gaan ’s avonds met een hele club voetbal kijken. Supergezellig, wel jammer dat WE verliezen. We staan echt op een superplek, echt aan de rand van de oude stad, we blijven hier een dagje. Er zijn veel leuke eettentjes, dus we gaan lekker lunchen. We gaan ook even apart op stap voor een paar kleine kerstcadeautjes voor elkaar. We hebben onszelf al een groot cadeau gegeven, we gaan iets heel gezelligs met kerst en de jaarwisseling doen!

Kerst in Lagos

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Alentejo, van het glooiende binnenland naar de ruige kust

26 november t/m 3 december

Gisteravond op straat naar een muziekgroep geluisterd, dat was een voorproefje voor de zondagavond. In het theater treden zanggroepen op die traditionele liederen zingen, we zijn wel nieuwsgierig en gaan een kijkje nemen. De zaal zit goed vol, wel voor bijna de helft met de koren in traditionele kleding. Na wat praatjes van de organisatie, we verstaan er echt niets van, ja een paar woorden: Obrigado, theatre, etnografica nou en zo nog een paar, maar daar hield het wel mee op!  We hebben een klein uurtje gekeken en vonden het echt wel leuk. De optredens van de mannenkoren vonden we mooier dan die van de vrouwen. Er was weinig instrumentale begeleiding bij en de vrouwenstemmen waren naar onze smaak te schel. We kunnen niet tot het eind blijven want we hebben nog een belangrijk telefoongesprek, dus gaan we op tijd terug. Leuk was het wel om in een zaal vol Portugezen naar zo’n optreden te kijken en luisteren.

zangkoor op een plein

We hebben een paar heerlijke dagen op de camping in Serpa, mede doordat het zonnetje lekker schijnt en we veel buiten zijn. Dat fijne buiten zijn is alleen als overdag de zon schijnt. ’s morgens is het nog erg fris en als eind van de middag de zon ondergaat is het meteen koud. We hebben zelfs de kachel al een paar keer aan gehad.

mooie avonden in Serpa

Voor we in Serpa aankwamen hebben we een steentje tegen de voorruit gehad. Het is minuscuul klein, maar het risico lopen dat het verder scheurt en we een nieuw raam nodig hebben willen we niet nemen. Op maandagochtend dus maar eens gaan bellen en het is via Aveco snel geregeld. We kunnen ’s middags al bij een bedrijf in Beja terecht. Dat ligt ook nog op onze route, dus dat gaat voorspoedig. Het duurt ’s middags wel wat langer voor het ook echt gerepareerd kan worden, want we staan ruim een uur voor de deur van het bedrijf te wachten en na verschillende telefoontjes blijkt het bedrijf verhuisd te zijn, 500 meter verderop in een andere straat! Daar aangekomen gaat er meteen iemand aan de slag en een uur later kunnen we weer vertrekken. Wat fijn dat dit zo snel geregeld is! We hebben niet het idee dat we in Beja verder iets willen zien, dus rijden we verder naar Castro Verde. Op een immens parkeerterrein staan nog 2 campers, de ene dichtbij de weg, de andere helemaal aan de andere kant. Na wat wikken en wegen gaan wij ook zover mogelijk bij de weg vandaan staan. Er rijdt best veel verkeer over de keienstraat en dat maakt veel lawaai. De volgende ochtend maken we een wandeling door dit slaperige plattelandsdorpje. We bezoeken, met Boris, het olielampjesmuseum. De dame bij de entree ziet ons twijfelen, want we staan even te bedenken of ik alleen naar binnen zal gaan of dat we later samen terug komen zonder Boris. Ze haalt ons alle drie naar binnen, Boris mag gewoon mee! Waarschijnlijk is dit het enigste museum ter wereld waar dit mag, superlief. Het is maar een klein museum, maar wel erg leuk. Het laat een grote variëteit aan olielampjes zien. Het zijn allemaal kleine lampjes, ze passen makkelijk in je handpalm, maar de variatie in afbeeldingen is enorm. Na een klein halfuurtje staan we weer buiten, na wel een donatie gedaan te hebben, want het museum was gratis. We hebben in de camper maar 1 koffie gehad en strijken nu op een terras in het zonnetje neer voor een espresso en wat lekkers. Na de lunch gaat Rob in zijn eentje winkelen, ja kerst komt er aan! En ga ik uitgebreid in de keuken een Italiaanse stoofschotel maken. Ik wordt er steeds handiger in om in zo’n kleine ruimte te koken. Vooral alles eerst snijden en klaar zetten, helpt daar wel bij. ’s avonds ons wekelijkse whatsapp gesprek met de moeder van Rob, even bijkletsen, meedenken met probleempjes en de vlog en blog bespreken.

olielampjes museum in Castro Verde

Op woensdag vinden we het tijd om weer verder te gaan, maar eerst de camper wassen en boodschappen doen. We rijden langs dorpjes, smalle wegen en weilanden richting de kust. Het binnenland is echt mooi! We zien weer heel wat ooievaars, koeien, schapen en een enkele roofvogel. Als we bij Vila Nova de Milfontes aankomen op de p4n plek die we hebben uitgezocht zijn we er allebei niet zo blij mee. Maar eerst even een wandeling over de kliffen om uit te waaien en Boris te laten rennen. Terug bij de camper vinden we de plek nog steeds niks. Het is een nieuwbouwwijkje met vooral vakantiewoningen, grotendeels verlaten en dat heeft iets naargeestigs. Tijdens het wandelen hebben we campers op een andere plek zien staan en daar rijden we naar toe, het is even speuren want het is een wirwar van doodlopende straatjes, maar we vinden het. Wat een gave plek! (Praia do Farol) verboden voor caravans en campers, maar op dit soort plekken wordt in deze tijd van het jaar niet streng gehandhaafd en we besluiten te blijven, uiteindelijk staan we er met nog 2 campers. We hebben een magnifiek uitzicht op de oceaan en het dorp. Morgen schijnt het weer mooi weer te worden, dat belooft een strandwandeling. We denken iedere ochtend, vandaag rijden we verder, maar na de koffie is de temperatuur heerlijk, het zonnetje schijnt, we zouden wel gek zijn om weer verder te gaan! Dus doen we dat niet en zo blijven we uiteindelijk 3 nachten staan op deze fantastische plek.

het strand bij Vila Nova de Milfontes

We maken strandwandelingen en een praatje op het strand. Ik neem zelfs weer eens de tijd om te sporten, dat schiet er zo vaak bij in en vanaf dat ik corona heb gehad, niets meer aan gedaan. Nu ben ik weer begonnen, een halfuur sporten naast de camper, trots en een fijn gevoel! De laatste dag is het zo lekker warm, we trekken zelfs de korte broeken aan en lunchen naast de camper, later als de wind opsteekt zoeken we met onze stoeltjes beschutting bij de kliffen op het strand waar Boris heen en weer rent op jacht naar strandvliegen. Het is ook een ideale plek om weer een training te doen met “volgen” en “blijven”. Iedere dag gaan en komen er campers, behalve de laatste avond. Dan staan we alleen, het is vrijdagavond en er staan wat auto’s met jongeren en muziek, maar dat houdt rond 22.00 uur op. Heel laat in de avond komt er nog een camper bij.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.