maart 2026 – We zijn op pad

28 maart 202627 maart 2026

Fantastisch uit eten en we delen laptops uit

9 t/m 11 februari

Vanuit het bijzondere Tafraoute rijden we naar camping Le Jardin in Taroudant. Weer zo’n prachtige route, besneeuwde bergtoppen, dorpjes en lange strakke wegen, maar iedere route is zo mooi. Le Jardin is een prima camping met een beetje nukkige baas, helaas. De jongeman die ons de plekken toewijst spreekt geen andere taal dan Arabisch, waardoor het niet helemaal lekker gaat. Als we later met de baas nog eens bespreken wat er gebeurde is zijn enige verontschuldiging “Ja maar, mijn personeel spreekt alleen Arabisch!” Oké, een les voor ons om dan de volgende keer te communiceren via google translate. De consequentie is dat wij een meneer volledig insluiten en opslokken met de groep. Gelukkig zit hij er niet mee en maken wij ons er ook maar niet druk om.

Rob gaat met Boris wandelen en een kijkje nemen bij het restaurant waar we morgen met de groep gaan dineren. 3 jaar geleden was het nog een olijfolieperserij en nu een mooi restaurant met een tuin. Na een half uur is Rob terug, we moeten over een half uur eten! Er is iets misgegaan met de boeking en de tafels zijn al gedekt, extra personeel ingehuurd en de borden al opgemaakt. Er is dus even geen keuze, de groep bij elkaar geroepen, allemaal snel optutten en op stap. Het is maar 10 minuutjes lopen van de camping en als we er aankomen ziet het er sprookjesachtig mooi uit. Overal kleden en kussens, een lange gedekte tafel, een prachtige tuin, wij vinden dit wel één van de hoogtepunten wat betreft het gezamenlijk eten.

Het is gezellig, iedereen heeft het goed met elkaar, geniet van het drinken en eten en de prachtige avond. Er is één minpuntje, er is veel teveel eten. Rob geeft dit ook aan bij de eigenaar, maar die wuift dat weg, in Marokko moet er altijd teveel eten zijn, dat is gastvrijheid. Dat begrijpen we dan ook wel en we gaan er van uit dat het eten dat over is ook wel een weg naar hongerige monden zal vinden. We bedanken de dames van de keuken met een glimlach en een fooi.

De volgende dag blijven we hier ook nog en omdat er geen programma is en we vanavond niet samen eten, worden er allerlei plannen gemaakt. Fietsen worden tevoorschijn gehaald, taxi’s worden via de receptie geregeld, de meneer met paard en wagen bij de entree krijgt een ritje en zo trekt een ieder zijn plan. Ook wij rommelen een beetje rond, drinken koffie tussen de deelnemers, Rob pakt de fiets en gaat op stap naar Taroudant, ik poets de camper en doe de administratie en zo vliegt de dag voorbij.

Vanuit Taroudant rijden we door weer zo’n mooi stuk binnenland, dit is de vallei van de Souss waarin we veel citrus en olijfgaarden zien en voor ons de ruig en rood en immens uitgestrekte Atlasgebergte. Vandaag hebben we een bijzondere stop, bij een vrouwencoöperatie. Endless on Wheels zoekt steeds nieuwe plekken waar de laptops een goede nieuwe bestemming vinden. Ajoub, docent op een school en drijvende kracht achter een vrouwencoöperatie waar tapijten verkocht worden, staat ons al op te wachten.

Onderwijs, vervoer, het is allemaal gratis in Marokko, maar voor armere families is de laptop vaak een struikelblok en zonder laptop kan er niet gestudeerd worden. Wij hebben flink wat laptops mee en die gaan we samen met Ajoub overhandigen. Ajoub heeft het allemaal geregeld en ook nu is de Marokkaanse gastvrijheid voor ons overweldigend! Heel veel drinken, noten, koekjes, allemaal lekkernijen waarvan we inmiddels weten dat ze niet goedkoop zijn. Er komen 8 studentes en leuk om te zien, pubers zijn overal hetzelfde. Giechelen, zich achter elkaar verstoppen, heel verlegen. Gelukkig zijn er een paar meisjes die wat meer lef hebben en die maken praatjes met de groep en willen ook wel iets over zichzelf vertellen. De meiden en Ajoub zijn blij met de laptops en hopelijk kunnen we er een volgende keer nog meer mee brengen!

Het is wel erg warm en we zijn ook een beetje onrustig omdat we nog een stuk moeten rijden, Hollandse onrust, dus! We proberen dan ook na ruim een uur er tussenuit te knijpen en er snel door te gaan, want de volgende camping wacht. De groep blijft nog even rondhangen, praatjes maken en kleden bekijken. Wij rijden nog 90 km en genieten van de Hoge Atlas en alle kleuren die daar bij horen.

In het dorp Aít Ben Haddou ligt bij een restaurant de kleine camperplaats Nouflla Maison, het is weer prima geregeld, het hele terrein is voor ons en met een beetje wringen passen we er alle 11 op. Een Oostenrijker wil er ook zo graag bij, maar dan blokkeren we de entree en dat lijkt ons geen veilig idee, helaas hij moet toch elders een plekje zoeken. ’s avonds eten we in het restaurant, waar we beginnen met een kleine verbouwing. Nou dat valt wel mee hoor, maar aan één kant van de tafels zijn banken langs de muur en aan de andere kant staan allemaal lage krukjes. Al snel worden de krukjes verwisselt voor stoelen en het personeel dat het ziet gebeuren snapt de bedoeling en helpen een handje mee, zodat iedereen redelijk comfortabel zit. Het kost sowieso soms al moeite om de wat langere mensen aan tafel te krijgen, want het is echt niet op Hollandse lange mensen ingericht. Dan heb ik het voordeel dat ik maar een kleintje ben!

Het eten is prima, er wordt weer veel water en jus d’orange geserveerd en meestal zijn er ook wel een paar die een eigen alcoholisch drankje mee brengen, als dit niet te opvallend gebeurt, hebben de meeste restauranthouders er geen probleem mee.

De volgende ochtend gaan we op stap naar de kasbah, waar onze gids Hassan al op ons staat te wachten. Deze kasbah is in veel films gebruikt en veel inwoners werken ook als figurant in de diverse films die hier opgenomen zijn. Hassan vertelt veel over hoe dat in zijn werk gaat als er opnames zijn en dat het dorp er veel voordeel aan heeft, al is het alleen al door de hoeveelheid toeristen die het trekt. We willen na afloop nog wat drinken met zijn allen en naaste een tapijtwinkel is een terras waar we met zijn allen neerstrijken. Voor ons weer een belangrijke les, met 20 mensen zomaar op een klein terras gaan zitten is voor de uitbater niet te doen. Rob gaat op een goed moment maar eens poolshoogte nemen, waar blijven de consumpties? Hij treft de man in totale verwarring in zijn keuken aan. Rob steekt dus een handje toe, eerst maar eens afwassen, want het serviesgoed is niet toereikend, dan helpen sinaasappels persen en uitserveren. Al met al zijn we zeker een half uur verder, de fooi schiet er vandaag bij in, die heeft Rob al in natura betaalt!

ps. Inmiddels zijn wij alweer een aantal weken in eerst Spanje en nu Portugal. In Spanje hebben we nog even gewacht op Myran en Peter die 4 dagen na ons terugkwamen uit Marokko. Heel handig, we konden zo meteen de administratie van onze reis overdragen en de spullen die we voorlopig niet meer nodig hebben, zijn er in hun garage nog bij gepropt. Natuurlijk ook even gezellig bij gekletst en samen in onze camper gegeten. Eerder hadden we ook Antoine en Anneke nog ontmoet, ook gezellig gekletst en succes gewenst met hun eerste groepsreis naar het mooie Marokko.

Daarna was het vooral even bijkomen, allebei flink verkouden en dus rustig aan. Ons plan om Portugal in te trekken zijn we na een week gaan uitvoeren. Op onze eerste plek in Tavira worden we hartelijk begroet door Henk en Janny, deelnemers van de groepsreis. We kletsen nog wat met elkaar, drinken gezellig in het zonnetje een borrel. En wij gaan heerlijk uit eten, van de groep hebben we als cadeautje geld gehad om uit eten te gaan, nou dat lukt. In het stadje vinden we een prima restaurant waar we heerlijk eten en natuurlijk nog eens nagenieten van de groepsreis.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

21 maart 202619 maart 2026

op naar het wonderschone binnenland

4 t/m 8 februari

In Aourir hebben we weer een prima plek met zijn allen. Gelukkig wordt het weer beetje bij beetje beter, dat is fijn want er staat een wandeling op het programma. We gaan met z’n allen in busjes naar de kust bij Tamraght waar we een strandwandeling van zo’n 5 km maken. Normaal is Paradise Valley ook een keuzemogelijkheid, maar door de vele regenval wordt dit geskipt en gaan we met zijn allen strandwandelen. Het is mooi weer, de branding is prachtig, heel veel surfers in het water. In Taghazout gaat de groep lunchen, in kleinere groepjes worden er mooie plekjes met uitzicht gevonden. Wij stappen nog maar eens een bank binnen om geld te wisselen, vandaag mislukt dit, maar er komt altijd weer een plek waar het wel lukt. Met een tas vol fruit en uien stappen we weer in de busjes terug naar de camping.

Op deze camping kun je van alles laten maken en de hele werkplaats probeert in razend tempo zoveel mogelijk handel te drijven. Dat lukt hun goed, want binnen een mum van tijd hebben zeker 5 camperaars een sun screen geregeld. Dit is een doek om op het voorraam te bevestigen zodat de temperatuur in de cabine redelijk stabiel blijft bij kou of warmte en er minder condens op de ramen komt. Er zijn zelfs 2 deelnemers die de screens uitbreiden over de motorkap heen zodat het tijdens winterreizen extra beschermd is. Wij laten dit aan ons voorbij gaan, weer een groot ding erbij, de garage is al zo vol. Wel bestellen we een hoes voor het kussen waar Boris altijd op ligt. Helaas gaat de communicatie niet helemaal goed, het is uiteindelijk een hele strakke hoes rondom het kussen geworden, terwijl ik het met elastiek wilde zodat het er makkelijk af kan om te wassen. Klinkt misschien een beetje onduidelijk, maar we zijn hier ook wel blij mee en ik ga in Nederland nog wel eens iets bedenken om dit op te lossen.

het naai atelier, waar ze van alles maken

Ook op deze camping eten we met de groep, dat is onderdeel van de reis, veel gezamenlijke maaltijden, uitstapjes en alles wat daar bij hoort. Op deze camping is het wel speciaal, de eigenaren zijn Duitsers, dus wat staat er op het menu? Schnitzel! Er is keuze hoor, maar het overgrote deel van de groep gaat voor de schnitzel. De keuken is klein, dus het duurt even voor iedereen eten heeft, maar er wordt flink gesmuld.

De volgende ochtend pakken we alles weer in, het wordt al een vast ritueel, het tempo is dan hoog. Helaas gaat dat soms ook mis. We weten weer dat we in Marokko zijn en op deze Duitse camping gaat daar nog een schepje bovenop. De vorige keer toen we hier waren was dat al zo en daar is nog niets in veranderd. Volgens de receptie komt het brood om 8 uur, dus sta ik met portemonnee en broodtas om 5 over 8 bij het winkeltje, dicht, geen brood. 8.15 geen brood, half 9 geen brood. Pas tegen 9 uur kan ik de broodbestelling voor de groep halen. Rob heeft ondertussen roggebrood en ontbijtkoek gegeten en als ik het brood heb uitgedeeld gaan we er snel van door.

we zien onderweg veel kuddes geiten en schapen

We gaan op weg naar Sidi Wassay, onze laatste stop aan de kust. Een mooie rit, en ook op deze camping worden we weer met open armen ontvangen. Samen met de jongeman van de receptie bekijken we een paar mogelijkheden voor onze groep en kiezen we een plek uit waar we redelijk bij elkaar kunnen staan. De deelnemers sturen mij een appje als ze in de buurt zijn, zodat ik ze bij de poort op kan wachten om ze een nummertje te laten trekken voor hun plekje en natuurlijk een praatje te maken. Iedere dag zijn er wel mooie verhalen over de tocht van de dag en voor iedereen is er een mooi plekje met uitzicht op de oceaan. Een deel van de groep gaat ’s middags op pad voor een natuurwandeling. Ook dit gaat weer gesmeerd, met een paar taxi’s en hulp van de camping om dit te regelen. Het verrast ons steeds weer, samen met campingpersoneel en Yassine onze steun en toeverlaat, loopt alles wat geregeld moet worden gesmeerd. Rob is wel regelmatig aan het bellen en appen, maar moeilijk is het nooit. Helaas blijven we maar één nachtje op deze camping, we vinden het allemaal te kort, gelukkig is de kapper aan huis wel snel beschikbaar.

de kapper komt bij de camper langs, service!

Van Sidi Wassay rijden we het binnenland in en rijden we een fantastische route, wat is Marokko toch prachtig, bergen, vergezichten, dorpjes en alles wat er op straat gebeurt. Tafraoute is een bijzondere plek in het rijtje bestemmingen waar veel reizigers in Marokko naar toe gaan. We worden op straat al opgehaald door Hassan, hij wist dat we komen en brengt ons naar een mooi stuk van het terrein, waar we allemaal in een grote kring kunnen staan. Wij blijven hier maar kort en dat betekent meteen hectiek! We inventariseren wie er mee willen met de 4×4 tocht die morgen op het programma staat. Er komt ook al snel een auto de was ophalen, er worden reparaties geregeld, tajines besteld en daar tussendoor lopen kinderen te bedelen, willen mensen allerlei klusjes voor je doen. Hoe sneu ook, we sturen de kinderen weg, het is hier bekend dat als de eerste kinderen iets gehad hebben er al heel snel tientallen kinderen komen en dan opdringerig worden en niet meer weggaan. We vermoeden dat de moeders iets verderop vanuit een busje de spulletjes van de kinderen in ontvangst nemen. Dat voelt toch allemaal niet heel prettig. Er zijn wel een aantal deelnemers die snoep, speeltjes, pennen en dergelijke mee hebben. Dit delen ze onderweg uit en worden daar met een grote glimlach voor beloond.

ook in Tafraoute staat de beachflag te wapperen

De aankomst hier in Tafroute is voor ons eventjes veel en ook Boris heeft daar last van, veel mannen in djellaba’s die ook wel een beetje bang voor Boris zijn en juist dan gaat hij tekeer als een dolle, waarschijnlijk voelt hij onze stress ook wel aan, dus hectiek! Gelukkig is dat na een uurtje minder en blijf ik even met Boris in de camper en regelt Rob buiten wat er verder nog te regelen valt. Als iedereen staat, keert de rust terug en genieten we van deze plek. Voor vanavond was er een kampvuur geregeld, Hassan vindt niets te gek, maar in goed overleg laten we het toch niet doorgaan, het waait te hard en dat risico gaan we niet nemen.

De volgende ochtend gaan we met een flink deel van de groep op stap. In 4 flinke 4×4 auto’s gaan we een tocht in de omgeving maken en dat begint bij de blauwe, roze en gele stenen van de Belgische kunstenaar Jean Verame, met liefst 19 ton waterverf heeft hij immense rotsblokken geschilderd. We bekijken dit kunstwerk met zijn allen en hebben er allemaal wel een mening over en dat is natuurlijk ook het leuke aan kunst, het levert altijd een gesprek op. We hebben hier een half uur om rond te dwalen, de auto’s wachten verderop op ons. De dag brengen we verder door met een wandeling in een oase, een rit langs oude berberdorpen en een bezoek aan een nomadenkamp. Hier zijn de kinderen erg gretig, beetje brutaal en na ingrijpen van één van de chauffeurs weten ze zich te gedragen. De volwassenen van het kamp blijven op afstand en lijken zich er niet zoveel van aan te trekken hoe de kinderen zich gedragen. We zijn er ook een beetje door overdonderd hoe dit gaat. We leren wel steeds beter dat we op sommige plekken echt de regie moeten nemen om het gezellig te houden, gelukkig gaat het meestal goed en wordt het gewaardeerd als je iets mee brengt.

dit kleine mannetje was in ieder geval heel blij met teigetje
en zijn mutsje

We hebben een heerlijke dag die voor ons zelfs als een vakantiedag voelt, we sluiten de tocht af met een heerlijke, late lunch in het dorp Tafroute. Door Hassan worden we na de lunch ook nog even meegenomen naar een tapijtwinkel. In eerste instantie hebben we daar allemaal niet zo’n zin in. Maar de eigenaar weet veel te vertellen over de verschillende technieken en patronen in de kleden, waardoor het toch interessant is. Een paar van ons twijfelen een beetje over de aanschaf van zo’n mooi kleed. Uiteindelijk gaat de koop niet door, de grote kleden zijn best prijzig en dat koop je niet in een halfuurtje. Ik ga wel met een aanwinst naar buiten, een oranje kussenhoes met bruine strepen is voor mij!

De volgende ochtend is het weer inpakken en ga ik op zoek naar de man met het brood, hij loopt met zijn fiets en broodmand over het terrein. Ik loop langs onze camper en tackel mezelf. Ik blijf met mijn voet in de lijn van Boris hangen en lig plat op mijn snoet. Gelukkig ziet niemand me en sta ik snel op, maar helaas, ik ben toch gespot en hulp wordt snel geboden, maar ik sta alweer overeind. Geknakt ego en geknakte bril, gelukkig heb ik een reservebril bij me.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

14 maart 202614 maart 2026

Meer kust, veel moois en we zien de zon

28 januari t/m 4 februari

We rijden vandaag naar een bijzondere plek op de route, Oualidia. Wij zijn hier zelf 3 jaar gelden ook geweest en vonden het toen meteen een superplek. Misschien omdat het eigenlijk niets is, een groot parkeerterrein verdeelt in twee stukken. Het wordt in tweeën gedeeld door een brug met een onderdoorgang. Die brug gaat trouwens nergens naartoe. We worden hartelijk verwelkomd door Bachir, die een mooie hoek voor ons heeft vrij gehouden, uit de wind! Want wind is er nog steeds, gelukkig laat de zon zich wel steeds meer zien.

We hebben niet zo heel veel tijd voor de groep aankomt, maar wel net genoeg om bij één van de visrestaurantjes een flinke dorade met garnalen te bestellen. De vis wordt op een mooie schaal bij de camper gebracht en daar peuzelen we die op, heerlijk. Dan druppelen de eerste deelnemers binnen en dat is voor ons een moment om bij iedereen te informeren hoe het met ze gaat, hoe de route was en te luisteren naar de verhalen en te zorgen dat iedereen een plekje heeft. Daar zijn we altijd wel even mee bezig, maar dat vinden we ook gewoon gezellig. Iedereen is dan altijd even om de camper aan het rommelen, sommigen weten al snel de visrestaurantjes te vinden en anderen lopen naar het strand. Er worden ook al snel fietsen uit de garages gehaald voor een rondje in de omgeving.

Wij nemen ook even de tijd om naar het strand te wandelen en Boris te laten rennen, dat kan hier goed. Zeker op dit moment, want de oceaan is nog steeds onstuimig. De viskramen op het strand, waar je normaal een visje kunt halen zijn er niet en de vissersboten liggen hoog, weg van de oceaan. Deze kleine vissersbootjes kunnen momenteel echt niet uitvaren. Boris heeft dus alle ruimte om lekker te rennen, wij genieten van de mooie kust en de woeste golven.

De volgende dag gaan wij met de groep bootje varen in de lagune. Maar voor we naar de bootjes varen komt Bachir met 3 cakes die we besteld hebben. Zijn vrouw bakt deze overheerlijke cakes en ze worden door iedere groep van EOW besteld. Dat hebben wij dus ook gedaan en aangezien het onze trouwdag is, is het een goed moment om te trakteren. Iedereen neemt een flink stuk cake en neemt dat mee, eet het meteen op of bewaart het voor later.

Helaas is het weer niet fantastisch, het water onstuimig en de lucht niet echt helder. Verdeeld over 4 bootjes varen we toch een rondje door de lagune. We zien veel vogels en een paar lepelaars worden met bewondering bekeken. Vol verwondering kijken we met zijn allen naar een oud, vervallen zomerpaleis van een voormalige koning. Er is niet veel meer van over dan een vervallen ruïne, maar toch lopen er 2 bewakers en worden we vriendelijk verzocht om niet te fotograferen en te filmen. Het tochtje is ingekort tot een uur en dat is ook genoeg vinden we met zijn allen.

het in en uitstappen is een hele onderneming

We wandelen met zijn allen terug, vlak voor de camperplaats staan een aantal oesterstalletjes, door de één likkebaardend bekeken, door een ander met lichte afkeer. Ja, je houd ervan of niet! Iedereen trekt voor de middag weer zijn eigen plan. Nog een keer lekker vis eten bij de restaurantjes, fietstochtje maken of een boek lezen bij de camper.

Voor de avond zijn er tajines besteld en die zullen bij de campers worden afgeleverd, thuisbezorgd in Marokko, dus! Iedereen staat er glunderend naar te kijken, een brommertje met laadbak er achter, volgeladen met tajines komt tussen de campers staan. Rob en ik hebben even getwijfeld, buiten eten of de tajines in de camper op eten. We kiezen voor het laatste, maar dan beslist de groep anders. Dit kunnen we wel waarderen, vlak voor de tajines komen is er toch weer een zonnetje. Terwijl we een half uur daarvoor onder een luifel en met paraplu’s, de etappebespreking hebben gedaan. Een aantal mensen roept “buiten eten, de zon schijnt weer!” Super, binnen no-time staan er 11 tafels, 22 stoelen, servies en is iedereen er klaar voor. Natuurlijk smaken de tajines dan nog beter, zo gezellig met zijn allen in het zonnetje. Als het eten op is, is de zon ook weg en wordt het snel koud, iedereen ruimte op en trekt zich voor de avond terug in de huisjes op wielen.

De volgende dag rijden we naar Essaouira, voor ons ook weer bekend terrein. Op camping Le Calme krijgen we een mooie plek toegewezen. Een groot veld, omringd door bomen achter een klein muurtje, alsof we met zijn allen in een grote tuin staan. Het weer wordt ook steeds beter, dus alle deelnemers die binnen druppelen, trekken de stoelen uit de garage, doen een was en genieten van het zonnetje.

De volgende dag is het tijd voor een excursie. Om 10 uur staan er taxibusjes voor ons klaar. Ik neem de groep mee naar het leuke vissersstadje Essaouira. Rob blijft op de camping om het één en ander voor de komende dagen te regelen en met Boris te wandelen. Ik vind het ook wel even spannend om dit alleen te doen, maar dat is echt niet nodig. De groep is echt prettig om mee op stap te zijn, iedereen is steeds keurig op tijd en heeft aandacht voor de gids. De taxi’s weten waar we moeten zijn en daar staat gids Ahmed ons al op te wachten, ik hoef eigenlijk niets te doen.

Een leuke, aardige gids die veel vertelt, maar iedereen ook de tijd gunt om om zich heen te kijken. Onderweg kom ik mijn oud collega weer tegen, eerst tussen de tomaten bij de Lidl in Spanje en nu hier in dit plaatsje. Even een groet en een knuffel en verder weer. We drinken koffie met de hele groep en zwerven nog wat verder achter Ahmed aan, hij laat ons veel hoeken en gaten van de medina zien. Ahmed maakt het me wel makkelijk hoor, want regelmatig telt hij even de hoofden en dan lopen we weer verder. De rondwandeling stopt bij een restaurant waar we kunnen eten, een aantal mensen kiest ervoor dit ergens anders te doen en ook dat is natuurlijk prima.

we kopen van alles, maar natuurlijk ook de beroemde “magic box”

Precies op dat moment verschijnt Rob ook, hij is alleen met een taxi hier naar toe gekomen om mee te lunchen. Na de lunch heeft iedereen nog een uurtje de tijd om rond te wandelen en inkopen te doen of gewoon nog even rond te lopen. Rob en ik gaan op een holletje inkopen doen, voor een aantal activiteiten en verjaardagen hebben we nog cadeautjes nodig en die willen we hier kopen. Voor mij een genietmoment voor Rob iets minder, al geniet hij dan weer enorm van het afdingen en spelletjes spelen met de diverse verkopers. Hier zijn de leuke magicboxen te koop, houten doosjes, waar aan je niet kunt zien hoe ze open moeten. Wij kopen er een paar en later blijkt dat flink wat deelnemers ze ook al gekocht hebben. Met een tas vol spullen en een ijsje in de hand komen we weer terug op de taxiplek. Iedereen is er weer keurig op tijd en we worden netjes op de camping afgezet.

Het is vandaag echt lekker weer, dus nodigen we de groep uit voor een borrel en een hapje. In een grote kring is het dan ook eindelijk tijd voor een gezamenlijke activiteit. Voor we hier aan beginnen zingen we eerst voor Teus, die was de eerste dag van de reis jarig en dat is me helemaal ontschoten. Dat maken we hier goed, hij krijgt een magic box en natuurlijk wordt er voor hem “lang zal hij leven”. Zo is het eerste muzieknummer van dit feestje een feit. Daarna spelen we “raad de plaat”, iedere deelnemer heeft mij zijn of haar favoriet nummer gestuurd en daar hebben wij een spotifylijst van gemaakt. Het is heel simpel, we spelen een stukje van een nummer af en de groep mag raden wie dit ingestuurd heeft. Natuurlijk willen we als het geraden is waarom dit nummer. Het is heel gezellig, de muziekkeuze van de groep wordt gewaardeerd en we leren elkaar weer iets beter kennen.

’s avonds eten we met zijn allen in het restaurant van de camping, iedereen heeft gisteren kunnen kiezen wat ze willen eten. Ik help de dames van het restaurant met het uitserveren, zodat iedereen de juiste tajine krijgt. Deze keer zitten we aan kleinere tafels, dat geeft weer een hele andere sfeer en andere gesprekken, leuk deze variatie!

onderweg naar Marrakesh, besneeuwde toppen van het Atlasgebergte voor ons

Dan is het tijd om naar één van de koningssteden te rijden, op naar Marrakesh. Helaas hebben wij in 20 minuten tijd 2 bekeuringen te pakken, wel ernstig hoor. In iedere etappebespreking nemen we even wat extra puntjes door, gisteravond ging dat over bekeuringen. Er waren namelijk al een paar bekeuringen aan deelnemers uitgedeeld. Ik een heel verhaal, hoe het moet, hoe je je moet gedragen en nu worden wij door de groep wel even flink uitgelachen en worden we op de hak genomen. Dat kunnen we goed hebben en geeft ook aan dat de sfeer goed is. Gelukkig zijn de bekeuringen niet al te gek, 15 hele euro’s.

We hebben in Marrakesh op camping Le Relais een mooi pleintje om te staan. ’s Avonds gaan wij naar het centrum met nog 2 stellen en genieten op het grote plein, Jemaa el-Fnaa, we wandelen een rondje, kopen een broodtas en eten op een terras met uitzicht op het gekrioel op het plein.

De volgende ochtend gaat Rob met de helft van de groep samen met gids Zakaria op de fatbike door de stad. Na de instructie gaan ze op pad, via de Koranschool, een bakkerij en lunch in het park eindigt de fietstocht in de regen. De rit van de middag wordt verplaatst naar de volgende ochtend, wat fijn dat Zakaria dit zo snel weet te regelen. Gelukkig is het dan droog en kan ook de tweede groep een mooie fietstocht maken. En ook deze groep geniet van Marrakesh op de fatbike. Zakaria heeft flink wat foto’s en filmpjes gemaakt, dat wordt natuurlijk gewaardeerd en is een leuke herinnering aan deze dag.

tijdens de fietstocht wordt er ook gestopt bij een oude bakkerij

Wij krijgen visite, zo gezellig. Reisleiders Margot en Ralph komen met vrienden Margot en Rob een avondje langs. Zij toeren al een week of 6 samen door Marokko en komen een avond op visite. We eten gezellig in het restaurant van de camping en hebben een heerlijke avond.

’s morgens worden we uitgezwaaid door onze gasten en rijden wij naar Ouarir. Het is toch echt anders om zo als reisleiders op pad te zijn. We staan vroeg op, maken flink tempo, ik eet vaak pas als we gaan rijden. Mijn bakje yoghurt, fruit en muesli samen met een beker thee staan in het dashboard. Rob probeert wel even rustig te eten, terwijl ik opruim in en rond de camper. Dit gaat best gestroomlijnd en wie van ons tijd heeft loopt met Boris. Dan is het tempo maken naar de volgende camping, dus geen gezellige stops onderweg, hooguit voor wat boodschapppen of een plek zoeken om Boris even te laten rennen. Is dit vervelend? Nee hoor, dit is hoe het werkt als je reisbegeleider bent. We staan in dienst van de groep en hebben er samen lol in om dit te doen. Het is echt wel flink aanpoten, maar de groep te zien genieten en blij zijn met wat er geregeld wordt is goud waard!

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

7 maart 20267 maart 2026

de reis naar Marokko gaat beginnen!

24 t/m 31 januari

In Gibraltar komen we dan na lang wachten eindelijk met de groep bij elkaar, het gaat beginnen! Het weer is onstuimig, dus kiezen we voor een officieel moment buiten om met te proosten op Marokko en op elkaar. We hebben met de groep daarna een speeddate gedaan. Een simpel maar doeltreffend concept, een aantal mensen is gevraagd hun camper open te stellen voor bezoek, de anderen komen om de beurt een kwartier op visite en wij verzorgen de hapjes en de drankjes. Een mooie manier om elkaar beter te leren kennen en na afloop is iedereen enthousiast, er zijn al heel wat verhalen met elkaar gedeeld.

tijdens de officiële opening staat Carlos opeens middenin de groep!

De volgende ochtend rijden we naarLos Barrios. Iedereen kan daar nog even tanken en boodschappen doen. Storm Harry teistert de oceaan en de weersberichten voorspellen niet veel goeds. Op de parkeerplaats waar we staan doen al geruchten de ronde dat de overtochten naar Marokko zijn geannuleerd! Tijd om nog maar eens bij het ticketkantoor van Carlos langs te gaan en inderdaad, waar we al bang voor waren, we varen morgen niet over. Dit is dan meteen de test of wij en de groep stressbestendig zijn, nou dat zijn we met zijn allen!

Rob en ik gaan ’s avonds het dorp in om een restaurant te zoeken waar we de volgende dag met de groep kunnen lunchen, een lief gebaar van Endless on Wheels. Het kost even moeite maar dan vinden we een leuk tentje op het dorpsplein. Op de parkeerplaats doet iedereen zijn ding en worden er wandelingetjes gemaakt naar de supermarkten of de bouwmarkt. Het prettige van de grote winkels in Spanje is dat ze bijna allemaal sanitair hebben. Om de toiletcassettes te sparen, want hoe lang gaat storm Harry duren, wordt er heel wat heen en weer gelopen voor de diverse boodschappen.

Op het overdekte terras zijn voor ons de tafels gedekt, worden er mooie kaasplanken en vissalade geserveerd. Het smaakt prima en ook de hoofdgerechten zijn dik in orde. Na de lunch maakt iedereen nog een wandeling langs het water om het dorpje Palomes te bekijken en te genieten van de zee en de zon. In de baai is het water rustig, onvoorstelbaar dat de oceaan zo wild is dat we niet uit kunnen varen. Het breekt de dag en iedereen komt met een fris, uitgewaaid hoofd bij de campers terug. Rob loopt nog maar weer eens naar Carlos om te informeren of we morgen over kunnen. Ja, misschien, waarschijnlijk, ga het maar proberen!

Zondagochtend om 7.30 uur staan we dus allemaal in colonne opgesteld en rijden samen naar de haven. Rob en ik voelen ons wel even groots, ongemakkelijk en super verantwoordelijk, alles in onze lijven borrelt en bruist, gaan wij echt met 11 campers naar Marokko? Ja dat gaan we echt doen en dat vinden we best spannend, maar we hebben er vooral heel veel zin in.

We mogen overvaren! De overtocht duurt wel veel langer dan gepland, want er is geen plaats in de haven van Tanger Med, maar na een paar uur extra rondjes varen mogen we naar binnen. Het regent weer knetterhard, dat helpt wel om sneller over het haventerrein te rijden, want de meeste douanebeambten schuilen voor de regen. Na nog wat extra oponthoud omdat één van de koppels problemen met de papieren heeft rijden we eindelijk Marokko in.

We hebben een hele dag gemist, dus blijven we maar 1 nachtje op camping As saad in Asilah. Aan de overkant van de weg is een restaurant waar we met de groep de eerste tajines eten en die smaken heerlijk. We zijn in Marokko! We willen zo snel mogelijk het reisschema volgen, zodat we niet van alles om moeten boeken. Het is jammer van Asilah, al gaan een paar deelnemers toch even een kijkje nemen. Verder is het niet erg om snel door te rijden, want de camping is nat, erg nat door de vele regen.

Wij pakken de snelweg en we strijken neer in Mohammedia op camping L’ ocean Blue. Daar worden we overvallen door het enthousiasme van de groep. Op de vraag wie er mee willen naar Casablanca om de Hassan 2 moskee te bezoeken reageert iedereen met JA! Het oorspronkelijke plan was om dat met taxi’s en de trein te doen, maar dat lijkt ons met 22 mensen een beetje teveel van het goede. Wij hadden 3 of 4 stellen verwacht om mee te gaan. Gelukkig denkt Rob snel in oplossingen en weet hij via de camping een minibus te regelen voor 20 personen en dat betekent dat wij niet mee gaan. Via internet tickets gekocht en huppakee de volgende ochtend de hele groep in de minibus en wij blijven achter. Eén van de deelnemers zal de tickets ophalen bij het museum en een andere deelnemer zal communiceren met de chauffeur omdat hij goed Frans spreekt. Dat geeft ons de gelegenheid om het één en ander te regelen voor de komende dagen. De groep heeft een fantastische dag in de moskee en in het centrum van Casablanca.

onze vrouwen in de moskee van Casablanca
de foto is gemaakt door een deelneemster

Volgende week verder langs de kust op zoek naar meer Marokko en de zon, tot dan!

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier