Welkom op de website van “We zijn op pad”

Leuk dat je hier bent aangekomen en welkom op onze blog en vlog. Hier plaatsen we elke week youtube filmpjes en verhalen over onze belevenissen tijdens onze reis door Europa.

José , Boris en Rob

Wil je weten wie wij zijn kijk dan even hier. Wij zijn in augustus 2021 in onze camper gaan wonen. De bedoeling was voor één jaar, maar het bevalt ons zo goed, dat we hebben besloten om nog even door te reizen. We gaan in ieder geval tot april 2023 op pad met onze camper.

Die camper, een Adria Coral Plus 670 DL, hebben we besteld in de herfstvakantie van 2020. De camper is helaas, nu in juli 2022, nog steeds niet in beeld. We hebben in juli 2021 goede afspraken met onze dealer gemaakt en kochten een Adria Coral Plus 670 SL i.p.v. DL, inclusief de door ons gewenste aanpassingen. Een super afspraak !! Uiteindelijk ruilen we de camper weer om voor de gewenste DL. Onze dealer is van van Baaren caravans + campers.

Wekelijks houden we onze vlog en blog bij en onderstaande social media

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Dit bericht staat boven aan. Maar direct hieronder staan de meest recente boodschappen.

Highland games en verder naar het noorden

6 t/m 12 augustus

  • 8 augustus woonden we een jaar in onze camper, we hebben hier met iets lekkers bij stilgestaan, gewoon omdat we nog iedere dag genieten van onze reis .

We beginnen deze week met een bezoek aan de Highlandgames in Aboyne. Voor het ontbijt met de camper naar Aboyne gereden en na even zoeken vonden we een enorm parkeerterrein waar we één van de eersten waren. Daar ontbeten en nog even met Boris gewandeld. Het voelde veilig om hem daar in de camper achter te laten. Dus wij op naar de Highland games, dat moet je toch meemaken in Schotland. Een gezellig dorpsspektakel met enorm veel publiek, iedereen was verheugd dat het na 2 jaar weer plaats kon vinden. Kermis, eettentjes, families met picknickmanden, een regenbui en in het midden een groot ovaal waar allerlei wedstrijden plaats vonden. Dansen, doedelzak spelen (uiteraard), hamer slingeren en hard lopen. We hebben ons tussen het publiek op een stoel genesteld en genoten van dit evenement. Kom je in Schotland, probeer dit dan zeker mee te maken!

sporters en jury op het veld

Halverwege de middag rijden we weg van het inmiddels bomvolle parkeerterrein. We gaan richting Inverness en na 2 uur rijden, door weer een fantastisch landschap, vinden vlak voor deze stad in het gehucht Daviot, een P4N #130204, naast een kerkje. Na een uurtje staan we daar met 4 campers. Het is dicht langs de doorgaande weg, nu is er al niet zo heel veel verkeer, maar ’s avonds is er nauwelijks verkeer, dus we slapen dus heerlijk.

Na het ontbijt gaan we naar de Clava Cairns. Een soort hunebedden van 4000 jaar geleden. Indrukwekkende bouwwerken, die ik graag wilde zien vanwege de serie “Outlander”.  Alweer een favoriet die zich in Schotland afspeelt. Zonder de link met deze serie is de plek ook de moeite waard, want ook Rob vindt het mooi en die heeft niets met de serie.

Clava Cairns

We rijden 10 minuten verder naar Culloden, hier heeft, voor de Schotten een belangrijke slag plaats gevonden. Wij lopen over het slagveld, maar genieten vooral van de mooie omgeving en daar blijft het wel een beetje bij. Voor Boris en ons een fijne wandeling!

Er is in de buurt een servicepunt bij een camper en caravan verkoop en dat is wel even nodig, het water raakt op en de wc zit vol. Helaas kunnen we daar op zondag niet terecht. Plannen aanpassen, dus een camping zoeken. We pikken er één uit de campercontact app en dat is een goede keuze! Mooie ruime camping met honden uitlaatplek en super sanitair. Beauly holiday park SC #59972, we blijven hier morgen ook dan kunnen we de was doen want de weerapps hebben beloofd dat morgen de zon gaat schijnen!

Ik doe de was en maak even goed de binnenkant schoon. Rob gaat met de fiets naar het station van Beauly en vandaar met de trein naar Inverness. We hebben geen simkaart meer, dus een nieuwe nodig. Om dit morgen met de camper te doen lijkt ons niet zo’n goed plan en Rob houdt wel van dit soort uitstapjes in zijn eentje. Ik ga met Boris rondje wandelen op de prachtige honden uitlaatplek. Gras paden met daarom heen hoog struikgewas met allerlei wilde bloemen, een plaatje. Helaas loopt de wandeling niet zo goed af. Als ik Boris roep komt hij aangestoven en remt pas op het laatste moment, tegen mijn schenen. 20 kilo hond met een gangetje van 25 km per uur doet pijn. Hij komt wel vaker zo aangestoven en gaat dan altijd langs ons heen. Nu dus niet, ik sta te tollen op mijn benen! Terug naar de camper maar en met een koud washandje mijn schenen koelen. Rob komt terug met een simkaart en zorgt ’s avonds voor het eten, mijn benen doen echt pijn en ik zit het liefst met mijn benen omhoog.

Boris geniet van het buiten zijn.

De volgende dag gaan we verder naar Cromarty, geen officiële plek om te overnachten, maar we staan zo mooi aan de baai, dat we toch blijven staan. (57°40’54.5″N 4°01’57.1″W) Een lief dorpje, met wat winkeltjes en een mooi uitzicht over een baai. Hier worden boorplatforms gebouwd en we zijn misschien een beetje raar, maar we vinden het allebei mooi om te zien.

De rivier in Brora, net in de bocht is de camperplek.

Via Brora, weer een mooi plekje, bij een rivier. Er staan een paar campers en er komt weinig verkeer langs. Rob wandelt vooral met Boris want mijn benen doen nog erg veel pijn. Van hier uit rijden naar het noordelijkste puntje van Schotland. We doen het wel rustig aan, het is ’s morgens prachtig weer, dus…………….rustig ontbijten en koffie in de zon, daarna douchen en opruimen en dan tegen 12 uur pas verder rijden. De zon schijnt niet zo heel veel, dus ieder uurtje zon is genieten. Terwijl er in Nederland een hittegolf op komst is!

We rijden  verder naar John O’Groat, een plaatsnaam die staat voor Jan de Groot. Inderdaad een Nederlander, die in de 15e eeuw heeft gezorgd voor een ferry verbinding met de Orkney eilanden die hier vlak voor de kust liggen. Nu een toeristische trekpleister, voor het eerst komen we ook veel campers en caravans tegen, we zien meer Nederlandse kentekens dan in de 2 weken hiervoor. Maar massaal is het nog steeds niet. Na een uurtje rondkijken gaan we verder en stranden op een parkeerterrein bij een sportcomplex in Thurso. Het lijkt een mooie stad, maar we slaan het over. De volgende ochtend gaan we naar de Wolfburn distilleerderij, helaas zitten ze volgeboekt voor de rondleidingen, we kopen wel een fles whisky voor Oli, die ons heeft verzocht om een fles mee te nemen. We rijden verder naar Strathy baai. Wat een plaatje! Er is een parkeerterrein naast een begraafplaats waar we met een stuk of 7 campers / auto’s staan. Ja ook een paar stoere kampeerders die hun auto hebben omgebouwd tot een kampeerwagen en daarmee door Schotland trekken. We hebben vanaf een hoog duin uitzicht over een prachtige baai, ik waag het er op om weer een wat langer stuk te wandelen en gelukkig lukt het om 4 km te lopen. Mijn schenen zijn ’s avonds wel weer erg gevoelig, maar het kan toch niet zo zijn dat we door Schotland rijden en we geen wandelingen kunnen maken! Dan maar een extra paracetamol.  Boris kan even heerlijk los rennen en gaat helemaal uit zijn dak. Het kost wel moeite om hem bij ons terug te halen als hij andere honden ziet, dan wil hij spelen. Hier moeten we de komende tijd maar even extra op trainen. Wat heeft hij een lol, onder het zand en nat van het water zijn we een uur later weer bij de camper. Dit is toch het allermooiste van Schotland, wandelingen maken op plekken waar bijna niemand is, we genieten er enorm van.

De zon gaat onder bij de Strathy bay.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Verder door het mooie Schotland

van 30 juli t/m 5 augustus

De schotse oostkust

We zijn inmiddels weer een week onderweg en dat bevalt ons heel goed. We zitten snel in ons ritme en pakken alle gewoontes die bij het camperleven horen weer op, niet allebei gelijktijdig van onze stoel af(haha) maar het kost ook weer energie om te wennen aan een nieuw land. Maar wat voor land, we hebben ons nooit zo verdiept in Schotland, wel dat we er graag eens naar toe willen, maar we zijn er nu al helemaal weg van. De mooie natuur, steeds de zee in zicht, leuke dorpjes en zelfs het weer is wel ok.

Het kasteel van Edinburgh.

We genieten een middag van Edinburgh, al is dat veel tekort. Het is een stad waar veel te zien, met enorm veel geschiedenis en dan is een middag te weinig. De stad is dan best overweldigend. Rob heeft daar wat minder last van, maar ik kan het bijna niet in me opnemen zoveel is het. We kunnen het beste nog eens terugkomen voor een stedentrip en ons onderdompelen in deze mooie stad! We sluiten de middag af met een biertje in een pub, waar verrassend veel locals zitten. Buiten op het terras raken we in gesprek met 2 schotten, erg gezellig, maar wat spreken ze beroerd Engels. Dat is vast niet de laatste keer dat we dit constateren, één van de mannen beaamt ook dat wij beter Engels spreken dan hij!

De volgende dag rijden we een paar kilometer naar een Lidl, even flink wat boodschappen in slaan. Daarna nog een klein stukje verder naar Rosslyn chapel. Ik heb van thuis de Davinci code meegenomen en opnieuw gelezen, ik heb het net uit, een deel van het boek speelt zich af in deze kapel. Ik heb online een ticket gekocht en wil er graag naar toe. Sinds het boek verschenen is, is de belangstelling voor een bezoek enorm toegenomen, ze hebben zelfs een bezoekerscentrum aangebouwd! Ik krijg een folder in het Nederlands met fragmenten uit de kapel met beschrijvingen, ik ben er een uur zoet mee om al die plekjes te bekijken. Dan gaat iedereen zitten en vertelt een gids nog het één en ander over deze kapel. Ze vertelt boeiend over de geschiedenis van de kapel en de familie die deze gebouwd heeft. Ben je in de buurt, zeker heen gaan, zelfs zonder het lezen van de Davinci code een bezoek waard!

De scheepslift van Falkirk is ’s avonds verlicht.

Daarna rijden we naar Falkirk, hier staat en hele bijzondere scheepslift. We kunnen daar prima op het parkeerterrein staan, met nog een stuk of acht andere campers brengen we hier de nacht door. De scheepslift is uniek op de wereld en kan boten, alleen de zogenaamde narrowboats, een groot hoogteverschil laten overbruggen. Het lijkt of de scheepslift niet veel gebruikt wordt, maar meer een toeristische attractie is. Indrukwekkend is het zeker wel en we blijven dan ook lang kijken hoe dit gevaarte (toeristen)boten verscheept.

Vanaf Falkirk rijden we naar de kust en volgen een stuk van de kustroute, maar helaas stuurt onze navigatie ons helemaal de verkeerde kant op en blijkt onze P4N plek midden op een golfbaan te liggen! (Rob baalt en vind golfbanen opeens helemaal niet leuk!). We zijn een stuk meer landinwaarts gereden dan we wilden. We zoeken een nieuwe plaats aan de kust en ook daar gaat het op het laatste stuk ook even mis. Met de navigatie van mijn telefoon erbij vinden we toch de plek die we zochten. En wat voor plek! Dit zijn de krenten in de pap! Een klein havenplaatsje, een parkeerterrein naast de haven, de neus van de camper naar de zee, prachtige uitzichten rondom, wauw! ’s Middags maken we een wandeling langs de kust en een stukje door het dorp. We gaan hier 2 nachten blijven, want een tweede wandeling hier spreekt ons wel aan.

De haven van Dysart, de camper ergens in het midden van de foto.

Daarna rijden we verder naar Pitlochry, echt wel wat anders. Een iets te toeristisch dorpje, waar de wandelingen teveel langs de straat gaan. We gaan er wel lekker uit eten en op de camping hebben ze een fantastische douche in een verwarmde ruimte. Echt koud is het niet, maar we moeten wel wennen aan het weer in Schotland, het wisselt van minuut tot minuut en van uur tot uur. We verkleden ons soms wel 2 of 3 keer op een dag! We genieten wel enorm van het landschap, zo uitgestrekt!

Genieten van het Schotse landschap.

Na Pitlochry gaan we naar Aboyne. We willen graag highlandgames zien. Die zijn op veel verschillende plekken in Schotland, maar het was even puzzelen of wij dan in de buurt van een plek zijn waar het dan is. Gisteravond vonden we deze in Aboyne en die ligt op onze route! We parkeren net buiten het dorp op een parkeerplaats die uitkijkt op een vliegveldje voor zweefvliegtuigen, nog leuk ook. Morgen hier vandaan op de fiets naar Aboyne, benieuwd wat we er van vinden??!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

We zijn op pad in Schotland

Na 5 weken in Nederland, genietend van onze kinderen, familie en vrienden trekken we er weer op uit. Het plan is om weer 10 maanden te gaan reizen. Te beginnen in Schotland. Op dinsdagavond 26 juli vertrekken we uit Rotterdam. Op de boot kunnen we nog een omboeking maken, waardoor Boris in onze hut mag, tegen belachelijk veel geld, maar ja , alles voor je hond! Boris gedraagt zich redelijk rustig en we merken dat hij uit de puberteit raakt of dat zijn chemische castratie goed werkt.

met de boot van Rotterdam naar Hull

Van onze vorige overtochten hebben we geleerd dat het eten aan boord niet lekker en behoorlijk aan de prijs is. Ik heb daarom zelf groentetortilla’s gevuld en voor ’s morgens een paar boterhammen gesmeerd en drinken meegenomen. Al doende leert men.

De overtocht brengen we voornamelijk slapend door, ’s morgens worden we wakker van de omroepinstallatie, dus douchen, Boris nog even op het dek laten plassen, meer wil hij niet kwijt. Spullen opruimen en dan kunnen we al van boord.

Dan begint in Hull het harde werken voor Rob, geconcentreerd weet hij ons de stad uit te rijden, al laat google ons wel even in de steek, dus duiken we een parkeerterrein op. Eerst maar even Boris uit laten, rustig nog een boterham en koffie en even goed kijken hoe het verder moet. Dat helpt om even de rust te vinden en verder te kunnen. We rijden gelukkig al snel de stad uit en genieten van het uitzicht! Dicht langs de kust, weilanden, hier en daar een dorpje en na een uur een Park4Night plek, bij Ravenscar #249372 in North Yorkshire. We dubben nog even of we dit willen, het is er vol met mensen die komen wandelen, maar een meneer die we spreken zegt dat het hier ’s avonds erg rustig is, de straat is doodlopend en het uitzicht geweldig. We besluiten voorlopig te blijven. Trekken wandelschoenen aan, maken de rugzak in orde, broodje mee en we zijn al snel onderweg voor een prachtige wandeling. We waren na het nachtje op de boot best een beetje gaar, maar dat gevoel is snel verdwenen. Het is hier prachtig, we snappen wel waarom het hier zo druk is met wandelaars! Langs de kust, stukjes bos, weilanden komen we in de buurt van het volgend dorp en daar is een pub, helemaal gericht op wandelaars en mensen die op het strand spelen. Gratis water, voor mens en hond, toilet en veel picknicktafels buiten. We drinken er wat, eten onze boterhammen op en gaan dan op de weg terug. Een iets andere route, maar weer zo mooi! Aan het eind van de dag 14 km gewandeld en bij het hotel waar we vlakbij staan drinken we een biertje met uitzicht op de kliffen, we slapen die nacht als roosjes.

na de wandeling nog even iets drinken met dit uitzicht

De volgende ochtend rijden we een stukje verder naar Staithes. Rob voelt zich al redelijk vertrouwt met het links rijden. Het is nergens echt druk, maar er is wel zoveel verkeer dat je van zelf in de stroom mee rijdt. Staithes is een oud vissersdorp, waar de vissers vervangen zijn door de toeristen. Doordat er geen hotels zijn maar alleen appartementen bij de bevolking in huis, ziet het dorpje er nog authentiek uit. Net buiten het dorp is een parkeerterrein P4N #249696, daar brengen we de nacht door. In eerste instantie met 1 andere camper en veel busjes van surfers. De surfers vertrekken aan het begin van de middag, tegen de avond komen er nog wat campers bij en staan er 6. We lopen ’s middags naar het dorpje en voelen allebei wat spierpijn van de wandeling van gisteren. We hebben toen flink geklommen en gedaald en dat voelen we vandaag!

het vissersdorpje Staithes

Dan is het tijd om naar Edinburgh te rijden, even een kleine misrekening door miles en kilometers te verwarren, maar we gaan toch maar door. Het is zo’n 4 uur rijden. Voor de lunch gaan we even van de doorgaande weg af, want daar zijn wel parkeerplaatsen, maar die zijn zo dicht op de weg, dat vinden we niet fijn. We gaan dus even van de weg af en komen in weer zo’n typisch Engels dorpje, Midsummer murders zou hier zomaar opgenomen kunnen zijn. Een heerlijk rustig plekje, waar Boris ook even de benen kan strekken. 

Rob voelt zich steeds vertrouwder met het rijden, af en toe een klein twijfelmomentje, maar het gaat lekker. Eind van de middag zijn we bij de camping die we vanmorgen voor de zekerheid even gebeld hebben. “Plek genoeg” was de boodschap. Nou niet dus, camping vol. Na wat aandringen mogen we toch de camping op en worden op een vreemde plek, bij 2 oude caravans neergezet. Waarschijnlijk woont daar personeel in? Maar goed, we doen het er mee. We kunnen in ieder geval even lekker douche en morgen de stad in.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Een terugblik op 10 maanden “We Zijn Op Pad”

Deze week geen blog, we zijn bij familie en vrienden en vinden het niet gepast daar over te verhalen. We hebben wel een filmpje gemaakt en dat staat uiteraard op ons Youtube kanaal.

Gewoon in de tuin

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Van Duisburg naar het Leudal

Op naar Duisburg, we zijn nieuwsgierig of het echt zo leuk is als we denken. We moeten wel eerst nog wat kilometers rijden en komen er eind van de middag aan. We vinden een fijne plek op het parkeerterrein, waar al meerdere campers staan, beschut door wat bomen en een gebouw dat ons afscheidt van een enorm parkeerterrein , dat wordt nog weleens als racebaan gebruikt, daar willen we dus liever niet staan. (P4N SC#30484) Dat van die racebaan valt uiteindelijk erg mee. Tot middernacht is er wel wat geluid van ronkende auto’s, maar daarna is het muisstil.

We lopen eerst een rondje over het terrein van de hoogovens, halen een plattegrond, laten ons informeren over rondleidingen en drinken een biertje op het terras. Daar is het druk, waardoor er een paar dames van 87 en 91 jaar bij ons aanschuiven, waar we nog een geanimeerd gesprek mee hebben.

bezoek aan landschapspark Duisburg

De volgende dag gaan we na ontbijt en koffie op stap. We laten Boris in de camper, we willen hoogoven 5 beklimmen en dat is niet handig met een hond. We zijn op een heel stil moment waardoor we het terrein bijna voor ons zelf hebben. We vinden het bijzonder om op zo’n complex rond te lopen. Rob heeft als student bij de hoogovens in IJmuiden gewerkt en weet nog veel over de werking. Dat helpt goed om te begrijpen wat we zien. De rondleiding hebben we daarom maar laten schieten. Die was alleen in het Duits en voor een Engelstalige rondleiding vragen ze 150 euro, aangezien het erg rustig is, is de kans niet groot dat er meer mensen met een Engelstalige rondleiding mee willen, dus is de volle prijs voor ons. We doen het dus zonder gids en dat gaat prima. Het is ook wel bijzonder om te genieten van deze stalen, vervuilende (voor de sluiting) omgeving. Zeker als we bedenken wat de onderzoeken in IJmuiden al jaren uitwijzen, zwaar vervuilende industrie. Toch vinden we het kolossale van de hoogovens imposant en genieten er van.

Na de lunch nemen we Boris mee en wandelen we aan de buitenkant van het terrein, daar gebeurt ook nog zoveel! Verjaardagsfeestjes op het gras, een man met enorme bellenblaas, klimwanden op grote muren, met verschillende moeilijkheidsgradaties en veel groen in een parkachtig terrein. We sluiten de middag af met nogmaals een biertje op het terras. ’s avonds loop ik met Boris nog een keer naar het hoogoventerrein. Rob is moe, die duikt vroeg in zijn bed. Het terrein zou ’s avonds mooi uitgelicht zijn vertelde de buurman (die al 10 jaar in zijn camper woont en regelmatig hier bivakkeert ! Met vrouw en hond!!) Ik loop daar in het donker naar toe, nieuwsgierig naar de verlichting. Als ik op het terrein aan kom is het er verlaten, ik zie in de verte wel wat verlichting, maar dan moet ik echt ver het terrein op, dat doe ik liever niet, Boris is nou ook niet zo’n waakhond dat ik daar op vertrouw.

Na deze dagen in Duisburg, nu echt naar Nederland! We willen nog een paar dagen naar camperplaats Houbenhof in Leveroy. (CC SC #98179). We zijn hier 2 keer eerder geweest op doorreis. Beide keren gedacht dat we hier wel wat langer willen blijven. Dat gaan we nu dus doen. De weersverwachtingen zijn super, dus niets weerhoudt ons om daar even een paar dagen te blijven. We hebben er een heerlijke plek. We fietsen een flink lange route naar het plaatsje Thorn over kleine wegen. Dat fietst fijn, maar echt mooi vinden we het niet. Het plaatsje Thorn is super toeristisch en klein, we lunchen daar en fietsen dan weer terug. Helaas heb ik nog steeds zadelpijn als we een flinke afstand gefietst hebben en na 50 km voel ik het echt wel!

fietsen naar Thorn

We willen wandelen in het Leudal en fietsen via Heythuysen om eerst een fietsenwinkel te bezoeken. Ik mag een zadel uitproberen, bevalt het niet dan mag ik deze vandaag of morgen terug brengen. Ik voel meteen al verschil en hoop dat dit beter gaat. Zo vervelend, zadelpijn!!! We fietsen nog een stukje en zijn dan in het Leudal waar we een wandeling maken van de Wa-Wa-We.eu route, Water Wandel Wereld. Het is echt een heel ander gebied dan gisteren, veel bos, beekjes, koeien in stukje land midden in het bos, brede lanen en smalle paadjes. Wij genieten er van en Boris ook. Officieel mag het niet, maar het is zo stil dat we hem wel een paar keer los laten lopen zodat hij even kan rennen.

We lunchen op een terrasje, vervolgen onze weg en hebben zo 9 km gewandeld en 15 km gefietst. We rijden een  stukje om want de camperplaats is onderdeel van een zorgboerderij waar een theetuin bij hoort. Daar willen we ook nog wel even een kijkje nemen, daar nog even een biertje op het gezellige terras (Rondmeer) en dan terug naar de camperplaats.

wandelen in het Leudal

De laatste dag vermaken we ons op de camperplaats met opruimen, lezen, vlog en blog afmaken en klaar maken om morgen naar Noord Holland. te rijden. We hebben er zin in!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Nog een week Tsjechië, met bezoek aan Cesky Krumlov en Pilsen

5 t/m 11 juni

Na ontbijt en koffie pakken we de fietsen en fietskar en rijden via een binnendoor route naar Cesky Krumlov. Rob heeft even zitten puzzelen hoe we de grote weg voor een deel kunnen mijden en dat lukt gelukkig. Het is toegestaan op de N-wegen te fietsen en de laatste kilometer moeten we daar ook over heen, daar ontkomen we niet aan.

De binnenplaats van het kasteel in Cesky Krumlov

Cesky Krumlov is een leuk stadje, dat prachtig ligt in een bocht van de Moldau. We wandelen door het stadje, genieten van de mooie doorkijkjes, van mensen in kano’s op de rivier en we lunchen aan het water. Het lukt zelfs weer om een ansichtkaart te kopen. Dit willen we in ieder land, maar gebeurt niet altijd. We vergeten het gewoon! Aan het eind van onze rondwandeling bezoeken we om de beurt het kasteel. Boris mag niet mee naar binnen, dus blijven we om de beurt achter op een bankje onder een boom en kijken mensen. Daar kun je toch uren van genieten. Dan fietsen we terug, Rob heeft voor de terugweg een nog mooiere route, door dorpjes, een stuk flink klimmend door weilanden en dan het bos door. Als we 3 km in het bos hebben gefietst houdt het op, er is met de fietskar geen doorkomen aan. We hebben al flink geploeterd. Het blijft maar omhoog gaan, het pad bestaat uit bandensporen van tractors en keien en daarbij flink wat water van de regenbuien van de afgelopen dagen, we moeten terug. Als we weer op de weg zijn, zijn we allebei wel een beetje gesloopt. Onze work out voor vandaag is gelukt! Gelukkig vinden we toch een mooie route terug. Het is hier zo fijn fietsen, het landschap is steeds weer mooi. Op de camping nog even rommelen, praatje met de buren en ’s avonds een flinke hagel en onweersbui.

We willen graag wandelen, maar de routes die door de vorige eigenaren gemaakt zijn, zijn niet bijgehouden (pijlen met verf op de bomen), maar een stel dat hier al jaren komt wijst ons een mooie route. Het hoeft niet lang, maar wel fijn als Boris weer even lekker los kan rennen. We hebben hem de afgelopen dagen wel een paar keer los gelaten op de camping om achter een balletje aan te rennen en met Rachel, de hond van de camping te spelen. Maar hij vindt het ook erg lekker om door het hoge gras te banjeren, in het bos rond te snuffelen en zijn eigen gangetje te gaan. We merken dat de ergste puberteit bij Boris een beetje klaar is. Hij luistert beter, reageert steeds beter op commando’s en houdt ons supergoed in de gaten tijdens het wandelen. Al is luisteren als hij met een andere hond speelt nog wel erg moeilijk! We sluiten de dag af met het opruimen van de fietsen, nog een sopje door de camper en ’s avonds pizza op het terras van de camping.

Wandelen bij Chvalsiny

Het regent veel en dat betekent ’s morgens in de regen Boris uit laten en de laatste dingen opruimen, we verlaten camping Chvalsiny. We rijden naar het dorp en halen daar brood en yoghurt en eten op de parkeerplaats. Het is enerverend rijden, veel vrachtwagens, smalle wegen en veel regen. Gelukkig houdt het in de loop van de middag op en doen we boodschappen bij “Albert”. We maken nog een geintje, Albert Heijn hier? Maar dat blijkt dus echt, we zien allerlei artikelen met het AH logo en het is dan ook één van de mooiere supermarkten die we in lange tijd gezien hebben. Gelukkig kunnen we hier weer een voorraadje koffie inslaan. De cups voor onze koffiemachine zijn niet altijd overal verkrijgbaar. In Pilsen (Cernice) CC #sc 97490, aangekomen zoeken we een plekje op het parkeerterrein en vermaken ons in en rond de camper, het is weer heerlijk weer.

We stappen op de fiets richting Pilsen. Rob heeft weer flink zitten puzzelen, want het is niet ver, maar het lijkt of we 6 km langs een drukke weg moeten fietsen. Rob vindt gelukkig een veel betere route. Door een woonwijk, stuk bos, langs een rivier, sportpark en dan zijn we na 7,5 km in de stad, helemaal fijn. Een mooie stad, met een groot plein met de kathedraal er op. Grote statige huizen in allerlei kleuren. Het hoort wel echt bij Tsjechië en het ziet er verzorgd en goed onderhouden uit. We lopen heerlijk door de stad, ik bezoek een synagoge, Rob en Boris vermaken zich ondertussen op een bankje in de zon. Daarna slenteren we langs het centrum in de groen parkrand. Dat is wel prettig hier, rond een groot deel van het centrum ligt een parkrand, met fonteinen, speelplekken, bankjes en horeca. We lunchen daar en lopen dan nog een rondje voor we weer op de fiets stappen en vinden ook de weg weer terug!

de synagoge van Pilsen

We verlaten de camperplek bij de brouwerij, het is een mooie plek, goed te fietsen naar Pilsen. We verbazen ons regelmatig over de prijzen die gevraagd worden. We vinden deze CP best prijzig. Een mooi terrein met goede verlichting en een toilet, stroom en water. Voor 20 euro verwachten we eigenlijk iets meer. We kunnen ons vuil water niet kwijt en het chemisch toilet niet lozen. Op de vorige camping betaalden we 23 euro en daar was het meer dan in de orde. Het zal ook wel met de plek te maken hebben. Rondom Pilsen is er niet veel voor campers, dus ja, dan kun je meer vragen. Maar het blijft ons wel verbazen.

We rijden eerst naar Terezin (Theresienstadt) , een voormalig getto uit de tweede wereldoorlog. Een indrukwekkend bezoek waar in een expositie ruimte veel tentoongesteld is over de cultuur en kunst in het kamp, indrukwekkend. We begrijpen uit de teksten hier dat heel Theresienstadt een getto was. De niet-joodse bevolking moest vertrekken. In een dorp waar oorspronkelijk 7.000 mensen woonden, was dat aantal in het getto 50.000. Als je over straat loopt en dat bedenkt geeft dat een heel beklemmend gevoel. De stad doet nu nog steeds verwaarloosd en arm aan, het lijkt ons naar om op zo’n plek te moeten wonen. We vinden een kleine camping in de buurt, waar we 1 nachtje blijven.

Vandaag gaan we kilometers vreten op de snelweg, we willen richting Duisburg en dat is best nog ver. Dat gaan we vandaag niet halen. We stoppen op een camperplaats bij een restaurant. Voor 5 hele euro’s staan we in de tuin. Landhaus am Westerwald in Schimberg. P4N #191008. Eerst even een wandeling met Boris want we zijn een beetje gaar na een hele dag in de auto, daarna eten op het terras van het restaurant.

Dan is het nog 200 km naar Duisburg, waar we in de loop van de middag aan komen en alvast even rondkijken in het Landschapspark. Het ziet er veel belovend uit!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Genieten van de kennismaking met Tsjechië

We hebben het plan om vandaag Tsjechië te halen, maar houden er voorzichtig rekening mee dat dat niet gaat lukken. We realiseren ons dat het de zondag na hemelvaart is en dat er waarschijnlijk wel wat mensen onderweg zijn. We komen er al snel achter dat dat helemaal klopt. Het is druk op de grote weg, daarbij wat wegwerkzaamheden en veel regen, dus het schiet niet op. Rond 14.00 uur besluiten we dat het mooi geweest is. Tsjechië halen we vandaag niet en dit kost zoveel tijd, we zoeken een parkeerplek en vinden die bij een zwembad/sauna complex (Freizeit- und Wellnessbad Aqua Salza, CC SC # 14514) waar ze op het parkeerterrein 15 plekken hebben gemaakt voor campers. Stroom en water kun je bij kopen. In het complex kun je de wc gebruiken en tegen betaling de douche. We rommelen in de camper, kijken wat tv en wandelen met Boris.

camperplaats Oostenrijk

De dag erna gaan we het nog eens proberen, gisteren toch al wat kilometers gereden en nu nog ruim 200 km tot het Lipno meer in Tsjechië. Het is mooi rijden, al vragen we ons op een gegeven moment wel af of dit echt de doorgaande route is. We komen bij een grensovergang, waar we allebei roepen dat we nog nooit zo’n kleine grensovergang gezien hebben. Een 50 km weg en dan nog smal ook, een dorpje en voor we het weten rijden we in Tsjechië. Er staat duidelijk een landsbord, anders hadden we het niet geweten. Het is mooi om ons heen, bossen, weilanden en dorpjes wisselen elkaar af. Wij houden over het algemeen van ruige bergen en de zee. Dat hebben we de afgelopen maanden veel om ons heen gezien en daar hebben we enorm van genoten. Nu wordt het landschap wat glooiender, groener en minder ruig. We genieten ook hier van! Juist die afwisseling in landschappen vinden we mooi. We weten natuurlijk niet goed hoe de rest van Tsjechië is, maar Bohemen is lieflijk.

We rijden het eerste stuk langs het Lipnomeer en schrikken een beetje van wat we zien. Een enorm groot Landall park met veel grote winkelketens en enorme parkeerplaatsen. Gelukkig is dat al snel achter ons en des te verder we langs het meer rijden des te stiller het wordt. We komen aan in het plaatsje Horni Plana. Een klein stadje, met een paar restaurants, 2 supermarkten en Camping Horni Plana CC #SC 328256. In eerste instantie lijkt het ons een beetje troosteloos. Het is eind mei, de receptie is gesloten en er hangt een briefje met een telefoonnummer. De eigenaar vertelt waar we een pasje kunnen vinden om naar binnen te gaan en dat hij er na 18.00 uur zelf zal zijn. Het is echt een groot terrein, er kunnen zeker wel 200 caravans/campers of tenten staan.  Er staan er 13! We vinden een fijn plekje bij het water en settelen ons. Wat er verder ook wel of niet leuk aan is, we blijven hier een paar dagen.

wandelen langs het Lipno meer

De dag begint na ontbijt en koffie met een schoonmaakbeurt. Ik zie steeds meer hoekjes en gaatjes waar het behoorlijk vies is. De keuken krijgt als eerste een flinke sopbeurt. Alles uit kastjes en lades, overbodige spullen, ja die heb je zelfs in een camper, gaan weg en even reorganiseren zodat alles een beter plekje krijgt. Na de lunch is het tijd voor een wandeling. Rob heeft een mooie route gevonden, eerst langs het meer en daarna door de weilanden via een uitkijkpost terug naar het dorp. Het is een prachtige omgeving en een mooie wandeling!

Gisteren een wandeling, vandaag de fietsen uit de garage en een rondje om. We merken dat Boris het niet zo fijn vindt, dus proberen we weer wat vaker kortere stukken te fietsen in de hoop dat hij er toch weer aan gaat wennen. We fietsen de andere kant op dan waar we gisteren gewandeld hebben en het lijkt alleen maar stiller te worden. We genieten volop van de mooie heuvels, de bruine koeien, de mooie grassen en regelmatig een blik op het meer. Het fietst erg prettig over een goed geasfalteerd fietspad, later rijden we langs de openbare weg, maar het is zo stil dat dat helemaal niet erg is. Het zijn lange hellingen naar beneden. Voor we het weten zijn we al bij de eindbestemming, het pontje dat naast de camping ligt. We besluiten het pontje te nemen en dan nog een stuk de andere kant op te fietsen op zoek naar een plek om te lunchen. Terwijl we wachten op de pont zien we een bierautomaat! We kennen ze wel voor snacks en brood, maar voor bier hebben we ze nog nooit gezien.

bierautomaat!!

 We varen met het kleinste, gekste pontje dat we kunnen bedenken, naar de overkant . Het pontje is gebouwd rondom een tractor en maakt dan ook vreselijk veel lawaai. Maar ludiek is het wel. Aan de overkant veranderen we ons plan. We hadden gisteren op de kade al een nieuwe veerboot zien liggen en die gaat nu te water. Dat willen we zien! Het heeft heel wat voeten in de aarde. Na 3 pogingen en anderhalf uur later dan de bedoeling was gaat het dan toch echt lukken. De grote veerpont gaat te water. Zelfs de Tsjechische TV is erbij. Onder luid applaus van inmiddels toch aardig wat publiek is het dan toch gelukt. Wij hebben behoorlijk honger want lunchtijd is al lang voorbij, dat laatste stuk fietsen slaan we over en rijden het dorp in om een hapje te eten. De rest van de middag genieten we van het mooie uitzicht op het meer, zittend voor de camper.

Vandaag blijven we bij de camper, ik ga verder met de grote schoonmaak en Rob zoekt nog wat dingen uit. Onderweg zijn gaat nooit vanzelf. We puzzelen heel wat uit en af. Waar is onze volgende stop? Hoe rijden we daar naar toe? Hoeveel tijd hebben we nog voor we in Nederland zijn? Wat willen we dan onderweg nog zien? Ondertussen maken we ook steeds meer afspraken voor de periode dat we in Nederland zijn. Al valt dat ook niet mee, we zijn stomverbaasd als we de fietsenwinkel bellen voor een servicebeurt en die vertelt ons dat we eind september aan de beurt zijn!! De wereld wordt steeds gekker. Gelukkig gaat het maken van afspraken met familie en vrienden makkelijker!!!

Voor de komende dagen hebben we besloten een klein stukje op te schuiven naar een andere camping, we zijn een beetje in dubio. Het wordt volgens de campereigenaar dit weekend druk omdat het Pinksteren is. Veel Duitsers trekken er voor een weekend op uit en dit is een favoriete plek. We bellen zelfs even met de camping waar we naar toe willen, reserveren hoeft niet, plek genoeg. Tja, soms weet je niet wat je geloven moet, hoe druk zal het echt worden?! Eind van de middag ruikt de camper lekker fris en heb ik veel opgeruimd en schoongemaakt en Rob heeft allerlei klusjes gedaan en met Boris gewandeld, maar ook het eten geregeld. Dit is echt mijn taak, dus extra fijn als dat een keertje niet hoeft.

Na de normale opstart taferelen, ontbijt, koffie, opruimen, schoon water, vuil water en wc legen rijden we het dorp nog even in voor boodschappen en geld pinnen. Dat was niet zo’n fijne actie. De geldautomaat gaf 2 opties en ik dacht dat ik de juiste invoerde, maar ik verkeek me op een 0. #$*%$#*& getverdegetver!!!!! In plaats van de 80 euro in Tsjechische kronen heb ik voor 800 euro gepind!! Wat een sukkel (Rob zijn woorden, helemaal ongelijk heeft hij niet) Wonderlijk dat je zo makkelijk zo’n groot bedrag kunt pinnen. De stemming was even niet zo best. De commissie die we steeds betalen voor pintransacties is best hoog en voor zo’n groot bedrag tikt dat flink aan. En hoe komen we van dat geld af?! We zijn hier nog 5 dagen en we waren niet van plan om in 5 dagen 800 euro uit te geven. Terug wisselen bij een wisselkantoor is ook niet grappig, die vragen daar natuurlijk ook een flink bedrag voor.
We laten het even bezinken en rijden eerst maar eens naar camping Chvalsiny CC #sc 23313. De camping was tot vorig jaar van Nederlanders, maar is inmiddels verkocht aan een Tsjechisch gezin. De route er naar toe wordt nog wel met NL borden aangegeven en er werkt in het hoogseizoen een Nederlandse jongen, Koen. Aan hem ook maar eens het probleem van de grote hoeveelheid Tsjechische kronen voorgelegd en hij belooft te kijken of er genoeg euro’s bij hun in voorraad zijn om wat om te wisselen, maar dat is helaas niet zo. We settelen ons op deze mooie camping. Het is een enorm, glooiend terrein. Met grote plekken van wel 150  m2 . Het is groot, maar ook ontzettend mooi. Hier willen we wel een paar dagen blijven. Rob trekt de stoute schoenen aan en gaat medekampeerders langs om te vragen of ze geld willen wisselen. En zowaar, de held!, het lukt hem. Eind van de middag is het grootste deel van ons Tsjechische geld omgetoverd in euro’s of via een tikkie verrekend! Dat is een pak van het hart!!

We blijven op en rond de camping. Wandelen met Boris, de krant lezen en natuurlijk eind van de week de vlog en blog klaar maken! Altijd weer even een klusje, leuk klusje hoor! Maar het is fijn om het zaterdags een beetje op tijd af te ronden. Meestal wordt het voor Rob op zaterdag nachtwerk, maar het lijkt er op dat we nu echt op tijd klaar zijn. Veel lees en kijk plezier weer!

de camper op camping Chvalsiny, het is hier erg rustig.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Meer Kroatië en de Vintgarkloof in Slovenië

22 t/m 28 mei

Nog steeds mooi weer, bijna te mooi. Het is inmiddels zo’n  30*. De camper in de zon is geen optie meer, we gaan op zoek naar bomen en beschutting. Omdat het zo warm is besluiten we nog even aan de kust te blijven. We vinden in Starigrad een prima camping ,Plantaza, CC SC# 54264 met mooi sanitair en een vriendelijke vrouw bij de receptie. Het zeewater begint op temperatuur te komen, het is zelfs lekker om even te zwemmen. We zitten vlakbij het National Park Paklenica, maar we laten dat even voor wat het is, te warm om te wandelen of te fietsen. We gaan ook nog even naar het dorpje om te eten, al hebben we inmiddels ook wel door dat dit niet de plekken zijn met de beste restaurants, maar soms hebben we gewoon even geen zin om te koken.

We gaan weer rijden, toch maar richting Slovenië in de hoop dat wanneer we iets noordelijker gaan het weer iets minder warm zal zijn. We rijden eerst richting Plitvice en Rastoke. Onderweg tanken, gas, diesel en ADblue. Een klein kapitaaltje, maar ja dat hoort er bij. Rondom Plitvice is het niet echt druk, maar wat is het enorm veel groter voor wat betreft ingangen en parkeerplaatsen. Een heel verschil met 35 jaar geleden. We zien de oude ingang, maar deze is buiten gebruik. We slaan het over, 35 jaar gelden was het prachtig, nu hebben we gekozen voor KRKA watervallen. Er zijn nog zoveel andere mooie plekjes, dus rijden we door. In Rastoke vinden we een parkeerplek waar we kunnen overnachten. Maar het is vol in de zon, Kampeergedrag / stoelen naar buiten mag niet. We gaan aan een picknicktafel in de schaduw mar even zitten. We puzzelen wat we nu willen en besluiten hier weg te gaan. Een klein stukje naar beneden is ook nog een parkeerplek om Rastoke te bezoeken, dit is een museumdorpje met watermolens. Dat doen we dus, maar we kunnen moeilijk de ingang vinden en we hebben al een stuk rondom het kleine dorpje gewandeld als we dan toch de ingang vinden. Gevalletje allebei niet goed gekeken. Als we er dan toch zijn mag Boris niet mee naar binnen. Het is te warm en Boris in de camper te laten is geen optie, dus rijden we verder. Nog een uurtje rijden over landweggetjes, dorpjes en boerderijen, zo mooi! komen we op een superplekje.

het is goed toeven in de schaduw

We komen uit op weer een fijne camping, Camp Slapic in Duga Resa, CC SC#19308, goed sanitair en nog steeds 30 graden. ’s avonds steekt er een windje op, waardoor het iets afkoelt. We hebben blijkbaar toch wel last van de warmte, want we hebben zowaar een beetje ruzie. Eigenlijk om niets, maar van de warmte slapen we slecht en het kost een hoop energie. Laat maar eens wat onweer los!!

We hebben de fietsen tevoorschijn gehaald om weer eens een paar kilometer te fietsen. Het kost wat moeite om op weg te komen. Na 1 kilometer hoor en zie ik dat de banden van de hondenkar best slap zijn, we hebben geen pompje mee, toch maar eens een kleintje kopen, er zit dus niets anders op dan terug gaan en de banden op te pompen. Voor de zekerheid de fietspomp mee.  Als we weer een paar kilometer onderweg zijn moeten we opgeven. Het pad gaat steil omhoog en bestaat uit keitjes en aarde. Voor Rob met 40 kilo extra achter zijn fiets niet te doen. We bekijken de fietsroutes nog eens goed en kiezen voor route 4. Dat is een goede keuze, die is 18 km, niet te lang, maar zo mooi. Voor Boris valt het niet mee, hij moet er weer echt aan wennen. Als we gaan picknicken is hij weer een blije hond. Wij genieten volop! De omgeving is zo mooi. Kleine dorpjes, boerderijtjes, af en toe een auto, maar vooral mooie vergezichten, groen land en stilte. Halverwege de middag zijn we terug en genieten van het heerlijke weer.

fietstocht door het binnenland

We zien echt een verschuiving in de reizigers, mensen die net als wij lang onderweg zijn en de vakantiegangers. De sfeer om ons heen wordt ook anders, drukker en er komen ook ander soort mensen. Niet verkeerd maar wel anders. ’s avonds op de camping op het terras gegeten. Helemaal vol!! Ook dat is nieuw, we hebben al op een aantal plekken onderweg gegeten, soms is het zoeken naar een eettentje en als we dat dan vinden zijn er weinig gasten.

Dan weer verder, nu naar Slovenië, het plan was om dit land over te slaan. We hebben echter een paar tips van mensen gehad, dat dit land ook echt de moete waard is om rond te kijken. Luisteren naar tips is meestal verstandig, dus dat doen we ook. We rijden naar de Vintgarkloof en vinden bij een particulier achter het huis een camperplek in Zgornje Gorje, P4N #323459. We twijfelen even wat we zullen doen. Gaan we meteen lopen? Wachten we tot morgenochtend? De eigenaresse van de camperplek  vertelt ons dat het midden op de dag erg warm kan zijn. Het is ook vandaag warm, we zijn nog vroeg genoeg om de wandeling te gaan maken, dus we gaan op stap! Wat we nog nergens gezien hebben, maar wat zij ons vertelt is dat de kloof eenrichtingsverkeer is en dat je via een lange wandeling terug gaat naar het startpunt.  We vinden de kloof prachtig, het is er redelijk stil, we zien misschien 15 andere wandelaars, waarvan de meeste haast lijken te hebben. Wij doen rustig aan en genieten van al het moois. De terug wandeling is pittig! We wandelen eerst zo’n 40 minuten alleen maar omhoog door een bos, heel mooi en we nemen er de tijd voor. Dan komen we op een open plek met een kerkje, een terras, speeltuin en wat auto’s.

Hier vandaan is het nog 40 minuten lopen, maar nu over kleine paadjes langs groene berghellingen, met uitzicht op dorpjes, koeien, geiten en schapen. Het voelt al een beetje Oostenrijks en dat is hier natuurlijk ook niet ver vandaan. Rond 19.00 uur zijn we terug bij de camper, best een beetje moe, maar wel voldaan na deze mooie wandeling.

De Vintgar kloof

We hadden best nog wat plannen voor Slovenië, maar de weerberichten voorspellen niet veel goeds. dat komt al snel uit, net voor we gaan slapen komt er een flinke onweersbui met hagel en veel regen over ons heen. Wat een lawaai op het dak!. Gelukkig hield dat toen we naar bed gingen weer op.  Het heeft ’s nachts nog wel wat geregend en dat bleef een groot deel van de ochtend ook doorgaan. Tussen de buien door een wandeling met Boris en tijdens het ontbijt weer een overleg momentje, blijven we in Slovenië om naar het meer van Bled en de bron van de Soca rivier te gaan of rijden we naar Oostenrijk? Het wordt het laatste! De weersverwachtingen voor Slovenië zijn de komende dagen niet goed, dus fietsen of wandelen zit er waarschijnlijk niet in. In Oostenrijk is het weer iets beter, dus dan is de keuze simpel. We pakken de snelweg, Rob heeft een paar dagen geleden flink zitten puzzelen op de snelweg vignetten van Slovenië en Oostenrijk en ze beide digitaal gekocht. Daar zijn we nu blij mee. We rijden het liefst binnen door, maar met deze regenbuien hebben we daar weinig zin in. Dus de snelweg op en we komen terecht op een boerenbedrijf, Nagelerhof, P4N #55378 met camperplekken en een goed sanitair gebouw. Zeker als het wat kouder is, is een goed douchegebouw erg prettig. We hebben een fabuleus uitzicht op dorpjes in een dal en wolken die om de bergen heen hangen. We kunnen hier fijn wandelen met Boris, dus voor vandaag is het helemaal prima. Voor morgen…………………..waarschijnlijk verder richting Tsjechië.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Het mooie binnenland van Kroatië

15 t/m 21 mei

Joep, Lisa en Rob rijden naar Ston voor een bezoekje aan de burcht en de zoutpannen. Ik blijf op de camping met Boris. We hebben gelezen dat er geen honden in de burcht mogen en om een groot deel van de dag onderweg te zijn alleen voor het rijden zie ik niet zo zitten. Af en toe alleen zijn is heerlijk. De burcht is mooi, gave uitzichten, stevig omhoog en omlaag wandelen en vooral genieten.  De zoutpannen zijn buiten werking en in verval. De entree omzeilen mijn familieleden door, als de portier niet op let, gewoon naar binnen te lopen. Hoort niet zo, maar het is ook niet netjes om geld te vragen voor een vervallen puinhoop, is de redenatie. Ze hebben er in ieder geval lol om met elkaar. ’s Avonds lekker uit eten als afsluiting van weer een fijne dag. Nog een dag met ons viertjes , we chillen lekker. Boodschappen doen, alvast wat opruimen, nog even fijn naar het strand en ’s avonds BBQ’en en een potje patience. Dan gaan Joep en Lisa naar Dubrovnik, daar hebben ze nog 2 nachten een appartement voor ze naar huis vliegen. Het was heerlijk deze week samen, fijn om ons kind even bij ons te hebben en van elkaar te genieten. Nu hebben we zin om weer onderweg te zijn, het voelde voor ons ook als vakantie en nu verder. Over een maand zijn we in Nederland, dus het afscheid valt niet zwaar, het is maar voor even.

Joep blijft een waterrat

 We rijden verder langs de kust, maar konden het daar niet vinden. Het seizoen is hier ook nog niet begonnen en we zien vooral veel uitgestorven badplaatsen, waar het naar ons idee een rommeltje is. We willen toch het binnenland in en rijden dus maar door. We komen uit bij camping Biokovo in Zagvozd #CC 49878. Een vrij nieuwe camping bij een klein dorpje. Niks toerisme, gewoon een fijne kleine camping, met prima sanitair.

Dat hier geen toerisme is merkt Rob als hij ’s morgens brood gaat halen. De eerste terrasgasten, ja ’s morgens om half 9 zijn die er al, verdraaien hun nek voor die man op zijn elektrische stepje. Als hij dan ook nog terug komt en vraagt om “pekara” (bakkerij) snappen ze er in eerste instantie niets van. Gevalletje klemtoon verkeerd. Maar ze zijn wel zo bereidwillig om de weg te wijzen, 2 deuren verderop. Buiten de 3 campers en 3 motorrijders zien we de hele dag geen andere toeristen.

We rijden verder door het binnenland naar Imotski en het blauwe meer. Hier maken we een mooie wandeling langs de rand van het meer. Een prachtige en pittige wandeling. We lopen veel, maar echt flink wandelen hebben we al een tijdje niet gedaan en we genieten er echt van. Bij de camper terug gekomen rijden we door naar de Vranjaca grot bij Kotlenice. We zetten de camper neer op de parkeerplaats en lopen de laatste 500 meter om eens te kijken en informeren wat voor ons de beste optie is. En of we mogen overnachten op het parkeerterrein? Dat mag, onze overnachtingsplek is geregeld! We dubben wat, gaan we nu nog de grot in of morgen? De gids vertelt ons dat het ’s morgens altijd drukker is, met schoolgroepen en dat doet ons besluiten om nu te gaan. Boris brengen we terug naar de camper, lange broek aan en vesten mee en 20 minuten later gaan we de grot in. Wat een belevenis! De beheerder vertelt dat de grot op privégrond van zijn familie ligt. Zijn opa heeft de grot in 1910 bij toeval ontdekt. In 1929 was het de eerste grot met elektrische verlichting en het is nog steeds privébezit. Hij vertelt ons hoe we lopen moeten en wenst ons veel plezier. Als wij de grot in gaan komt er net een groepje van 5 Duitsers uit en dan……………….zijn wij er helemaal alleen! Zo bijzonder, we horen alleen het water druppelen, onze ademhaling en verder niets. De grot is mooi uitgelicht en goed te belopen. We hebben echt al veel grotten bezocht, maar dit is wel heel uniek.

Vranjaca grot

De volgende dag worden we wakker van het gebalk van een paar ezels en jawel, een touringcar met pubers! Gisteravond laat kwam er nog een luxewagen naast ons staan waar 2 Poolse jonge mensen in sliepen en ook die gaan naar de grot. Wij zijn heel blij dat wij gisteren al geweest zijn. We starten rustig op en na de koffie vertrekken we richting NP Krka. We willen naar Roski Slap een afgelegen plek van het park. We rijden er ook naar toe, maar met de camper is het vanaf de kant die wij hebben gekozen niet te doen. Het park in gaan heeft ook weinig zin , het is te laat om nog een wandeling te maken en entree betalen voor een kort rondje vinden we ook zonde. We wijzigen ons plan en rijden naar een camping, hotel Vrata Krka Lozovac CC #60590 bij een hoofdingang en gaan vandaar morgen een wandeling naar de watervallen maken.

De watervallen van Krka

Eigenlijk een beetje te laat, want we zijn langzame starters, maar nu het mooier en dus warmer wordt is het niet verstandig om midden op de dag te gaan wandelen. Maar we zijn hardleers en lopen we pas om half 11 bij de camper weg. Binnen 5 minuten staan we in het Nationaal Park Krka! We lopen 875 meter naar benden over een keien pad. Met de bus kan niet, want we hebben Boris mee. We wandelen door het prachtige park, over vlonders en tussen de watervallen door. We hebben ons niet voldoende gerealiseerd hoe druk het hier al is. Rob vindt het prima, maar ik word er wel een beetje kriegel van. Dit is ook het moment van de dag dat er veel schoolklassen rond lopen, volgende keer toch beter onze tijd plannen! Het is wel fantastisch mooi, het groen van de bomen, de zon er door heen, het gekwaak van kikkers, het heldere water met enorm veel vissen. Natuurlijk het mooist van alles de watervallen. We wandelen zo toch een paar uur heerlijk door het park. We overwegen nog even om te proberen een buschauffeur te vinden die Boris wel in zijn bus wil hebben, maar het is bij de opstapplaats zo druk, dat we dat al snel laten varen. We beginnen dus aan 875 meter steil omhoog! Na de nodige pauzes, water drinken en weer lopen, van schaduw naar schaduw, komen we enigszins rood aangelopen boven. Zelfs Boris is total loss. In de schaduw bijkomen en wat drinken, na een kwartiertje zijn we wel weer bijgekomen. We nemen even een duik in het best koude zwembad, daarna een heerlijke douche. Met een voldaan gevoel eten we ’s avonds een hapje op het terras. We vieren dat één van onze vlogs, nummer 26, 1000x bekeken is. Wie had dat ooit gedacht!! Wij zeker niet, we zijn er stiekem best en beetje trots op.

De kust van Srima

Na het ontbijt, opruimen en weer verder. Het weer is zo mooi, al dagen rond de 26 graden, dat we nog even een afslag naar de kust nemen. We willen door het binnenland richting Tsjechië, maar het zonnetje is zo aangenaam dat we een paar dagen strand willen pakken. We vinden via P4N een mooie plek aan de kust, in Srima, #209231, dicht bij Vodice. Een prachtige baai, waar weinig gebeurt. Naast ons wordt door een groep mannen een tent of paviljoen gebouwd, af en toe stopt er iemand om even naar de zee te kijken, verder klotst het water tegen de kade en zitten wij bijna met onze voeten in het water. Prima toch?!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

———————————————————–

Schiereiland Pelješac

8 t/m 14 mei

Een laatste dag in Mlini, van hier uit wandelen we naar de baai van Kapari. Het gebied is in de Joegoslavië oorlog kapot geschoten. Het staat er nu al 27 jaar verlaten bij. Tijdens de oorlog verbleef de militaire elite met hun families hier. Het waren fantastische hotels, rond 1920 werd hier het Gran hotel gebouwd, dat moet echt een fantastisch mooi hotel geweest zijn, met jugendstil elementen en in de jaren 60 was het echt een toeristische trekpleister, met grote hotels in de baai van Kapari. Het is een naargeestige omgeving in een prachtige baai. We raken er ook een beetje van in de war, we zijn er stil van.

Er komen nu zelfs bussen met toeristen op af en urban explorer gebeurt ook hier. Ik wist van het bestaan niet af, maar er zijn mensen die een aantrekkingskracht tot verlaten, fabrieken, hotels en andere grote gebouwen hebben. Ik bedenk me nu dat ik dat als kind ook gedaan heb. Wij woonden vlakbij, met wat ze toen noemden, een gekkengesticht het was verlaten en ’s avonds spraken wij daar af met vriendjes en vriendinnetjes om rond te dwalen. Als 13- jarige vond ik het doodeng. Maar ik snap de fascinatie wel.

We gaan verder, richting het schiereiland Pelješac, daar is een leuke kleine camping en daar staat het appartement waar Joep en Lisa een week zullen blijven. Het is een hilarische aankomst. De poort zit op slot en we staan samen met een Duits stel met hun camper op de stoep. Een bel vinden we niet, ondertussen is Rob de eigenaresse gaan bellen, want we hadden al contact met haar gehad om zeker te weten dat we een plekje op de camping zouden hebben. Ze herinnert zich het gesprek en geeft als antwoord dat wij 2 dagen te vroeg zijn! En dat klopt, Rob had gezegd dat wij er 10 mei zouden zijn. De camping is nu (8 mei) nog gesloten!!!! Na wat aandringen vind ze het goed als we binnen rijden, maar het toiletgebouw is nog niet schoon. Dat is ook duidelijk te zien, het ligt vol met dennennaalden, stof en zand van een winter niet gebruiken. Wij vinden dat niet erg, maar ze gaan onmiddellijk aan de slag en een uur later is de helft van het toiletgebouw schoon! Het is een fantastisch leuke kleine camping, camping Trstenica CC 60718 we zijn er helemaal blij mee, vooral omdat we hier ruim een week blijven. Voor ons ook een soort vakantie?!

Boris heeft een vriendinnetje, Donna.
Ze kunnen regelmatig even samen los op de camping.

We stappen hier ook maar weer eens op de fiets, dat hebben we al lang niet gedaan. Er was steeds wel iets, maar vooral het grote aantal zwerfhonden in Griekenland en Albanië maakten fietsen niet echt aantrekkelijk, vooral omdat Boris reageert op alles wat hond is. Het landschap en de rijstijl van de meeste weggebruikers in deze landen maakten fietsen minder prettig. Nu zitten we bij een heuvelachtig gebied, weinig verkeer, geen loslopende honden, dus de fietskar wordt uit de garage gehaald. We fietsen niet heel ver, maar genoeg om iets meer van de omgeving te zien en Boris weer even te laten wennen.

We gaan ook flink wat boodschappen halen, koken voor de vriezer, even wat extra’s in de vriezer is wel fijn om met Joep en Lisa te kunnen eten, we halen de sleutel van hun appartement en dinsdagavond om 23.00 uur zijn ze er!! Ze vallen binnen met lekkere trek, dus eieren bakken en even bijpraten, maar dan rollen ze lekker hun bed in. Joep en Lisa genieten de eerste dag van het strand, een boek en ’s avonds een BBQ bij de camper.

de haven van Korčula

Natuurlijk maken we ook uitstapjes, we steken met een veerboot over naar het eiland Korčula. We wandelen daar rond en genieten van een goede pizza. Het is een mooi vestingstadje, gebouwd rondom een kerk, waar dus alle straatjes naar boven op uit komen. Het is niet groot, maar we dwalen er heerlijk rond. Om 15.00 uur pakken we de veerboot weer terug naar Orebić.

We hebben in de warmwaterbron in Albanië onze zwemkleding al aan gehad, maar in de zee hebben we nog niet gezwommen. Joep wel, die heeft eerder deze week al een duik genomen. We kunnen dus niet achter blijven en Rob en ik nemen ook een (kleine) duik. Het valt mee! Echte zwemmers zijn we niet, of we moeten het enorm warm hebben. Dat is niet het geval, het strand is maar smal en aan de rand staan grote dennenbomen die goed schaduw geven. Met een boek, Boris aan de lijn is het er goed toeven.

Joep en Lisa op visite.

Joep en Lisa hebben een huurauto, die gaan we dan ook gebruiken. Het schiereiland is prachtig. Toen ze vanuit Dubrovnik aan kwamen was het donker, Joep en Lisa kijken dan ook hun ogen uit. Het is hier zo mooi en stil op de wegen. We rijden naar een baaitje, Plaza Duba, aan de andere kant van het eiland en genieten van het uitzicht en de stilte. Dan rijden we verder naar een havenplaatsje, Trpanje, en picknicken daar aan de haven en wandelen wat rondom de haven. Het is een prachtig plekje. We rijden terug naar Orebić, onderweg nog even boodschappen doen en ’s avonds lekker uit eten. De weken vliegen altijd voorbij en dat is deze week met visite niet anders!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.