Verder langs de mooie kust van de Algarve

10 t/m 16 dec

We nemen afscheid van Lot, Gijs, hond Noortje, Bram, Nienke en kleine Benjamin. We hebben het gezellig met elkaar gehad en het voelt heel vertrouwd met elkaar. We vinden dit best bijzonder, want ze zijn net zo oud als onze kinderen, maar er is een klik en dat is gewoon fijn. Het wordt ook tijd om verder te gaan. We rijden naar Alvor. Daar staan we op een, naar ons idee, een beetje troosteloos parkeerterrein, maar wel met een prachtig strand. Bijna alleen op het strand maken we een heerlijke wandeling met forse tegenwind en een heel blije hond, die alle ruimte heeft om flink te rennen. Op de pier die ons eindpunt is genieten we allebei van het mooie uitzicht en een windje op onze huid. Via een wandelpad lopen we terug naar de camper en bij een strandpaviljoen doen we nog een drankje. We slapen hier prima, bij aankomst was het hier nog druk met auto’s,  dat klopt ook wel, want we staan naast een voetvalveld. Als de laatste wedstrijd gespeeld is, wordt het snel stil om ons heen en staan we met een stuk of 6 campers op het parkeerterrein.  We hadden bedacht om de fietsen maar weer eens te pakken en naar Portimão te fietsen. Het weer is echter spelbreker, al hebben we geen klagen hoor! We zijn nog steeds veel buiten, maar er valt af en toe een flinke regenbui en daar zijn we op de fiets niet echt dol op. Aangezien we de camperplek toch niet echt fijn vinden, besluiten we met de camper naar Portimão te gaan in de hoop daar een goede camperplek te vinden. Eerst even boodschappen doen en dan vinden we toch weer een prachtig plekje!

De mooie rotsen van Portimão

Vlak aan het strand, op een klif, net aan de rand van Portimão. Er staat nog één andere camper en we twijfelen nog even of deze plek ok is, maar eerst weer een strandwandeling en dan zien we wel wat we doen, de kustlijn met zijn rotsen en kliffen is weer adembenemend mooi! Als we terugkomen hebben we achterburen, het zijn Nienke en Bram! De anderen komen er ook nog aan en ’s avonds staan er zo maar weer 10 campers, waarvan zeker de helft Nederlanders. Het voelt prima om hier de nacht door te brengen en het is gezellig met deze bekenden om ons heen. De volgende dag gaan we  een flinke wandeling maken, eerst over het strand, Praia dos Tres Castelos, met prachtige zuilen van zandsteen. Doet ons wel een beetje denken aan het strand van de kathedralen in noord Spanje. Daarna via Praia da Rocha, een prachtig strand met een houten wandelpromenade, langs een heleboel strandpaviljoens. Enkelen zijn er nog open, maar het meeste is gesloten tot het seizoen in het voorjaar weer begint.

We lopen door tot de jachthaven en dan langs de Arade rivier het land in. We zijn op zoek naar het oude centrum van Portimão, maar dat is er gewoon niet meer. Er zijn een paar gebouwen mooi gerestaureerd, zoals het museum en 2 kerken bij het plein van de Republiek en de straatjes er om heen zijn wel oud, maar ook zwaar verwaarloosd. Verder heeft Portimão veel hoogbouw, vanaf de jaren 60 tot nu. Voor een strandvakantie is het vast een heerlijke plek, maar wij vinden het nogal zielloos. Neemt niet weg dat wij het hier fantastisch vinden! Waarom? We staan 10 meter van het strand, op een parkeerterrein waar we mogen staan en ook nog gezellige mensen om ons heen! Lot en Gijs helpen ons om wegwijs te worden in het regelen van de juiste papieren om Boris Marokko in te krijgen. Ja, inderdaad, we willen nog naar Marokko! Zij zijn er al even mee bezig en het wordt tijd dat we dit ook gaan regelen. Er moet een bloedtest gedaan worden om vast te stellen of de rabiës vaccinatie wel voldoende werkt. Bij hun hondje is dat niet het geval en dat kost tijd om het geregeld te krijgen. We gaan  op de dag dat we verder rijden eerst naar de dierenarts, waar zij ook geweest zijn. Het bloedprikken is zo gedaan, we horen Boris wel even piepen, wij mogen niet mee de behandelruimte in, maar hij komt kwispelend weer tevoorschijn. Dan duurt het nog een uur voor alle papieren en instructies voor ons geregeld zijn. Ze zijn super behulpzaam en  leggen ons goed uit welke stappen er nog genomen moeten worden, maar het begin is er. Het bloed wordt nu opgestuurd naar een laboratorium, over een week of 3 is de uitslag bekend, dan moet het papierwerk verder geregeld worden bij een andere dierenarts omdat we niet op één plek blijven, we gaan het zien. Nu rijden we verder naar Silves, dat lijkt een leuk plaatsje te zijn en er is een camperplek en we hebben dringend behoefte aan water en stroom. De zonnepanelen kunnen op dit moment niet voldoende stroom leveren omdat de zon niet genoeg schijnt.

het kasteel van Silves

Bij aankomst eerst maar eens een rondje Silves. Het ziet er aardig uit, maar lijkt niet heel bijzonder, wel pakken we een terrasje, fijn in de zon, met een drankje. Als er wolken voor de zon schuiven lopen we terug naar de camper. De volgende ochtend is het tijd om te soppen. De camper is gewoon vies van binnen! Een ochtendje huishouden, zoveel mogelijk apparaten aan de stroom en ook onszelf even een flinke douchebeurt gunnen en dan kunnen we er weer even tegen. Halverwege de middag is het na een paar flinke buien strak blauw en gaan we nog een keer naar de stad. We gaan het kasteel bezoeken en laten Boris in de camper. We wandelen door het centrum, wandelen over de kerstmarkt en door een paar leuke kleine straatjes. In één van die straatjes ontdekken we een pedicure en omdat ik een klein voetprobleempje heb maak ik daar een afspraak voor later op de middag. Daarna lopen we naar het kasteel en wandelen over de muren. Van het kasteel is niets overgebleven, behalve een paar funderingen en het waterreservoir. Het is toch de moeite waard, de uitzichten zijn geweldig en we genieten van de wandeling over de kasteelmuren in het zonnetje. Even snel naar de camper, Boris halen, naar de pedicure en Rob en Boris doen nog een rondje kerstmarkt en centrum. Al met al is Silves toch best een leuk plaatsje!

Silves is een stadje waar veel ooievaars nestelen

Na 2 nachtjes is het toch tijd om de camperplek te verlaten en op pad te gaan naar de volgende plek. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Als Rob water vult schiet het vulstuk de watertoevoer van de camper in, in een lange slang die goed verborgen is en uitkomt in de watertank van de camper. Dat wordt dus iets later vertrekken, Rob bedenkt een aantal opties en uiteindelijk door de tank te vullen komen de losse onderdelen tot vlak bij de tank. Door de waterslang los te koppelen kan hij het er met een haaknaald uit pulken. Anderhalf uur later dan de bedoeling was gaan we dan toch vertrekken. We rijden naar de Seven Hanging Valley’s. Daar zijn we in maart ook geweest toen we bezoek uit Nederland hadden. We zijn er nu weer dicht in de buurt, dus maken we een stop om nog eens van dit prachtige kliffen landschap te genieten. Inmiddels is het er behoorlijk veranderd, het zanderige terrein is een keurig parkeerterrein geworden. Er zijn veel meer trappen op de kliffen waardoor het lopen makkelijker is en……………er mogen geen campers meer in de straat waar het parkeerterrein is. Dat zien we veel, straten waar geen campers meer in mogen. Er is het laatste jaar behoorlijk wat aanscherping geweest van plekken waar campers niet meer zijn toegestaan. We gaan er toch stiekem in en zien nog een paar campers op het parkeerterrein. Wat niet verandert is?

Een stukje van de Seven Hanging Valley’s.

De prachtige kliffen en de bulderende zee en de zon die schittert over het water. We maken een korte wandeling en vertrekken dan weer met de camper van deze mooie plek. We komen vast nog eens terug. Nog een uurtje rijden, voorbij Faro en dan zijn we in Alhoa. Een groot parkeerterrein vol met campers. Dit is een gedoogplek, voor zolang er niet gebouwd wordt. Een parkeerterrein iets verderop was ook een gedoogplek, maar daar wordt nu gebouwd. De ligging van de plek is super. Stadje en haven allebei op loop afstand.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

van Alentejo naar de Algarve

3 t/m 10 december

Van ons mooie plekje aan de oceaan bij Vila Nova de Milfontes rijden we een klein stukje het binnenland in, we staan uiteindelijk maar 1,5 km hemelsbreed van de kust. We gaan naar een camperplaats, onze huishoudaccu is aardig leeg en met dit grijze weer kunnen we niet genoeg bij laden. We komen terecht op een heel eenvoudige camperplek, met 2 wc’s en een douche, maar wel een fijne plek met een heel aardige eigenaar. We denken 1 nachtje te blijven, maar het worden er 3. We wandelen het dorpje in op zoek naar wat terrasjes, maar vinden een dorp vol Aziatische arbeidsmigranten. Veel jongemannen die op deze zondag samen naar de Intermarché wandelen om water te halen en met elkaar wat gezelligheid zoeken. Het geeft een vreemde aanblik, al die jongemannen, hier en daar een gezin en nauwelijks Portugezen. Dit is een gebied waar veel kassen en tuinbouw zijn en waar deze mannen werken. Het geeft ons wel weer iets om over na te denken en al stralen ze geen troosteloosheid uit. Het moet toch afschuwelijk zijn om zo te werken en te leven, ver van alles wat je lief is. Net als bij ons in Nederland veel gebeurt met louche contracten, dan zijn deze mannen voorlopig niet vrij om te gaan waar ze willen.

camperplaats Sao Teotonio

Ondertussen wandelen wij in een prachtig gebied met enorm veel woeste erfhonden, die bijna door het gaas of schutting komen als wij met Boris voorbij komen. Aan de rand van al dit heftigs ligt camperplaats Aguas Vivas als een oase van rust en gezelligheid. We spreken er verschillende Nederlandse stellen en hebben hier een paar fijne dagen. Dan is het tijd om verder te rijden, het plan is Sagres. We hebben een route uitgestippeld, via supermarkt, dorpje Odeceixe, strand voor een wandeling en lunch en dan door naar Sagres. Het gaat allemaal zoals we bedacht hebben, tot aan het strand. Er is een groot parkeerterrein met veel campers en veel busjes met surfers, de zon schijnt, dus waarom verder rijden? Dat doen we dan ook niet. We spreken 2 Nederlandse  stellen waarvan we er één al op Instagram volgen en zij ons en hebben daar gezellig contact mee. Boris kan zelfs even los spelen met Noortje hun hond en nog een aantal honden die daar rond rennen. Na de lunch trekken we de korte broek aan! en wandelen over het strand op zoek naar een plekje in de zon om te genieten van het strand. Dit zijn toch echt geluksmomentjes en we leren steeds beter die te pakken! Hoezo we zouden naar Sagres? Hier is het goed, dus rijden we niet verder!

praia do Amado

De volgende dag komt het water met bakken uit de lucht. ’s morgens Boris uit laten, ik kom drijfnat terug. We besluiten naar het dichtstbijzijnde dorp te rijden. Daar is een Lidl, camperplek en wasserette op een afstand van 200 meter van elkaar. Bij de wasserette is het een drukte van belang, maar Rob nestelt zich er tussen en weet twee wassen te draaien, terwijl ik binnen op ruim en de schone was weer wegwerk. Rob heeft nog wel een sprintje moeten trekken om een paar vrouwen te ontlopen die met elkaar slaags raakten om de droger die Rob leeg haalde te gaan gebruiken. Arme Rob! Op de camperplaats alles gedaan wat gedaan moest worden en dan zijn we klaar. Wat nu? Alsnog naar Sagres rijden? Het regent nog steeds! We gaan terug naar het strand en wachten daar het slechte weer wel af, het is een prima plek voor nog een nachtje en dan zien we morgen wel verder.

Kaap San Vincente, het meest westelijke puntje van Europa

De volgende dag is het ’s morgens van alles wat, als ik Boris uitlaat is het heerlijk zacht, een half uur later komt het weer met bakken naar beneden. Volgens de voorspellingen moet het toch een redelijk droge dag worden met een zonnetje en af en toe een bui. We wagen het er op en rijden naar Sagres. We verwachten er niet zoveel van, maar het meest westelijke puntje van Europa willen we toch wel echt zien. Als we er aan komen schijnt het zonnetje, er waait een zacht windje en de temperatuur is aangenaam. Het allerbelangrijkste is echter dat het behoorlijk helder is en dat maakt dat we ver over de kliffen kunnen kijken en kunnen genieten van de prachtige vergezichten, het is fijn om daar een stukje te wandelen. Vandaar rijden we naar het fort bij Sagres, eerste even lunchen en dan een wandeling over het terrein van het fort. We laten Boris in de camper omdat we vermoeden dat hij niet mee naar binnen mag. Als we daar zijn komen we tot de conclusie dat hij wel mee had gemogen. Maar goed, hij moet ook af en toe alleen in de camper kunnen zijn en de camper staat op een goede plek, dus voor dit moment is het prima dat hij niet mee is. We maken een heerlijke wandeling over het terrein van het fort, genieten van de uitzichten, zien weer een paar bufones, bezoeken het museum van het fort (erg mooi!) snuffelen nog even in de souvenirshop en lopen in gestrekte draf terug naar de camper. Want er komt een bui aan. We hebben tussen de buien door een heerlijke zonnige dag gehad en blijven op het parkeerterrein voor het fort staan. ’s avonds staan er wel zo’n 40 campers en busjes.

het kerkje in het fort van Sagres

In de camper rustig koken, een vriend bellen die morgen jarig is en dus even lekker bijpraten. We wandelen de volgende dag ook even naar de haven van Sagres, weer heerlijk in het zonnetje. De weersvoorspellingen komen gelukkig ook weleens niet uit. Er zouden een paar erg slechte dagen aan komen, maar we hebben alleen af en toe een bui. Als het droog is, is het gewoon heerlijk weer. Verder dus naar de haven, Het is een mooie grote natuurlijke baai met vissers en toeristenboten. In het seizoen kun je hier boeken voor een tochtje dolfijnen spotten. Nu is het er stil en verlaten. Na een klein rondje lopen strijken we neer op een terras voor een espresso en wandelen terug naar de camper. We hebben in ieder geval lekker gewandeld. Vlakbij de haven hebben we de Nederlanders weer gesproken die we op het strandje ook al gezien hebben en ook zij gaan naar Lagos. We spreken op hetzelfde parkeerterrein af en gaan ’s avonds met een hele club voetbal kijken. Supergezellig, wel jammer dat WE verliezen. We staan echt op een superplek, echt aan de rand van de oude stad, we blijven hier een dagje. Er zijn veel leuke eettentjes, dus we gaan lekker lunchen. We gaan ook even apart op stap voor een paar kleine kerstcadeautjes voor elkaar. We hebben onszelf al een groot cadeau gegeven, we gaan iets heel gezelligs met kerst en de jaarwisseling doen!

Kerst in Lagos

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Alentejo, van het glooiende binnenland naar de ruige kust

26 november t/m 3 december

Gisteravond op straat naar een muziekgroep geluisterd, dat was een voorproefje voor de zondagavond. In het theater treden zanggroepen op die traditionele liederen zingen, we zijn wel nieuwsgierig en gaan een kijkje nemen. De zaal zit goed vol, wel voor bijna de helft met de koren in traditionele kleding. Na wat praatjes van de organisatie, we verstaan er echt niets van, ja een paar woorden: Obrigado, theatre, etnografica nou en zo nog een paar, maar daar hield het wel mee op!  We hebben een klein uurtje gekeken en vonden het echt wel leuk. De optredens van de mannenkoren vonden we mooier dan die van de vrouwen. Er was weinig instrumentale begeleiding bij en de vrouwenstemmen waren naar onze smaak te schel. We kunnen niet tot het eind blijven want we hebben nog een belangrijk telefoongesprek, dus gaan we op tijd terug. Leuk was het wel om in een zaal vol Portugezen naar zo’n optreden te kijken en luisteren.

zangkoor op een plein

We hebben een paar heerlijke dagen op de camping in Serpa, mede doordat het zonnetje lekker schijnt en we veel buiten zijn. Dat fijne buiten zijn is alleen als overdag de zon schijnt. ’s morgens is het nog erg fris en als eind van de middag de zon ondergaat is het meteen koud. We hebben zelfs de kachel al een paar keer aan gehad.

mooie avonden in Serpa

Voor we in Serpa aankwamen hebben we een steentje tegen de voorruit gehad. Het is minuscuul klein, maar het risico lopen dat het verder scheurt en we een nieuw raam nodig hebben willen we niet nemen. Op maandagochtend dus maar eens gaan bellen en het is via Aveco snel geregeld. We kunnen ’s middags al bij een bedrijf in Beja terecht. Dat ligt ook nog op onze route, dus dat gaat voorspoedig. Het duurt ’s middags wel wat langer voor het ook echt gerepareerd kan worden, want we staan ruim een uur voor de deur van het bedrijf te wachten en na verschillende telefoontjes blijkt het bedrijf verhuisd te zijn, 500 meter verderop in een andere straat! Daar aangekomen gaat er meteen iemand aan de slag en een uur later kunnen we weer vertrekken. Wat fijn dat dit zo snel geregeld is! We hebben niet het idee dat we in Beja verder iets willen zien, dus rijden we verder naar Castro Verde. Op een immens parkeerterrein staan nog 2 campers, de ene dichtbij de weg, de andere helemaal aan de andere kant. Na wat wikken en wegen gaan wij ook zover mogelijk bij de weg vandaan staan. Er rijdt best veel verkeer over de keienstraat en dat maakt veel lawaai. De volgende ochtend maken we een wandeling door dit slaperige plattelandsdorpje. We bezoeken, met Boris, het olielampjesmuseum. De dame bij de entree ziet ons twijfelen, want we staan even te bedenken of ik alleen naar binnen zal gaan of dat we later samen terug komen zonder Boris. Ze haalt ons alle drie naar binnen, Boris mag gewoon mee! Waarschijnlijk is dit het enigste museum ter wereld waar dit mag, superlief. Het is maar een klein museum, maar wel erg leuk. Het laat een grote variëteit aan olielampjes zien. Het zijn allemaal kleine lampjes, ze passen makkelijk in je handpalm, maar de variatie in afbeeldingen is enorm. Na een klein halfuurtje staan we weer buiten, na wel een donatie gedaan te hebben, want het museum was gratis. We hebben in de camper maar 1 koffie gehad en strijken nu op een terras in het zonnetje neer voor een espresso en wat lekkers. Na de lunch gaat Rob in zijn eentje winkelen, ja kerst komt er aan! En ga ik uitgebreid in de keuken een Italiaanse stoofschotel maken. Ik wordt er steeds handiger in om in zo’n kleine ruimte te koken. Vooral alles eerst snijden en klaar zetten, helpt daar wel bij. ’s avonds ons wekelijkse whatsapp gesprek met de moeder van Rob, even bijkletsen, meedenken met probleempjes en de vlog en blog bespreken.

olielampjes museum in Castro Verde

Op woensdag vinden we het tijd om weer verder te gaan, maar eerst de camper wassen en boodschappen doen. We rijden langs dorpjes, smalle wegen en weilanden richting de kust. Het binnenland is echt mooi! We zien weer heel wat ooievaars, koeien, schapen en een enkele roofvogel. Als we bij Vila Nova de Milfontes aankomen op de p4n plek die we hebben uitgezocht zijn we er allebei niet zo blij mee. Maar eerst even een wandeling over de kliffen om uit te waaien en Boris te laten rennen. Terug bij de camper vinden we de plek nog steeds niks. Het is een nieuwbouwwijkje met vooral vakantiewoningen, grotendeels verlaten en dat heeft iets naargeestigs. Tijdens het wandelen hebben we campers op een andere plek zien staan en daar rijden we naar toe, het is even speuren want het is een wirwar van doodlopende straatjes, maar we vinden het. Wat een gave plek! (Praia do Farol) verboden voor caravans en campers, maar op dit soort plekken wordt in deze tijd van het jaar niet streng gehandhaafd en we besluiten te blijven, uiteindelijk staan we er met nog 2 campers. We hebben een magnifiek uitzicht op de oceaan en het dorp. Morgen schijnt het weer mooi weer te worden, dat belooft een strandwandeling. We denken iedere ochtend, vandaag rijden we verder, maar na de koffie is de temperatuur heerlijk, het zonnetje schijnt, we zouden wel gek zijn om weer verder te gaan! Dus doen we dat niet en zo blijven we uiteindelijk 3 nachten staan op deze fantastische plek.

het strand bij Vila Nova de Milfontes

We maken strandwandelingen en een praatje op het strand. Ik neem zelfs weer eens de tijd om te sporten, dat schiet er zo vaak bij in en vanaf dat ik corona heb gehad, niets meer aan gedaan. Nu ben ik weer begonnen, een halfuur sporten naast de camper, trots en een fijn gevoel! De laatste dag is het zo lekker warm, we trekken zelfs de korte broeken aan en lunchen naast de camper, later als de wind opsteekt zoeken we met onze stoeltjes beschutting bij de kliffen op het strand waar Boris heen en weer rent op jacht naar strandvliegen. Het is ook een ideale plek om weer een training te doen met “volgen” en “blijven”. Iedere dag gaan en komen er campers, behalve de laatste avond. Dan staan we alleen, het is vrijdagavond en er staan wat auto’s met jongeren en muziek, maar dat houdt rond 22.00 uur op. Heel laat in de avond komt er nog een camper bij.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Alentejo, het mooie binnenland van Portugal

20 t/m 26 november

Na anderhalve week gaan we weer echt op pad, we laten Setúbal en de fijne dagen met onze dochter achter ons. We zijn even aan het puzzelen geweest wat we willen, de zon op zoeken en dus richting de Algarve of nemen we het regenachtige, ietwat frisse weer, voor lief en trekken we nog een keer het binnenland in? Dat laatste wordt het! We vinden het reizen door het binnenland van Portugal zo fijn dat we het mindere weer voor lief nemen. Binnen een paar uur op deze eerste reisdag kijken we elkaar wel een paar keer aan, het regent, niet normaal zoveel! Hebben we hier nu echt goed aan gedaan? We rijden als eerste stop naar Evora, hier waren we in maart ook al en we lopen dan ook alleen de stad in om wat te drinken en rijden de volgende ochtend weer verder. Nog een klein uurtje rijden en we kunnen Spanje zien liggen. Een mooie parkeerplaats aan de voet van het burchtdorp Monsaraz en het is droog! We gaan meteen maar naar buiten en maken een flinke klim omhoog om door dit prachtige dorp te lopen. Het is er erg stil, wat de schoonheid van het vestingstadje goed tot zijn recht laat komen, we slenteren door de straatjes en genieten van de prachtige foto’s die overal hangen. Het zijn zwart/wit foto’s die zeker 60 jaar geleden in het dorp zijn genomen. Heel eenvoudig, maar juist daardoor erg mooi. Er zijn een paar winkeltjes voor toeristen, wel met erg mooie spullen en wat horeca, ook die zien eruit of ze nog uit de tijd van de zwart/wit foto’s zijn. Zomers zullen er wel meer gelegenheden open zijn en zijn er ook vast meer terrasjes. Het dorp heeft een paar flinke parkeerterreinen die er op wijzen dat het hier heel vol kan zijn.

Monsaraz

De volgende ochtend ga ik hier nog even tevergeefs op zoek naar brood en heb ik bij terugkomst een gezellig gesprek op het parkeerterrein met een Nederlands stel in een Portugese camper, ze zijn net naar Portugal verhuisd en nog volop bezig met hun huis en emigratie. We kletsen zo een half uur vol! Na ontbijt en koffie gaan we er op uit voor een wandeling, wat is het hier prachtig! We lopen bijna alleen maar op karrensporen,  rotspaden en af en toe een stukje over de weg. Dat is niet erg, er rijdt hier zo weinig verkeer. Waar we ook lopen, we zien bijna steeds het kasteel van het vestingstadje en dat is prachtig om vanuit zoveel verschillende hoeken te zien. We komen ook nog bij een menhir, die hier is neergezet omdat de oorspronkelijke plek onder water is gezet voor het stuwmeer. Via een dorpje, waar we tevergeefs, de bakker zoeken klimmen we via een behoorlijk steil pad omhoog naar de camper. Het was geen lange wandeling, maar wel met behoorlijke pittige afdalingen en klimmetjes, heerlijk.

Een wandeling waarbij we Monsaraz steeds in de verte zien.

Aangezien we toch wel graag wat brood willen hebben rijden we ’s middags 15 km verder, naar Mourao. Ook weer een stadje met een kasteel en als we langs de slotgracht lopen kunnen we Monsaraz en zijn kasteel in de verte zien liggen. In eerste instantie zijn we niet heel enthousiast over de camperplek, maar er is wel een dorpje met winkels en dus brood. Het is ook al laat in de middag, dus we blijven. Het gebeurt niet vaak, maar we staan helemaal alleen. Als we een beetje gewend zijn vinden we het eigenlijk een prachtige plek. We staan voor de ingang van het kasteel en het dorp ligt aan onze voeten en dan hebben we ook nog een prachtig uitzicht over de omgeving. De volgende ochtend maken we een wandeling door het leuke dorpje, het grote verschil met Monsaraz is dat hier ook zomers nauwelijks toeristen komen, het is gewoon een Portugees plattelandsdorpje en dat vinden wij eigenlijk ook wel weer heel erg leuk. De straten, huizen en bewoners zijn wat minder gestyled, om het zo maar eens te zeggen.

Wandelen bij Mourao.

’s middags maken we weer een wandeling, nu naar het stuwmeer en over de landerijen, langs het vee en weer terug naar het kasteel. We zijn net op tijd binnen, want we liepen al in een miezerbui, maar terug in de camper, begint het echt te regenen. We besluiten om hier nog een nachtje te blijven en eind van de middag komt er nog een camper, we staan dus niet meer alleen. Onderweg vinden we nog een plek om te lozen en water te vullen. Wat ons bijna nooit, gewoon echt nooit gebeurt, is dat we daar ruzie krijgen! Een stel is daar bezig om water te vullen met 5 literflessen. De kranen hebben geen schroefdraad voor een koppelstuk, dus doen zij het met flessen. Maar ze hebben zoveel grote flessen dat ze allebei de kranen in gebruik hebben. Rob wil één van de kranen gebruiken, maar dat vindt onze collegacamperaar niet goed. Ik zie Rob bijna nooit boos, maar dit vindt hij zo stupide dat hij bijna ontploft. Er zijn 2 serviceplekken, dus voor iedere plek 1 kraan, logisch toch. We laten het er maar bij, spoelen de toiletcassette, lozen het vuile water en vinden vast elders wel schoon water.

De kasteelmuren van Mourao.

Het volgende plaatsje, Moura, is ook maar een halfuurtje rijden. We hebben gezien dat we daar bij de Intermarche kunnen wassen en dat er een P4N plek is. Maar die keuren we af, er is niet echt ruimte en we vinden het geen fijne plek, in het centrum is ook nog een P4N plek, maar ook die vinden we niet goed. Dat betekent dus doorrijden. Gelukkig bij de Intermarche wel schoon water kunnen vullen.

We laten Moura dus achter ons en kijken welke plaats we nog meer aan willen doen. Onze vlaggetjesparade (zo noemen we al onze vlaggetjes in google maps, waar we plaatsen markeren met een vlaggetje en een korte omschrijving) geeft aan dat dat Serpa is. Daar gaan we naar toe. Aan de rand van het stadje, met weer een kasteel, ligt een camping. Dat is toch ideaal, een camping en 5 stappen buiten de camping zijn we in het dorp. Na aankomst eerst maar eens een rondje wandelen. Er is een mooi historisch centrum, het is allemaal niet groot, maar wel sfeervol. Morgen maar eens kijken of we naar het kasteel wandelen of in de omgeving een wandeling gaan maken. Boris is dan vast weer uitgerust. Hij heeft de afgelopen 2 dagen veel los gelopen en dan maakt hij veel meters. Vandaag heeft hij dan ook bijna de hele dag en avond liggen slapen.

Wandelen tussen de akkers bij Serpa.

Waarom er hier zoveel kastelen zijn? We zitten dicht bij de Spaanse grens en de familie Bragança liet hier eeuwen geleden kastelen bouwen om de grens te bewaken. De kastelen stonden zo dicht bij elkaar zodat ze met vuren signalen en waarschuwingen konden afgeven en zo de grens konden bewaken. Een groot del van deze kastelen is nog steeds in het bezit van deze familie. Nu ik dit weet, zie ik die naam ook overal terug. Een bakker, een straat en een stad in het noorden van Portugal. Bragança is een belangrijke familie.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Visite in Setúbal

13 t/m 19 november

Dit is echt een andere week in ons camperleven. We gaan met onze dochter in een appartement in Setúbal!! Ongelofelijk zin in natuurlijk, want als iets het camperleven moeilijk maakt is het, het missen van iedereen die ons lief is. Het bezoek van onze dochter Mara is dan ook iets waar we allebei echt naar uitgekeken hebben.

“Wonen” in een appartement, even wennen, maar best fijn.

We hebben een appartement in het mooie centrum van Setúbal, met kleine straatjes vol winkeltjes en een plein met terrasjes, een supermarkt en markthal op loop afstand. Zondag rijden wij met de camper naar het centrum en lopen een paar keer heen en weer om alles uit de camper naar het appartement te brengen, Jeetje wat haal je dan veel uit de camper!! Na de laatste spullen neem ik Boris mee en Rob rijdt terug naar de camping, EcoParque do Outo, CC sc# 52413, hier hebben we al een paar dagen gestaan en we hebben het vertrouwen dat de camper hier goed staat en er redelijk toezicht is. Het personeel van de camping is heel hulpvaardig en vriendelijk. Dat blijkt wel als Rob de camper heeft weggebracht en hij op de bus staat te wachten…………………….die om een onduidelijke reden niet komt. Een van de vrouwen van de camping rijdt met haar auto langs de bushalte en vraagt of Rob mee wil rijden, want de bus gaat niet komen. Ze spreekt geen Engels, maar met handen en voeten komen ze er samen wel uit en Rob wordt in het centrum van Setúbal afgezet. Lief toch!

Inmiddels heb ik het huisje ingericht, lopen we een rondje in de stad, gaan met zijn tweetjes eten, want Mara heeft vertraging en komt uiteindelijk pas rond 23.30 uur aan. We zijn dolgelukkig dat ze er eindelijk is, maar na een glaasje water rolt Mara haar bed in. Eerst maar eens slapen en dan morgen maar echt de tijd voor elkaar nemen om bij te praten.

Paleis da Pena in Sintra
lekker eten, uit en thuis

De dagen erna gaan we op stap naar Sintra, Nazaré, maken we tochtjes door de omgeving en gaan we een paar keer heerlijk uit eten, drinken tussen de buien door wat op een terrasje, maar genieten vooral van het gezelschap van onze dochter en is het bijpraten, kletsen, genieten, spelletje doen en wat vliegen die dagen dan snel voorbij!

De golven bij Nazaré

Deze week kent weinig reisbewegingen, daarom houd ik het verslag kort, het was echt even een familieweekje en daar valt verder niet zoveel over te vertellen. Wat misschien nog wel de moeite waard is om te schrijven, hoe het was om zo in een huisje te verblijven. Daar hebben we gemengde gevoelens over. De plek van het appartement was echt fantastisch. Alles dichtbij de hand, de huurauto konden we op 5 minuten lopen gratis parkeren en verder was alles heel dichtbij. Setúbal werd al omgetoverd in kerstsfeer, dat maakte het extra sfeervol. Helaas viel het appartement tegen, ook al was het echt mooi en gezellig ingericht. Het appartement had maar één raam en die zat in de woonkamer. De slaapkamers, douches en toilet hadden geen ramen, daarbij was er een flinke putlucht. Jammer dus, de huisbaas wilde of kon niet zoveel met onze klachten. Dus hebben we het uiteindelijk maar zo gelaten. Kortom, Setúbal was echt een leuke plek, maar het appartement zouden wij echt niemand aanbevelen.

De markthal en het centrum van Setúbal

Nu ik dit schrijf is Mara weer vertrokken, moeilijk hoor! Met name ik ben dan wel echt even van slag en ben de dag erna nog wat huilerig, ook al mist Rob haar ook natuurlijk! We nemen dan ook nog even een dagje rust op de camping, maken de vlog en blog af, wassen het beddengoed en maken een reisplan voor de komende weken.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

De oceaan tussen Porto en Lissabon

5 t/m 12 november

Boris kan zo wel genieten in een stad.

We rijden naar Coimbra, dit is een stad waar we in het voorjaar al een tip voor kregen. We waren toen in Albanië bij een warmwaterbron. Daar spraken we al poedelend in het water een Oostenrijker en die vertelde dat hij Coimbra één van de mooiere plekken in Portugal vond! Die tip, zoals veel meer tips, hebben we in onze vlaggetjesparade gezet. In Google maps kun je plaatsen, of interessante plekken markeren met een vlaggetje en er iets bij schrijven. Wij vinden dat een fijn systeem om plaatsen te registreren. Ook al komen we er nu niet aan toe of is de tip in een heel ander land, het staat genoteerd. Dat werkt bij ons beter dan lijstjes op papier of aantekeningen op de laptop bij houden. Zo komen we dus in Coimbra, Camping Parque Municipal de Campismo, CC sc# 10003 terecht en het is absoluut de moeite waard. Vanaf de camping fietsen we 6 km naar het centrum, Boris weer mee in de fietskar en met het zonnetje boven ons hebben we een heerlijke middag. In de drukke winkelstraat waar we lopen is Boris schrikkerig en wil hij niet erg. Er zijn veel straatmuzikanten en daar is hij niet blij mee, vooral de Fadomuziek is niet aan onze hond besteedt! Op een plein iets verderop wordt het gelukkig beter, hier staan 2 poppenspelers, geweldig, hoe die hun poppen allerlei muziek laten spelen en zingen. We kunnen daar op een afstandje rustig naar kijken en dan komt Boris weer tot rust. Genietend op de rand van de fontein, in de zon, kijken we mensen en genieten van de mooie gebouwen om ons heen. Hierna begint het serieuze werk. De stad staat vol met diverse faculteiten van de universiteit, de één nog mooier dan het ander. De universiteit zelf ligt hoog boven de stad, al zwervend door straatjes en over pleinen klimmen we steeds hoger en komen na een half uur bij  hoofdplein van de universiteit. Een prachtig complex waar ze aan een laatste stuk renovatie bezig zijn. Natuurlijk ook een geweldig uitzicht over de stad. Langzaam kuieren we ook weer naar beneden en net voor de zon echt weg is drinken we nog een biertje op een terras. Wat een heerlijke middag.

Coimbra, eind van de middag.

We zijn het er snel over eens, we hebben voorlopig even genoeg steden gezien, we willen naar de kust! Onze eerste stop is Nazaré. Daar is het enorm druk op zondagmiddag en november is de maand van de hoge golven hier in Nazaré, dat trekt surfers en publiek. In november worden hier de hoogste golven ter wereld gemeten en het is dan ook spectaculair om te zien. In eerste instantie vind ik de drukte verschrikkelijk, zoveel mensen als hier op af komen. Even later heb ik met Boris een mooi plekje op een rots terwijl Rob wat heen en weer slentert. Zo zittend op een rots is het enorm genieten. De surfers worden door de jetski’s achter de golven gebracht en dan is het wachten om de goede golf te pakken. Als het een surfer lukt, dat is echt maar een enkeling, dan wordt er luid geapplaudisseerd. De surfer zal het niet horen, maar het publiek leeft echt mee!

We hadden gehoopt hier in Nazaré een camperplek te vinden maar dat gaat hem niet worden, we rijden nog 15 km verder en vinden dan toch weer een fantastische plek aan het strand! Wauw! We hebben vaker mooie of leuke plekken en zo af en toe een juweeltje en dit is er één van, parking Praia do Salgodo. Ondanks de licht hysterische Duitse buurvrouw, die we ook in Spanje al op een camperplek hebben gezien, blijkbaar heeft ze nu haar vriendinnen van die plek ook hier weer ontmoet. We zullen het er maar op houden dat ze het erg gezellig met elkaar hebben. Het is een klein dorpje waar nu niemand lijkt te zijn, een parkeerterrein met een restaurant en een openbaar toilet, alles gesloten. Maar vanuit de camper doen we 2 stappen en staan op een prachtig strand waar de golven flink hoog zijn en we uitkijken op de rotsen van Nazaré. Hier worden we blij van. Na het ontbijt buiten op een bankje koffie, Boris rent als een dolle over het strand en wij zijn gewoon heel tevreden.

Nazaré

Hier vandaan trekken we verder langs de kust, naar Peniche, ook daar kliffen, enorme golven en een wandeling over de kliffen is prachtig. Er ligt één rots wat verder in zee, waar de golven omheen beuken. Er zijn bruggetjes om over spleten te kunnen lopen. We doen dit een klein stukje, maar ik vind het wel erg smal en de golven beuken omhoog tot vlak voor onze voeten waardoor de ondergrond glad is. Het is mij te dol, ik ga terug en Rob gaat solidair ook mee.

De golven bij Peniche.

Hier vandaan gaan we op zoek naar een slaapplek, en vinden in een dorp met veel hoogbouw een prima camperplek. Niks moois aan, maar prima slapen en een serviceplek, Area Consolacao .

Het wordt nu echt tijd om richting Setúbal te rijden om een appartement te gaan regelen voor als Mara komt. Met heel veel regen en hier en daar erg slechte wegen komen we eind van de middag op een camping in de buurt van Setúbal aan.

Onderweg naar Setúbal flinke buien.

Een prima camping, EcoParque do Outo, CC sc# 52413, we blijven hier in ieder geval één nachtje. De volgende dag gaan we met de camper naar een paar adresjes voor een appartement. De eerste ligt in een leuke buurt, doodlopend straatje, maar er zijn een paar huizen in redelijke staat en de rest is bouwval. Er wordt in de buurt wel veel opgeknapt en waarschijnlijk is het over een paar jaar erg mooi. Het tweede appartement ligt in zo’n zelfde soort straatje maar dan elders in de stad. De huizen zien er hier goed onderhouden uit, pleinen, terrasjes, winkels en de overdekte markthal op loopafstand, we zijn wel een beetje verkocht. Er is niemand aanwezig, maar we hebben wel een telefoonnummer, de eigenaar is helaas niet in de buurt om ons binnen te laten kijken, maar we spreken af dat we ’s avonds nog even contact hebben. We rijden voor de vorm nog even naar de andere 2 locaties die we gevonden hadden, maar al zien ze er keurig uit, ze liggen erg ver uit het centrum. Na wat heen en weer bellen en mailen hebben we het geregeld. Heerlijk! We gaan samen met onze dochter een paar dagen in een huis!

We hebben een leuke camperplek voor de komende dagen gevonden, maar als we die invoeren in de navigatie dan blijkt die een uur rijden hiervandaan, dat vinden we te gek. We zoeken nog even in de omgeving, maar kunnen het niet vinden. We besluiten terug te gaan naar camping EcoParque do Outo. Het is een prima plek, er is brood te krijgen, een terrasje naast de camping. Verder is er niet veel. Wandelen en fietsen kan hier niet want er loopt een drukke weg langs de camping. We vinden het voor nu wel even goed zo. Wat we ons niet altijd realiseren is hoe vermoeiend reizen is. Steeds opnieuw een plek zoeken, de omgeving leren kennen, het verveelt ons geen moment. Tot we allebei denken, “Goh, wat zijn we moe!” Dan wordt het hoog tijd om op de rem te gaan staan, te lummelen, krantje lezen, haken, praatje met de buren, buiten spelen of wat dan ook en dat doen we hier dan ook. Het is inmiddels aangenaam weer, de zon schijnt en daar genieten we volop van.

3 heerlijke zonnige dagen op de camping.

Op de laatste ochtend van deze blogweek hebben we nog een erg leuke date. We zijn gevraagd voor een interview in het blad “Vanlife” van en door reizigers over het leven in een camper of busje. Inmiddels hebben we zoveel ervaring dat we wel een verhaal hebben, denken wij. Dit interview gaat vooral over het financiële deel van onze trip. Het is een gezellig gesprek met Stephanie van “camperbenn”, zelf dus ook reiziger. Best spannend, maar vooral heel erg leuk. Het blad verschijnt in Februari, (3x per jaar).

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

De Dourovallei en Porto

30 oktober t/m 4 november

Ons uitzicht bij de wijnboerderij.

En of we een wijnproeverij hebben gehad! Zeker, wat een belevenis al stelde de proeverij zelf niet zoveel voor. We mochten aangeven wat we wilden proeven en daar kregen we meteen een halfvol glas van! We hadden voor een rood en een rosé gekozen en die vonden we allebei erg lekker. Het ging dus niet zoals wij een proeverij kennen. Nu doen ze dat op dit landgoed (maar waarschijnlijk ook bij een heleboel anderen) op een hele andere manier. De meeste proeverijen zijn van tevoren geboekt. Er komt een chauffeur /gids met een busje met 8 bezoekers. Die krijgen een lunch of diner en daarbij worden verschillende wijnen gedronken. Wij hadden niets geboekt en vonden dit prima zo. Na het proeven nam José Emanuel ons mee door zijn bedrijf. Een prachtige oude wijnboerderij met veel authentieke elementen. Hij sprak goed Engels en kon ons veel vertellen over het proces. Aangezien wij geen wijnkenners zijn en dus geen inhoudelijke vragen hadden over de druiven, het proces enz. genoten wij vooral van alle mooie oude ruimtes, de omgeving en zijn boerderij waar hij ons mee naar toe nam. We keken onze ogen uit, we mochten in de boerderij, uit 1896, overal naar binnen. De woonkamer, vol met snuisterijen en door de terrasdeuren de tuin in met een fabuleus uitzicht over het wijndomein. Daarna over de gang, waar het uniform van zijn opa in een vitrinekast stond. Die was marineman geweest rond de eerste wereldoorlog en het uniform stond als pronkstuk in de gang. Door naar de bibliotheek, boekenkasten vol met vooral navigatieboeken voor de zeevaart. We bleven vooral heel stil staan, want bij iedere stap gingen alle kasten een beetje heen en weer. Midden in de bibliotheek een tafel vol foto’s van alle familieleden. Daarna door naar de kapel! Ieder landgoed schijnt een kapel te hebben, maar dat de kapel aan het huis vast zit is bijzonder, het is een grote kapel met ruimte voor zeker wel 20 mensen. Daarna naar een logeerkamer waar zijn vrouw de muren vol heeft gehangen met katholieke hebbedingetjes, zoals rozenkransen en wijwaterbakjes. José vertelde dat ze vooral in de woonkamer en keuken wonen want het huis heeft alleen een paar open haarden. De ramen zijn van enkel glas en zitten met stopverf in de sponningen en de buitendeur……………….aan weerszijde zeker 5 cm weggerot, je hand kan er zo door naar buiten.

Maar mooi allemaal, we keken onze ogen uit. Daarna nog even bij zijn auto’s gekeken, 2 antieke wagens, daaromheen  de wijnvoorraad in dozen en de tafel met etiketteermachine en de machine om de flessen af te dichten. Wij hebben zo onze bedenkingen of het hele proces wel hier plaats vind. Ze verschepen ook naar Brazilië en China en om dan alle flessen stuk voor stuk van een etiket te voorzien? Iets verderop staat een grote moderne schuur, wij denken dat daar meer gebeurt. Het maakt voor ons niet uit, we hebben een paar heerlijke uren met José Emanuel gehad, genoten van zijn charme, zijn mooie verhalen en een inkijkje in hun leven. Een fantastische middag!

Op veel plekken komen we graffiti tegen.

We rijden weer een prachtige route, wat wel op valt is dat nu we dichter bij Porto komen het verkeer steeds drukker wordt. Er rijden veel busjes rond die langs de wijnhuizen en de mooie plekjes rijden. Iedere kilometer is er wel een uitzichtpunt, met grote oversteekplaatsen. Nu op zondag is het redelijk druk, maar wat zal het hier zomers dan zijn? Waarschijnlijk file rijden! We noemen dat ook best wel op, wat een mazzel dat we in deze tijd van het jaar hier kunnen reizen, ondanks dat we niet het allermooiste weer hebben, maken de stilte en rust wel heel veel goed. We rijden naar Vila Real, waar we door het stadje wandelen, wij zijn niet zo onder de indruk. Zeker, er staan wat mooie huizen, prachtige kerkjes, maar volgens verschillende sites zou dit echt een hele mooie plaats moeten zijn, wij zien het niet. We rijden verder naar Lamego, de stad met de trappen die leiden naar de kerk Nossa Senhora dos Remédios. ’s avonds lopen we er even naar toe, dat is echt maar 100 meter van de camperplek P4N #327373 en bewonderen de verlichte kerk die hoog boven ons uit toornt. De volgende ochtend gaan we het proberen………………..het beklimmen van 686 traptreden. Als je beneden staat lijkt het een stevige klim, het valt uiteindelijk best mee. Er zijn onderweg plateaus met een tuin, azulejos (siertegels) een kapel en natuurlijk  genieten van het mooie uitzicht. Dat betekent dat we het rustig aan doen. We halen het en ik ben daar dubbel blij om, het is de eerste flinke inspanning nadat ik corona heb gehad en dit voelt wel echt als bijna beter zijn! We hebben nog net de tijd om de mooie barokke kerk te bezoeken en dan, de 686 treden ook weer naar beneden, nou ik kan je vertellen, dat ging een stuk sneller.

De trappen in Lamego

Na de lunch rijden we verder naar Porto. Waar we op een camping 6 km buiten Porto gaan staan. Parque Orbitur Canidelo CC sc #26935. Op 1 november gaan wij met het openbaar vervoer naar de stad en we vinden het druk onderweg, zoveel mensen op straat! Rob zoekt eens even op zijn telefoon of we soms een feestdag gemist hebben?! Ja inderdaad, het is Allerheiligen vandaag! Een belangrijke katholieke feestdag, waarop alle belangrijke heiligen worden herdacht en geëerd. Het is op de 4 kerkhoven waar we langs komen, enorm druk. Mensen met schoonmaakspullen, stoelen, bloemen er wordt van alles meegenomen. De graven worden gepoetst en er worden verse bloemen neergezet. Veel winkels zijn dicht, behalve de bloemisten, daar is het behoorlijk druk. Het geeft wel veel gezelligheid, ook in de stad. Veel mensen hebben een vrije dag en gaan er op uit. Het is ook nog een stralende, zonnige dag, dus de terrassen zitten vol! Wij slenteren heerlijk door de stad, kijken naar veel moois, al heeft Porto ook veel vervallen en armoedige huizen. We bewonderen het prachtige stationsgebouw met de grote tegeltableaus die de geschiedenis van de stad vertellen. Lunchen heerlijk buiten op een terras en gaan met de funiculaire weer omhoog naar de brug die ons de stad weer uit brengt. Terug met de bus, dat is hier wel een avontuur. Niet omdat het moeilijk is om de haltes te vinden en de tijdstippen waarop ze rijden, maar wel de staat van de bussen. Op de heenweg was het vooral trillen en lawaai als de bus stilstond en dat doen bussen vaak! Op de terugweg konden de achterdeuren niet goed dicht en maakten daardoor een enorme herrie, zeker daar waar de straat bedekt was met klinkers. Door de opening kwam ook nog de nodige dieselwalm naar binnen. We waren kortom erg blij toen we  uitstapten en de frisse zeewind weer konden opsnuiven.

Mooi uitzicht over Porto.

We blijven een extra dagje, ik om weer een beetje bij te komen van 2 inspannende dagen, maar wat ben ik blij dat dat allemaal weer gaat. Rob pakt ’s middags de fiets en rijdt via een prachtig fietspad naar Porto. We soppen de camper, doen een was, maken een heerlijke wandeling met Boris langs het strand. Het is niet zo warm en zonnig als gisteren, maar wel fijn om buiten te rommelen en te lunchen naast de camper.

Hiervandaan rijden we weer het binnenland in. Ons Douro avontuur zit er op en wat was dat een prachtige route.  We hebben  enorm genoten van de tocht langs deze rivier, bergen, dorpjes, magnifieke vergezichten, de beginnende herfstkleuren, roofvogels en hele vriendelijke mensen onderweg. Nu dus tijd voor een volgend stukje Portugal. Echt een route of plan hebben we niet. We willen over een week in de buurt van Lissabon zijn, want onze dochter komt daar een paar dagen bij ons, daar hebben we ongelofelijk zin in. Het is leuk hoor al dat reizen, maar even je kind vasthouden is toch wel iets dat we missen! Maar goed dat hoort bij de keuzes die we gemaakt hebben.

Fietsen langs oude stationnetjes in Viseu.

We rijden vanuit Porto weer een stukje het binnenland in, naar Viseu. Daar gaan we op een parkeerterrein, tevens camperplek P4N #18275 staan en vlak achter de camperplek ligt een fietsroute langs een oude spoorbaan. Het wordt ook wel weer eens tijd om de fietsen te pakken. Na het ontbijt de fietsen en fietsenkar klaar gemaakt en het fietspad op. Wat een geweldig fietsroute, we zijn binnen 10 minuten uit de buitenwijken en rijden langs dorpjes, bossen, bruggen en tunnels. We zien af en toe een wandelaar of fietser, maar verder is het rustig om ons heen. Boris is het fietsen een beetje ontwend en staat in de fietskar met de staart tussen zijn benen. We maken de route dan ook niet te lang en steeds als we even stoppen krijgt hij wat lekkers. Volgens de routebeschrijving zou er bij de oude stationnetjes horecagelegenheid zijn. Van de 5 die wij zien zijn er 3 zwaar in verval, 1 is er opgeknapt maar gesloten en 1 is er open! Nou dat is genoeg voor ons. Onze eigen broodjes blijven in de fietstas en we nestelen ons lekker in het zonnetje, een broodje en wat drinken, heerlijk! Uiteindelijk fietsen we 25 km, niet super veel, maar wel een heel fijn tochtje. Rob loopt ’s middags nog even de stad in, ik ga het eten klaar maken en maak een plan voor de komende dagen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Noord Portugal, de Douro vallei

22 t/m 28 okt

Onze trip in Portugal is begonnen! Daar hebben ook echt naar uitgekeken. We starten in Chaves, net over de grens. Een leuk klein plaatsje, met een prima camperplek, Guest House Chaves CC sc #49303, al is de eigenaresse wat overijverig en wil ze heel graag een praatje maken. Dat laatste is wel lastig want ze spreekt Portugees en een beetje frans. Tja, daar kom ik niet zover mee. Rob zijn Frans is iets beter, gelukkig. Iedere keer als we naar buiten gaan, komt ze als een duveltje uit een doosje tevoorschijn en loopt dan mee om het afval weg te brengen of om te vragen wat we van het boek vinden dat we mochten lenen. Wel een erg leuk boek trouwens. Gemaakt door een Nederlandse die hier in coronatijd rond heeft gezworven en een boek heeft geschreven over route nr. 2 die hier in Chaves begint en eindigt in Faro.

In Portugal wordt koffie gedronken met iets lekkers erbij.

Wat onze eigen route betreft, daar hebben we een extra brainstorm sessie aan gewijd. Het plan was om uit een boek dat we zelf mee hebben een stuk route te volgen, via Porto naar de Douro vallei. Ook een erg fijn boek, Rob kreeg het als afscheidscadeautje, toen hij met pensioen ging, van Kennisnet. Meestal zijn we niet zo van de boeken, we zoeken het meeste op op internet, maar dit is een boek met 75 campertrips door Europa en goed bruikbaar! We pakken het regelmatig om een stukje van een route te rijden of plaatsjes te bezoeken die we in dit boek gevonden hebben. Het weer gooit roet in eten. We hebben niet veel tijd nodig om een ander plan te bedenken, we gaan naar het zuidoosten, daar is het redelijk goed weer, we zijn dan aan de andere kant van de Douro vallei, als het weer opklaart kunnen we daar toch nog naar toe en misschien ook nog wel naar Porto. Maar dat is voor later zorg.

Hier wordt je toch blij van?!

Eerst gaan we naar Bragança, CC sc # 5362. Een leuk klein dorp binnen een vestingmuur, binnen de muur leuke oude straatjes en doorkijkjes. We wandelen over de stadsmuur en hebben aan 2 kanten mooi uitzicht. Al is dat niet helemaal waar, buiten de stadsmuur zien we een rioolzuiveringsinstallatie en een nieuwbouwwijk, maar ook mooie groene hellingen. Binnen de stadsmuur ziet alles er gewoon mooi uit, we kunnen in tuintjes kijken, zien mensen door de straatjes slenteren en horen een hoop kabaal van stratenmakers, die rondom de kerk het straatwerk vernieuwen. De horeca is voor een deel gesloten en waar het wel open is mag Boris niet naar binnen, helaas. Dan maar bij de camper op een muurtje een drankje, tot het daar te fris voor wordt en we ons weer terugtrekken in de camper. Wat een geweldige camperplek is dit, gratis voorzieningen, containers voor het afval en mooie verharde plekken. Op naar het volgende dorp, Miranda do Douro CC sc #10861. Ddit is een plaats waar in de verschillende informatiebronnen hoog over wordt opgegeven. Wij kijken elkaar aan en vinden het helemaal niet zo bijzonder. Ja, het is ook een oud stadje met een paar leuke straatjes en mooie kerken, maar ook veel lelijke nieuwbouw en erg veel verkeer. Als het een wedstrijd was, zou Bragança winnen, terwijl daarover nauwelijks iets te vinden is. Maar goed smaken verschillen en ook hier staan we weer op een mooi plekje, geen officiële camperplek, maar  omdat we buiten het seizoen reizen kunnen we wel op deze parkeerplaats staan en 3 parkeervakken in beslag nemen, er zijn nog 2 campers die dat doen en we slapen heerlijk. Hier vandaan rijden we de Spaanse grens weer over omdat dat de prettigste route is naar ons volgende plekje. We kunnen dan misschien nog even in Spanje tanken, helaas komen we geen pompstation tegen. Via een kruip door sluip door route komen we terug in Portugal en rijden we van hoog uit de bergen naar de Douro rivier. Boven in het dorp, waar we willen overnachten, is een officiële camperplek, maar we gaan het eerst bij de rivier proberen en daar vinden we een prachtige plek!

Wakker worden bij de Douro.

Freixo de Espada a Cinta P4N #42646,  ’s zomers is dit een recreatiegebied, met een zwembad in de rivier, een parkje met barbecue plekken en een rondvaartboot. Nu is er bijna niemand, een paar mannen die aan het overdekte zwembad werken ( ja, er staat ook nog een groot overdekt zwembad), een paar mensen die in het parkje het groen onderhouden, we horen wat snoeigeluiden uit een boomgaard en ’s avonds wordt het pas echt stil. Het enige dat we horen zijn grote vissen die in het water plonsen. Ik ben niet zo van de verlaten plekken en slaap dan ook wat minder goed, maar het is het hier wel waard. ’s morgens is het heerlijk buiten en we nemen dan ook uitgebreid de tijd voor koffie, douchen, nou ja de gebruikelijke gedoetjes voor we verder gaan.

de Douro rivier

Vanaf hier begint onze route door de Douro vallei en wat een goede keus is dat! Zo ongelooflijk mooi!! We rijden door de bergen, komen nauwelijks auto’s tegen en zo af en toe passeren we een dorpje, waar het de vraag is of wij de bezienswaardigheid zijn of de mensen in het dorpje. Door dat het zo stil is op de weg kunnen we ons eigen tempo rijden en als er iemand achterop komt zoekt Rob een plekje om de auto te laten passeren, zodat wij in ons eigen, rustige tempo verder kunnen. We parkeren de camper in het dorp Piconte, want hier schijnt een uitzichtpunt te zijn. We lopen de laatste kilometer naar het uitzichtpunt en genieten van de diepte onder ons, de roofvogels die door de lucht zweven en ook hier de ademloze stilte. Wat zijn we toch een mazzelaars, dat we dit kunnen doen. Het is niet altijd mooi weer, maar daar zitten we inmiddels niet meer mee. De rust en verlatenheid maken een heleboel goed!! In de zomer is het hier vast veel drukker!! Bij een winkeltje in lokale producten koop ik amandelen en een sleutelhanger. Toeristen zullen hier toch echt wel zijn, anders kan zo’n winkeltje toch ook niet bestaan. De sleutelhanger is een nieuw verzamelobject, daar ben ik in Griekenland mee begonnen, in ieder land wil ik een sleutelhanger kopen, hier heb ik een Gaita gekocht, dit is een Portugese doedelzak.

Uitzichtpunt

Het is een prachtig, stil oud dorpje en we maken een wandeling voor we verder gaan naar onze volgende bestemming. Het wordt bijna saai, maar ook deze rit is weer fabelachtig mooi. Weinig verkeer, af en toe een dorpje en geweldige vergezichten, wij houden ervan!!

 In dit dorpje, Freixo de Numao P4N #6546, is wel weer een bijzondere camperplek. Naast een vergaan handbalveld, is op het parkeerterrein een camperplek gemaakt, volgens de info de eerste officiële camperplek van het Iberisch schiereiland. Het sanitair gebouw van het handbalveld is nu voor de camperaars en de eigenaar verkoopt hier zijn port, olijfolie en honing. De port smaakt prima en de olie zal ook best goed zijn, maar voor dat wij 5 liter olijfolie op hebben……………die laten we dus maar staan. Maar met een waterfels van 1,5 liter, gevuld met port, zijn wij heel tevreden. Een wandeling door het dorp kan natuurlijk ook niet ontbreken en we genieten daar ook echt van. Mijn gezondheid gaat iedere dag vooruit en de wandelingen worden steeds langer en het tempo gaat iedere dag een beetje omhoog, daar worden we alle drie blij van!

Rob stuurt ons langs berg en dal.

Van deze portproeverij gaan we nu naar een echte Quinta, een Portugees wijnhuis. We blijven nog steeds in de buurt van de Douro, al zien we die niet vaak, wat we wel steeds meer zien zijn druivenranken en olijfbomen. De hellingen staan er hier vol mee. Nu de herfst begonnen is kleuren de bladeren mooi in rode en gele tinten. Het wijnhuis staat op een helling waarvandaan we mooi zicht hebben op de omgeving en het dorp, Tabuaco, Quinta do Monte Travesso, P4N # 26290. Hopelijk morgen een wijnproeverij!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Galicië

15 t/m 21 oktober

We zijn in het leuke, toeristische havenstadje Cudillero P4N #89483 en besluiten hier nog maar een dagje te blijven, we krijgen niet genoeg van de beukende oceaan om ons heen en genieten van de woeste golven. Veel families komen naar dit stadje om te lunchen en wij sluiten ons daarbij aan, het is hier gezellig druk. Na de lunch slenteren we wat rond en bij een kerk vind ik eindelijk echte kaarsjes. Ik ben al verschillende kerken in geweest om een kaarsje te branden, maar het zijn allemaal elektrische kaarsjes en dat vind ik maar niks. Het zal wel nergens op slaan, maar kaarsjes moet je aansteken en ruiken! In deze kerk steek ik er 3 aan. Rob zijn vader zou vandaag jarig zijn, mijn moeder is in februari overleden (ja zolang zoek ik al echte kaarsjes) en vooruit voor onze eigen gezondheid op deze reis brand ik er ook maar eentje. Want die gezondheid zeurt wel een beetje door. Inmiddels 2 weken na corona nog luchtwegklachten en daar heb ik schoon genoeg van (Tja wat is nou 2 weken, ik vind af en toe dat ik ook wel zeur), maar ik maak me ook wel een beetje zorgen. Op google maar eens opgezocht hoe dat nou zit met die klachten na corona en daar heb ik best wel wat aan. Vooral een balans zoeken tussen bewegen en rusten, ademhalingsoefeningen, gelukkig merk ik in de loop van de week dat het langzaamaan beter gaat en dat de tips goed helpen!

de camperplaats van Cudillero

Vanuit dit lieve havenplaatsje rijden we naar Vegadeo, een grauw stadje, met lelijke flats, maar we komen hier voor de wasmachine! In het stadje is een selfservice wasserette en het is de hoogste tijd om de was te doen. Dat gaat gelukkig soepel, we parkeren voor de deur, binnen 10 minuten zitten er 2 wasmachines vol en anderhalf uur later is alles gewassen en droog! Ondertussen hebben we geluncht, beetje opgeruimd en kunnen we weer verder. Verderop in het stadje is een camperplaats P4N #14425, ook dit is niet veel maar voor nu prima. We ruimen de was op, lopen een rondje en spelen met Boris op een groot parkeerterrein naast de camperplaats. ’s Avonds en ’s nachts vallen er een paar flinke regenbuien, daar zijn we wel blij mee want in Cudillero is er flink wat zout water over de camper heen gegaan en het is wel fijn als dat even schoon spoelt. Het is geen bijzondere plek dus rijden we de volgende ochtend weer verder. We gaan naar een bijzonder stukje kust, Playa des Cathedrales. Wat een machtige natuur hier langs de kust van Galicië. Als het eb is valt er een stuk strand droog waar je in, onder en door de kliffen kunt lopen. Machtig!! Het is er wel enorm druk, zelfs touringcars stoppen hier en een doedelzakspeler, ja echt waar!, staat op het strand. Al heet de doedelzakspeler hier een Gaita, dat heeft met het Keltische verleden van Galicië te maken. Veel mensen willen met hem op de foto en tegen betaling mag dat. De meesten blijven dicht aan het begin van de trap die op het strand uitkomt en als wij wat verder lopen wordt het al snel een stuk rustiger. Het is magnifiek om hier onder aan de kliffen te lopen, door nauwe gangen en in zalen terecht te komen waar je met vloed nooit kunt komen. De camper staat op een mooi plekje , waar nog flink wat campers staan. ’s avonds is het stil, we lopen nog een stuk langs de kust en genieten van de zon die ondergaat en alles in kleur zet, van oranje, roze en rood en alle tinten daar tussen. Verkeer is hier ’s nachts niet dus het slaapt weer heerlijk. Het is ’s morgens prachtig weer, we hebben geen haast, dus brengen de ochtend door met lekker ontbijten. De bakker kwam langs op het parkeerterrein,  we nemen een douche, en ruimen nog wat op. Buiten nog even knoflook pellen. Ja dat doe ik thuis ook altijd, flink wat bollen knoflook, schillen, pellen en dan in de staafmixer. Dat gaat in een bakje in de vriezer en we hebben weer voor een paar weken knoflook op voorraad.

genieten en filmpjes maken

Na de lunch trekken we verder, we rijden eerst naar een benzinepomp om vuil water te lozen, schoon water te vullen, wc spoelen en de camper te wassen en dan door naar Viveiro. Daar hebben we een paar camperplaatsen op het oog, maar we vinden het allemaal niks, we wijzen 3 plekken af en rijden nog een kwartiertje door en komen dan weer bij het strand uit. Het plaatsje heet O Vicedo P4N#135336. Een mooi stil strandje met een restaurant, waar aan de achterkant een aantal camperplekken zijn. Hier willen we wel blijven! Eerst met Boris een wandeling maken over het strand, hij heeft al een paar dagen niet echt veel los kunnen lopen en dan wordt hij onrustig, nu kan hij weer even lekker uitrazen en is hij onmiddellijk druk met het vangen van zandvliegjes, het is net een stofzuiger!

We hebben 500 abonnees op YouTube!! Wij hebben altijd wel een reden of geen reden om uit eten te gaan, maar dit is wel een hele goede reden om uit eten te gaan!!

ochtendwandeling

Voor we de volgende ochtend verder rijden eerst nog even een wandeling, Boris weer even los en wij uitwaaien. We dachten dat we een leuk plaatsje hadden gevonden voor onze volgende stop. Als we de foto’s op Google mogen geloven is dat ook zo, maar schijn bedriegt. Betanzos CC sc #74939 is een goed voorbeeld van wat we vaker in Galicië zien. De bevolking trekt hier van het platteland weg naar de grotere of nieuwere steden en in de dorpen en stadjes staan huizen en soms halve straten leeg. Winkels zijn verlaten en er gebeurt niets met de panden, die soms in verregaande staat van verval zijn. Tel daar vandaag dan nog een druilerige bui bij op en we komen tot de conclusie dat een halfuurtje hier rond lopen wel genoeg is. We weten natuurlijk niet of het overal zo in Galicië is, daarvoor zijn we hier te kort. We zien hier wel prachtige kusten en grote bossen, mooi is de natuur zeker wel.

element van de kathedraal in Santiago de Compostella

Van Betanzos rijden we verder naar Santiago de Compostella en vinden hier een prima camperplaats CC sc#100841. Een veilige beschutte plek, waar we Boris in de camper achter kunnen en laten en wij met de bus naar de stad gaan. We zijn verbaasd hoeveel pelgrims we hier aan hun laatste etappe bezig zien, echt tientallen! We gaan dan ook van de bus eerst maar naar het plein voor de kathedraal waar het eindpunt van de tocht is. Het is er een drukte van belang en wij gaan op een bankje aan de zijkant van het plein zitten om de blije, uitgelaten pelgrims te zien, die elkaar en familie en vrienden om de hals vliegen en dit met een fles wijn, hapjes, grote schoenen gaan uit, teenslippers komen tevoorschijn en gezang barst los. Het is ook wel een prestatie die de pelgrims, fietsend of lopend,  leveren! Daarna dwalen wij om de kathedraal heen, kijken binnen even rond en wandelen nog wat door de straatjes. We drinken wat en eten een tapas en dan met de bus weer terug naar Boris. De uitstapjes duren nog maar kort, we willen Boris niet te lang alleen laten en ik heb nog last van mijn luchtwegen, eigenlijk een conditie van niks. Wat voor dit moment een dilemma is, is het weer. We zitten nu tussen de 14 en 17 graden met veel, heel veel regen.

Nu kunnen we ook niet verwachten dat het altijd maar mooi weer is als we zo lang onderweg zijn. We doen dan ook ons best om er niet teveel over te mopperen, de bende die regen geeft in de camper voor lief te nemen en er niet als een haas van door te gaan op zoek naar de zon. We willen heel graag rustig door Portugal reizen, dus………………….gaan we dat vanaf volgende week doen en laten ons niet wegjagen door de regen, toch?!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Picos de Europa

9 t/m 15 oktober

We wandelen twee keer naar de Bufones en allemachtig wat is dat mooi. De eerste keer is het hoog water en dus spuitende bufones. We gaan bovenop de klif zitten en genieten van het natuurschoon. De volgende ochtend lopen we er nog een keer heen. Het is er dan heel stil, want het is laag water, maar daardoor zijn de kliffen niet minder imposant. Een mooie wandeling. Dit leren we wel steeds beter, geen haast, voor we verder rijden nog een wandeling en genieten van wat er op dat moment is.

Op de kliffen, luisteren en kijken naar de Bufones.

Dan volgt een prachtige rit naar Potes, we kiezen voor de langzame route, we rijden door dorpjes, kloven, zien riviertjes en weinig verkeer. Rob geniet van het sturen en samen genieten we van de omgeving.

Halverwege de middag zijn we op plaats van bestemming en vinden op een groot parkeerterrein achter 2 supermarkten een plekje in Potes, P4N #37632. Er is ruimte genoeg maar het terrein is zo hellend dat er maar weinig rechte plekjes zijn. Wie blokken gebruikt schijnt door de politie weggestuurd te worden?! Ik doe maar weer eens een tukje en Rob en Boris wandelen door het stadje en genieten van weer een mooi plaatsje. Het zal hier zomers vast heel druk zijn, want het is het laatste wat grotere stadje voor de kabelbaan naar de Picos de Europa. Nu is het er gezellig druk. Eind van de middag worden Boris en ik  omgeruild en zwerven Rob en ik nog door het stadje om daarna uit eten te gaan. Voor 20.00 uur lukt dat echt niet, we proberen het bij verschillende tentjes, maar voor 20.00 uur geen eten! Het blijft lastig om daar aan te wennen, om 19.00 uur hebben wij echt wel trek, we moeten dan toch echt ’s middags nog een cracker eten, dan houden we het beter vol. We eten wel erg lekker in een sfeervol restaurant en dat is waar het uiteindelijk om gaat.

Picos de Europa

De volgende dag rijden we in de loop van de ochtend in een half uur naar de kabelbaan. Waar we al een beetje bang voor waren, klopt. Boris mag niet mee of hij moet in een bench. Rob loopt dus nog maar even een extra rondje met hem en dan blijft Boris in de camper. Boris is wel even heel erg boos, want gisteravond was hij ook al alleen! We horen hem nog een tijdje flink blaffen, maar het moet maar even. (als we terug komen ligt hij heerlijk op tafel te slapen en is niet van plan om uit zichzelf van de tafel te vertrekken, opstandige hond!?)

Wij gaan met de gondel omhoog, zomers zullen hier wel flinke rijen staan, want er zijn maar 2 gondels, waar 20 mensen in kunnen. Wij zijn echter snel aan de beurt en dan zijn we in 4 minuten boven.  Wat we dan zien………. prachtige vergezichten, wat een weidsheid, gieren die om de rotsen heen zweven en imposante grijze rotsformaties. Tja hoe moet je zoiets indrukwekkends omschrijven? Ik kan dat niet zo goed. We hebben er een paar heerlijke uren, het is helder, op een randje langs het pad eten we onze lunch en lopen een stukje door deze immense natuur.

Helaas lopen we niet heel ver, want ik heb nog steeds last van mijn luchtwegen en ik ben al snel buiten adem. Dat neemt niet weg dat we het absoluut de moeite waard vonden om naar boven te gaan en een paar uur te genieten! We gaan met de gondel weer naar beneden en rijden terug naar Potes en overnachten op het zelfde parkeerterrein.

Een prachtige camperplek in Acebedo.

We willen de bergen nog niet achter ons laten en rijden anderhalf uur over behoorlijk smalle wegen naar een P4N #374031, in het piepkleine dorpje Acebedo. Heel bijzonder, een dorp met 256 inwoners, boerderijen, een paar huizen, een kerk, kroeg en een prima camperplek. Met alle voorzieningen die we nodig hebben, helemaal top. Het plan is om hier een paar dagen te blijven, Rob en Boris kunnen wandelen en ik hopelijk helemaal opknappen.

De koeien lopen los in Acebedo.

Na 2 nachten gaan we toch maar verder, het weer is iets minder en de hele dag in de wolken zitten is niet echt prettig. We hebben weer een prachtige rit door de bergen en een kloof. Er is nauwelijks verkeer, bijna geen huizen, op een enkele boerderij na. Het is  één van de smallere wegen die we tot nu toe gehad hebben.

Dat houdt ook zo maar weer op, opeens zijn er weer brede wegen, dorpjes, stadjes, verkeer en industrie. Soms moet je even met je ogen knipperen, zo snel lijkt dat te gaan. 10 km voor Oviedo vinden we een camperplek, P4N # 115780 in Parteayer. We wandelen nog even naar het dorpje en drinken iets op een terras. De volgende ochtend redelijk op tijd opgestaan en na ontbijt en koffie vertrekken we richting Oviedo. Dat blijkt wel even een teleurstelling, er zijn 2 wat grotere parkeerterreinen aan de rand van de stad, maar die staan helemaal vol! Er zit niets anders op dan door te rijden en dat gebeurt ons nog een paar keer. We willen graag aan de kust overnachten, maar daar waar camperplekken zijn is het gewoon vol of zo naargeestig dat we er niet willen staan. Uiteindelijk vinden we halverwege de middag een prachtig plekje! De aanhouder wint zullen we maar zeggen! In Cudillero P4N #89483, aan de haven, dichtbij een dorpje zetten we de camper neer. Rob en Boris gaan weer samen op pad en ik kruip maar weer eens mijn bed in. De Covid verschijnselen zijn nog steeds niet helemaal over, gelukkig wordt het langzaam wel beter, maar inspanningen kan ik nog slecht hebben. Ziek zijn in de camper is toch echt niet prettig, niemand vind ziek zijn echt leuk, maar thuis kan ik toch meer een holletje voor mezelf creëren als ik ziek ben. Dat betekent dat we zo nu en dan wel even een aanvaring hebben en hopen we allebei dat dit niet te lang duurt. Wordt er toch niet echt gezellig van, zal ik maar zeggen. Gelukkig komt Rob enthousiast terug uit het dorpje, het helpt wel om elkaar even de ruimte te geven, dus hopelijk morgen weer met zijn drietjes op stap in dit leuke plaatsje!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.