De laatste etappe

8 t/m 15 april

Daar istie dan, de allerlaatste blog van deze reis!! Wat gaat het opeens snel! Ik word steeds onrustiger en doe mijn best om in het hier en nu te blijven en te genieten van onze laatste camperweek. Gelukkig heeft Rob er ook last van. We willen iedereen graag zien en hebben dan ook een uitnodiging aan familie en vrienden gestuurd voor een borrel en daar kijken we erg naar uit. Dat klinkt alsof we uitzien naar het einde van onze reis, maar dat is niet zo, we zijn er allebei vrij zeker van dat we het reizen en wonen in de camper enorm gaan missen.

Het kasteel van Saumur.

Maar nu eerst onze laatste reisweek. Zaterdag zijn we aangekomen in Saumur op een hele fijne camperplek. Het terrein was ooit een camping en nu camperplek aan de Loire. Het is nog zonnig weer, dus we zijn veel buiten, eten zelfs ’s avonds buiten. We stappen op de fiets en rijden naar Saumur, er is een prima fietspad naar de stad, om een rondje te wandelen in het centrum. We lopen eerst naar boven naar het kasteel en genieten van het uitzicht, als het minder weer was geweest waren we zeker naar binnen gegaan, maar we vinden het buiten te lekker. We wandelen naar beneden en trakteren onszelf daar op een terrasje en een ijsje en fietsen dan weer terug. Met Boris maken we een lange wandeling langs de oever van de Loire waar hij even flink kan rennen. Op eerste paasdag genieten we van een smakelijke brunch voor de camper in het zonnetje. Wat een fijne dagen hebben we hier.

Paasbrunch in het zonnetje.

Als het op maandag regent, rijden we na de lunch weer een paar honderd kilometer richting Rouen en staan dan weer op leuke camping, in Saint-Leonard-des-Bois, in Normandië. De naam is langer dan het dorp groot is, maar dan wel een heel leuk dorpje met een regionale markt in een grote tent, dus daar gaan we een kijkje nemen en komen met heerlijke olijven terug. We staan langs de Sarthe, een riviertje dat langs de camping stroomt. Er zijn hier verschillende wandelroutes, hopelijk is het morgen droog, dan gaan we een van de wandelingen doen. En inderdaad het is de volgende ochtend droog, na de koffie lopen we één van de routes, het is geen lange route, nog geen 4 km maar wel een flinke klim omhoog. Boven op de heuvel hebben we prachtige vergezichten over de Normandische heuvels. Weer zo’n plekje waarvan we zeggen, “We komen hier nog eens terug!” ’s middags begint het te regenen en dat gaat bijna de hele nacht door. We zijn duidelijk niet gewend aan regen, want eind van de middag ontdekken we dat onze klompen en mijn wandelschoenen nog buiten staan!! De vloerverwarming maar aan en de schoenen en klompen binnen drogen.

Wandelen bij Saint Leonard des Bois

Voor we de volgende dag weer verder rijden nog even een wandeling met Boris en als we opruimen mag hij even los rondom de camper, want we zijn met nog een Engels stel de enige kampeerders. Boris snapt er niets van, we laten hem bijna nooit los op een camping of camperplek omdat hij zo onstuimig op iedereen afspringt en dat vindt niet iedereen prettig. Nu kan het, maar hij blijft staan en kijkt ons vragend aan, wat is hier nou weer de bedoeling van? Even later valt het kwartje en gaat hij er rennend vandoor langs het riviertje en speurt naar van alles dat in het water drijft. Als het tijd is om te vertrekken kost het wel wat moeite en snoepjes voor Boris de camper weer in wil springen.

We vinden het onderweg koud en guur, maar ook erg mooi.

We leggen flink wat kilometers af en als we eindelijk op een camperplek staan in een dorpje, ga ik meteen met Boris aan de wandel want die heeft nog niet veel beweging gehad. Als we terug komen zit Rob nog achter het stuur en roept: “We gaan weer”. Die conclusie had ik ook al getrokken, vlak voor de camper werd ik al bijna ondersteboven gereden door een lijnbus, er rijdt veel verkeer voor de campers langs en iets verderop ligt een drukke doorgaande weg. 5 km verderop vinden we in Authieule, camping Au Board de L ‘Authie en daar is het prima, stille plek, vriendelijke mensen, broodjesservices en ontzettend veel regen. Daar kunnen zij dan natuurlijk weer niets aan doen. We mopperen wat af met zijn tweetjes, koud, nat, rotweer. Dit is wel even iets om weer aan te wennen!

Dan rijden we Nederland binnen en gaan we eten in het tapasrestaurant van mijn neef en zijn vrouw en ontmoeten daar één van mijn zusjes, ze weet van niets en de verassing is groot als wij daar ook opeens blijken te zijn, wat volgt is een gezellige avond. De volgende dag hebben we een plek op camping Vliegenbos in Amsterdam , een prachtige gerenoveerde camping. ’s avonds eten we met (schoon)kinderen in Amsterdam. Dat is natuurlijk wel één van de hoogtepunten van onze thuiskomst. De dag daarna rijden we dan echt naar huis. Eerst maar even een paar dagen rustig aan het huis wennen en dan volgend weekend de borrel voor familie, vrienden en buren.

Dit was dan echt de laatste blog!

Vreemd hoor, om straks na al die reismaanden niet meer onze belevenissen te beschrijven , welke mooie plekjes we bezocht hebben of waar een mooie wandeling was.

Dank allemaal voor het meereizen, meelezen, meebeleven, als we weer op pad gaan zullen er zeker nieuwe vlogs en blogs verschijnen.

Tot later, lieve???? groetjes Rob en José en een poot ????van Boris.

Rob legt de hand aan de allerlaatste vlog.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Door de Pyreneeën naar Frankrijk

31 maart t/m 7 april

Natuurpark Bardenas Reales

We bezoeken Nationaal park Bardenas Reales en wat een ongelooflijk bijzonder gebied is dit! Wij rijden door het witte deel van deze half woestijn. Er is ook nog het zwarte deel dat veel vruchtbaarder is en het vlakke deel, wat inderdaad vlak is. Je kunt hier wel een paar dagen doorbrengen, maar wij houden het op één dag. We staan regelmatig stil, kijken onze ogen uit. Het gebied is zo fascinerend omdat het zachte materiaal van de rotsen hevig door erosie wordt aangetast en er dus allerlei uitsparingen, holen, grotten en richels ontstaan. Dat geeft het landschap iets sprookjesachtigs. Er staat één toren in het landschap waarvan men vermoedt dat die over 50 jaar weggesleten is. Het lijkt een beetje op de kegels in Turkije in Cappadocië, waar het zelfde gebeurt. Het is machtig mooi en we genieten er dan ook met volle teugen van.

Zo uitgestrekt…………………..

Hiervandaan rijden we weer terug naar de camperplek in Arguedas, een prima plek, waar we 3 nachten blijven staan en een gezellige ontmoeting hebben met Patty, een volger die ons kwam begroeten en waar we een paar gezellige uurtjes mee door brengen.

Dan is het toch tijd om weer verder te gaan, we rijden naar Logroño om daar hopelijk iets van de paasprocessies te zien. We waren in de herfst ook al in deze stad en gaan weer op dezelfde camperplek staan en daar zijn we zeker niet alleen.

De processie in Logroño

Op zondagochtend gaan we met Boris de stad in om te zien of we wat informatie over de processies kunnen vinden. Als we het centrum inlopen, merken we al snel dat de processie nu is. Met Boris is dat geen optie, hij vindt het nu al teveel. Ik loop daarom terug met hem naar de camper en geef hem water en wat lekkers en wandel terug naar het centrum. Wel goed voor de stappenteller want het is toch bijna 4 km hen en terug. Ik ben net op tijd en vindt Rob ook nog in de drukte. Hij heeft al kunnen filmen en samen zoeken we een plekje om van de processie te genieten. Er is veel muziek, alle broederschappen lopen mee met hun vaandeldrager voorop. De broederschappen bestaan ook uit hele gezinnen, kleine kinderen met trommels lopen mee, oud en jong, mensen met een beperking, de broederschappen bestaan uit een grote diversiteit van mensen. Het hoogtepunt van de processie is natuurlijk het Christusbeeld, dat wordt gedragen door 24 mannen en vrouwen en die hebben het behoorlijk zwaar. Ze kunnen wel regelmatig even pauzeren als de processie weer even stilstaat, maar toch. Waarschijnlijk is het een eer is om bij de dragers te horen. Na afloop gaat er grote groepen mensen de kerk in, maar een grote groep duikt ook de cafés in, wij doen met de laatste groep mee en zitten net als de Spanjaarden om half één aan ons eerste wijntje en biertje. Daarbij een paar heerlijke kleine broodjes en onze dag kan niet meer stuk.

Jong en oud lopen mee.

De volgende dag gaat Rob op stap om zijn computerbril te laten repareren, die is een paar weken geleden kapot gegaan en dat is lastig. Ik ga met de eindvlog verder, daar ben ik al een paar weken mee bezig en dat is een hele klus. Nu kan ik even een flinke tijd doorwerken en dat schiet lekker op. We zijn een vlog maken met alle hoogtepunten van de reis en dat is best lastig, want ik heb zo maar 3 uur materiaal bij elkaar en dat is natuurlijk veel te veel. Keuzes maken, dus!

Gelukkig heeft Rob een opticien gevonden die hem kan helpen. De poot van zijn bril is echt gebroken dus is een nieuw montuur de enigste optie. Het wordt direct geregeld! Na de lunch rijden we tot vlak voor de Pyreneën en nog maar 100 km tot aan de Franse grens. Wat gaat het opeens hard. In dit stadje willen we ook nog een processie proberen te zien en morgen is er markt, ook altijd leuk. Helaas is de camperplek in Huesca helemaal vol. We staan voor het eerst achter een benzinepomp. Dat klinkt erger dan het is, het is een klein bosje en er staan nog 5 campers. Wij voelen ons daar veilig genoeg bij.

Avondprocessie in Huesca

De volgende dag, na de koffie terug naar de CP en nu is er ruimte en keuze genoeg. We gaan meteen maar even in het stadje kijken, want we willen bij de VVV langs om te informeren naar paasprocesssies. Na een leuke wandeling door dit leuke stadje vinden we op Plaza Mayor de tourist info en een dame die goed Engels spreekt, met een folder en plattegrond in de hand wandelen we terug, onderweg nog even een paar boodschappen en de middag brengen we rond de camper door. Met Boris een wandeling, beetje soppen. Na het avondeten wandelen we weer naar het centrum, want er is om 20.30 uur een processie. Het is weer mooi en indrukwekkend om te zien. Na een uurtje zijn we weer terug en is het tijd voor onze wekelijkse belsessie met Rob zijn moeder.

Muurschildering van Buster Keaton, we keken dus niet alleen naar processies.

De camperplek ligt dicht bij het dorp, maar ook aan een drukke weg, rond 23.30 uur komen er nog een paar campers aan, die eerst 4 rondjes rijden, het is ook hartstikke vol. Ze weten zich toch nog ergens tussen te wriemelen en beginnen dan buiten nog hele gesprekken en tig keer de deuren dicht te slaan. Het kost dan ook wel wat moeite om in slaap te vallen, tja het leven van een camperaar gaat niet altijd over rozen!

We gaan verder want de datum van 15 april, dan willen we thuis zijn, komt nu toch snel dichterbij. We hebben er gemengde gevoelens over. Heeééérlijk om iedereen te zien, vast te houden, mee aan tafel te zitten, maar dat deze 20 reismaanden dan voorbij zijn, we hebben het er moeilijk mee!

Zo mooi, deze rit door de Pyreneeën.

Maar goed er moeten kilometers gereden worden en Rob heeft een prachtige route door de Pyreneeën gevonden en die is inderdaad geweldig. Er ligt nog sneeuw en na iedere bocht is het weer mooier. We strijken neer in Mont de Marsan, een mooie groene camperplek aan de rand van een stadje. We hadden plannen om hier 2 of 3 dagen te blijven, maar als de straaljagers op het nabijgelegen vliegveld om 21. 00 en 23.00 en ’s morgens om 9.00 uur hun vliegrondjes maken houden wij het voor gezien. We wisten wel dat dit vliegveld er was, maar dat ze zo vaak zouden vliegen hadden we niet verwacht. Gelukkig kunnen wij wegrijden, want je zult hier maar wonen!

Een heel fijn plekje tussen de kerk en de cognac.

Verder dus, na flink wat zoeken hebben we een cognacboerderij gevonden midden op het platteland van Frankrijk, franser kan het bijna niet. Vader en moeder oud en zeer krom, rommelen op het erf en een vrouw van rond de 60 jaar bestiert de boel. ’s avonds natuurlijk wel even proeven van de cognacwijn. De witte is vermengd met witte wijn en de rode met vruchtensap. Allebei erg lekker en er worden natuurlijk een paar flessen aangeschaft.

De wijngaarden om ons heen.

Bij aankomst wordt er op zitmaaiers nog flink rondgereden, maar de volgende dag is het stil, horen we vogeltjes, af en toe een auto, maken we wandelingen met Boris door de druivenranken en maken deze blog en de vlog af. Bijna de laatste! We verheugen ons op het weerzien met onze kinderen, die zijn als eerste aan de beurt om vast te houden en te knuffelen!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Salamanca en verder naar Baskenland

25 t/m 31 maart

Een mooi stukje Salamanca

Wat een prima camping om Salamanca te bezoeken! Er ligt een pad naast de camping en als je dat fietst sluit er een fietspad aan dat je naar de binnenstad leidt en dat is een ritje van 7 km. Rob heeft het de dag van aankomst al even gefietst omdat hij naar de media markt wilde en nu gaan we met zijn drietjes, Boris kan prima mee in de fietskar. We wandelen door het centrum en bezoeken de nieuwe kathedraal, oude kathedraal en het bijbehorende klooster. We doen het om de beurt en de ander blijft met Boris achter op een bankje. Dat vinden we alle drie een prima manier om toch ergens binnen te kijken. Zittend op een bankje, mensen kijken en genieten van de zon is helemaal niet verkeerd. De ander kan dan rustig dit enorme complex bekijken. Aan het eind van onze wandeling door de stad bezoek ik nog het San Esteban klooster, terwijl Rob en Boris op een terras een biertje doen. Het is wel druk in de stad, met  name op het Plaza Mayor en Boris wordt daar heel angstig van. We maken het bezoek in de stad dan ook niet te lang. De volgende dag hebben we een wandeling met een gids geboekt (Red Umbrella) en laten we Boris in de camper. De dakluiken open en er staat een stevig windje dus warm wordt het niet in de camper. De wandeling met de gids en nog 2 andere stellen is erg leuk en we zien en horen nog meer over deze leuke kleine universiteitsstad. Terug op de camping even een flinke wandeling met Boris en verder genieten van het mooie weer. Het is een camping met flink wat Nederlanders, dus hier en daar ook gezellig tijd voor een praatje. ’s avonds eten we in het restaurant van de camping en dat smaakt prima.

Ons uitzicht op de adelaarsrots

Na 4 nachtjes op camping Don Quijote is het tijd om weer verder te gaan, we hebben een vrije plek bij een piepklein dorpje uitgezocht, Haza. Het ligt bovenop een plateau, waar we zo de diepte inkijken en zicht hebben op een adelaarsfamilie. Ze vliegen af en aan en dat is prachtig om te zien, stoel en drankje erbij en genieten van deze indrukwekkende vogels. Haza is een oud burchtdorpje met een toren die te bezichtigen is. Via een app krijg je een code waarmee je de deur kunt openen en zo naar boven kunt wandelen, waar je een nog mooier uitzicht hebt. We staan zo goed met de camper dat we voor het eerst buiten kunnen eten en met dit uitzicht is dat echt een feestje. Daar helpt het uur tijdsverschil natuurlijk ook wel bij.

Even pauze tijdens de wandeling.

De volgende dag maken we een wandeling door de omgeving, ook wel in de hoop in het dorpje een paar kilometer hiervandaan brood en misschien wel een kopje koffie te vinden. Maar ook in dit dorpje is niets te halen, gelukkig hebben we fruit en water mee, dus op een bankje nemen we een rustpauze. Het is een mooie wandeling over brede paden, langs een rivier, door akkers en bijna steeds uitzicht op het dorpje waar de camper staat. De wandeling eindigt bovenin Haza, dus nog even een flinke klim omhoog en dan zijn we na 10 km weer terug. Het is al een paar dagen stralend weer en we genieten dan ook heerlijk van het zonnetje, ’s middags zetten we de stoelen zelfs even in de schaduw.

De lente is begonnen.

Vorige week waren we allebei wat onrustig over onze laatste etappe richting huis, maar inmiddels hebben we dat wel op een rijtje en is de rust in ons hoofd weer terug gekeerd en genieten we volop van dit mooie stukje Spanje. We kenden Spanje eigenlijk alleen van de costa’s, Rob heeft daar als kind gekampeerd en ik van de plaatjes, verder zijn we één keer eerder naar Spanje geweest voor een bezoek aan Granada en Cordoba, vanuit Frankrijk zijn we met de kinderen een paar keer naar Barcelona geweest. Daar hield onze kennis van Spanje wel op. Inmiddels hebben we zoveel gezien, zijn op zoveel mooie plekken geweest dat we wel een beetje verknocht aan dit land zijn, we weten zeker dat we hier nog terug gaan komen!

De grotwoningen van Arguedas.

Na het mooie Haza hebben we weer een flink stuk gereden en zijn gaan staan aan de voet van de grotwoningen in Arguedas. Het dorp is pas in de jaren 60 gebouwd. Men wilde de bewoners van de grotwoningen naar reguliere woningen hebben. Dat stuitte wel op weerstand want de grotwoningen waren eigendom en men woonde dus kosteloos.

Nu kun je een kijkje nemen in de grotwoningen, hier en daar staat nog een fornuis, maar verder is alles leeg. De woningen lijken best groot, maar ik weet natuurlijk niet met hoeveel mensen (en dieren?) ze daar in woonden.

Binnen in een grotwoning.

Het nieuwe dorp is niet bijzonder, maar wel levendig en ook hier zijn de voorbereidingen voor Samanta Santa, de paasprocessies in volle gang. Er is hier nog iets anders in voorbereiding, namelijk het stierenrennen door het dorp. Het duurde even voor we dit door hadden, maar overal in het dorp staan grote stevige hekken, er wordt nog aan gewerkt, maar dat wordt het parcours waar de stieren doorheen gejaagd worden en er waarschijnlijk net als in Pamplona mensen vooruit rennen. Wij hebben allebei niet zo de behoefte om dit te zien en waarschijnlijk zijn we voor die tijd ook al weg. Wel genieten we in het dorp van een sangria en biertje op een terras, de markt en gewoon een rondje wandelen door dit kleine plattelandsdorp. We willen hier nog wel naar Nationaal Park Bardenas Reales, een half-woestijn met uitgesleten rotsen.

Viva Espana!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

langs de grens van Portugal en Spanje

17 maart / 24 maart

Van Merida rijden we naar Badajoz, hier is een camperplek dichtbij de stad, het is in Spanje toch wel vaak goed geregeld, hoor! 5 minuten lopen over een Romeinse brug en je zit in de stad, de camperplek ligt aan een park en er zijn ook nog gratis voorzieningen! Ja de plekken zijn krap en een dronken achterbuurvrouw die lalt, zingt en lawaai maakt op haar balkonnetje is ook niet alles, maar toch, een prima plek. Onder het mom, Boris moet aan drukte, verkeer en lawaai wennen wandelen we met zijn drietjes de stad in. We hebben een kortere lijn voor hem gekocht, zo hebben we hem beter onder controle en nu we weer een paar keer met hem op stap zijn geweest in dorpjes en steden gaat het al een stuk beter, doe hierbij nog een handvol snoepjes, dan zijn we al een heel eind op weg.

In eerste instantie vinden we Badajoz niet zo sfeervol, we lopen door straten waar veel winkels definitief dicht zijn en dat geeft een trieste aanblik. Iets later lopen we op een oude stadsmuur waar we prachtig zicht hebben op kerken, de stad en het achterliggende land. Op het Plaza Alta is het de eerste keer dat we er lopen nog stil en kijken we rustig om ons heen en zien hoe de horecamedewerkers de terrassen klaar zetten, als we een uur later terugkomen is het al lekker vol en bemachtigen we een tafeltje voor de lunch. Het is zaterdagmiddag en dan is het gezellig druk op de pleinen in Spanje. Bijna alle tafels zijn gereserveerd.

Heerlijk lunchen op een heel gezellig plein.

We eten een smakelijke lunch, genieten van een vrijgezellenfeestje van 2 vrouwen, waarvan we eerst denken dat het een manifestatie voor de homobeweging is. Maar als het aanstaande echtpaar naar ons toekomt omdat ze allerlei opdrachten moeten uitvoeren, doen we natuurlijk mee. Wel jammer dat ze ons om een mop vragen, want als wij ergens niet goed in zijn…….Ik vraag of ze over een minuutje terug willen komen, kan ik ff nadenken………………of gewoon ff op google kijken voor een mop. Nou daar komt ie…………..”Wat zegt een banaan tegen een aap?”  De club kijkt elkaar en ons vragend aan, ze weten het niet. “Nou, de banaan zegt niets, want bananen kunnen niet praten!” De grap is voldoende voor hun opdrachtenlijstje en wij wensen ze een mooie trouwdag en een goed leven samen. Ondertussen komt er ook een groep met trommels en kledij uit de tijd van Napoleon het plein op gemarcheerd en gaan op een terras zitten om te eten.

De mannen van Napoleon.

De vrijgezellenclub heeft een paar bekende Spanjaarden ontdekt en vraagt ze om voor hun te zingen, ja hoor het bijbehorende dansje wordt ook nog gedaan. Het is de groep Las Ketchup, van de zomerhit “Aserejé” bij ons beter bekend als de ketchupsong uit 2002. Wij herkennen het omdat veel basisschoolkinderen in die tijd het liedje en bijbehorende dansje uit hun hoofd kenden, waaronder onze eigen kinderen. Daarna speelt er ook nog een man saxofoon op het plein, dat klinkt erg mooi. We genieten er enorm van, we zitten zeker een uur of 2 aan de lunch en vinden alle drukte om ons heen erg gezellig.

De volgende dag rijden we een klein uurtje verder naar Cáceres. Hier vinden we een mooie camping met eigen sanitair, wat een luxe! Met de acsikaart kost dat maar 19 euro. Een fijne plek, het zonnetje schijnt. Een paar dagen lummelen, genieten van de zon. Rob pakt de tweede dag de fiets om een rondje te toeren en even in het stadje te kijken. Ik stort me op de was en de camper. Gewoon ff allebei ons eigen ding doen, dat is af en toe gewoon nodig om even een beetje ruimte te hebben.

Helaas is het nogal vol gebouwd om ons heen, dus echt lekker wandelen met Boris kunnen we hier niet. Aangezien Rob de stad niet heel boeiend vond trekken we verder. We gaan naar een camperplaats bij een heel klein dorpje, Canaveral, we vinden hier echt een mooie camperplek, ruim opgezet met 2 zeecontainers die mooi omgebouwd zijn tot sanitair gebouw.

Overal grote pollen lavendel in bloei.

We nemen hier ook eens even de tijd om na te denken over ons laatste etappe richting huis en ook eens even hardop na te denken van wat ons thuis te wachten staat. Het voelt goed om daar toch al een beetje mee bezig te zijn, ook omdat we daar nogal verschillend mee omgaan en verschillende zaken belangrijk vinden. Door het hardop uit te spreken geeft dat ons duidelijkheid en rust. Daardoor kunnen we ons vooral concentreren op onze reis, want we zijn nog niet thuis!

Genieten van het uitzicht.

Waar we ook de tijd voor nemen is een lange wandeling door de heuvels, de lente springt overal tevoorschijn, het is prachtig mooi weer en de omgeving betoverend mooi. Boris loopt bijna de hele route los, zelfs op een stille weg, waar af en toe een auto voorbij komt kan hij los. Hij leert steeds beter dat hij dan aan de kant moet en wachten tot de auto voorbij is, best moeilijk, maar wel fijn om dit te trainen. Aan het eind van de wandeling strijken we neer in het enigste restaurant dat open is en waar we een smakelijke menu del dia eten, oftewel, de daghap.

Wandelen in de heuvels van Canaveral.

We rijden hiervandaan naar Salamanca, een studentenstad, met een mooi oud centrum. Hier gaan we ook naar camping Don Quichote, het is een wat grotere stad en dan gaan we liever naar een camping of beveiligde camperplek. De laatste dagen was het nogal warm en dan kunnen we Boris niet in de camper laten als er geen schaduw is, dat is dan ook meestal het voordeel van een echte camping, er is schaduw. Als we de camping op rijden op zoek naar een plekje, wordt er vriendelijk naar ons gezwaaid door een mevrouw. Wij kijken elkaar eens aan en hebben beide geen idee. Blijkt het een volger van onze vlogs te zijn. Dat is toch ook leuk! We maken natuurlijk even een praatje. Naast de camping ligt een parkachtig terrein waar we heerlijk met Boris kunnen lopen en Rob stapt op zijn fiets om een mediamarkt te bezoeken voor wat spulletjes.

Later fietsen we naar Salamanca en gaan deze stad bekijken, maar dat is voor volgende week.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Verder door het binnenland van Spanje

Castillië-La Macha en Extremadura

11 t/m 17 maart

Uitzicht op Antequera

We trekken verder, niet eens zo heel ver, naar Antequera. Een klein gezellig stadje, waar we de eerste nacht op een camperplek dichtbij het centrum staan, met een gratis servicepunt. Wat is dat toch heerlijk dat dat op zoveel plekken goed geregeld is. De campers staan wel heel dicht op elkaar, maar wij willen toch het stadje in en morgen weer verder. We dwalen met Boris door de straatjes en genieten van een heerlijke lentedag onder de Spaanse zon. Boris vindt het wel ingewikkeld, we hebben hem echt al heel lang niet meegenomen de drukte in en we moeten er hard aan werken om hem weer een beetje op zijn gemak te krijgen. Gelukkig helpt een broekzak vol met snoepjes wel om hem redelijk te laten volgen.

Klimmen en klauteren in El Torcal.

Vanuit Antequera gaan we naar El Torcal, dit is een beschermd natuurgebied dat bestaat uit karstformaties. We hebben weer eens even niet over de dagen nagedacht en staan hier dus op zaterdag, eind van de morgen en heel Spanje lijkt hetzelfde idee te hebben. Wat zijn we toch suf, maar we leven niet zo met de dagen van de week! Goed we zijn hier nu toch en gaan maar gewoon. Boris mag gelukkig mee en een bus brengt ons naar de entree van het park. Daar is het ook best druk, maar als we eenmaal op pad zijn valt het reuze mee. Zeker op het moment dat wij de de lange route kiezen, wordt het steeds stiller om ons heen en lopen we regelmatig alleen.

Een prachtige wandeling.

We vinden het indrukwekkend mooi, staan regelmatig stil om naar al die uitgesleten rotsformaties te kijken. Soms lopen we in tunneltjes van struiken en is het donker en het pad glibberig, dan staan we opeens weer op een richel en zien een grote open vlakte omgeven door al die mooie grijze rotsformaties. Op een gegeven moment zien we zelfs een hele kudde Spaanse steenbokken, wauw! Wij zijn onder de indruk, de kudde lijkt zich er weinig van aan te trekken, die zien wel vaker mensen lijkt het. Qua kilometers is het geen lange afstand, nog geen 3 km, maar doordat er nauwelijks paden zijn en we dus klauteren en klimmen en over stenen moeten stappen is het toch een pittige wandeling. Vooral voor Rob die Boris aan de lijn heeft en Boris die veel sneller wil, het lijkt af en toe wel een berggeit. Boris mag in dit gebied helaas niet los.

Toen we bij de entree aankwamen stond er een stevige koude wind, maar tijdens het lopen is er veel beschutting van de rotsformaties en kunnen we zelfs een paar keer even ergens in het zonnetje zitten om rustig om ons heen te kijken. Een fantastische wandeling!

Straatje in het centrum van Antequera.

Onderweg naar de wandeling zagen we aan de andere kant van Antequera een camperplek die ons wel aansprak. Daar rijden we naar toe. Het idee om vandaag nog flink wat kilometers te gaan rijden hebben we laten varen. We rijden dus terug naar Antequera en vinden inderdaad een P4N plek. Geen voorzieningen maar wel een fabuleus uitzicht op het kasteel, het dorp en het gebergte in de verte. Ook de dag erna gaan we nog niet rijden, we verplaatsen wel de camper naar een plekje waardoor we nog mooier uitzicht hebben. We genieten van een zeer zomerse dag met 27 graden en nog een wandeling door het dorp en een lunch. Daarna zetten we de stoelen buiten en genieten van het zonnetje, met een boek, uitzicht en elkaar.

Boris en eieren!

Na 3 dagen Antequera gaan we verder, we rijden nog wel even terug naar het centrum om daar de loosplek te gebruiken en boodschappen te doen en dan gaan we onderweg naar Viso del Marques.  Helaas heeft Boris tijdens het boodschappen doen de eierendoos te pakken gekregen en is heerlijk aan het smullen als wij terug komen. De eerste 2 heeft hij opgegeten en bij de laatste 2 betrappen we hem. Rob gaat nieuwe eieren halen en ik maak schoon. Het is flink wat kilometers rijden naar onze volgende bestemming, we rijden zelfs een stukje om. We willen nog een mooie wandeling naar een waterval en tijdens de lunch daar besluiten we dat we de route inkorten.

Wandelen naar een waterval.

Het is weer een prachtige dag en we willen niet tot 16 uur onderweg zijn. We vinden een prima camperplek in het dorp La Guardia de Jaén, een klein dorp met een prachtig uitzicht. Hier genieten we nog even van de zon en een wandeling door het dorp. Het is hier op maandagmiddag uitgestorven, geen winkeltjes of horeca open en maar een paar mensen op straat. Als ik Boris uitlaat sta ik wel oog in oog met een heel mooi eekhoorntje die amper een meter bij me vandaan naar ons zit te kijken. Als Boris hem of haar in de gaten krijgt is het beestje vertrokken. ’s avonds wil  Boris nog weleens een windje laten, deze avond zitten we dus regelmatig in de verrotte eierenlucht!

Een mooi tegeltableau in La Guardia de Jaén.

Hiervandaan rijden we naar Viso del Marques, een klein dorpje met een paar duizend inwoners, maar wel een heuse camperplek. Keurig aangelegd, met een zuil waarop je je gegevens in moet voeren, dan gaat het hek open en kun je naar binnen. Voor 2,50 kun je dan ook nog een kaartje kopen voor de douche/toilet. Wil je vaker van het toilet gebruik maken dan moet je steeds een kaartje kopen. Toch handig als je zelf een toilet mee hebt! Ook voor het gebruik maken van de loosplek moet je een apart kaartje kopen. Het zou allemaal iets efficiënter kunnen, maar goed het is er wel allemaal. ’s morgens vlak voor we weggaan zijn wij alleen op de plek, dus Boris kan wel even los, hij heeft heel snel door dat er een gat in het hek zit en loopt gezellig te huppelen op het veld naast de camperplek. Hij kan daar weinig kwaad, maar toch maar even ophalen en aan de lange lijn. We rijden het dorp in want daar is een mooi paleis het paleis van de markies van Santa Cruz, een Italiaans renaissance paleis. Wat we niet wisten is dat je er niet zonder rondleiding in mag. Gelukkig is degene die ons ontvangt zo vriendelijk om met ons mee te gaan, al spreekt hij geen Engels of Duits. Hij doet echt zijn best om langzaam te praten. Hier en daar staan ook nog tekstbordjes in het Engels en zo komen we een heel eind.

Het paleis in Viso del Marques.

Al het stucwerk, wanden en plafonds, zijn beschilderd met de meest fantastische taferelen. Het is echt leuk om met hem rond te lopen. Natuurlijk geven wij bij het weggaan ook een vrijwillige bijdrage en bedanken onze gids voor zijn rondleiding. Hierna rijden we door naar Almagro. Het is niet ver en we lopen dan ook ’s middags al dit plaatsje in. Het heeft een mooi, oud plein met loges die vroeger bedoeld waren om naar festiviteiten op het plein te kijken. Hier is ook het oudste nog in gebruik zijnde theater, uit 1628, van Europa. Gewoon ook weer een leuk dorpje. Hier is geen camperplaats, alleen een camping buiten het dorp waar de reviews niet zo best over zijn. We besluiten om op een P4N plek in het dorp te gaan staan, op loopafstand van het mooie plein en dichtbij een supermarkt. Het is wel tot laat lawaaierig, maar we slapen prima.

Het plein in Almagro.

Dan volgt een lange rit, we stoppen nog even om bij een beschilderde graansilo te kijken. In deze regio hebben ze een kunsttraject gemaakt van silo’s die niet meer in gebruik zijn en deze zijn allemaal door kunstenaars en mensen met een beperking geschilderd. Als je door het landschap rijdt zie je ze al van verre staan. Erg indrukwekkend. Het wordt een lange dag, want we nemen een verkeerde afslag ( dankjewel, googlemaps) we hadden allebei bij een afslag het idee dat we linksaf moesten, maar de navigatie zei rechtsaf. Toen we ontdekten dat het niet goed zat waren we al te ver om nog terug te gaan. Suf van ons, want bij twijfel kijken we meestal wel even, nu dus niet. We vinden wel een fijn picknickplekje aan een stuwmeer, waar Boris even  heerlijk in de schapenpoep gaat liggen rollebollen. Hij krijgt dus even een flinke wasbeurt, want zo kan hij de camper niet in! Het is zo wel de week van Boris, ontsnappen, eieren en schapenpoep!

Een beschilderde graansilo.

We rijden verder door het uitgestrekte landschap en verlaten de provincie Castilië-La Mancha en rijden Extremadura binnen. Beide provincies zijn dun bevolkt, hebben veel olijfbomen, steeneiken, glooiende heuvels, hier en daar een dorpje en in Extremadura zijn enorm veel fruitbomen en amandelbomen, die in bloei staan. Zo rond een uur of vier komen we aan in Mérida. Hier genieten we nog even van de zon, op weer een prima camperplek met niet werkende voorzieningen, maar die blijkbaar nog zo nieuw is dat het systeem niet werkt. Maar we staan prima en willen morgen de stad even in, dat wordt het dus niet, de automaat werkt niet, als we het telefoonnummer bellen wordt er gezegd dat alles vol is. Gisteravond liepen er camperaars rond om te checken wie er nou eigenlijk op welke plek stond. Wij waren er vanmorgen wel een beetje klaar mee en zijn vertrokken. Op naar een nieuwe plek en dat komt gelukkig altijd weer goed.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Terug in het mooie Andalusië

4 t/m 10 maart

Boris en Peca kunnen heerlijk samen spelen.

Wat een heerlijke, rustige dagen hebben we op Finca Angela. We wandelen met Boris, ruimen de camper maar weer eens goed op, wandelen met Boris, koken wat extra porties eten voor in de vriezer, doen de was en…….wandelen met Boris. We genieten natuurlijk ook van de kookkunsten van James. We hadden deze dagen echt even nodig om de weken in Marokko te laten bezinken, na te genieten en om te schakelen naar het reizen in Spanje. Waar we ook mee bezig zijn is de route die we verder willen rijden. Willen we via de kust of het binnenland? We besluiten voor het binnenland te gaan. Er zijn nog zoveel plekken in Spanje te ontdekken. We kiezen er voor om vooral via de westkant van Spanje te gaan trekken, dicht langs de Portugese grens. Het boek met 75 camperroutes geeft daar aardig wat mooie plekken in aan en met wat leeswerk op internet hebben we globaal een route bedacht. Waarschijnlijk zullen we daar nog wel wat van af wijken, maar dat hoort erbij.

mooie avonden op de finca.

We gaan dus weer op pad, zeggen Angela en James gedag, met de belofte om nog eens terug te komen. Eerst gaan we nog naar Sevilla, we zijn wel een beetje verliefd op deze stad en nu we toch zo dichtbij zijn gaan we er nog een middag naar toe. Er is een camperplek net buiten het centrum. De plek is bij een garage waar veel auto’s in opslag staan en er kunnen campers staan. Niet heel idyllisch, maar wel veilig en functioneel. Boris kan hier in de camper blijven en wij hebben een heerlijke middag. We nemen de tijd om nog wat rond te wandelen, genieten van een lekkere lunch en brengen een bezoek aan het kasteel. Dat is enorm groot, indrukwekkend en teveel om in één keer te bezoeken. Na anderhalf uur zijn we nog niet klaar, maar er wel even klaar mee. We lopen terug naar de camper en zijn 5 uur weggeweest. Boris heeft het super goed gedaan. Hij is door het dolle heen en blij dat hij mee naar buiten mag, maar wat knap dat hij dit zo goed doet.

Genieten in Sevilla.

Dan door naar ons volgende uitstapje, de Caminito de Rey, ofwel het koningspad. Deze willen we graag lopen en we keren terug naar een fantastische P4N plek waar we al eerder geweest zijn. Hier is het net een paradijsje. We maken een lange wandeling met Boris, zetten de stoelen buiten en genieten van het uitzicht, de zon en de schaapskudde die twee keer per dag langs komt. Hier nemen we ook de tijd om te trainen met Boris, we hebben al een hele tijd niet geoefend met de bal halen en terugbrengen, en allerlei opdrachten die wij belangrijk vinden zoals blijf en volgen, daar hebben we hier lekker de ruimte voor. Was het op de camperplek in Sevilla erg lawaaierig, hier is het muisstil!

wandelen over het koningspad, Caminito del Rey.

De kaartjes voor het koningspad zijn gekocht met bijbehorende buskaartjes en dan gaan we dit pad echt lopen. We zijn wat vroeg op de parkeerplaats omdat we zeker willen dat de camper in de schaduw kan staan omdat Boris in de camper blijft. Er is een afdak waar we onder kunnen staan, maar dan wel in 3 vakken, de parkeer beheerder komt er wel wat van zeggen, maar als we hem uitleggen dat we een hond in de camper hebben en die zoveel mogelijk schaduw willen geven, vindt hij het prima. Het is ook absoluut niet druk, dus we staan niemand in de weg. Het is geen zonnige dag, maar toch wordt het snel warm in de camper en dat willen we niet als Boris achter blijft.

hoog tegen de rotswand loopt het wandelpad.

Met de bus rijden we nog een stukje bergweg op, daarna is het nog 1,5 km lopen naar het startpunt en dat is al een mooie wandeling. Bij de entree worden de Spanjaarden en de anderstaligen gescheiden en gaan wij met een Engels sprekende gids mee. Helaas zijn de ontvangers met oortjes van een niet zo beste kwaliteit en dan een gids die enorm zijn best doet in het Engels maar een zo stevig accent heeft dat ik het na een tijdje opgeef om te luisteren. Dit kost me zoveel energie dat ik daardoor amper van de wandeling geniet. Rob houdt het iets langer vol, maar is er na een tijdje ook klaar mee. We genieten verder zonder informatie over de wandeling en kunnen dan veel meer genieten van wat we zien en er is veel prachtigs te zien! Vooral het laatste stuk is adembenemend mooi, met steile wanden, een rivier diep beneden ons, gieren in de lucht , de kloof die steeds smaller wordt en als toetje een hangbrug om van de ene naar de andere rotswand te lopen. Als we er helemaal uitgelopen zijn, zien we op een afstand hoe smal de kloof is en hoe nietig de paden waar we overheen gelopen zijn. Nog een flink eind lopen en dan kunnen we weer met de bus terug naar het parkeerterrein. We hebben toch ruim 8 km gelopen, geklommen en gedaald.

Uitzicht vanuit de camper op ons mooie plekje aan het stuwmeer.

We rijden terug naar de mooie plek aan het stuwmeer, daar trakteren we Boris nog even op een flinke wandeling en dan hebben we 10 km gelopen vandaag. De benen zijn moe, maar we hebben genoten van de mooie kloof!

Morgen verder door het mooie Andalusië.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Sevilla en het Driekoningenfeest

1 t/m 7 januari 2023

Het nieuwe jaar is begonnen, een onbeschreven blad ligt voor ons.

Wat het ons brengen zal, dat weet gelukkig niemand. Wel hopen wij dat er weer wat rust in de wereld zal komen, wij voelen ons zo ontzettend rijk met wat we aan het doen zijn, maar we sluiten zeker onze ogen niet voor wat er in de wereld gebeurt. Daarom onze wens: Rust en vrede in de wereld!

Plaza de España

Wij gaan voorlopig nog even verder met ons mooie avontuur, maar eerst nog een aantal heerlijke dagen op Finca Angela. Het hoogtepunt van deze week is ons bezoek aan Sevilla. Op de Finca is niet veel te gek, Angela brengt en haalt ons van de trein en er is oppas voor Boris, Pecca de dalmatiër van de Finca en Boris zijn inmiddels goede matties en vermaken zich deze dag prima samen. Wij vermaken ons ook, het gaat super makkelijk om met de trein in Sevilla te komen. We reizen samen met Helmy en Fred die ook op de camperplaats staan en met wie we het goed kunnen vinden. In Sevilla gaan zij op zoek naar hun hotel en wij wandelen richting centrum, genieten onderweg van Plaza de España en de flamencodanseres die daar danst. Daarna zoeken we de plek op waar ’s middags de fietstocht zal starten, als we die gevonden hebben gaan we lunchen en dwalen nog wat door het centrum. Zo ’s morgens is het nog behoorlijk fris, maar rond een uur of 1 is het lekker en als om half 2 de fietstour begint is het aangenaam fietsweer. Fred en Helmy en een Vlaams gezin, gaan ook mee en zo fietsen we braaf achter Mara, de gids, aan door de stad. Deze Nederlandse woont al een aantal jaren in Sevilla en weet veel te vertellen over de geschiedenis van de stad. Sevilla is een “platte” uitgestrekte stad, ideaal voor een fietstour.

We komen langs Plaza de España, de oude sigarenfabriek die nu een universiteit herbergt, de wijk Triana waar van oorsprong de stierenvechters en de flamencodansers woonden, het kasteel, de kathedraal en dat alles over prima fietspaden. Al houden die soms wel opeens op, maar dan gaan we gewoon verder over de stoep. We genieten er enorm van mede door het gezellig groepje. Onderweg hoort er ook nog een drankje bij en dan is om 16.00 uur de tocht voorbij. Het was echt fijn om op deze manier een eerste indruk van Sevilla te krijgen. Samen met Fred en Helmy wandelen we nog ruim een kilometer door gezellige smalle straatjes naar Metropol Parasol. Een enorm houten bouwwerk, 150 meter lang, 70 meter breed en 27 meter hoog. Imposant en mooi!  Na nog een biertje op een terras gaan wij weer een andere kant op en dwalen verder door de kleine straatjes. We vinden een fotozaak waar we een stick kopen voor onze vlogcamera, zodat we de camera nog beter kunnen gebruiken. Op een terrasje eten we nog wat tapas en gaan dan richting de trein. Angela haalt ons weer keurig op en Boris is reuzeblij dat we er weer zijn. De uitslover heeft zich de hele dag keurig gedragen. Nu wij er zijn begint hij opeens stoer te doen tegen Pecca, blaffen, grommen en zogenaamd happen. Als de baas er is durf ik best wel stoer te doen. Of zoiets!

Metropol Parasol, indrukwekkend!

We hebben genoten van Sevilla, een stad die ons enorm aanspreekt. De highlights hebben we nu gezien, we komen zeker nog een keer terug om de stad beter te leren kennen!

De volgende dag is het tijd om eens flink op te ruimen, schoon te maken en ons klaar te maken voor het vertrek, want na 2 heerlijke weken op deze Finca is het tijd om verder te gaan. Gelukkig  eten we ’s avonds nog een keer bij James, die op verzoek een heerlijke rijsttafel heeft bereid.

Dan is het 5 januari, de laatste spullen opruimen en schoonmaken, na een paar knuffels en beloftes dat we elkaar zeker nog een keer gaan zien, verlaten we Finca Angela.

Het is best gek om na 2 weken weer op pad te gaan, maar binnen een uur is het weer vertrouwd en zijn we benieuwd wat de dag ons brengen zal. We beginnen met de gewone dingen zoals boodschappen doen. Daarna naar een wasstraat, want er is er één in het stadje met een plateau, waardoor je hoog naast de camper kan staan en het dak een poetsbeurt kunt geven. Dat kon geen kwaad, zo werken de zonnepanelen ook weer beter.

wandelen door Carmona

Daarna rijden we naar Carmona, een prachtig plaatsje. Hier waren we afgelopen maart ook, maar toen was er een flinke Sahara storm. Het was buiten onaangenaam en het zicht was slecht. We hebben een uurtje in het stadje rondgelopen, maar de bevolking bleef binnen en dat was ook het verstandigste, buiten was het benauwd door al het stof. Nu hebben we een strak blauwe hemel en eind van de middag is er ook nog de driekoningenoptocht! Dat is een combinatie van Sinterklaas, de kinderen krijgen cadeautjes, carnaval, allerlei praalwagens in een optocht met muziek en Sint Maarten want er wordt veel snoep uitgedeeld. Het is leuk om naar te kijken en onze nieuwe stick voor de vlogcamera bewijst hier al meteen goede diensten. We kunnen de camera hoog boven de toeschouwers uitsteken, waardoor we mooie beelden van de praalwagens filmen. Het hele dorp is op de been en iedereen geniet uitbundig van al het moois. Er wordt vanaf de praalwagens snoep, ballen, speelgoed het publiek ingegooid en de grootste kerels doen hun best om iets te vangen. Het wordt daarna wel onmiddellijk met de kinderen gedeeld! Mooi om zo mee te kijken en te genieten van het Driekoningenfeest, het is voor de Spanjaarden echt één van de hoogtepunten van het jaar.

driekoningenoptocht

We besluiten de dag daarna op deze Park4night plek te blijven. Het is goed weer, de zon doet zijn best en we hebben gezellige Nederlandse buren. We hebben nog wat werk aan de vlog en blog, zo vliegt de dag voorbij. De omgeving is hier prachtig, dus morgen maar eens een lange wandeling maken.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

feestdagen in Andalusië

23 t/m 31 december

Op 23 december hebben we na 64 dagen Portugal verlaten. Hoe enorm we van Portugal hebben genoten heb ik in de vorige blog al geschreven en nu zijn we op pad naar de volgende episode. We gaan allereerst de feestdagen doorbrengen op finca Angela en zoals zo vaak bij ons het geval is, moeten we even wennen. Zeker omdat we hier wat langere tijd willen blijven zijn we ook wel een beetje kritisch. Dat duurt echter niet lang, meestal niet trouwens. Het is een eenvoudige camperplaats, met beperkt sanitair, maar omdat het wat voller is met campers dan normaal, mogen we ook in de appartementen, die leeg zijn, het sanitair gebruiken en dan valt ook dat reuze mee. Het is een gezellige plek, Angela en James de Nederlandse eigenaren, doen daar ook erg hun best voor. Niets is te gek en op alle fronten denken ze mee om het je zoveel mogelijk naar het zin te maken en dat straalt een fijne ongedwongenheid uit. De camperaars onder elkaar zijn ook erg prettig. Het zijn allemaal Nederlanders die een trekkend bestaan leiden met hun camper, sommigen voor een half jaar, anderen nog weer langer. Wel allemaal met ongeveer dezelfde manier van rondtrekken en dat geeft genoeg stof om over te praten en ervaringen met elkaar te delen.

Het kerstdiner

Als het dan eerste kerstdag wordt en we allemaal feestelijk gekleed bij James en Angela in de eetzaal aanschuiven voor een 9 gangendiner is het een heerlijke, gezellige, lange avond met veel camper en reisverhalen, maar ook over thuis en wat je daar achterlaat is een onderwerp. Want zo met kerst een fijne avond hebben is leuk, maar thuis wordt wel degelijk gemist! De volgende avond eten we weer bij de finca, iets minder uitgebreid, maar weer reuze lekker. Na deze feestdagen is het tijd om eens flink te bewegen en actie te ondernemen. We worden nog steeds een beetje te laat wakker, door het uur tijdsverschil, maar de avonden met eten en drank helpen daar natuurlijk ook niet bij. Voor we echt in de benen zijn, schiet de ochtend al aardig op. Na de koffie is het dan ook de hoogste tijd om met Boris een wandeling te maken, daarna een halfuurtje sporten en na de lunch op de fiets naar het dorp Utrera voor wat boodschappen.

Pecca en James

Ondertussen zijn we ook al aan het nadenken over de plannen om naar Marokko te gaan. We weten nog niet of het bloedonderzoek van Boris ok is, maar toch nemen we de tijd om artikelen te lezen en luisteren we op de finca naar verhalen van een stel dat al 2 keer naar Marokko is geweest en die ons van de nodige tips voorzien. Zo zijn we onze vlaggetjesparade (in google maps plaatsen markeren waar we misschien naar toe willen) al voor Marokko aan het uitbreiden.

Dan krijgen we ook nog sneller dan de gebruikelijke 3 weken de uitslag van het bloedonderzoek, we hadden verwacht dat het door alle feestdagen wel langer zou duren, maar dat valt dus reuze mee! De uitslag is ook nog goed, er is voldoende van de rabiës vaccinatie in zijn bloed terug te vinden. Dat was stap 1! Verder moeten we een paar dagen voor we vertrekken nog een gezondheidsverklaring bij een dierenarts regelen. Voor nu is dit goed nieuws, we gaan verder met de voorbereidingen, wordt vervolgd!

wandelen bij de finca

De dagen op de finca vliegen voorbij en we hadden nog het plan om tussen kerst en de jaarwisseling naar Sevilla te gaan. Dat is vanaf de finca goed te doen, oppas voor Boris was geregeld, maar Boris gooit roet in het eten. Hij heeft waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en is ziek. Hij eet en drinkt niet en ligt steeds suffer op zijn plekje in de camper. Na anderhalve dag besluiten we om een dierenarts op te zoeken. Angela en James zijn zo lief om de afspraak van hun hond af te staan aan Boris en ze brengen ons er ook nog naar toe. De dierenarts spreekt goed Engels en waar het moeilijk wordt helpt Angela met vertalen. De arts vindt niets verontrustends, Gelukkig! Boris krijgt een injectie tegen de misselijkheid, een paar zakjes probiotica en voer dat helpt om darmproblemen tot rust te brengen. Opgelucht en blij met alle hulp gaan we terug. De injectie heeft Boris meteen al goed gedaan, hij loopt weer (nou meer sjokken) en het voer vindt hij best lekker. De volgende dag ook nog maar even rustig aan, maar hij knapt gelukkig wel goed op. Hij wil zelfs weer met Pecca, de dalmatiër van de finca spelen. Sevilla laten we maar even gaan tot na de jaarwisseling, eerst moet Boris weer helemaal opknappen.

Boris ziek

Dan zijn we al bij de laatste dag van het jaar, we gaan met alle gasten oud en nieuw vieren. Er staan oliebollen en champagne op het menu, maar ook een diner. Dat wordt nieuwjaarsdag wandelen en sporten! Voor nu, wensen we iedereen een fijne jaarwisseling en een goed en gezond 2023!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Alentejo, van het glooiende binnenland naar de ruige kust

26 november t/m 3 december

Gisteravond op straat naar een muziekgroep geluisterd, dat was een voorproefje voor de zondagavond. In het theater treden zanggroepen op die traditionele liederen zingen, we zijn wel nieuwsgierig en gaan een kijkje nemen. De zaal zit goed vol, wel voor bijna de helft met de koren in traditionele kleding. Na wat praatjes van de organisatie, we verstaan er echt niets van, ja een paar woorden: Obrigado, theatre, etnografica nou en zo nog een paar, maar daar hield het wel mee op!  We hebben een klein uurtje gekeken en vonden het echt wel leuk. De optredens van de mannenkoren vonden we mooier dan die van de vrouwen. Er was weinig instrumentale begeleiding bij en de vrouwenstemmen waren naar onze smaak te schel. We kunnen niet tot het eind blijven want we hebben nog een belangrijk telefoongesprek, dus gaan we op tijd terug. Leuk was het wel om in een zaal vol Portugezen naar zo’n optreden te kijken en luisteren.

zangkoor op een plein

We hebben een paar heerlijke dagen op de camping in Serpa, mede doordat het zonnetje lekker schijnt en we veel buiten zijn. Dat fijne buiten zijn is alleen als overdag de zon schijnt. ’s morgens is het nog erg fris en als eind van de middag de zon ondergaat is het meteen koud. We hebben zelfs de kachel al een paar keer aan gehad.

mooie avonden in Serpa

Voor we in Serpa aankwamen hebben we een steentje tegen de voorruit gehad. Het is minuscuul klein, maar het risico lopen dat het verder scheurt en we een nieuw raam nodig hebben willen we niet nemen. Op maandagochtend dus maar eens gaan bellen en het is via Aveco snel geregeld. We kunnen ’s middags al bij een bedrijf in Beja terecht. Dat ligt ook nog op onze route, dus dat gaat voorspoedig. Het duurt ’s middags wel wat langer voor het ook echt gerepareerd kan worden, want we staan ruim een uur voor de deur van het bedrijf te wachten en na verschillende telefoontjes blijkt het bedrijf verhuisd te zijn, 500 meter verderop in een andere straat! Daar aangekomen gaat er meteen iemand aan de slag en een uur later kunnen we weer vertrekken. Wat fijn dat dit zo snel geregeld is! We hebben niet het idee dat we in Beja verder iets willen zien, dus rijden we verder naar Castro Verde. Op een immens parkeerterrein staan nog 2 campers, de ene dichtbij de weg, de andere helemaal aan de andere kant. Na wat wikken en wegen gaan wij ook zover mogelijk bij de weg vandaan staan. Er rijdt best veel verkeer over de keienstraat en dat maakt veel lawaai. De volgende ochtend maken we een wandeling door dit slaperige plattelandsdorpje. We bezoeken, met Boris, het olielampjesmuseum. De dame bij de entree ziet ons twijfelen, want we staan even te bedenken of ik alleen naar binnen zal gaan of dat we later samen terug komen zonder Boris. Ze haalt ons alle drie naar binnen, Boris mag gewoon mee! Waarschijnlijk is dit het enigste museum ter wereld waar dit mag, superlief. Het is maar een klein museum, maar wel erg leuk. Het laat een grote variëteit aan olielampjes zien. Het zijn allemaal kleine lampjes, ze passen makkelijk in je handpalm, maar de variatie in afbeeldingen is enorm. Na een klein halfuurtje staan we weer buiten, na wel een donatie gedaan te hebben, want het museum was gratis. We hebben in de camper maar 1 koffie gehad en strijken nu op een terras in het zonnetje neer voor een espresso en wat lekkers. Na de lunch gaat Rob in zijn eentje winkelen, ja kerst komt er aan! En ga ik uitgebreid in de keuken een Italiaanse stoofschotel maken. Ik wordt er steeds handiger in om in zo’n kleine ruimte te koken. Vooral alles eerst snijden en klaar zetten, helpt daar wel bij. ’s avonds ons wekelijkse whatsapp gesprek met de moeder van Rob, even bijkletsen, meedenken met probleempjes en de vlog en blog bespreken.

olielampjes museum in Castro Verde

Op woensdag vinden we het tijd om weer verder te gaan, maar eerst de camper wassen en boodschappen doen. We rijden langs dorpjes, smalle wegen en weilanden richting de kust. Het binnenland is echt mooi! We zien weer heel wat ooievaars, koeien, schapen en een enkele roofvogel. Als we bij Vila Nova de Milfontes aankomen op de p4n plek die we hebben uitgezocht zijn we er allebei niet zo blij mee. Maar eerst even een wandeling over de kliffen om uit te waaien en Boris te laten rennen. Terug bij de camper vinden we de plek nog steeds niks. Het is een nieuwbouwwijkje met vooral vakantiewoningen, grotendeels verlaten en dat heeft iets naargeestigs. Tijdens het wandelen hebben we campers op een andere plek zien staan en daar rijden we naar toe, het is even speuren want het is een wirwar van doodlopende straatjes, maar we vinden het. Wat een gave plek! (Praia do Farol) verboden voor caravans en campers, maar op dit soort plekken wordt in deze tijd van het jaar niet streng gehandhaafd en we besluiten te blijven, uiteindelijk staan we er met nog 2 campers. We hebben een magnifiek uitzicht op de oceaan en het dorp. Morgen schijnt het weer mooi weer te worden, dat belooft een strandwandeling. We denken iedere ochtend, vandaag rijden we verder, maar na de koffie is de temperatuur heerlijk, het zonnetje schijnt, we zouden wel gek zijn om weer verder te gaan! Dus doen we dat niet en zo blijven we uiteindelijk 3 nachten staan op deze fantastische plek.

het strand bij Vila Nova de Milfontes

We maken strandwandelingen en een praatje op het strand. Ik neem zelfs weer eens de tijd om te sporten, dat schiet er zo vaak bij in en vanaf dat ik corona heb gehad, niets meer aan gedaan. Nu ben ik weer begonnen, een halfuur sporten naast de camper, trots en een fijn gevoel! De laatste dag is het zo lekker warm, we trekken zelfs de korte broeken aan en lunchen naast de camper, later als de wind opsteekt zoeken we met onze stoeltjes beschutting bij de kliffen op het strand waar Boris heen en weer rent op jacht naar strandvliegen. Het is ook een ideale plek om weer een training te doen met “volgen” en “blijven”. Iedere dag gaan en komen er campers, behalve de laatste avond. Dan staan we alleen, het is vrijdagavond en er staan wat auto’s met jongeren en muziek, maar dat houdt rond 22.00 uur op. Heel laat in de avond komt er nog een camper bij.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Noord Portugal, de Douro vallei

22 t/m 28 okt

Onze trip in Portugal is begonnen! Daar hebben ook echt naar uitgekeken. We starten in Chaves, net over de grens. Een leuk klein plaatsje, met een prima camperplek, Guest House Chaves CC sc #49303, al is de eigenaresse wat overijverig en wil ze heel graag een praatje maken. Dat laatste is wel lastig want ze spreekt Portugees en een beetje frans. Tja, daar kom ik niet zover mee. Rob zijn Frans is iets beter, gelukkig. Iedere keer als we naar buiten gaan, komt ze als een duveltje uit een doosje tevoorschijn en loopt dan mee om het afval weg te brengen of om te vragen wat we van het boek vinden dat we mochten lenen. Wel een erg leuk boek trouwens. Gemaakt door een Nederlandse die hier in coronatijd rond heeft gezworven en een boek heeft geschreven over route nr. 2 die hier in Chaves begint en eindigt in Faro.

In Portugal wordt koffie gedronken met iets lekkers erbij.

Wat onze eigen route betreft, daar hebben we een extra brainstorm sessie aan gewijd. Het plan was om uit een boek dat we zelf mee hebben een stuk route te volgen, via Porto naar de Douro vallei. Ook een erg fijn boek, Rob kreeg het als afscheidscadeautje, toen hij met pensioen ging, van Kennisnet. Meestal zijn we niet zo van de boeken, we zoeken het meeste op op internet, maar dit is een boek met 75 campertrips door Europa en goed bruikbaar! We pakken het regelmatig om een stukje van een route te rijden of plaatsjes te bezoeken die we in dit boek gevonden hebben. Het weer gooit roet in eten. We hebben niet veel tijd nodig om een ander plan te bedenken, we gaan naar het zuidoosten, daar is het redelijk goed weer, we zijn dan aan de andere kant van de Douro vallei, als het weer opklaart kunnen we daar toch nog naar toe en misschien ook nog wel naar Porto. Maar dat is voor later zorg.

Hier wordt je toch blij van?!

Eerst gaan we naar Bragança, CC sc # 5362. Een leuk klein dorp binnen een vestingmuur, binnen de muur leuke oude straatjes en doorkijkjes. We wandelen over de stadsmuur en hebben aan 2 kanten mooi uitzicht. Al is dat niet helemaal waar, buiten de stadsmuur zien we een rioolzuiveringsinstallatie en een nieuwbouwwijk, maar ook mooie groene hellingen. Binnen de stadsmuur ziet alles er gewoon mooi uit, we kunnen in tuintjes kijken, zien mensen door de straatjes slenteren en horen een hoop kabaal van stratenmakers, die rondom de kerk het straatwerk vernieuwen. De horeca is voor een deel gesloten en waar het wel open is mag Boris niet naar binnen, helaas. Dan maar bij de camper op een muurtje een drankje, tot het daar te fris voor wordt en we ons weer terugtrekken in de camper. Wat een geweldige camperplek is dit, gratis voorzieningen, containers voor het afval en mooie verharde plekken. Op naar het volgende dorp, Miranda do Douro CC sc #10861. Ddit is een plaats waar in de verschillende informatiebronnen hoog over wordt opgegeven. Wij kijken elkaar aan en vinden het helemaal niet zo bijzonder. Ja, het is ook een oud stadje met een paar leuke straatjes en mooie kerken, maar ook veel lelijke nieuwbouw en erg veel verkeer. Als het een wedstrijd was, zou Bragança winnen, terwijl daarover nauwelijks iets te vinden is. Maar goed smaken verschillen en ook hier staan we weer op een mooi plekje, geen officiële camperplek, maar  omdat we buiten het seizoen reizen kunnen we wel op deze parkeerplaats staan en 3 parkeervakken in beslag nemen, er zijn nog 2 campers die dat doen en we slapen heerlijk. Hier vandaan rijden we de Spaanse grens weer over omdat dat de prettigste route is naar ons volgende plekje. We kunnen dan misschien nog even in Spanje tanken, helaas komen we geen pompstation tegen. Via een kruip door sluip door route komen we terug in Portugal en rijden we van hoog uit de bergen naar de Douro rivier. Boven in het dorp, waar we willen overnachten, is een officiële camperplek, maar we gaan het eerst bij de rivier proberen en daar vinden we een prachtige plek!

Wakker worden bij de Douro.

Freixo de Espada a Cinta P4N #42646,  ’s zomers is dit een recreatiegebied, met een zwembad in de rivier, een parkje met barbecue plekken en een rondvaartboot. Nu is er bijna niemand, een paar mannen die aan het overdekte zwembad werken ( ja, er staat ook nog een groot overdekt zwembad), een paar mensen die in het parkje het groen onderhouden, we horen wat snoeigeluiden uit een boomgaard en ’s avonds wordt het pas echt stil. Het enige dat we horen zijn grote vissen die in het water plonsen. Ik ben niet zo van de verlaten plekken en slaap dan ook wat minder goed, maar het is het hier wel waard. ’s morgens is het heerlijk buiten en we nemen dan ook uitgebreid de tijd voor koffie, douchen, nou ja de gebruikelijke gedoetjes voor we verder gaan.

de Douro rivier

Vanaf hier begint onze route door de Douro vallei en wat een goede keus is dat! Zo ongelooflijk mooi!! We rijden door de bergen, komen nauwelijks auto’s tegen en zo af en toe passeren we een dorpje, waar het de vraag is of wij de bezienswaardigheid zijn of de mensen in het dorpje. Door dat het zo stil is op de weg kunnen we ons eigen tempo rijden en als er iemand achterop komt zoekt Rob een plekje om de auto te laten passeren, zodat wij in ons eigen, rustige tempo verder kunnen. We parkeren de camper in het dorp Piconte, want hier schijnt een uitzichtpunt te zijn. We lopen de laatste kilometer naar het uitzichtpunt en genieten van de diepte onder ons, de roofvogels die door de lucht zweven en ook hier de ademloze stilte. Wat zijn we toch een mazzelaars, dat we dit kunnen doen. Het is niet altijd mooi weer, maar daar zitten we inmiddels niet meer mee. De rust en verlatenheid maken een heleboel goed!! In de zomer is het hier vast veel drukker!! Bij een winkeltje in lokale producten koop ik amandelen en een sleutelhanger. Toeristen zullen hier toch echt wel zijn, anders kan zo’n winkeltje toch ook niet bestaan. De sleutelhanger is een nieuw verzamelobject, daar ben ik in Griekenland mee begonnen, in ieder land wil ik een sleutelhanger kopen, hier heb ik een Gaita gekocht, dit is een Portugese doedelzak.

Uitzichtpunt

Het is een prachtig, stil oud dorpje en we maken een wandeling voor we verder gaan naar onze volgende bestemming. Het wordt bijna saai, maar ook deze rit is weer fabelachtig mooi. Weinig verkeer, af en toe een dorpje en geweldige vergezichten, wij houden ervan!!

 In dit dorpje, Freixo de Numao P4N #6546, is wel weer een bijzondere camperplek. Naast een vergaan handbalveld, is op het parkeerterrein een camperplek gemaakt, volgens de info de eerste officiële camperplek van het Iberisch schiereiland. Het sanitair gebouw van het handbalveld is nu voor de camperaars en de eigenaar verkoopt hier zijn port, olijfolie en honing. De port smaakt prima en de olie zal ook best goed zijn, maar voor dat wij 5 liter olijfolie op hebben……………die laten we dus maar staan. Maar met een waterfels van 1,5 liter, gevuld met port, zijn wij heel tevreden. Een wandeling door het dorp kan natuurlijk ook niet ontbreken en we genieten daar ook echt van. Mijn gezondheid gaat iedere dag vooruit en de wandelingen worden steeds langer en het tempo gaat iedere dag een beetje omhoog, daar worden we alle drie blij van!

Rob stuurt ons langs berg en dal.

Van deze portproeverij gaan we nu naar een echte Quinta, een Portugees wijnhuis. We blijven nog steeds in de buurt van de Douro, al zien we die niet vaak, wat we wel steeds meer zien zijn druivenranken en olijfbomen. De hellingen staan er hier vol mee. Nu de herfst begonnen is kleuren de bladeren mooi in rode en gele tinten. Het wijnhuis staat op een helling waarvandaan we mooi zicht hebben op de omgeving en het dorp, Tabuaco, Quinta do Monte Travesso, P4N # 26290. Hopelijk morgen een wijnproeverij!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.