Spanje – We zijn op pad

28 maart 202627 maart 2026

Fantastisch uit eten en we delen laptops uit

9 t/m 11 februari

Vanuit het bijzondere Tafraoute rijden we naar camping Le Jardin in Taroudant. Weer zo’n prachtige route, besneeuwde bergtoppen, dorpjes en lange strakke wegen, maar iedere route is zo mooi. Le Jardin is een prima camping met een beetje nukkige baas, helaas. De jongeman die ons de plekken toewijst spreekt geen andere taal dan Arabisch, waardoor het niet helemaal lekker gaat. Als we later met de baas nog eens bespreken wat er gebeurde is zijn enige verontschuldiging “Ja maar, mijn personeel spreekt alleen Arabisch!” Oké, een les voor ons om dan de volgende keer te communiceren via google translate. De consequentie is dat wij een meneer volledig insluiten en opslokken met de groep. Gelukkig zit hij er niet mee en maken wij ons er ook maar niet druk om.

Rob gaat met Boris wandelen en een kijkje nemen bij het restaurant waar we morgen met de groep gaan dineren. 3 jaar geleden was het nog een olijfolieperserij en nu een mooi restaurant met een tuin. Na een half uur is Rob terug, we moeten over een half uur eten! Er is iets misgegaan met de boeking en de tafels zijn al gedekt, extra personeel ingehuurd en de borden al opgemaakt. Er is dus even geen keuze, de groep bij elkaar geroepen, allemaal snel optutten en op stap. Het is maar 10 minuutjes lopen van de camping en als we er aankomen ziet het er sprookjesachtig mooi uit. Overal kleden en kussens, een lange gedekte tafel, een prachtige tuin, wij vinden dit wel één van de hoogtepunten wat betreft het gezamenlijk eten.

Het is gezellig, iedereen heeft het goed met elkaar, geniet van het drinken en eten en de prachtige avond. Er is één minpuntje, er is veel teveel eten. Rob geeft dit ook aan bij de eigenaar, maar die wuift dat weg, in Marokko moet er altijd teveel eten zijn, dat is gastvrijheid. Dat begrijpen we dan ook wel en we gaan er van uit dat het eten dat over is ook wel een weg naar hongerige monden zal vinden. We bedanken de dames van de keuken met een glimlach en een fooi.

De volgende dag blijven we hier ook nog en omdat er geen programma is en we vanavond niet samen eten, worden er allerlei plannen gemaakt. Fietsen worden tevoorschijn gehaald, taxi’s worden via de receptie geregeld, de meneer met paard en wagen bij de entree krijgt een ritje en zo trekt een ieder zijn plan. Ook wij rommelen een beetje rond, drinken koffie tussen de deelnemers, Rob pakt de fiets en gaat op stap naar Taroudant, ik poets de camper en doe de administratie en zo vliegt de dag voorbij.

Vanuit Taroudant rijden we door weer zo’n mooi stuk binnenland, dit is de vallei van de Souss waarin we veel citrus en olijfgaarden zien en voor ons de ruig en rood en immens uitgestrekte Atlasgebergte. Vandaag hebben we een bijzondere stop, bij een vrouwencoöperatie. Endless on Wheels zoekt steeds nieuwe plekken waar de laptops een goede nieuwe bestemming vinden. Ajoub, docent op een school en drijvende kracht achter een vrouwencoöperatie waar tapijten verkocht worden, staat ons al op te wachten.

Onderwijs, vervoer, het is allemaal gratis in Marokko, maar voor armere families is de laptop vaak een struikelblok en zonder laptop kan er niet gestudeerd worden. Wij hebben flink wat laptops mee en die gaan we samen met Ajoub overhandigen. Ajoub heeft het allemaal geregeld en ook nu is de Marokkaanse gastvrijheid voor ons overweldigend! Heel veel drinken, noten, koekjes, allemaal lekkernijen waarvan we inmiddels weten dat ze niet goedkoop zijn. Er komen 8 studentes en leuk om te zien, pubers zijn overal hetzelfde. Giechelen, zich achter elkaar verstoppen, heel verlegen. Gelukkig zijn er een paar meisjes die wat meer lef hebben en die maken praatjes met de groep en willen ook wel iets over zichzelf vertellen. De meiden en Ajoub zijn blij met de laptops en hopelijk kunnen we er een volgende keer nog meer mee brengen!

Het is wel erg warm en we zijn ook een beetje onrustig omdat we nog een stuk moeten rijden, Hollandse onrust, dus! We proberen dan ook na ruim een uur er tussenuit te knijpen en er snel door te gaan, want de volgende camping wacht. De groep blijft nog even rondhangen, praatjes maken en kleden bekijken. Wij rijden nog 90 km en genieten van de Hoge Atlas en alle kleuren die daar bij horen.

In het dorp Aít Ben Haddou ligt bij een restaurant de kleine camperplaats Nouflla Maison, het is weer prima geregeld, het hele terrein is voor ons en met een beetje wringen passen we er alle 11 op. Een Oostenrijker wil er ook zo graag bij, maar dan blokkeren we de entree en dat lijkt ons geen veilig idee, helaas hij moet toch elders een plekje zoeken. ’s avonds eten we in het restaurant, waar we beginnen met een kleine verbouwing. Nou dat valt wel mee hoor, maar aan één kant van de tafels zijn banken langs de muur en aan de andere kant staan allemaal lage krukjes. Al snel worden de krukjes verwisselt voor stoelen en het personeel dat het ziet gebeuren snapt de bedoeling en helpen een handje mee, zodat iedereen redelijk comfortabel zit. Het kost sowieso soms al moeite om de wat langere mensen aan tafel te krijgen, want het is echt niet op Hollandse lange mensen ingericht. Dan heb ik het voordeel dat ik maar een kleintje ben!

Het eten is prima, er wordt weer veel water en jus d’orange geserveerd en meestal zijn er ook wel een paar die een eigen alcoholisch drankje mee brengen, als dit niet te opvallend gebeurt, hebben de meeste restauranthouders er geen probleem mee.

De volgende ochtend gaan we op stap naar de kasbah, waar onze gids Hassan al op ons staat te wachten. Deze kasbah is in veel films gebruikt en veel inwoners werken ook als figurant in de diverse films die hier opgenomen zijn. Hassan vertelt veel over hoe dat in zijn werk gaat als er opnames zijn en dat het dorp er veel voordeel aan heeft, al is het alleen al door de hoeveelheid toeristen die het trekt. We willen na afloop nog wat drinken met zijn allen en naaste een tapijtwinkel is een terras waar we met zijn allen neerstrijken. Voor ons weer een belangrijke les, met 20 mensen zomaar op een klein terras gaan zitten is voor de uitbater niet te doen. Rob gaat op een goed moment maar eens poolshoogte nemen, waar blijven de consumpties? Hij treft de man in totale verwarring in zijn keuken aan. Rob steekt dus een handje toe, eerst maar eens afwassen, want het serviesgoed is niet toereikend, dan helpen sinaasappels persen en uitserveren. Al met al zijn we zeker een half uur verder, de fooi schiet er vandaag bij in, die heeft Rob al in natura betaalt!

ps. Inmiddels zijn wij alweer een aantal weken in eerst Spanje en nu Portugal. In Spanje hebben we nog even gewacht op Myran en Peter die 4 dagen na ons terugkwamen uit Marokko. Heel handig, we konden zo meteen de administratie van onze reis overdragen en de spullen die we voorlopig niet meer nodig hebben, zijn er in hun garage nog bij gepropt. Natuurlijk ook even gezellig bij gekletst en samen in onze camper gegeten. Eerder hadden we ook Antoine en Anneke nog ontmoet, ook gezellig gekletst en succes gewenst met hun eerste groepsreis naar het mooie Marokko.

Daarna was het vooral even bijkomen, allebei flink verkouden en dus rustig aan. Ons plan om Portugal in te trekken zijn we na een week gaan uitvoeren. Op onze eerste plek in Tavira worden we hartelijk begroet door Henk en Janny, deelnemers van de groepsreis. We kletsen nog wat met elkaar, drinken gezellig in het zonnetje een borrel. En wij gaan heerlijk uit eten, van de groep hebben we als cadeautje geld gehad om uit eten te gaan, nou dat lukt. In het stadje vinden we een prima restaurant waar we heerlijk eten en natuurlijk nog eens nagenieten van de groepsreis.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

24 januari 202621 januari 2026

laatste etappe voor Marokko

16 t/m 23 januari

We zijn nog niet klaar bij Helmy en Fred in Bocairent, want we gaan nog met zijn viertjes op de fiets naar Pou Clar. Voor ons de eerste keer op onze elektrische vouwfietsen, het is meteen een flinke uitdaging! Het begint met schade, waren onze Batavus fietsen flink stabiel, de vouwfiets is dat wat minder. Boris springt met een flinke sprong in de fietskar en de fiets kantelt en ligt plat op de grond, waarbij de spiegel afbreekt. Gelukkig is dat de enige schade, maar wel jammer. We hadden als serieuze senioren nu eindelijk spiegels op onze fiets!

Heen gaan we met een flink vaartje naar beneden, daar ben ik nooit zo dol op, want het is flink bochtig en ik moet echt even wennen aan de fiets. Het is wel fijn dat het Spaanse verkeer zich goed aan de regels houdt, de afstand tot een fiets moet 1,5 meter zijn en dat gebeurt ook. Ze blijven netjes achter ons totdat ze zeker weten dat ze er langs kunnen.

het is mooi met al die watervallen en stroompjes

Het is 8 km over een bochtige weg en dan zijn we bij Pou Clar, een schilderachtige plek. We wandelen langs het water, genieten van de prachtige kleuren in het water, van de watervallen en van Boris die zich hier prima vermaakt. Wat hebben we het fijn met zijn viertjes. De terugweg is voor Rob pittig, de 8km terug gaan vooral omhoog, wennen aan de nieuwe fiets en Boris in zijn kar moet ook omhoog gefietst worden. Wanneer we weer op de camping zijn moet Rob wel even bijkomen. We sluiten onze dagen hier af met een lekkere maaltijd die Helmy voor ons maakt.

Fred laat ons mooie plekjes zien onderweg

Dan is het echt tijd om te vertrekken, het was weer een feestje, maar nu gaan we ons echt opmaken voor Marokko. Dus dikke knuffels en dan gas op de plank! We rijden door het binnenland richting Granada. Deze route hebben we nog niet eerder gereden en omdat we niet zoveel zin hebben in de drukte aan de kust, is dit een goed alternatief. We maken flink wat kilometers en overnachten op een P4N plek in cortes y Graena, bij een stuwdam. Een prachtige plek, met sneeuwtoppen in de verte en prachtige berghellingen om ons heen. Er staan ’s nachts een stuk of 6 campers en verder is het vooral stil om ons heen.

’s morgens rijden we weer verder en rond de middag zoeken we in Loja een Lidl voor brood en een lunchplek. Aan de andere kant van het kleine stadje is een camperplaats met voorzieningen, een prima plek voor de lunch en wandelen met Boris. Nu we hier toch staan gaan we allebei onder de douche en vullen de watertank weer. Na een pauze van 2 uur rijden we verder, vandaag willen we de kust bereiken en de boottickets bij Carlos ophalen.

We vinden de parkeerplaats in Los Barrios vlakbij het ticketkantoor, deze parkeerplaats willen we bekijken omdat we hier de nacht voor vertrek ook met de groep gaan staan. Als Rob de camper inparkeert wordt er vanuit de camper tegenover ons druk gezwaaid. Het zijn Henk en Janny, deelnemers van de groep, die hier ook even een kijkje wilden nemen, wat gezellig! Natuurlijk even een praatje maken, maar niet te lang, want we willen naar Carlos.

Dat is dan ook het eerste wat we doen, camper neerzetten, deur op slot en Rob trekt voor het eerst zijn Endless on Wheels jas aan! Bij Carlos is het heel rustig, Myran van EOW had ons nog gewaarschuwd. Zij was hier vorige week en toen was het enorm druk. Nu dus niet, we zijn direct aan de beurt en 20 minuten later staan we weer buiten, met tickets voor alle deelnemers van onze eerste groepsreis! Het wordt nu wel heel serieus!!

De volgende ochtend nemen we even de tijd om wat langer met Henk en Janny te kletsen. Daarna gaan zij door naar een camping in de buurt en wij brengen de dag grotendeels in de camper door, want tjonge jonge wat komt er een regen naar beneden. Gelukkig wordt het in de loop van de middag droog en lopen we nog even het dorpje in en kijken vanaf het strand naar de rots van Gibraltar, een vliegtuig dat daar landt en zien we de haven waar de overtocht naar Marokko begint.

De volgende dag is maandag en zijn alle winkels weer open. We maken een rondje langs een kantoorboekhandel, waar je bijna in verdwaalt. Spullen en hoeveelheden die je bij ons niet meer ziet worden hier blijkbaar nog in grote hoeveelheden gebruikt. Stapels schriften, multomapblaadjes, knutselpapier, schrijfblokken, het is enorm. We vinden gelukkig wat we zoeken en gaan door naar de volgende enorme winkel, EurAsia of in de volksmond, de Chinees! Iedereen die langere tijd in Spanje zwerft komt vanzelf een keer bij de Chinees terecht, het zijn een soort Actions maar dan groter en met nog meer zooi. Wij speuren ons een rotje, maar vinden uiteindelijk wat we zoeken, wegwerpservies voor onze welkomstborrel. Want ja hoeveel serviesgoed hebben we nou helemaal mee in de camper? In ieder geval niet genoeg om voor 24 mensen hapjes op te maken. Voor ons zelf nemen we nog ook wat dingetjes mee.

Dan de volgende winkel, de Lidl, ik stap naar binnen en het eerste dat ik zie is een bekend gezicht tussen de tomaten. Nee geen deelnemer van de reis, maar een oud collega! Hoe leuk is dat?! We staan lekker in de weg in het gangpad, (vreselijke hekel heb ik aan mensen die dat doen!) maar dit moet even. Ook zij staan op het punt om naar Marokko over te steken! Daarna laden we onze karren vol met hapjes en drankjes en buiten op het parkeerterrein praten we nog even verder met Jolien en Jan. Heel gezellig!

Dan storten wij ons in het verkeer, de omgeving van Algecieras (haven) is één grote bouwput, dus het kost wat moeite om er doorheen te komen. We rijden de mooie kustweg naar Tarifa en een halfuurtje later zijn we bij de camperplaats. Het is eigenlijk een slecht verzorgde CP, in ieder geval het terrein, kuilen, gaten en grote plassen, maar de omgeving vinden wij fantastisch. Nog geen 5 minuten lopen en we staan op het strand, waar Boris heerlijk los kan lopen. Het is daar altijd druk met kitesurfers, spectaculair om naar te kijken en het gebeuk van de golven te zien. We wandelen dan ook lekker op het strand naar Tarifa wat over het strand een 20 minuten lopen is en genieten in het zonnetje.

De volgende dag doen we dat nog eens, we zijn blij dat we onze winterjassen nog steeds bij de hand hebben. Het is guur en gelukkig schijnt het zonnetje, want we willen lunchen op een terrasje, dat lukt! Achter glas in de zon, genieten we van de lunch. Daarna is het over met de pret, de zon verdwijnt en het is echt koud als de wind ook nog meer aanwakkert. Over het strand worstelen we ons tegen de wind in terug naar de camper, maar ondertussen genieten we wel van de enorme hoeveelheid kitesurfers op het strand.

Op woensdag rijden we naar Gibraltar, naar de CP in de haven van La Linea de la Concepcion. We willen hier nog even de laatste dingetjes regelen voor de officiële start, want die is morgen. We komen op de CP al drie deelnemende campers tegen en er worden dus al de eerste verhalen gedeeld. Een beetje zenuwachtig, maar vooral met heel veel zin worden we door de deelnemers begroet en zin in deze mooie reis hebben we allemaal.

Dan houden de blog en vlog hier even op. We kiezen ervoor om onze aandacht helemaal op de groep te richten. Het maken van de vlog en blog kost ons altijd best wel de nodige tijd en dat vinden we zelf erg leuk, maar de groep gaat nu even voor! dus tot over een week of 6 !!

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

17 januari 202616 januari 2026

En daar is de zon!

9 t/m 16 januari

Onze dagje rust in Biarritz werden 2 dagen, zeer tegen onze wil. In de nacht begon het te waaien, stormen, windstoten en uiteindelijk groeide dat uit tot windkracht 8-9. Voor ons was het snel duidelijk, we gaan de weg niet op! Er waren nog wat klusjes voor onze groepsreis, vlog en blog moesten nog afgemaakt worden, dus vloog de dag voorbij. Ik had nog het idee om een netflix serie te kijken maar dat kwam er niet eens van. Eind van de middag toch nog maar even een wat langere wandeling met Boris naar het dorp, iets lekkers halen bij de koffie en brood. Rob bleef buiten wachten met Boris, maar werd door een heel vriendelijke dame naar binnen gehaald, zo lief.

Gelukkig ging de wind in de loop van de nacht liggen en konden we met windkracht 4 de weg weer op. Nog een uurtje regen en daarna, begon het zonnetje te schijnen! Wat een feest. Langzaam liep de thermometer op tot wel zo’n 15 graden. We konden flink wat kilometers maken, op zaterdag rijdt er ook in Spanje nauwelijks vrachtverkeer, dus bijna lege snelwegen en aan het eind van de dag een dikke 500 km gereden. We overnachten op een P4N plek langs de weg in Segorbe, een foutje. De plek die we wilden zijn we voorbij gereden, ik had het verkeerd ingevoerd in de navigatie. We blijven toch maar staan, want inmiddels ook wel moe, het is bijna donker en verder is er niet zoveel in de buurt.

Gelukkig slapen we prima en staan op tijd op. Nog even telefonisch overleg met Myran van EOW, een belletje met onze dochter en een zus en dan gaan we weer verder. Vandaag rijden we maar een kleine 2 uur, want dan zijn we op onze bestemming voor de komende dagen. We gaan naar camper vrienden, zij staan langere tijd op de kleine camperplaats Carmen, wij gaan ze daar bezoeken. Dit zijn van die nieuwe vriendschappen die ontstaan door het reizen en Helmy en Fred zijn ons inmiddels erg dierbaar.

De dagen daarna, eten we samen, wandelen naar het prachtige Bocairent waar ze inmiddels goed de weg weten en ze nemen ons mee door dit prachtige dorpje. We staan met zijn vieren te genieten bij de olijvenperserij, waar mensen met een kleine boomgaard uit de omgeving hun olijven brengen. De echt grotere olijfboeren gaan naar een perserij buiten het dorp. Deze perserij ligt echter midden in het dorp, bij ons zou het aan alle kanten afgekeurd worden op het gebied van veiligheid en hygiëne, maar hier gebeurt het gewoon. En het ruikt lekker!! We lopen nog langs de ijskelder, zien de grotwoningen en natuurlijk gaan we lunchen. Het tentje ziet er niet uit, harde witte muren, harde vloeren, kunststof meubilair, maar veel locals, dus het eten is echt lekker.

Met Boris maken we wandelingen in de omgeving, die heeft na de vele dagen binnen zitten wel wat extra beweging verdient. Hij kan ook lekker bij de camper buiten liggen, want het zonnetje doet goed zijn best. De nachten zijn flink koud, maar dat geeft niet. Natuurlijk wordt ook de was gedaan, de camper gesopt en de garage opnieuw ingericht.

Samen met Helmy en Boris loop ik het pad naar het klooster dat boven Bocairent ligt. Een prachtige wandeling, regelmatig stop ik even om van het uitzicht te genieten en om op adem te komen, want het gaat best steil omhoog en dat heb ik al een tijdje niet gedaan. Helmy wel, die loopt zeker 5x in de week een heuvel op. dus samen met Boris rennen ze bijna de heuvel op. Boris is blij met zijn nieuwe vriendinnetje, al blijft hij wel af en toe even bij een bocht staan om te kijken of ik er al aan kom. Maar als ik dan zeg “Ga maar!” trekt hij een sprintje om weer bij Helmy te komen. Aangekomen bij het klooster genieten we op een muurtje, het is tijd voor een slok water voor ons alledrie en voor Boris wat extra brokken. Het genieten is natuurlijk vooral het uitzicht, Spanje op zijn mooist! Glooiende heuvels, strak blauwe lucht, een dorpje aan je voeten en bijkomen van de tocht naar boven, zo voel ik me intens gelukkig!

Rob en ik hebben nog even discussie, blijven we hier wat langer of trekken we langzaam langs de kust om nog meer te zien en te doen. De keuze is eigenlijk simpel, we blijven! Er zijn nog wat kleine dingetjes die we voor de groepsreis willen voorbereiden, we hebben aangenaam gezelschap, de omgeving is prachtig, dus blijven we!

De vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

7 december 20246 december 2024

Terug naar de kust

1 t/m 7 december

Terug in Spanje ontmoeten we campervrienden met wie we een paar dagen optrekken. Zij weten een prachtige plek net buiten Elche, Explanada del Pantano de Elche, wat enorm groot is. Zelfs op deze zonnige zondag is er ruimte genoeg. Dat is heerlijk, de camperplaats waar we waren was prima, maar voor ons niet uitnodigend om te wandelen met Boris. Er zitten veel honden achter hekken en die begeleiden een wandeling met een kakofonie van geblaf.

Hier in het natuurgebied Explanada del Pantano, is ook lawaai, maar dan van het vliegveld van Alicante. Wij vinden dat beter te handelen dan tijdens het wandelen begeleid te worden door hondengeblaf. Er zijn verschillende plateaus, op het laagste staan veel auto’s en op de 2 hogere plateaus hier en daar een camper, niemand staat een ander in de weg en dat geeft een prettig gevoel van ruimte.

We maken met Fred en Helmy een wandeling naar de stuwdam, vooral veel klauteren en genieten van uitzichten met veel oh en ah. Het is hier echt mooi. Veel “last” van de drukte hebben we niet. Het is een groot gebied met meerdere wandelingen, dus af en toe even stoppen voor een groepje, maar naar mate we verder lopen wordt het ook stiller. Boris geniet als een dolle van de vrijheid en springt, klautert en rent om ons heen, zo’n blije hond. Op de terugweg lopen Fred en Helmy voor ons uit, ze lopen sneller, we zien elkaar straks weer bij de campers.

Het is een prachtige wandeling met een onprettig einde! Boris vindt vlak voordat we bij de camper zijn een “openbaar toilet”. Zo ongelofelijk vies dat mensen tussen de struiken hun ontlasting achter laten. Dat gekke beest van ons gaat er vol in liggen rollen. dat heeft hij ook wel eens met rotte vis gedaan! Nou dat is duidelijk, die komt voorlopig de camper niet in! We passeren nog een kanaaltje waar Rob Boris in wil onderdompelen, maar dat is kansloos met een hond met watervrees. We leggen Boris vast bij de camper en gaan water uit het kanaaltje halen. Ik heb in de garage babyshampoo en een washand, speciaal voor dit soort ongelukjes. Ik moet Boris echt in de houdgreep nemen om hem te kunnen wassen, na zo’n 15 minuten boenen, spoelen, wassen en nog meer boenen is de ergste viezigheid wel uit zijn vacht. Nu maar opdrogen in de zon. Boris neemt nog wel even wraak door met zijn kletsnatte vacht in het stof te gaan liggen rollen, oh wat is hij weer vies!! Ik laat hem nu maar even met rust, de zon droogt zijn vacht en dan ga ik hem borstelen om het stof uit zijn vacht te halen. Uiteindelijk hebben we weer een schone hond. Rondom de camperplaats mag hij dus niet meer los, want er zijn meer plekken die als openbaar toilet gebruikt worden, BAH!!

pepernoten mee uit Nederland, ons Sinterklaasfeestje met zijn vieren

We sluiten de dag af met een borrel, gezamenlijke maaltijd in de camper, want rond 18.00 uur begint het buiten al aardig af te koelen. Samen eten in de camper is best knus, wel allemaal rustig blijven zitten. De volgende dag nemen we afscheid van elkaar, Helmy en Fred trekken verder en wij blijven nog een dagje. We doen niet veel, ik ben nog best moe van mijn reisje naar Nederland en een beetje lummelen is prettig.

De volgende dag doen we iets heel doms, 5 km verderop ligt de plaats Elche, dat schijnt heel mooi te zijn. We rijden erheen met de camper om na een bezoek aan deze stad verder te rijden. Dom, dus!! We kunnen met geen mogelijkheid een plek voor de camper vinden. We rijden ons klem op een parkeerterrein, waar Rob met flink wat steken de camper weer bevrijd. Nog een plek zoeken en nog één, kansloos. We verlaten Elche zonder iets gezien te hebben, wel een enorme hoeveelheid palmbomen, waar deze stad om bekend staat, maar verder niets.

We rijden hiervandaan naar Murcia, een enorm contrast met onze plek in het natuurgebied. Bij een enorm groot winkelgebied is een camperplek, met voorzieningen. Dus veel asfalt, veel beton, veel winkels, veel campers, kortom een kleine cultuurschok. Maar goed, dat wisten we al uit verhalen van anderen en het enige dat we hier willen is een paar dingetjes kopen. De winkels zijn tot laat open en we gaan dan ook pas na het eten even shoppen. Overdag is het best warm en niet fijn om Boris in de camper achter te laten. ’s avonds koelt het af en kan Boris op de camper passen, terwijl wij even winkelen. Daar zijn we vlot klaar mee en dan kunnen we de volgende dag ook weer verder.

We gaan naar de kust! We horen veel verhalen over de grote drukte daar, maar we gaan het toch proberen. Wij genieten altijd erg van het strand en de zee, dus we gaan het wel zien. 2 jaar geleden hebben we bij een strandje dichtbij Aguilas gestaan, een prachtig plekje, we zijn daar een volle week geweest en vonden dat heerlijk. Dus terug naar dat mooie plekje, tja en dat is niet altijd slim. De plek is 2x zo vol als 2 jaar geleden en er staan nu een aantal Duitse gezinnen met jonge kinderen en een roedel honden, die met zijn allen flink wat lawaai maken. Er is nauwelijks ruimte tussen de campers, het is gewoon te veel. We maken wel even een fijne wandeling met Boris en spreken met elkaar af dat we blijven staan, er een nachtje over slapen en dan morgen pas beslissen wat we gaan doen. Het gebeurt ons wel vaker dat we bij aankomst twijfelen over een plek en dan ’s morgens constateren dat het eigenlijk helemaal niet zo’n verkeerde plek is. Nu gebeurt dat echter niet, na ontbijt en koffie kijken we elkaar eens aan en vinden het allebei nog steeds niets. Iets verderop ligt een grotere vrije plek, daar zijn we gisteren naar toe gewandeld en zagen dat het daar ook erg vol was. We besluiten naar camping Bellavista, ook dichtbij Aguilas, te gaan om een paar dagen te staan en dan zien we wel weer verder. Van hier uit wandelen we naar het stadje en genieten ondertussen natuurlijk wel van het heerlijke weer, 24 graden, buiten lunchen, het kan slechter!

de laatste video staat hier

30 november 202430 november 2024

Ontmoetingen en naar huis

We rijden naar Albacete om op een park4night plek aan de rand van het centrum te overnachten. De 8 plekken die er zijn staan vol en daarom heen staan ook de nodige campers. We kunnen ons er tussen friemelen maar dan staan we zo dicht heel elkaar, dat willen we niet. Rob vindt al snel een ander plekje 14 km verderop, en dat is goud! Was de plek in Albacete bijna op een rotonde, hier in Chinchilla de Monte-Aragon is een heel ruim parkeerterrein, waar nauwelijks verkeer is, servicevoorzieningen en lekker veel ruimte. Superplek! Wat is dat toch fijn in Spanje, heel veel dorpjes hebben een plek voor campers met voorzieningen, gratis! Natuurlijk proberen we op die plekken ook een boodschap te doen of biertje te drinken zodat we ook iets teruggeven voor zo’n mooie plek.

boven het dorp Chinchilla de Monte-Aragon

Voor we de volgende ochtend gaan rijden maken we eerst een wandeling door het dorp. We zien boven het dorp een kasteelmuur uitsteken, die hadden we gisteren toen we aan kwamen rijden ook al gezien. Grappig hoe dat dan lonkt, toch even naar boven lopen! Wat een prachtig dorpje, op zaterdagochtend zijn er veel mensen op straat, dat maakt het gezellig. Om 11 uur lopen we langs een taverne en daar zitten mensen aan het ontbijt, broodje in de ene hand, biertje in de andere hand. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen!

Het is echt een leuk dorpje, nauwe straatjes, mooie kerk, in ieder geval van buiten, van binnen veel barok. Naar mate we stijgen zien we meer schoorstenen op straat, als je dan over een muurtje kijkt zie je een verdieping lager een huis. Er zijn veel huizen in de rotsen ingebouwd en die zijn ook allemaal wit geschilderd. Wij zijn nog steeds niet boven, hoger en hoger gaan we. Het dorp ligt echt op een enorme bult, want steeds als we een uitzichtplek hebben zien we ver in de diepte vlak land. Na ruim een half uur omhoog lopen staan we aan de achterkant van het kasteel van Chinchilla. We hebben Boris mee, dus gaan we niet naar binnen, maar genieten van het uitzicht op de vlaktes en het dorp beneden ons. Dan is het tijd om weer naar beneden te lopen, we hebben de lange route omhoog genomen en nemen een korter pad naar benden. Altijd een goed idee om voor we gaan rijden nog even een wandeling te maken, we hebben voor morgen een afspraak staan met vrienden, anders waren we hier nog wel even gebleven.

zomaar een leuke ontmoeting met Martin en Lida

We lunchen, Rob loopt buiten om nog even een opname voor de vlog te maken en wordt aangesproken door Martin! Wat is de wereld toch klein, hoe vaak denken we dat niet, in ieder geval is Spanje klein, haha! Martin (bijnaam lampie 2.0)en Lida zijn meegeweest met de eerste groepsreis van Endless on Wheels en zij zijn daardoor bevriend geraakt met Margot en Ralph die ook met die reis mee waren, en die inmiddels ook een groep gaan begeleiden voor Endless. Snappen jullie het nog? Gewoon een superleuke toevallige ontmoeting en al snel staan we een uur te kletsen over van alles wat een camperaar bezig houdt. We gaan elkaar vast nog weleens tegenkomen.

Wij rijden richting de kust en hebben bij camperplaats Los Buenos Vivantes gereserveerd, we komen dichterbij de kust en dat merken we goed. Veel meer verkeer, bebouwing en we weten dat het hier niet eenvoudig is om zo maar een plekje te vinden. Normaal vinden we dat prima, maar we willen nu toch wel in de buurt van onze afspraak staan. In dit gebied wonen heeeeel veel Nederlanders en Engelsen en de meeste camperplaatsen zijn dan ook van buitenlanders. Wij vinden een kleintje, die nog in opbouw is, met maar 4 plekken. Helemaal prima voor nu, we zijn op fietsafstand van onze lunchafspraak.

De volgende ochtend halen we de fietsen en fietskar tevoorschijn en rijden 6,5 km naar Hondon de los Frailes. We gaan lunchen met Fred en Helmy die we 2 jaar gelden in Spanje hebben ontmoet en afgelopen september zijn we op het verrassingsfeestje voor Fred zijn verjaardag in Duitsland geweest. Nu ontmoeten we elkaar hier weer, hoe gezellig. Ze hebben hun vrienden bij wie ze aan het klussen zijn meegenomen. het wordt een gezellige middag, voor het eerst sinds tijden volop zon, lekker eten, goed gezelschap en een drankje. Er is ook hier weer veel te bespreken, het camperleven, hoe ieder dat op zijn eigen manier invult. Wilma en Ger, die inmiddels hier een huis hebben gekocht en permanent in Spanje wonen hebben weer heel andere ervaringen en dan vliegt een middag voorbij.

Het camperleven heeft ook een keerzijde, je bent niet in de buurt van de mensen thuis. De vader van mijn jeugdvriendin is overleden en wij zijn ver weg. Gelukkig niet zo ver weg als 2 jaar geleden toen haar moeder overleed. We zaten toen ver in Marokko en naar huis gaan was toen geen optie. Nu ziten we vlakbij Allicante en ik besluit nu wel naar de uitvaart te gaan, zo fijn dat dat kan. Donderdag heen en zaterdag terug, het kan gewoon.

de laatste video staat hier

23 november 202422 november 2024

Zwerven door het binnenland van Spanje

16 t/m 23 november

Nadat we Zaragoza achter ons hebben gelaten rijden we naar Belchite. Een pittige rit, dit komt omdat het wegdek slecht is, dus alles wat lawaai kan maken in de camper, maakt lawaai. Ik zal de spullen nog beter moeten afdekken met lapjes, keukenrol e.d. zodat het minder herrie achter ons is. We komen in grauw, mistig weer aan in Belchite, op een bijna lege camperplek, aan de rand van een nieuwbouwwijk. We vinden het er niet zo sfeervol uitzien, maar goed, we blijven toch. Rob gaat op zoek naar brood en vindt ook nog de toeristeninfo, dat is heel fijn, want we willen het oude Belchite bezoeken en dat kan alleen met een kaartje en een gids. We kunnen vanmiddag om 16 uur terecht, dus lunchen, opruimen, Boris een rondje en op zoek naar de gids. We zijn iets te vroeg maar worden welkom geheten door de plaatselijke anarchist die graag met je op de foto wil, hij heeft de nodige attributen bij zich. Je mag een helm op, een geweer vast houden en vrolijk kijken voor een kiekje. Gelukkig heeft hij een gewillig slachtoffer en kunnen wij het van een afstandje gadeslaan. Campervrienden die hier eerder waren dachten dat hij de gids was en speelden het spel mee, na betaling bleek dat hij de gids niet was en stonden ze beteuterd te kijken, haha, slimme man.

de anarchist

Stipt om 16.00 uur wordt de poort geopend door de gids. Wij zijn de enige buitenlanders, krijgen dus een audiotour, een vel papier met foto’s en nummers in onze handen en worden verder genegeerd. De gids neemt zijn groepje Spanjaarden mee en wij proberen wat afstand te houden want zijn geluidsinstallatie draagt nogal ver en wij kunnen dan slecht onze eigen audiotour volgen. Toch werkt het prima, we kunnen dit indrukwekkende verhaal in alle rust zien en horen.

de ruïnes van Belchite

Ook dit is weer een bizar verhaal, al weten wij misschien niet zoveel over de Spaanse burgeroorlog, het zien van zo’n vernietigd dorp en alle mensenlevens die dat gekost heeft is indrukwekkend. We vinden het ook interessant om op deze manier te leren over de nog jonge geschiedenis van Spanje. Met het fotoblad en de audiotour worden we wijzer en stiller.

het leven in Belchite voor de burgeroorlog

Na de tour lopen we door het nieuwe dorp dat vanaf 1939 is gebouwd door de republikeinse dwangarbeiders. Dan kijk je toch met heel andere ogen naar het dorp.

We blijven hier nog een dag en na ’s morgens rustig te hebben ontbeten, krantje lezen en opruimen gaan we na de lunch wandelen. Het is een prachtig gebied en we lopen op mooie brede paden, waar Boris los kan lopen en wij genieten van de omgeving.

wandelen buiten het dorp

Dan is het tijd om weer verder te trekken, de weg is iets beter, de inboedel staat wat beter, dus wordt het een redelijk rustige rit over iets betere straten en een mooi landschap. We strijken neer op een camperplaats in Teruel waar de voorzieningen het doen. Vanmorgen in Belchite was de afvoer voor het vuile water verstopt en uit de kraan kwam geen water. Hier in Teruel werkt het allemaal prima, dus eerst even legen en vullen. Het is in Spanje bij bijna alle dorpen en stadjes wel goed geregeld, gratis camperplekken, meestal met voorzieningen. Wil je meer, bijvoorbeeld een douche of wasmachine, dan kun je naar een betaalde camperplek of camping.

Wat hier echt top is, is een prachtig wandelgebied naast de deur, daar gaan we dan maar even gebruik van maken. Boris kan weer lekker los huppelen en springen en wij strekken de benen. Als we terug gaan heeft Boris wel even moeite om met ons mee te gaan, want het hondje dat hij tegenkomt en de andere kant op gaat met zijn baas, is veel interessanter dan wij. Rob moet hem zelfs gaan halen, gelukkig is de andere hondeneigenaar zo aardig om even te wachten tot Rob bij hem is en Boris aan de lijn mee kan nemen. Speelkwartier voorbij!!

We blijven de volgende dag ook nog en puzzelen even wat we doen, Boris mee of niet? Op de fiets of niet? Het is bewolkt weer en de camper staat onder een boom, dus wij gaan zonder Boris en met de bus naar het centrum van Teruel. De bus stopt 50 meter van de camperplaats en daar maken we graag gebruik van. Wij vinden het ook altijd leuk, mensen kijken in de bus en door wijken rijden waar je anders hoogstwaarschijnlijk niet zou komen.

de trappen naar het station

In het oude centrum gaan we eerst op zoek naar de toerist info en als we daar het één ander aan folders hebben gehaald is het tijd voor koffie. Buiten vinden wij het te koud, dus binnen in een koffietentje, een kop koffie en alle info van de VVV bestuderen. Wij zijn niet de enige die liever binnen zitten, het kost dan ook wat moeite om ons te concentreren. De horecagelegenheden doen over het algemeen weinig aan aankleding. Harde muren, harde vloeren en harde Spaanse stemmen, maar we sluiten ons er voor af en maken een plan voor de komende uren. We gaan eerst naar een antiek watersysteem, dat hier onder de stad loopt en daar kunnen we ook nog even van een filmpje over dit stadje kijken.

in de toren van Salvador

Weer buiten lopen we een aantal plekken af die op de plattegrond staan. We komen bij prachtige trappen, smalle straatjes, hier en daar een huis in jugendstil. Toch vooral veel Mudejarstijl, een mengeling van Arabische en Christelijke bouwstijlen. In Teruel hebben ooit 4 grote torens in deze mudejarstijl gestaan, er zijn er nu nog 3 en één daarvan, de Salvadortoren is open om te beklimmen en dat gaan we dan ook doen. Het is hier hartstikke stil en we zijn dan ook helemaal alleen in dit prachtige bouwwerk. Boven genieten we van het uitzicht over de stad. Na de lunch gaan we met de bus terug naar de camperplaats, waar we hartelijk worden begroet door Boris. die wordt natuurlijk getrakteerd op wat lekkers en een wandeling!

de roze stad Albarracin

We verlaten Teruel en rijden naar Albarracin, eerst over een uitgestrekte hoogvlakte en dan door een kloof. Weer een prachtige rit. We hebben bedacht om naar de camping in Albarracin te gaan. Het is tijd voor de was, weer even lekker een echte douche en hopelijk ook een beetje in de zon zitten. We zijn allebei een beetje verkouden en niet helemaal fit, dus is dit even helemaal prima. Onze wensen komen bijna uit, de douche is meer dan goed, de wasmachine doet zijn werk en we kunnen zelfs eventjes in de zon zitten. Al slaat het weer wel om en besluiten we de volgende dag weer verder te trekken. ’s morgens bedenken we ons, we hadden toch afgesproken om niet te haasten? Als we nu gaan willen we eerst naar het dorpje Albarracin en dan verder rijden, dus niet. We ontbijten en gaan dan met zijn drieën lopend, nog geen kilometer, het dorp in. We nemen rustig de tijd om van dit mooi gelegen, zwaar ommuurde dorpje te genieten. Dat betekent klimmen en dalen door smalle straatjes, waar zich af en toe toch een auto door heen perst en na iedere bocht is het weer mooi.

veel moois in Albarracin

Ik maak ’s middags een grote pan goulash en we nemen de tijd om de vlog en blog af te maken. Morgen rijden we weer verder, hopelijk vinden we de komende dagen een beetje meer zon!

de laatste video staat hier

16 november 202415 november 2024

We zijn in Spanje!

9 t/m 16 november

Dan zijn we toch echt in Spanje! Hier hebben we naar uitgekeken! We hebben een prachtige route door de Pyreneeën gereden, de normale doorgangsroute was afgesloten en de rit die we als alternatief reden was adembenemend, wat een landschap!! We hebben allebei zitten genieten van al die mooie vergezichten, de wolkenflarden waar we door heen reden, weilanden vol schapen, geiten en koeien. In Frankrijk nog regen en wolken, maar aan de andere kant van de bergen, in Spanje, de eerste stukken blauwe luchten.

We gaan eerst naar Huesca, daar zijn we anderhalf jaar geleden als laatste stop geweest en nu is het onze eerste plek in Spanje. Huesca is niet heel bijzonder, maar er is een prima CP aan de rand van het stadje, waar ook ruimte is om met Boris te wandelen. Wat nog belangrijker is, is dat er een leuk centrum is, niet groot, weinig toeristen maar veel terrasjes. Dat laatste is nu het belangrijkste want we gaan hier lunchen om Rob zijn verjaardag te vieren! Na een wandeling met Boris lopen wij naar het centrum en vinden daar een …………….Italiaans tentje met een terras in de zon. We roepen al een paar weken dat we enorme trek hebben in pizza, ja dat heb je soms gewoon. Ik heb kaarsjes gekocht, 70, en die liggen op tafel, als de serveerster dat ziet komt er een brede lach op haar gezicht en 10 minuten later heeft Rob een “pizza vuurwerk”, hahaha!! Het terras zit vol, Spanjaarden en Italianen doen wat volume betreft niet voor elkaar onder, het is een levendige, gezellige boel.

genieten van vergezichten

De volgende dag rijden we een half uurtje en komen uit in Adahuesca, echt een klein plattelandsdorp, een kerk, prachtig uitzicht en een parkeerterrein waar we met de camper kunnen staan. Een wandeling met Boris door het dorp, de camper soppen, en een beetje lummelen. Het hoeft natuurlijk niet iedere dag feest te zijn. Alhoewel, vandaag is Rob echt jarig en 70 jaar worden kon ik niet zomaar voorbij laten gaan. Joep, onze zoon, heeft een teamsmeeting geregeld met familie en vrienden en ’s avonds bij de koffie hebben we zowaar gezellige verjaardagsvisite op ons beeldscherm, hoe leuk is dat!

wandelen door de mooie, stille straatjes van Alquezar

Dan rijden we 7 hele kilometers verder naar onze volgende stop, Alquézar, een prachtig gerestaureerd dorpje. Geweldige uitzichten, lammergieren in de lucht en ver beneden ons een rivier. Je kunt hier een kloofwandeling maken via aangelegde paden en roosters, wij wandelen op eigen houtje in en rond het dorp. We vermoeden dat je hier in het hoogseizoen over de hoofden kunt lopen, veel winkeltjes, hotels, herbergen, maar nu is alles dicht en is het een verstild mooi plaatsje. Aan de rand van het dorp zijn parkeerterreinen, die nu bijna leeg zijn en waar de uitzichten spectaculair zijn. Het plan was om de volgende morgen een echt lange wandeling te maken, maar de weersvoorspellingen zijn niet goed, heel veel regen. We besluiten dus verder te rijden en in Zaragoza een camping op te zoeken, volgens de weersverwachtingen blijft het daar droog!

de kloof bij Alquezar

De volgende dag gaan we met Boris naar het centrum van deze stad. Dat betekent met de fiets en hondenkar op pad. Het is te warm, de zon schijnt weer en om dan Boris een aantal uren alleen te laten voelt niet goed. Hij is niet dol op de stad, maar met plakjes worst en regelmatig een stil plekje zoeken, lukt dat goed. Bij de receptioniste van de camping heeft Rob wat info gehaald en volgens deze dame is het heel simpel om naar het centrum te fietsen, gewoon de groene fietspaden volgen, dan kom je er vanzelf! Nou, wij vermoeden dat deze dame geen fiets heeft en in ieder geval nooit, maar dan ook nooit dit fietspad heeft gereden! We beginnen op een prachtig ruim groen fietspad, maar na 2 km is dat op. Gelukkig heeft Rob navigatie op zijn telefoon in een houder op zijn stuur, want anders waren we er echt nooit gekomen! Wel een mooi tochtje hoor, langs water, over grindpaden, door een parkje en opeens weer groen fietspad. Tot we dichterbij de stad komen en waar het fietspad zomaar stopt, een paar honderd meter niets voor het ziekenhuis langs. Daar lijkt geen fietspad nodig, alhoewel er wel tientallen fietsen staan. Voorbij het ziekenhuis ……….. ja daar is het fietspad weer. Zo rommelen we door het verkeer heen. Soms lijkt het fietspad verdwenen, maar ligt het tussen de rijbanen waar een metersbrede strook is voor wandelaars en fietsen, tussen de bomen. 7 km verder staan we voor de tourist info en halen een plattegrond en wat tips. we fietsen door de oude wijk El Casco naar het langste plein van Spanje, hier staat de enorme basiliek de Nuestra Senora del Pilar. Een prachtig immens bouwwerk met geglazuurde dakpannen in geel, wit en blauw. Om de beurt nemen we een kijkje binnen, maar waarderen de buitenkant meer dan de binnenkant. Op het Plaza del Pilar is het een enorme herrie van bouwmachines. Pas als ik goed kijk zie ik dat ze niet aan het renoveren zijn maar een levensgroot Bethlehem, daarom heen kramen, kerst is hier duidelijk in aantocht. Wel jammer dat we daardoor het plein niet in volle glorie kunnen zien.

de kathedraal en Bethlehem in aanbouw

We wandelen weg van het grote plein om in de achteraf straatjes een pleintje, met zon, terras en tapas te vinden. Een prima plek voor onze lunch en genieten van vooral locals om ons heen. We kuieren terug naar de fietsen en gaan aan de andere kant van de rivier de Ebro op zoek naar nog wat hoogtepunten van deze stad. We komen uit op het enorme terrein van de wereldtentoonstelling van 2008. Heel veel gebouwen, pleinen, parkeerterreinen en nauwelijks mensen. In één van de gebouwen is een congres, daar lopen een handjevol mensen heen en weer. We maken wel een praatje met 2 jonge knullen, waarvan er één erg nieuwsgierig is naar wat wij hier uitspoken. Hij is Duitser (Algerijn) en denkt dat ook wij Duitsers zijn. Maar vindt ook dat alle Nederlanders goed Duits spreken. Hele verhalen heeft hij en het is grappig om zo op straat met wildvreemden verhalen te delen.

we gaan vast nog veel muurschilderingen zien

Inmiddels hebben wij het wel gezien in Zaragoza en fietsen terug, deze stad gaat bij ons niet op het lijstje “de moeite waard”. Morgen rijden we weer verder, op zoek naar meer Spanje.

de laatste video staat hier

15 april 202315 april 2023

De laatste etappe

8 t/m 15 april

Daar istie dan, de allerlaatste blog van deze reis!! Wat gaat het opeens snel! Ik word steeds onrustiger en doe mijn best om in het hier en nu te blijven en te genieten van onze laatste camperweek. Gelukkig heeft Rob er ook last van. We willen iedereen graag zien en hebben dan ook een uitnodiging aan familie en vrienden gestuurd voor een borrel en daar kijken we erg naar uit. Dat klinkt alsof we uitzien naar het einde van onze reis, maar dat is niet zo, we zijn er allebei vrij zeker van dat we het reizen en wonen in de camper enorm gaan missen.

Het kasteel van Saumur.

Maar nu eerst onze laatste reisweek. Zaterdag zijn we aangekomen in Saumur op een hele fijne camperplek. Het terrein was ooit een camping en nu camperplek aan de Loire. Het is nog zonnig weer, dus we zijn veel buiten, eten zelfs ’s avonds buiten. We stappen op de fiets en rijden naar Saumur, er is een prima fietspad naar de stad, om een rondje te wandelen in het centrum. We lopen eerst naar boven naar het kasteel en genieten van het uitzicht, als het minder weer was geweest waren we zeker naar binnen gegaan, maar we vinden het buiten te lekker. We wandelen naar beneden en trakteren onszelf daar op een terrasje en een ijsje en fietsen dan weer terug. Met Boris maken we een lange wandeling langs de oever van de Loire waar hij even flink kan rennen. Op eerste paasdag genieten we van een smakelijke brunch voor de camper in het zonnetje. Wat een fijne dagen hebben we hier.

Paasbrunch in het zonnetje.

Als het op maandag regent, rijden we na de lunch weer een paar honderd kilometer richting Rouen en staan dan weer op leuke camping, in Saint-Leonard-des-Bois, in Normandië. De naam is langer dan het dorp groot is, maar dan wel een heel leuk dorpje met een regionale markt in een grote tent, dus daar gaan we een kijkje nemen en komen met heerlijke olijven terug. We staan langs de Sarthe, een riviertje dat langs de camping stroomt. Er zijn hier verschillende wandelroutes, hopelijk is het morgen droog, dan gaan we een van de wandelingen doen. En inderdaad het is de volgende ochtend droog, na de koffie lopen we één van de routes, het is geen lange route, nog geen 4 km maar wel een flinke klim omhoog. Boven op de heuvel hebben we prachtige vergezichten over de Normandische heuvels. Weer zo’n plekje waarvan we zeggen, “We komen hier nog eens terug!” ’s middags begint het te regenen en dat gaat bijna de hele nacht door. We zijn duidelijk niet gewend aan regen, want eind van de middag ontdekken we dat onze klompen en mijn wandelschoenen nog buiten staan!! De vloerverwarming maar aan en de schoenen en klompen binnen drogen.

Wandelen bij Saint Leonard des Bois

Voor we de volgende dag weer verder rijden nog even een wandeling met Boris en als we opruimen mag hij even los rondom de camper, want we zijn met nog een Engels stel de enige kampeerders. Boris snapt er niets van, we laten hem bijna nooit los op een camping of camperplek omdat hij zo onstuimig op iedereen afspringt en dat vindt niet iedereen prettig. Nu kan het, maar hij blijft staan en kijkt ons vragend aan, wat is hier nou weer de bedoeling van? Even later valt het kwartje en gaat hij er rennend vandoor langs het riviertje en speurt naar van alles dat in het water drijft. Als het tijd is om te vertrekken kost het wel wat moeite en snoepjes voor Boris de camper weer in wil springen.

We vinden het onderweg koud en guur, maar ook erg mooi.

We leggen flink wat kilometers af en als we eindelijk op een camperplek staan in een dorpje, ga ik meteen met Boris aan de wandel want die heeft nog niet veel beweging gehad. Als we terug komen zit Rob nog achter het stuur en roept: “We gaan weer”. Die conclusie had ik ook al getrokken, vlak voor de camper werd ik al bijna ondersteboven gereden door een lijnbus, er rijdt veel verkeer voor de campers langs en iets verderop ligt een drukke doorgaande weg. 5 km verderop vinden we in Authieule, camping Au Board de L ‘Authie en daar is het prima, stille plek, vriendelijke mensen, broodjesservices en ontzettend veel regen. Daar kunnen zij dan natuurlijk weer niets aan doen. We mopperen wat af met zijn tweetjes, koud, nat, rotweer. Dit is wel even iets om weer aan te wennen!

Dan rijden we Nederland binnen en gaan we eten in het tapasrestaurant van mijn neef en zijn vrouw en ontmoeten daar één van mijn zusjes, ze weet van niets en de verassing is groot als wij daar ook opeens blijken te zijn, wat volgt is een gezellige avond. De volgende dag hebben we een plek op camping Vliegenbos in Amsterdam , een prachtige gerenoveerde camping. ’s avonds eten we met (schoon)kinderen in Amsterdam. Dat is natuurlijk wel één van de hoogtepunten van onze thuiskomst. De dag daarna rijden we dan echt naar huis. Eerst maar even een paar dagen rustig aan het huis wennen en dan volgend weekend de borrel voor familie, vrienden en buren.

Dit was dan echt de laatste blog!

Vreemd hoor, om straks na al die reismaanden niet meer onze belevenissen te beschrijven , welke mooie plekjes we bezocht hebben of waar een mooie wandeling was.

Dank allemaal voor het meereizen, meelezen, meebeleven, als we weer op pad gaan zullen er zeker nieuwe vlogs en blogs verschijnen.

Tot later, lieve???? groetjes Rob en José en een poot ????van Boris.

Rob legt de hand aan de allerlaatste vlog.

de laatste video staat hier

8 april 20238 april 2023

Door de Pyreneeën naar Frankrijk

31 maart t/m 7 april

Natuurpark Bardenas Reales

We bezoeken Nationaal park Bardenas Reales en wat een ongelooflijk bijzonder gebied is dit! Wij rijden door het witte deel van deze half woestijn. Er is ook nog het zwarte deel dat veel vruchtbaarder is en het vlakke deel, wat inderdaad vlak is. Je kunt hier wel een paar dagen doorbrengen, maar wij houden het op één dag. We staan regelmatig stil, kijken onze ogen uit. Het gebied is zo fascinerend omdat het zachte materiaal van de rotsen hevig door erosie wordt aangetast en er dus allerlei uitsparingen, holen, grotten en richels ontstaan. Dat geeft het landschap iets sprookjesachtigs. Er staat één toren in het landschap waarvan men vermoedt dat die over 50 jaar weggesleten is. Het lijkt een beetje op de kegels in Turkije in Cappadocië, waar het zelfde gebeurt. Het is machtig mooi en we genieten er dan ook met volle teugen van.

Zo uitgestrekt…………………..

Hiervandaan rijden we weer terug naar de camperplek in Arguedas, een prima plek, waar we 3 nachten blijven staan en een gezellige ontmoeting hebben met Patty, een volger die ons kwam begroeten en waar we een paar gezellige uurtjes mee door brengen.

Dan is het toch tijd om weer verder te gaan, we rijden naar Logroño om daar hopelijk iets van de paasprocessies te zien. We waren in de herfst ook al in deze stad en gaan weer op dezelfde camperplek staan en daar zijn we zeker niet alleen.

De processie in Logroño

Op zondagochtend gaan we met Boris de stad in om te zien of we wat informatie over de processies kunnen vinden. Als we het centrum inlopen, merken we al snel dat de processie nu is. Met Boris is dat geen optie, hij vindt het nu al teveel. Ik loop daarom terug met hem naar de camper en geef hem water en wat lekkers en wandel terug naar het centrum. Wel goed voor de stappenteller want het is toch bijna 4 km hen en terug. Ik ben net op tijd en vindt Rob ook nog in de drukte. Hij heeft al kunnen filmen en samen zoeken we een plekje om van de processie te genieten. Er is veel muziek, alle broederschappen lopen mee met hun vaandeldrager voorop. De broederschappen bestaan ook uit hele gezinnen, kleine kinderen met trommels lopen mee, oud en jong, mensen met een beperking, de broederschappen bestaan uit een grote diversiteit van mensen. Het hoogtepunt van de processie is natuurlijk het Christusbeeld, dat wordt gedragen door 24 mannen en vrouwen en die hebben het behoorlijk zwaar. Ze kunnen wel regelmatig even pauzeren als de processie weer even stilstaat, maar toch. Waarschijnlijk is het een eer is om bij de dragers te horen. Na afloop gaat er grote groepen mensen de kerk in, maar een grote groep duikt ook de cafés in, wij doen met de laatste groep mee en zitten net als de Spanjaarden om half één aan ons eerste wijntje en biertje. Daarbij een paar heerlijke kleine broodjes en onze dag kan niet meer stuk.

Jong en oud lopen mee.

De volgende dag gaat Rob op stap om zijn computerbril te laten repareren, die is een paar weken geleden kapot gegaan en dat is lastig. Ik ga met de eindvlog verder, daar ben ik al een paar weken mee bezig en dat is een hele klus. Nu kan ik even een flinke tijd doorwerken en dat schiet lekker op. We zijn een vlog maken met alle hoogtepunten van de reis en dat is best lastig, want ik heb zo maar 3 uur materiaal bij elkaar en dat is natuurlijk veel te veel. Keuzes maken, dus!

Gelukkig heeft Rob een opticien gevonden die hem kan helpen. De poot van zijn bril is echt gebroken dus is een nieuw montuur de enigste optie. Het wordt direct geregeld! Na de lunch rijden we tot vlak voor de Pyreneën en nog maar 100 km tot aan de Franse grens. Wat gaat het opeens hard. In dit stadje willen we ook nog een processie proberen te zien en morgen is er markt, ook altijd leuk. Helaas is de camperplek in Huesca helemaal vol. We staan voor het eerst achter een benzinepomp. Dat klinkt erger dan het is, het is een klein bosje en er staan nog 5 campers. Wij voelen ons daar veilig genoeg bij.

Avondprocessie in Huesca

De volgende dag, na de koffie terug naar de CP en nu is er ruimte en keuze genoeg. We gaan meteen maar even in het stadje kijken, want we willen bij de VVV langs om te informeren naar paasprocesssies. Na een leuke wandeling door dit leuke stadje vinden we op Plaza Mayor de tourist info en een dame die goed Engels spreekt, met een folder en plattegrond in de hand wandelen we terug, onderweg nog even een paar boodschappen en de middag brengen we rond de camper door. Met Boris een wandeling, beetje soppen. Na het avondeten wandelen we weer naar het centrum, want er is om 20.30 uur een processie. Het is weer mooi en indrukwekkend om te zien. Na een uurtje zijn we weer terug en is het tijd voor onze wekelijkse belsessie met Rob zijn moeder.

Muurschildering van Buster Keaton, we keken dus niet alleen naar processies.

De camperplek ligt dicht bij het dorp, maar ook aan een drukke weg, rond 23.30 uur komen er nog een paar campers aan, die eerst 4 rondjes rijden, het is ook hartstikke vol. Ze weten zich toch nog ergens tussen te wriemelen en beginnen dan buiten nog hele gesprekken en tig keer de deuren dicht te slaan. Het kost dan ook wel wat moeite om in slaap te vallen, tja het leven van een camperaar gaat niet altijd over rozen!

We gaan verder want de datum van 15 april, dan willen we thuis zijn, komt nu toch snel dichterbij. We hebben er gemengde gevoelens over. Heeééérlijk om iedereen te zien, vast te houden, mee aan tafel te zitten, maar dat deze 20 reismaanden dan voorbij zijn, we hebben het er moeilijk mee!

Zo mooi, deze rit door de Pyreneeën.

Maar goed er moeten kilometers gereden worden en Rob heeft een prachtige route door de Pyreneeën gevonden en die is inderdaad geweldig. Er ligt nog sneeuw en na iedere bocht is het weer mooier. We strijken neer in Mont de Marsan, een mooie groene camperplek aan de rand van een stadje. We hadden plannen om hier 2 of 3 dagen te blijven, maar als de straaljagers op het nabijgelegen vliegveld om 21. 00 en 23.00 en ’s morgens om 9.00 uur hun vliegrondjes maken houden wij het voor gezien. We wisten wel dat dit vliegveld er was, maar dat ze zo vaak zouden vliegen hadden we niet verwacht. Gelukkig kunnen wij wegrijden, want je zult hier maar wonen!

Een heel fijn plekje tussen de kerk en de cognac.

Verder dus, na flink wat zoeken hebben we een cognacboerderij gevonden midden op het platteland van Frankrijk, franser kan het bijna niet. Vader en moeder oud en zeer krom, rommelen op het erf en een vrouw van rond de 60 jaar bestiert de boel. ’s avonds natuurlijk wel even proeven van de cognacwijn. De witte is vermengd met witte wijn en de rode met vruchtensap. Allebei erg lekker en er worden natuurlijk een paar flessen aangeschaft.

De wijngaarden om ons heen.

Bij aankomst wordt er op zitmaaiers nog flink rondgereden, maar de volgende dag is het stil, horen we vogeltjes, af en toe een auto, maken we wandelingen met Boris door de druivenranken en maken deze blog en de vlog af. Bijna de laatste! We verheugen ons op het weerzien met onze kinderen, die zijn als eerste aan de beurt om vast te houden en te knuffelen!

de laatste video staat hier

1 april 20235 februari 2024

Salamanca en verder naar Baskenland

25 t/m 31 maart

Een mooi stukje Salamanca

Wat een prima camping om Salamanca te bezoeken! Er ligt een pad naast de camping en als je dat fietst sluit er een fietspad aan dat je naar de binnenstad leidt en dat is een ritje van 7 km. Rob heeft het de dag van aankomst al even gefietst omdat hij naar de media markt wilde en nu gaan we met zijn drietjes, Boris kan prima mee in de fietskar. We wandelen door het centrum en bezoeken de nieuwe kathedraal, oude kathedraal en het bijbehorende klooster. We doen het om de beurt en de ander blijft met Boris achter op een bankje. Dat vinden we alle drie een prima manier om toch ergens binnen te kijken. Zittend op een bankje, mensen kijken en genieten van de zon is helemaal niet verkeerd. De ander kan dan rustig dit enorme complex bekijken. Aan het eind van onze wandeling door de stad bezoek ik nog het San Esteban klooster, terwijl Rob en Boris op een terras een biertje doen. Het is wel druk in de stad, met name op het Plaza Mayor en Boris wordt daar heel angstig van. We maken het bezoek in de stad dan ook niet te lang. De volgende dag hebben we een wandeling met een gids geboekt (Red Umbrella) en laten we Boris in de camper. De dakluiken open en er staat een stevig windje dus warm wordt het niet in de camper. De wandeling met de gids en nog 2 andere stellen is erg leuk en we zien en horen nog meer over deze leuke kleine universiteitsstad. Terug op de camping even een flinke wandeling met Boris en verder genieten van het mooie weer. Het is een camping met flink wat Nederlanders, dus hier en daar ook gezellig tijd voor een praatje. ’s avonds eten we in het restaurant van de camping en dat smaakt prima.

Ons uitzicht op de adelaarsrots

Na 4 nachtjes op camping Don Quijote is het tijd om weer verder te gaan, we hebben een vrije plek bij een piepklein dorpje uitgezocht, Haza. Het ligt bovenop een plateau, waar we zo de diepte inkijken en zicht hebben op een adelaarsfamilie. Ze vliegen af en aan en dat is prachtig om te zien, stoel en drankje erbij en genieten van deze indrukwekkende vogels. Haza is een oud burchtdorpje met een toren die te bezichtigen is. Via een app krijg je een code waarmee je de deur kunt openen en zo naar boven kunt wandelen, waar je een nog mooier uitzicht hebt. We staan zo goed met de camper dat we voor het eerst buiten kunnen eten en met dit uitzicht is dat echt een feestje. Daar helpt het uur tijdsverschil natuurlijk ook wel bij.

Even pauze tijdens de wandeling.

De volgende dag maken we een wandeling door de omgeving, ook wel in de hoop in het dorpje een paar kilometer hiervandaan brood en misschien wel een kopje koffie te vinden. Maar ook in dit dorpje is niets te halen, gelukkig hebben we fruit en water mee, dus op een bankje nemen we een rustpauze. Het is een mooie wandeling over brede paden, langs een rivier, door akkers en bijna steeds uitzicht op het dorpje waar de camper staat. De wandeling eindigt bovenin Haza, dus nog even een flinke klim omhoog en dan zijn we na 10 km weer terug. Het is al een paar dagen stralend weer en we genieten dan ook heerlijk van het zonnetje, ’s middags zetten we de stoelen zelfs even in de schaduw.

De lente is begonnen.

Vorige week waren we allebei wat onrustig over onze laatste etappe richting huis, maar inmiddels hebben we dat wel op een rijtje en is de rust in ons hoofd weer terug gekeerd en genieten we volop van dit mooie stukje Spanje. We kenden Spanje eigenlijk alleen van de costa’s, Rob heeft daar als kind gekampeerd en ik van de plaatjes, verder zijn we één keer eerder naar Spanje geweest voor een bezoek aan Granada en Cordoba, vanuit Frankrijk zijn we met de kinderen een paar keer naar Barcelona geweest. Daar hield onze kennis van Spanje wel op. Inmiddels hebben we zoveel gezien, zijn op zoveel mooie plekken geweest dat we wel een beetje verknocht aan dit land zijn, we weten zeker dat we hier nog terug gaan komen!

De grotwoningen van Arguedas.

Na het mooie Haza hebben we weer een flink stuk gereden en zijn gaan staan aan de voet van de grotwoningen in Arguedas. Het dorp is pas in de jaren 60 gebouwd. Men wilde de bewoners van de grotwoningen naar reguliere woningen hebben. Dat stuitte wel op weerstand want de grotwoningen waren eigendom en men woonde dus kosteloos.

Nu kun je een kijkje nemen in de grotwoningen, hier en daar staat nog een fornuis, maar verder is alles leeg. De woningen lijken best groot, maar ik weet natuurlijk niet met hoeveel mensen (en dieren?) ze daar in woonden.

Binnen in een grotwoning.

Het nieuwe dorp is niet bijzonder, maar wel levendig en ook hier zijn de voorbereidingen voor Samanta Santa, de paasprocessies in volle gang. Er is hier nog iets anders in voorbereiding, namelijk het stierenrennen door het dorp. Het duurde even voor we dit door hadden, maar overal in het dorp staan grote stevige hekken, er wordt nog aan gewerkt, maar dat wordt het parcours waar de stieren doorheen gejaagd worden en er waarschijnlijk net als in Pamplona mensen vooruit rennen. Wij hebben allebei niet zo de behoefte om dit te zien en waarschijnlijk zijn we voor die tijd ook al weg. Wel genieten we in het dorp van een sangria en biertje op een terras, de markt en gewoon een rondje wandelen door dit kleine plattelandsdorp. We willen hier nog wel naar Nationaal Park Bardenas Reales, een half-woestijn met uitgesleten rotsen.

Viva Espana!!

de laatste video staat hier