Baskenland

17 t/m 23 september

We rijden naar Logroño, hoofdstad van de Rioja. Ter voorbereiding lezen we het één en ander over de stad, dat doen we altijd kort van te voren. Waar willen we heen? Wat is er te doen? Welke mogelijkheden zijn er om te overnachten? Dat is altijd wel een beetje het huiswerk dat we onszelf geven. Deze keer lezen we dat in Logroño de oogstfeesten de komende 5 dagen zijn, we vallen dus met onze neus in de boter. We gaan zaterdag aan het eind van de middag even de stad in om te kijken wat er gebeurt, maar zijn daar al snel klaar mee. Zo vol met (dronken) mensen, afval op straat, op sommige plekken plakken we bijna op de straat vast van het vuil en de drank. Is dit nou het oogstfeest? 

We staan op een grote P4N #13491 plek, waar het op zaterdag en zondag eind van de middag hartstikke vol staat, want we staan vlak naast het circus en de kermis. Van andere camperaars begrijpen we dat in de hele regio één groot feest gaande is. We willen toch nog een keer de stad in, want we hebben er gisteren weinig van kunnen zien, eerst even met Boris wandelen en dan zonder hem de stad in. De sfeer is nu heel anders, er is muziek in het park en in de stad zijn het vooral feestelijk geklede families die flaneren en op een terrasje zitten. We staan nog even stil bij een manifestatie tegen het rond laten rennen van jonge stieren in de stad, ook een onderdeel van het oogstfeest. Dapper dat deze groep dat aandurft, ze krijgen heel wat boze blikken of worden genegeerd, toch blijven er ook wel wat mensen staan en een enkeling sluit zich bij de demonstranten aan.  We vinden zelfs nog een plek op een terrasje en drinken wat, fijn dat we toch nog even gegaan zijn want het was nu wel gezellig en sfeervol in de stad. Daarna weer terug naar Boris en de camper.

protest tegen het stierenvechten in Logroño

We hebben een plek gevonden bij een klein dorpje, San Vicente de la Sonsierra. P4N #20015 Een prachtige plek! Voor ons de Ebro, de grote rivier van noord Spanje, achter ons op de berg het dorp. We wandelen eind van de middag omhoog om het dorp te bekijken. Daar treffen we Co en Afra, die we beneden op de camperplaats ook al gesproken hebben, het klikt goed samen, dus drinken we samen een biertje op het Plaza Major, waar veel dorpelingen iets komen drinken. Oude mannen doen een spelletje en worden geflankeerd door anderen die het spel van het nodige commentaar voorzien, mannen die uit de wijngaard komen drinken een koffie of een biertje, vrouwen lopen met zeer oude mensen een rondje en drinken ook iets op het plein, erg dorps allemaal en vooral erg plezierig. Wat een verschil met Logroño!

de camper en daarboven het dorp San Vicente de la Sonsierra

We blijven hier nog een dagje en wandelen met Boris door de wijngaarden aan de andere kant van de rivier, hier wordt nog druk geplukt en we mogen de druiven proeven, heerlijk! Bij terugkomst bij de camper gaat het mis!! Boris blijft staan alsof hij iets ruikt, stokstijf staat hij daar. De volgende uren heeft hij steeds meer vreemde verschijnselen, hij kwijlt, beweegt vreemd met zijn kop en wil niet meer drinken of eten en dat gaat uren zo door. We besluiten een dierenarts te zoeken, ik bel nog even met onze dierenarts thuis, die adviseert ook om naar een dierenarts te gaan. We treffen een vriendelijke dierenarts die zo goed mogelijk via google translate met ons communiceert. Ze luistert naar zijn longen, meet zijn temperatuur, ogen en oren worden bekeken, maar daar vindt ze allemaal niets. Ze schrijft stesolid voor, een kalmeringsmiddel, en we krijgen een nummer van een kliniek waar ze meer neurologisch onderzoek kunnen doen en die 24 uur per dag open zijn. Terug in de camper geef ik hem de stesolid, maar dat helpt weinig. Om de beurt zitten Rob en ik bij Boris, het wrijven over zijn keel en lijf vindt hij lekker en hij kruipt ook steeds dicht tegen ons aan. We voelen ons hulpeloos en machteloos, vooral omdat we nauwelijks contact met hem kunnen maken, hij is heel apathisch. We delen de nacht in tweeën, Rob de eerste shift en ik daarna, want we willen hem niet alleen laten. Hij piept veel en is zielig. Om een uur of 1 komt gelukkig de omslag, hij begint te drinken!! 2 flinke bakken vol en als Rob daarna met hem gaat lopen, plast hij ook enorm, dat gaat goed. Rob blijft tot 2 uur op en heeft het gevoel dat Boris nu rustig kan slapen. En dat is gelukkig ook zo, we horen hem de hele nacht niet meer. Als ik om 7 uur naar de wc ga heb ik een hele blije hond, hij springt met 4 poten in mijn armen en is vreselijk uitgelaten en blij! Wij minstens zo blij als hij, want we hebben ons behoorlijk zorgen gemaakt.

blije Boris, blije baas

Het plan was om vandaag verder te rijden, maar na deze onrustige dag en nacht blijven we nog maar een dagje, beetje chillen en Boris tot rust laten komen, de camper soppen en eind van de middag nog even het dorpje in, waar het gezellig is. Er rijden nog veel tractoren rond met druiven, er komt over een paar dagen regen aan en we hebben het idee dat ze voor die tijd alles binnen willen hebben. Boris is weer goed herstelt en na de extra rustdag trekken we toch weer verder, wat een heerlijke plek was dit!

We rijden richting Vitoria- Gasteiz. De naam van de stad is een samenvoeging van de Spaanse en de Baskische naam. Officieel wordt de dubbele naam in beide talen gebruikt. In de volksmond zeggen de Basken Gasteiz en de Spanjaarden Vitoria. Het is de tweede stad van Baskenland met 229.000 inwoners. Op een camperplek net buiten het centrum, zetten we tussen een aantal andere campers die van ons neer. P4N #6556

Plaza Virgin Blanca in Vitoria Gasteiz

Boris leek helemaal herstelt en dat is ook zo, maar vandaag lijkt hij pas echt tot rust te komen en zijn gemiste slaap en stress die hij heeft gehad, maken hem vandaag een echte slaapkop. Goed teken! Al zal hij vanmiddag toch aan de bak moeten want we willen wel even naar het centrum lopen. In het centrum genieten we van de 2 grote pleinen en de mooie gebouwen die er staan, maar het historisch centrum is een rommeltje. De middeleeuwse markt die hier gaat plaatsvinden wordt nu opgebouwd. Het is dus en komen en gaan van busjes, kramen en mensen, dat is in de smalle straatjes niet prettig wandelen en kijken. We houden het maar voor gezien en wandelen terug naar de camper. Zelfs de dag er na slaapt Boris nog veel, wij willen nog wel even terug naar het centrum, want gisteren hebben we niet genoeg gezien naar onze zin. We pakken de fietsen en laten Boris in de camper, erg lang zullen we niet blijven, maar het is zo jammer om weg te gaan van een plek met het idee dat we amper iets gezien hebben. De markt wordt vanmiddag officieel geopend en als wij aankomen beginnen de meeste kramen open te gaan. Ze hebben echt hun best gedaan er iets moois van te maken. Het historische deel van de stad is aangekleed met vaandels, kleden, banieren, de verkeersborden zijn afgedekt met jute en de kraamhouders hebben zich gekleed in historische dracht. In de sporthal die midden in deze wijk ligt en die voor de kraamhouders is ingericht om het toilet en douche te gebruiken zien we nog veel mensen zich omkleden en klaar maken, steltlopers, een reuze draak en hele grote poppen. Het wordt vast een spektakel van jewelste. Wij lopen nog een rondje, drinken wat en gaan dan terug naar de camper. Wel tevreden dat we toch nog even zijn gaan kijken, keren we terug naar de camper, waar Boris heerlijk op tafel zijn zoveelste tukkie doet.

de Arabische markt in Vitoria Gasteiz

Morgen verder richting een park bij een stuwmeer en hopelijk gaat het ons lukken in de loop van de week in Bilbao te komen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Van Zuid Frankrijk naar Noord Spanje

10 t/m 17 september

We hebben het al vaker over het weer gehad. Nou dan kan deze keer er ook nog wel bij!! We hebben steeds prima weer gehad, maar wel regelmatig met buien. Nu zijn we in tropische temperaturen beland en zijn we blij met een plekje op Camping Municipal Chibau Berria CC SC #59119. Wat volgens ons de voordelen zijn van een camping met deze temperaturen? We staan op gras, asfalt maakt het nog warmer, we staan bij een schaduwrijke boom, bomen zijn er op de meeste camperplekken niet en er is altijd een frisse douche in de buurt. Met een temperatuur van rond de 35 graden zijn dat grote voordelen wat ons betreft.

En op een camping mag je buiten leven.

De week wordt dus heel rustig gestart. Korte, vroege wandelingen met Boris, ook hij heeft het warm en dan is het jammer dat hij niets van water wil hebben. Ik probeer zijn voetzolen te koelen met koud water en een natte lap op zijn rug, maar ook daar moet hij niets van hebben! Voor ons veel lezen onder de boom, een korte duik in zee, we sluiten Boris dan even op in de camper, maar dat kan echt niet te lang. Op dinsdag is de temperatuur iets gezakt, dus we maken een wat langere wandeling langs de kust en genieten van bankjes in de schaduw van het uitzicht. De dag daarna is de temperatuur nog iets gezakt en pakken we de fietsen en rijden door Saint Jean-de-Luz via de kust naar Ciboure en verder nar het fort de Socoa, geen verre rit, maar erg mooi.  Het Fort is een verdedigingswerk uit 1627 met een grote ronde toren en een fantastisch uitzicht over de kliffen en de baai. We genieten hier van een heerlijke lunch, wandelen wat rond en gaan heel even op de terugweg nog Saint Jean-de-Luz voor nieuwe kleren voor Rob. Binnen 5 minuten roepen we allebei, “laat maar”. Het is druk in de winkelstraat en hier zijn waarschijnlijk toch geen winkels waar Rob iets vind. Wel grappig hoe we dat allebei op hetzelfde moment constateren, krijg je als je 35 jaar samen bent.

Op de camping ruimen we op, want we willen verder naar Spanje, al zijn we allebei blij dat we zo een paar dagen gelummeld hebben op deze fijne camping. Op naar Spanje dus, flink gefriemel met de camper door Saint Jean-de-Luz, supermarkt, tanken en een bezoek aan de Intersport waar ze de kleding hebben waar we naar op zoek waren. Rob koopt een korte broek en een paar shirts, dan kan alles wat 2 maten te groot is weg.

Wandelen in Saint Jean-de-Luz.

De afstand naar San Sebastian is nog geen 50 km maar neemt wel de nodige tijd, maar het is erg mooi onderweg, dus als we stilstaan bij de diverse wegwerkzaamheden geeft dat ook gelegenheid om goed om ons heen te kijken en te genieten van het landschap. Er is nog steeds veel wit blik onderweg, campers en caravans en dat merken we bij de camping die we uitgezocht hebben, VOL! Deze camping ligt ook erg gunstig, 5 km fietsen naar de stad, dus er zijn meer mensen die hier wel willen staan. Het was al een smalle kronkelende weg om er te komen, maar de camping die 3 km verderop ligt, op een flinke hoogte heeft een nog smallere weg in de aanbieding. Waarschijnlijk wordt het alleen door de boeren gebruikt en een paar verdwaalde campers, want dat is het enige dat we hier zien, een paar boerderijen, langs een erg smal weggetje en naast ons een hele diepe afgrond!! Ik haal pas weer adem als we bij de volgende camping staan. Camping Igueldo CC sc #11132 heeft gelukkig plek. Hier is het ook druk, ’s avonds staat de camping helemaal vol. We hebben gezellige Engelse buren waar we een tijd mee staan te praten, ze reizen veel en Nederland staat ook nog op hun lijstje. Ze hebben een kaart van Europa en vragen naar tips voor NL. Ik schrijf er dus flink wat namen op, natuurlijk de Hanzesteden, maar ook Dordrecht, Delft, Leiden, Hoorn en natuurlijk Alkmaar.

 ’s avonds bij het uitlaten van Boris is het een drukte van jewelste op de camping, er is brand! In een huis, waarschijnlijk van het personeel, komen dikke rookwolken uit het dak en een groot deel van de camping staat vol met rook. Wij hebben er niets van gemerkt want de wind staat de andere kant op. Twee brandweerwagens en politiewagens staan op het terrein. De brandweermannen zijn met kettingzagen bezig om het dak open te zagen en te zoeken naar de oorzaak. Er is geen paniek en de situatie is onder controle, maar we wachten toch even tot de brandweer klaar is, dat slaapt rustiger. Al met al duurt dat niet lang.

boulevard La Concha

We kunnen hier vandaan niet op de fiets naar San Sebastian, want de camping ligt zo hoog dat we op de fiets niet meer terug kunnen komen. Dat wordt dus met de bus. We besluiten Boris in de camper te laten, de zon schijnt niet, het is zeker niet warm en zonder hem lopen we makkelijker door een stad en na een uur of 4 door een stad lopen hebben wij het ook wel gehad. We besluiten pas halverwege de middag naar de stad te gaan, dan is de siësta voorbij, de winkels weer open en komt het avondleven langzaam op gang. We hebben even oponthoud bij de bus, er worden in het openbaar vervoer mondkapjes gedragen! We zijn niet de enige die hier verbaasd over zijn, net als wij vertrekken er mensen terug naar de camping om mondkapjes op te diepen uit een kastje. Een halfuurtje later, na een mooie rit de berg af, staan we aan de boulevard La Concha, een prachtige wandelpromenade die langs de hele baai loopt. Met mooi gekrulde hekken, prachtige trappen en een gouden strand is het een plaatje. Daar brengen we het eerste uur door, wandelen, bootje kijken, genieten van de gezellige drukte om ons heen. Het is een brede boulevard, het verkeer is daardoor ver weg, dat maakt het extra aangenaam. Vanaf de boulevard lopen we zo het oude centrum in, Parte Vieja. Een prachtige oude wijk, met grote statige huizen, ook hier geen verkeer en veel pinxtos barretjes. Pinxtos lijkt op tapas, maar dan zijn het vaak hapjes op een stukje stokbrood of gefrituurde hapjes met kaas, ham of vis. Alles ligt uitgestald in grote vitrines, dus je kunt goed zien wat je kiest. Het smaakt ons prima en het is een gezellige manier van eten. Bij 3 verschillende pinxtosbarretjes stoppen we voor een hapje en een drankje, heerlijk!! Er is een dansmanifestatie, waarvan de voorstellingen ’s avonds plaats zullen vinden. Wij kijken al even mee bij een generale repetitie op het Plaza de la Constitution. Mooi hoor! De rest van het dansen moeten we laten gaan, we hebben Boris in de camper achter gelaten, we kunnen dus niet te lang weg blijven. San Sebastian, een heerlijke stad! We komen zeker terug, maar morgen verder op zoek naar nog meer moois in Baskenland.

Pinxtos barretje.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Naar de andere kant van Europa

21 t/m 26 maart

Oze laatste dag in Spanje staat in het teken van regen. Tussen de buien door Boris uitlaten en verder binnen lezen en klusjes doen op de laptop. We lunchen in het restaurant naast de camping. Best lekker allemaal. Al merk ik wel dat ik niet zo goed een zware lunch kan hebben. Het is gewoon te machtig op dat uur. Terwijl ik ’s avonds altijd enorm geniet van een warme maaltijd.

Als we opruimen zijn de weergoden met ons, het is droog. We doen rustig aan, na vertrek nog wat boodschappen en dan op naar Barcelona. Dat gaat voorspoedig, vooral de laatste kilometers zijn prachtig. We rijden hoog langs de kust en hebben een fantastisch uitzicht. Zo tuffen we Barcelona binnen, bijna over de kop van de Ramblas en het standbeeld van Columbus naar de haven. In het havenkantoor wacht ons nog een verassing. Dachten we alles zo keurig voorbereid te hebben, moet er nog weer een app gedownload worden i.v.m. corona en de veiligheid. De duvel en zijn ouwe moer moeten we invullen. Dat is voor iedereen het geval en er worden heel wat wanhoopskreten geslaakt. Natuurlijk lukt het uiteindelijk toch en een uur na binnenkomst verlaten we het havenkantoor met onze tickets (het duurde echt niet lang omdat het zo druk was, maar die app, he!).

Dan is het dus verder wachten. We pakken wat spullen in, lopen een rondje, eten in de camper, lopen nog een rondje en dan mogen we het haventerrein op. Weer wachten en een verkleumde Duitse motorrijder binnen uitgenodigd voor de koffie. Dat werd in dank aanvaardt, we moesten daar toch ook weer zo’n 2 uur wachten. Dat is in het donker en de kou naast je motor echt niet prettig.

We rijden aan boord en gaan met onze spullen en Boris op zoek naar onze hut. Tussen de vrachtwagens is nauwelijks 50cm ruimte en Boris vind al dat lawaai doodeng, maar het lukt en na zoeken en met hulp van de bemanning vinden we onze hut. Spullen neerzetten en snel naar boven, want een haven uitvaren is altijd een mooi moment. Dat heeft toch iets magisch, zo’n enorm schip dat uit vaart.

Daarna begint de lange tocht. Het is inmiddels al best laat, dus snel nog een hapje eten. Nog even lummelen en dan naar bed. Voor Boris een feest, voor ons iets minder. Hij weet niet goed wat hij met zijn vrijheid aan moet. Boris slaapt altijd in zijn bench en dat vindt hij heerlijk. Als we die ’s avonds klaar zetten, springt hij er bijna altijd zelf in en gaat lekker slapen. We hebben de bench niet meegenomen, wel zijn kussen. Maar Boris vindt het veel leuker om van bed naar bed te springen, lekker in mijn handen te happen , bovenop me gaan liggen en zo brengt hij spelend de nacht door. Voor één keer gunnen we hem dit feestje.

Een zonnig plekje in de luwte.

Na ontbijt en praatje met wat reisgenoten vindt Rob een goed plekje aan boord. Een bankje in de zon, daar brengen we het grootste deel van de dag door. Het is heel rustig aan boord, vooral vrachtwagen chauffeurs en die blijven binnen hangen. Wel jammer dat er in de chauffeursruimte gerookt mag worden, het is daar na een dag echt niet fris meer. Het restaurant ligt daarnaast, dus we kunnen er niet om heen. Gek hoor dat we dat vroeger zo normaal vonden en het nu gewoon vies vinden als er in een binnenruimte gerookt wordt. Dus is het extra fijn dat we de meeste tijd buiten in het zonnetje kunnen zitten.

Rond 18.30 uur kunnen we van boord af. Toen we vertrokken was er veel personeel om de weg te wijzen, maar het lijkt alsof die allemaal al van boord zijn. Er is niemand te vinden, allerlei doorgangen zijn afgesloten en niemand weet waar we naar de auto’s kunnen. Het geeft een onbehaaglijk gevoel en na een oproep om naar de auto’s te gaan is er opeens ergens een deur open, maar ook niemand die iets vertelt. Gelukkig is er een medecamperaar die ontdekt hoe we bij onze voertuigen moeten komen en dan zijn we ook snel in onze camper. Vrachtwagenchauffeurs staan al te toeteren, ja die waren er natuurlijk al lang!

Dan op zoek naar een camperplek, de eerste die we uitgezocht hebben bevalt ons niet. Een groot parkeerterrein waar niemand is, het is inmiddels donker en dat helpt niet voor het veilige gevoel. Dan maar door naar een camping, eerst nog een adres dat niet klopt en dan staan we bij een camperplek bij een boerderij. Het is er stikdonker! Rob gaat eerst maar eens lopend op onderzoek. Net als ik bedenk dat het te lang duurt en hem wil gaan zoeken komt hij terug. Het is een camping in renovatie maar we mogen er staan. Dat doen we maar. We zijn gaar en moe en willen een plekje voor de nacht.

Camping nabij Rome. De camping wordt gerenoveerd, we zijn er alleen.

We worden wakker op een prachtige plek. Gisteren in het donker konden we er niets van zien. Het is een groot terrein, met visvijver, appartementen in aanbouw en camperplekken. Alles kleinschalig met in de verte uitzicht op zee. 20 euro is wel veel geld want de wc is al maanden niet stofvrij gemaakt, en de douche werkt niet. We hebben heerlijk geslapen en alleen een ezel horen balken, dat is ook wat waard. We trekken verder en komen in een klein dorpje, Scampitella, op een park4night plek. Voor de nacht prima . Het is er stil, naast het kerkhof en onder toezicht van padre Pio. We worden ’s nachts een paar keer wakker van zwerfhonden, die nogal te keer gaan. Verder slapen we prima. Ook dit gaat ons steeds beter af in de kleine dorpjes. We zijn wel een bezienswaardigheid, een fiat panda uit het jaar nul rijdt een extra rondje op het parkeerterrein om eens goed te kijken wat er gebeurt, wandelaars lijken speciaal even voorbij te komen. Als we wegrijden en even verderop stoppen bij een vuilnisbak komt er een mevrouw de camper en ons bekijken. We zijn de gebeurtenis van de dag. Het is in dit gebied ook uitzonderlijk om een camper tegen te komen. campings lijken hier niet te zijn.

Wonderschoon Matera

Om te beginnen rijden we naar Matera, afhankelijk van hoe lang we daar rond willen kijken bepalen we of we daar blijven of door rijden. Het is er prachtig, een stadje , ontstaan rond 1200, uitgehakt in de rotsen. Na jaren van verval en verwaarlozing wordt het langzaam aan gerestaureerd. We kijken onze ogen uit, zo mooi. Wat goed helpt is dat we voor het eerst sinds weken weer echt mooi weer hebben en het seizoen nog niet begonnen is, het is hier heel stil en dan maakt zo’n mooi plaatsje extra sfeervol. We lunchen er erg lekker en wandelen de hele middag door Matera.

We besluiten toch door te rijden tot vlak voor Brindisi, als we dat nu doen kunnen we 3 nachten op één plek blijven , ook al is het al een beetje laat. Bij Bari is het spitsuur en Rob weet weer waarom hij zo’n hekel heeft aan de Italiaanse rijstijl. Anticiperen doen ze niet, het zijn (bijna) allemaal “Remi’s”(uit Alleen op de wereld, weetjewel!) maar ook hier rijdt Rob ons goed doorheen. We arriveren in het donker, maar de campingbaas helpt ons goed op weg en helpt bij het inparkeren. We hebben er goed aan gedaan om door te rijden, want als we ’s morgens buiten komen schijnt het zonnetje en kunnen we zelfs buiten ontbijten. Dat voelt als een cadeautje. Lekker een kop koffie toe en dan een wandeling met Boris naar de zee. Stranden zijn hier niet, maar we vermaken ons op de rotsen en Boris kan lekker los lopen. Helaas snapt hij nog steeds niet dat zout water niet goed voor zijn darmen is. Dus ’s avonds dunne poep en schrikt hij van zijn eigen winden. Na de lunch stapt Rob op de fiets voor boodschappen en ik vind dat ik de camper moet opruimen. De zon en mijn boek zijn veel aantrekkelijker, dus blijft de rommel liggen en geniet ik van het zonnetje. Rob komt een paar uur later terug, nog bruiner dan hij al was, met een paar stijve benen, het fietsen naar het stadje was behoorlijk “vals plat” Rob heeft zelfs een stukje moeten lopen, zelfs de elektrische fiets kon het niet aan. Morgen spierpijn?! Zo hebben we en paar heerlijke Italiaanse dagen voor we aan een nieuw hoofdstuk van onze reis beginnen, Griekenland!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Onderweg naar nieuwe landen

14 t/m 20 maart

We rijden Portugal uit over de brug terug Spanje in. We weten het, we zijn veel te kort in Portugal geweest! We hebben ook besloten dat we zeker nog een keer in Portugal terug komen, dan nemen we daar echt meer tijd voor. Aan het begin van de reis hadden we al de wens om naar Griekenland te gaan en dat gaan we nu ook echt doen. Het kijken naar andere vloggers is nog steeds leerzaam en daar zagen we dus dat een hond mee kan op de boot. Dat was voor ons bepalend om toch te gaan. Het scheelt heel veel rijdagen en veel brandstof , ook niet onbelangrijk momenteel. Met de boot is veel voordeliger, rustiger en kost minder tijd.

doorkijkje in Carmona

Voor nu rijden we naar Carmona, een dorpje ten noordoosten van Sevilla. Het stond al op ons lijstje en nu komen we er langs. We maken niet veel lijstjes en aan een bucketlist doen we niet, maar soms lezen we iets wat ons aanspreekt en dat schrijven we dan op. Dus nu Carmona en wat een fantastisch stadje! Aan de rand van de stad is een campercontact plek en binnen een minuut staan we binnen de stadspoort. We maken er een lange wandeling en zijn bijna helemaal alleen. Het is er echt heel mooi, wel koud en we hebben behoorlijk last van het Sahara zand dat momenteel over Spanje trekt.

bankje vol Sahara zand

We slapen daar, ik een beetje onrustig, het waait en we staan alleen. Ik moet daar echt nog aan wennen. Met meerdere campers om me heen slaap ik gewoon beter. Terwijl ik hier niet het gevoel heb van onveiligheid heb, maar wel lichter slaap.

We rijden weg van Carmona, na het ontbijt en een klein rondje met Boris. Het is buiten nog steeds niet prettig, dus nog een rondje Carmona zit er niet in. We rijden naar Valdepenas. In de regen en stofwolken. Een prima camperplek, zo mogen er meer zijn! Een groot, verzorgd parkeerterrein waar wel 45 campers kunnen staan. Parking valdepenas, sitecode 72975. Vlakke plekken, water, grijs water lozen, toilet schoonmaken. En een stille rustige nacht.

Van Valdepenaz rijden we naar Saler en twijfelen een beetje of we naar de camping gaan waar we in december ook waren. Uiteindelijk besluiten we toch bij het strand op een vrije plek te gaan staan. Dicht bij het strand maar wel beschut achter een duintje. Het stormt flink en als we bij de zee kijken gaat die behoorlijk te keer. We staan met 6 campers op dit parkeerterrein en dat voelt veilig genoeg om de nacht te blijven. Het spookt ’s nacht behoorlijk, storm en regen. ’s morgens nog even een stukje over het strand. Hoera!! Boris is vandaag 1 jaar geworden. Een extra flinke kluif waar hij erg blij van wordt. Dan op zoek naar een wasstraat want de camper is zo vies. Gelukkig is het Sahara zand een beetje neergedaald. We wassen het ergste stof en vuil er af, hopelijk vinden we later nog ergens een wasstraat waar we ook het dak kunnen doen.

de lucht kleurt oranje van het Saharazand

Doordat we steeds slecht weer hebben rijden we verder. Ergens een paar dagen blijven heeft niet zo veel zin, het regent veel en hard.

We rijden naar Peniscola, hier zijn we begin december ook geweest. Niet zo bijzonder dat we er graag weer heen willen, maar het grote voordeel is wel dat er een fijne camping is met goed sanitair en behoorlijke afvoer van regenwater. Dat lijkt niet belangrijk, maar lang niet alle campings in Spanje hebben dat en met het regenwater dat naar benden komt is het wel fijn als er goede afwatering is.

Dinsdagavond 22 maart gaat de boot naar Rome. We besluiten tot dinsdag hier op camping Eden in Peniscola te blijven. Vandaag komt de regen met bakken naar beneden. Tussen de buien door Boris uit laten, we werken aan vlog en blog, e-reader weer goed vullen met fijne boeken en de camper aan de binnenkant soppen. Het Sahara zand is ook binnen op allerlei plekken gekropen, dus een sopje kan geen kwaad.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Afscheid nemen en weer verder gaan.

12 februari t/m 5 maart

Er is even een gat geslagen in onze blog, Voor ik aan het schrijven toe kwam waren we onderweg naar Nederland. We zijn nog naar Cadiz geweest, waar we te horen kregen dat het met mijn moeder slecht ging. Ze woonde al een aantal jaren in een verpleeghuis na een zware hersenbloeding. Nu aan het einde van de pandemie kreeg ze corona, maar ze was geestelijk en lichamelijk ook wel moe. Ondertussen gingen onze dagen in Spanje door. Onze dochter kwam naar Sevilla waar we een huisje hadden gehuurd. Toch nog wel even fijn met elkaar Sevilla in gegaan, maar toen overleed mijn moeder. Terug naar Nederland samen met onze dochter. Rob is achter gebleven om een goede plek voor Boris en de camper te regelen.

Inmiddels zijn we weer in Spanje. Maandag gevlogen en dinsdag Boris en de camper opgehaald. Ze hebben het allebei goed doorstaan, Boris had een super opvang en we hebben niet het idee dat het hem slecht is gegaan. Natuurlijk dolblij, net als wij, maar hij gaat weer gewoon zijn gangetje, zoals altijd. Fijn hoor!

We zijn een paar nachten vlakbij Caminito del Rey geweest, het koningspad. We hebben het niet gelopen, honden mogen niet mee en we wilden Boris niet alleen laten. Maar de omgeving is prachtig, heerlijk gewandeld en geprobeerd weer een beetje tot rust te komen. Dat gaat nog niet helemaal, maar zo’n mooie omgeving, stilte en rust helpen wel.

Verder richting Portugal, maar niet voor we ook nog 2 nachten op de camping bij El Rocio hebben gestaan. Een vrij nieuwe plaats met een kerk uit 1965. Er staan allemaal gebouwen om heen van verschillende broederschappen. En 1x per jaar, met Pinksteren is het een bedevaartsoord, waar wel een miljoen mensen op afkomen. Het is een dorp van 2.000 inwoners, dus dat is een enorme toestand in zo’n klein dorp. Wat het extra bijzonder maakt is dat in het hele dorp geen asfalt of bestrating is alleen maar zand. Er wordt dan ook veel paard gereden.

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal.

We hebben leuke plannen voor de komende weken, maar daar later meer over!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Andalusië en zijn prachtige witte dorpjes

5 t/m 12 februari

Frigliana en Torremolinos

We zijn vroeg op en rijden na het ontbijt en de koffie naar Frigliana. Een prachtig wit dorpje, heerlijk om door heen te slenteren en te genieten van de uitzichten. We zijn er redelijk op tijd en er zijn weinig toeristen. We lunchen heerlijk op een terras en genieten van het uitzicht. Pas als we het dorp uit lopen zien we dat wij in het deel hebben gelopen wat niet het historisch centrum is, de verkeerde kant opgelopen, dus. Wij denken dat we daar goed aan gedaan hebben. Als we de straatjes inkijken van het historisch centrum zien we vooral veel winkeltjes en drukte. Het deel waar wij gelopen hebben was prachtig en goed genoeg voor ons! 😉 daarna gaan we door naar Torremolinos. We vinden aan de rand van Torremolinos een groot parkeerterrein, dit hoort bij een congrescentrum. Nu staan er 6 campers, paar vrachtwagens, bussen en wat auto’s. Goed om te overnachten. Maar eerst maken we een lange wandeling door Torremolinos. Het is net zo erg als we verwacht hadden. Veel hoogbouw, veel verwaarloosde hotels, wel een mooie boulevard. Torremolinos ligt echt tegen een berghelling aangeplakt. Je ziet er weinig van, maar je merkt het wel. We klimmen en dalen veel. In Frigliana hebben we een kleine lunch gegeten en in Torremolinos sluiten we de dag af met patat, bitterballen en een biertje. Voor een middagje prima, maar verder, wat ons betreft, niet meer naar omkijken.

Rob heeft prima geslapen, ik wat onrustig. Ik ben nog niet helemaal gewend aan deze plekken. Ik ben niet bang, maar slaap wel lichter en onrustiger. Na de koffie rijden we naar Estepona. Een prachtig plaatsje, waar veel muurschilderingen zijn. Helaas staan ze slecht aangegeven en is de touristinfo dicht voor een goede plattegrond. Waarom zijn die kantoren altijd op zondag dicht? Dat is toch juist de dag dat mensen er op uit trekken! We vinden er dus een paar, maar het frustreert ons zo dat we er mee ophouden. We lopen dan naar het historisch centrum van Estepona en dat is prachtig. Hier kijken we onze ogen uit. Het kleine oude centrum is in 2006 gerestaureerd en dat ziet er mooi uit. Van de markthallen hebben ze horeca gemaakt. De buitenmuren zijn gedecoreerd met grote tegeltableaus, het is er groen en stil. Jammer van de niet gevonden muurschilderingen, maar dit maakt veel goed. Via de boulevard en het strand, voor Boris, lopen we terug.

veel straatjes met bloeiende planten in Estepona

Weer in de camper rijden we richting Gibraltar. We komen door een prachtig groen gebied, wonderlijk, dit hebben we al lang niet gezien. Tussen de bomen is het overal droog en dor en hier zijn groene hellingen. Bij Gibraltar is in de Spaanse haven een groot parkeerterrein voor campers. Mooi gelegen langs het water. Daar zetten we de camper neer.

We bezoeken Gibraltar en “bewonderen” het vliegveld, gek hoor om over een landing/startbaan te lopen. Tja wat vinden we ervan? Rob vind het zeker leuk en boeiend, ik vind het vooral vies, lawaaierig, maar natuurlijk ook boeiend. Als je hier in de buurt bent zou het ook zonde zijn om het over te slaan. We lopen weer heel wat kilometers en struinen door de hele stad, ook naar die plekken waar weinig toeristen zijn.

de rots van Gibraltar

Er wonen ruim 33.000 mensen in Gibraltar, er zijn heel veel verschillende groeperingen. Er zijn 4 orthodoxe synagogen, een moskee, Gibraltar was eeuwenlang onder islamitische heerschappij, een deel van de bevolking is hindoe, rooms-katholieken, Church of England, en nog een aantal religies. Bijzonder dat er in zo’n kleine gemeenschap zoveel religies zijn, die redelijk harmonieus met elkaar leven.

We laten Gibraltar achter ons en gaan op pad naar Ronda. We gaan naar camping El Sur, vlakbij Ronda zelf. Een prima camping blijkt al snel. Terrasvormig, mooie ruime plekken, een goed sanitair gebouw en buiten de camping een fijn wandelpad voor Boris met een prachtig uitzicht op Ronda. We willen 2 of 3 nachten blijven, het worden er 4! Rob heeft nog steeds last van zijn mond en dat kost veel energie. Uiteindelijk besluit hij naar een tandtechnicus te gaan en die kan hem helpen, de pijn is daarna redelijk snel verdwenen! Gelukkig maar.

Ronda, wat een mooi stadje

Voor ons bezoek aan Ronda nemen we goed de tijd. We stappen weer eens op de fiets en 20 minuten later staan we in het centrum van Ronda. We wandelen veel door de buurtjes, waar weinig toeristen zijn maar gaan natuurlijk ook naar de brug. De Puente Nuevo oftewel de nieuwe brug, verbind 2 stadsdelen van Ronda. De bouw van de brug is begonnen in 1735, maar pas in 1793 voltooid. Dit omdat de brug instortte en er 50 arbeiders omkwamen. De brug gaat over El Tago, de kloof die 50 meter breed is en op sommige plekken wel 120 meter diep.

Wat een prachtig stadje is dit en wat heerlijk dat het er nu redelijk stil is, met heerlijk weer. We eten zalige tapas bij een leuk restaurantje. Het is binnen piepklein, maar buiten zitten we goed en genieten we van het Spaanse leven om ons heen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Wandelen, wandelen en op naar Andalusië

We willen verder naar het zuiden. Nu we onze vaccinatie hebben en we dit digitaal verder kunnen afhandelen zijn we klaar in Murcia. Maar het weer gooit roet in het eten, niet omdat het slecht is, integendeel. Het is het mooiste weer van de wereld en we willen niet de hele dag in de auto doorbrengen. We zijn eerder al even in La Azohia geweest en daar waren we allebei erg van gecharmeerd. Dus boodschappen, water innemen en een plekje zoeken. Dat lukt prachtig, we staan met een stuk of 8 anderen in de rivierbedding met uitzicht op de bergen en de zee. Er is ook een veel grotere camperplek, maar daar voelen we ons niet zo thuis. Er zijn ook camperaars die het gevaarlijk vinden om in de rivierbedding te gaan staan, maar nu er totaal geen regen valt denken wij dat het veilig is. Wel blijven opletten natuurlijk! Het is een prachtige plek, veel wandelen, o.a. naar de burcht en in de rivierbedding, maar vooral genieten van de zon. We hebben leuke buren, dat zijn Eric en Wilma, beroemde vloggers van camperTV, beroemd onder camperaars dan natuurlijk. Voor we begonnen aan onze reis hebben we naar hun vlogs gekeken om te ontdekken hoe dat nou zou gaan , in een camper wonen. We hebben er gezellige buren aan.

zonsondergang in La Azohia

Na een paar dagen genieten van het mooie weer willen we toch verder, ook al zijn we wel helemaal weg van dit plekje, maar het lijstje met plekken die we nog willen zien is best groot. We gaan eerst naar Mazarron, dicht hier in de buurt. Daar blijven we 1 nacht. Dit is een dorp op zich, met bekvechtende vrouwen, in de wasmachineruimte. Het is een combinatie van Duits en Frans, voor mij niet te volgen, maar de boosheid en lichaamstaal spreken boekdelen. Ik kijk het maar eens rustig aan totdat ik een machine kan gebruiken. Het droogt supersnel, drie uur later hebben we een schoon bed. Heerlijk! We rijden via Motril, een stadje aan de kust, dieper Andalusië in. Zodat we de dagen hierna minder kilometers hoeven te maken en we de kust van de Costa del Sol rustig kunnen bekijken We hebben een klein lijstje gemaakt van plekken die we willen zien, onderweg naar Sevilla. Wel steeds in kleine etappes. Van Motril zien we niet veel. We wandelen even op het strand en lummelen verder in de camper. Rob is niet helemaal fit, heeft al dagen last van blaren in zijn mond. Gelukkig werkt het spoelen met zout, maar fijn is het niet en kost veel energie.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Wat is Spanje mooi en we vieren feest

22 t/m 29 januari

Weer een prachtige rit door het binnenland. Wat een rust hier op de weg. We pakken een stuk snelweg en zijn daar bijna alleen. Dat rijdt prima en we genieten van het mooie landschap. Het weer is wel behoorlijk minder, het is grijs en grauw. Het lijkt bijna Nederlands weer. Al duurt dat hier gelukkig minder lang dan in Nederland. De vooruitzichten zijn een week minder en dan weer zonnig.

We rijden naar een CP in Totana, maar we vinden het niks en we hebben spraakverwarring gehad over waar we heen zouden gaan. Ik herken niets van de foto’s die ik in campercontact heb zien staan. Samen kijken we nog eens goed. Er is een camping Sierra Espuna en een camperplaats Sierra Espuna. Wij staan op de CP. We willen morgen graag een wandeling maken en dat zien we ons hier niet doen. We vertrekken dus weer, op naar de camping. Onderweg wordt het weer steeds slechter, we moeten weer flink omhoog, we rijden steeds meer in de wolken en regen. Als we aankomen is het somber. Niks lange wandeling , het blijft regenen en de paden om te lopen bestaan uit klei en aarde, glibberig en glad en dan is klimmen en dalen niet te doen voor ons. Het worden 2 korte wandelingen tussen de buien door. De omgevingen het dorp zijn prachtig, maar we blijven steeds een beetje in de wolken zitten.

wat is Spanje mooi!

We hebben bij een camping gereserveerd, dus gaan we weer op pad. Weer een prachtige rit, het wordt bijna saai, maar daar is het te mooi voor. We gaan naar SenS Sleep, een camperplaats van Nederlanders, op een tennisbaan. Het is klein, maar prima en alles is er. Het weer houdt nog steeds niet over. Bewolkt, miezerig en wind. Toch maar een wandeling met Boris, die kan even lekker los. Het grappige is dat hier op dit moment alleen maar Nederlanders zijn en een praatje is dus snel gemaakt. Best gezellig. Met onze zoon contact gehad over hun bezoekje. We gaan proberen elkaar in mei in Kroatië te zien. Nog ver weg maar leuk om naar uit te kijken.

Het weer is iets beter. In ieder geval zo goed als droog. De bewolking en wind zijn er nog. Wandelen kan natuurlijk altijd en we kunnen zo het boerenpad op lopen en dan kan Boris los. Hij springt, dartelt, racet en huppelt heerlijk rond. Het loopt zo fijn als hij los kan! Wij kunnen gewoon doorlopen en Boris leert op ons te letten. We verstoppen ons zelfs nog een keer, maar dat heeft hij goed in de gaten. Goede oefening voor hem. Zo zijn we steeds wel tijdens de wandelingen met een training bezig. Volgen, hier komen, wachten. We doen ons best om veel met hem te trainen.

We zijn nog steeds veel binnen, de uitstapjes bestaan uit de de bakker en de groenteboer op het pad. Bij beide wat gekocht, de lunch is dan ook een lekker vers broodje met verse sinaasappelsap. Sommige dagen worden ook niet spannender dan dit. Vlog en blog maken, de e-reader vullen met boeken en lekker lezen.

We halen onze boosterprik in Mazarron. Dat gaat allemaal super voorspoedig. Voor onze eigenlijke tijd van de afspraak staan we al weer buiten, niks een kwartiertje wachten na de prik. De dag vullen we verder met boodschappen doen en rommelen in de camper. We voelen ons prima van de prik. Maar dat duurt tot ’s nachts. Rob begint en ik in de loop van de dag. Boris en wij vinden het maar niks. Hij zeurt de hele dag een beetje om aandacht. We lopen natuurlijk wel met hem en hij krijgt eten, maar daar blijft het ook bij. Wij doen het met een beetje fruit, broodje en thee. We hebben allebei last van onze arm, dus steeds wakker, misselijk en hoofdpijn. Gelukkig is dat na een dag over. Hoogste tijd om de camper een flinke sopbeurt te geven. Rob doet de garage en ik het woongedeelte. Verrassend hoe snel alles stoffig en vol hondenhaar ligt. Een lekkere wandeling met Boris en Rob gaat fietsend genieten van de prachtige omgeving.

Het is onze trouwdag, 30 jaar getrouwd! Wat vliegen de jaren voorbij, lekker cliché! We fietsen naar Cartagena via fietsroute 8. Deze loopt langs de hele kust en stukje binnenland. Het is een prachtige fietsroute die we de regelmatig tegen komen in de verschillende plaatsen waar we geweest zijn. Heen, naar Cartagena is het goed te doen, al zijn de hellingen wel erg steil naar beneden. We beslissen nu ook al om terug over de doorgaande weg te fietsen. Daar rijdt natuurlijk wel verkeer, maar is beter te doen. Met de hondenkar, toch zo’n 25 kilo, hellingen van 15 % op fietsen lijkt ons bijna niet te doen. We zijn allebei wat verschillend enthousiast over Cartagena, maar we genieten er wel van. Daar helpt vooral het prachtige weer bij. We eten vol in de zon en hebben het bijna te warm. Een heerlijke dag en op naar de jaren die nog komen gaan!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Het binnenland

Net als met de feestdagen voelt het ook vreemd om niet thuis te zijn als onze dochter jarig is! Gelukkig heeft ze het goed en is met vrienden op Curaçao. De telefoon werkt natuurlijk ook, dus even gezellig bijkletsen lukt wel.

Dan is het tijd om weer verder te gaan. Natuurlijk eerst de vaste zaken, surfen bij een camperplaats in de buurt. Naar de supermarkt en de dierenwinkel en dan op pad. Het wordt een prachtige rit het binnenland in, naar de bergen. Af en toe best beetje spannend, smalle wegen, veel bochten en weinig verkeer. Een paar keer zelfs een vrachtwagen in een bocht. Niet echt mijn ding, maar Rob blijft er kalm onder en geniet er van. Al is het wel volop concentratie.

Laroles

We vinden camping Alpujarras, bij een wit dorpje, Laroles. Prachtig uitzicht en een mooi terrein. ’s middags maken we een wandeling om het dorp eens te bekijken. Nou dat is een hele klus, het dorp is tegen een berghelling opgebouwd, dus iedere straat is dalen of klimmen. Het is prachtig, op het moment dat wij er zijn is het siësta en daar wordt in heel Spanje aan meegedaan. De grote steden misschien iets minder, maar daarbuiten zeker. De winkels en horeca zijn zo tussen 14 en 17 uur gewoon gesloten. ’s avonds na 19 uur kun je weer terecht voor een maaltijd. We lopen dus een rondje in een stil dorp.

Later lopen we nog een keer naar het dorp, we weten nu iets beter de weg, dus lopen we efficiënter omlaag en omhoog. Dat scheelt behoorlijk. Bij de bakker een brood gescoord, bij een bar, met fantastisch uitzicht drinken we een lekkere espresso, daarna  nog even langs een minisupermarkt voor een boodschap.

Rob heeft met Boris een wandeling gemaakt en later lopen we die nog een keer met zijn drietjes. Lunch en drinken mee. Het is prachtig, wel zwaar, dus we komen niet ver. De hele wandeling is 9 km, maar wij gaan na ruim 2 km terug. Maar daar wordt het niet minder mooi van. Wel heel fijn dat Boris hier weer los kan lopen, aan de kust ging dat niet zo goed, nadeel is dat Boris wel even heerlijk in de stront gaat rollen. Terug bij de camper wordt dat een wasbeurt.

mooie vergezichten

We blijven in het binnenland, het weer is minder dan aan de kust, maar het is zo mooi en stil. We gaan naar het gebied waar Amerikaanse films zijn opgenomen. Er is zelfs een westerndorp, waar je in kunt als attractie. We zien het wel in de verte liggen, maar slaan het over. De omgeving doet inderdaad Amerikaans aan. De spaghettiwesterns van Sergio Leone en Clint Eastwood  (voor de oudjes onder ons), maar ook Indiana Jones en Gods and Kings zijn hier opgenomen. Wij rijden door naar Little Texas. Ja dat klinkt wel fout en dat is het ook wel een beetje. Meeliftend op de films, hebben ze de camperplek een western uiterlijk gegeven. We melden ons dus aan bij de “sheriff office” en halen ’s morgens brood in de “saloon”. Verder hebben ze hun best gedaan om alle houten deuren er verweerd uit te laten zien en hebben ze een kleine cactustuin. Helemaal prima verder.

Er is 1 groot nadeel bij deze camping. Zolang je op de camping bent en er geroezemoes van mensen om ons heen is hebben we er geen erg in. Als we gaan wandelen en het stil om ons heen is, worden we er een beetje mal van. Het racecircuit! Dat ligt een kilometer bij de camping vandaan en er wordt de hele dag gereden. Een rotgeluid vinden wij. Maar goed, we blijven hier toch niet lang. Morgen trekken we weer verder.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Verder langs de kust, Roquetas de Mar

We doen nog even wat was en maken de camper schoon voor we weer verder trekken. We maken nog een mooie wandeling door de omgeving van de camping en zijn dan klaar om weer verder te trekken.

Weer een prachtige rit, wat is het landschap hier toch overweldigend mooi, ondanks het vele plastic van de tuinbouw genieten we weer van de uitzichten op de bergen en de zee. Verder wordt het een beetje een chagrijnige rit, het laatste stukje dan. We willen boodschappen doen, maar vinden geen goede parkeerplek bij een supermarkt. We moeten ons beter realiseren dat de grote, nieuwe winkelcentra parkeerkelders hebben en weinig buiten parkeerplekken. Met een zware, volle winkelwagen ver weg lopen is ook geen pretje. Boodschappen doen kost soms erg veel tijd, nu hebben we dat natuurlijk ook, maar toch! We letten niet goed op en rijden veel meer kilometers door Roquetas de Mar dan nodig is. en dan is de camperplaats die we bedacht hadden vol. soms hebben we niet zoveel nodig om een beetje chagrijnig te worden. Uiteindelijk komt het natuurlijk ook weer goed, want we vinden een een prachtige plek aan de kust.

hoera, naar de kapper

We zijn al een tijdje op zoek naar een kapper en die vinden we hier. Het is hard nodig vinden we allebei, lekker uitgebreid onze haren wassen, knippen en zelfs een föhn beurt voor mij. Verder zijn het een beetje saaie dagen, het weer is iets minder en ik heb last van mijn rug. Voor mij bestaat de dag uit wandelingetjes en plat liggen. Gelukkig wel veel leesvoer, maar op dit soort momenten zou ik toch liever thuis in mijn bed liggen. Rob zorgt vooral voor de wandelingen met Boris en vermaakt zich met klusjes op de laptop.

Dichtbij de camperplek is op donderdag markt, daar lopen we naar toe. Voor Boris hard werken, veel mensen, lawaai en geschreeuw, maar hij doet het goed. We kopen fruit en nog wat kleine dingetjes.

zelfs ondergoed kopen is een uitstapje!

Na een paar dagen is het weer tijd om te servicen, boodschappen en stroom laden, door een tijdje rond te rijden laden de accu’s weer op. Ondanks dat het steeds mooi weer is laden de zonnepanelen niet voldoende bij in deze tijd van het jaar. De zon staat nog te laag en is er een uurtje of 5 per dag. Dat is niet voldoende om de accu’s goed vol te krijgen.

Na een dag of vijf voelt mijn rug weer wat beter. Na het ontbijt en de koffie gaan we wandelen. We lopen 7 km en omdat het allemaal vlak is over een boulevard is dat goed te doen. We vinden een heerlijke lunch met prachtig uitzicht en zijn allebei blij dat ik weer een beetje op knap, Het is een prachtige dag, wandelen in een dun vest, we voelen ons ontzettend rijk met elkaar, de camper en Boris.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.