23 t/m 27 juni
We hebben onze route veranderd, aan de zuidkust van Bretagne gaat de temperatuur veel sneller naar beneden dan aan de noordkust. Onze voorkeur gaat dan toch echt uit naar 25 graden en niet naar +35 graden. Het is één van de weinige plekken in Europa tijdens de hittegolf waar het aangenaam vertoeven is. Hoe onze route er dan uit gaat zien, zien we later wel, want we krijgen visite!
Onverwacht komt onze dochter, altijd gezellig, want al dat reizen is leuk, maar we missen onze kinderen natuurlijk wel. We strijken neer op camping Le Léhan, hier zijn ook chalets te huur, dus het is fijn dat er voor Mara ook een plekje is op de camping. Zij is hier met de auto van het vliegveld gekomen, dat is een mooi mazzeltje. De volgende dag gaan we met zijn vieren, Boris mag natuurlijk ook mee, op stap.
We rijden eerst naar het dorpje Bénodet. Een gezellig dorpje waar we super heerlijk, echt super geluncht hebben. Er is een mooie wandelpromenade, die uitkijkt over de baai, met een prachtig zandstrand. Er is een diversiteit aan horeca, boetiekjes en op straat is reuring. Het is een leuk plaatsje om doorheen te dwalen. Bij de haven is een mooie kerk en een vuurtoren die je net aan tussen de bomen door ziet. De Pyramide zoals de vuurtoren heet, is 48 meter hoog. Net als veel andere vuurtorens werd ook deze in de tweede wereldoorlog gebombardeerd, maar later weer opgebouwd. Wij zien de vuurtoren nauwelijks, maar de drone geeft ons mooie beelden.
Dit stuk kust heeft heel wat vuurtorens, dus we zoeken er natuurlijk een paar op, om aan onze verzameling toe te voegen! Net buiten Bénodet ligt aan de GR34 de vuurtoren Saint Marine. De toren is niet hoog, 17 meter maar, wel aandoenlijk mooi. Aan de vuurtoren is een huis vastgeplakt dat er helemaal bij hoort. Er loopt een klif pad om heen, waardoor je de vuurtoren, de kust en Bénodet goed kunt bekijken. We kunnen de vuurtoren niet bezichtigen, maar via het wandelpad kun je goed zien hoe mooi deze vuurtoren is. Het is nu als vakantiehuis te huur, ook leuk! We lopen een stukje het pad op en later gaat Mara nog terug om een flink stuk van het pad te lopen en die vond het erg mooi! De vergezichten zijn prachtig, je komt een batterij met 3 kanonnen tegen en hebt uitzicht op de bootjes op rivier de Odet.
Een stuk verderop langs de kust komen we bij het plaatsje Penmarc’h, beetje toeristisch, vooral veel eettentjes, maar wel weer met een prachtige kust. Er zijn 2 vuurtorens, vuurtoren d’Eckmühl en deze heeft een kleiner, ouder broertje en ze zijn beide te bezichtigen. De kleine is de vuurtoren van Penmarc’h (deze schrijfwijze zie je meer in Bretagne, geen idee hoe je het uitspreekt)gebouwd in 1831. Rond 1880 voldeed de vuurtoren niet meer, hij bleek te laag. Verhogen was geen optie dus koos men er voor om een nieuwe te bouwen. De grote broer, d’Eckmühl, werd in 1897 ingewijd. Voor een paar euro kun je beide bezoeken. We hebben dit inmiddels al een paar keer gezien, 2 vuurtorens dichtbij elkaar. Een nieuwe vuurtoren bouwen was blijkbaar makkelijker dan de oorspronkelijke vuurtoren verhogen of opnieuw opbouwen.
Mara en ik gaan ook een dagje samen op stap, winkeltjes kijken en lunchen. Rob en Boris blijven samen op de camping, die hebben allebei niet zoveel met winkelen! We gaan naar het mooie havenstadje Concarneau, één van de mooiste plaatsen van de regio. Het centrum zit vol met leuke winkeltjes en er is een prachtige markthal die van 9.30 tot 13.00 uur open is, wij zijn net op tijd om er nog even doorheen te lopen, het is een gezellige lokale markthal. Het echte oude centrum ligt in een fort. Een plaatje om doorheen te wandelen, we lopen wat winkeltjes in en gaan heerlijk een hapje te eten. Het mooiste is, vinden wij, om over de stadsmuur te lopen en te genieten van het uitzicht. Ik koop eindelijk een goede hoed, ik had een hele oude van onze zoon en later heb ik nog een hoedje gekocht, maar dat was een miskoop. Nu maar eens wat geld uitgegeven, deze zit echt lekker en ik vind hem mooi, dus gekocht.
Doordat Mara er is blijven we wat langer op deze prima camping, ruime plekken, groen, bomen. We doen dan ook maar weer even de was, lopen regelmatig even naar het strand en hebben zo een paar fijne dagen samen. We hebben wel een ernstig probleem, samen met 70.000 huishoudens. Door de warmte is in de regio een stroomkast in brand gevlogen en dat betekent 30 uur zonder stroom en dat bij deze hoge temperaturen! Nu hebben wij de mazzel dat we zelfvoorzienend zijn, maar de koelkast is behoorlijk leeg. Gelukkig heeft Mara vanaf het vliegveld nog wat boodschappen kunnen doen. Zij kwam langs supermarkten die wel gewoon open waren. Bij ons in de buurt is echt alles op slot. Behalve de bakker! In het dorp Treffiagat is een bakker die zijn brood nog in een houtgestookte oven bakt. Hij bakt echt heerlijk brood, door de stroomstoring staat er dan ook een flinke rij voor zijn winkel!
30 uur na de stroomstoring zijn de winkels weer open, maar wat is dat triest. Lege koelingen, alles weggegooid en nog niet aangevuld. Gelukkig kunnen we met een paar boodschappen toch weer een maaltijd maken. Na 3 nachtjes gaat Mara weer terug naar Nederland en gaan wij brainstormen over het vervolg van onze reis.
De video bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
