In augustus 2021 zijn we met onze camper op pad gegaan, om te beginnen naar Spanje, Portugal, Griekenland en Albanië. Van daaruit terug naar Nederland, het werd hoogtijd om iedereen thuis weer even vast te houden. Na 8 weken thuis in de zomer van 2022 zijn we weer vertrokken. Door Engeland en Schotland terug naar Spanje, Portugal en zelfs 7 weken Marokko. In April 2023 kwam aan deze lange, prachtige reis een einde.
In Juli 2023 zijn we voor een trip van 3 maanden, naar de Baltische Staten gegaan. Een boeiende hoek van Europa waar we genoten van de stilte en de mooie steden.
In al die tijd dat we op reis waren, hebben we met enige regelmaat aan elkaar gevraagd, zou het niet geweldig zijn om nog langer, nog meer……………..? We nemen de beslissing om ons huis te verkopen en op 30 april 2024 dragen we de sleutels over van ons huis waar we zo lang gewoond hebben. Het wonderlijke is dat we het allebei geen moment moeilijk vinden! Het geeft zo’n gevoel van vrijheid! Wel kopen we in de buurt van Alkmaar een chalet, want we willen toch graag een plek hebben voor calamiteiten.
Een week na de sleuteloverdracht rijden we naar het noorden. Via Denemarken steken we over naar Noorwegen en we zijn totaal ondersteboven van dit geweldige land. We hebben mazzel want het is een prachtige voorjaar. Via Zweden rijden we terug naar Nederland vol met waanzinnige indrukken.
In oktober 2024 rijden we rustig via Frankrijk naar Spanje om de oversteek naar Marokko te maken. De bedoeling was om voor “Endless on Wheels” een camperreis te gaan begeleiden. Helaas worden we terug naar Nederland geroepen en wordt de reis door een ander koppel overgenomen. Wij blijven in Nederland om te zorgen en wonen een aantal maanden in ons chalet.
Begin maart 2025 kunnen we weer op reis en vertrekken via Frankrijk naar Italië, waar we oversteken naar Griekenland. De terugweg willen we via Bulgarije, Hongarije en Roemenië reizen.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Dit bericht staat boven aan. Maar direct hieronder staan de meest recente boodschappen.
We zijn nog niet klaar bij Helmy en Fred in Bocairent, want we gaan nog met zijn viertjes op de fiets naar Pou Clar. Voor ons de eerste keer op onze elektrische vouwfietsen, het is meteen een flinke uitdaging! Het begint met schade, waren onze Batavus fietsen flink stabiel, de vouwfiets is dat wat minder. Boris springt met een flinke sprong in de fietskar en de fiets kantelt en ligt plat op de grond, waarbij de spiegel afbreekt. Gelukkig is dat de enige schade, maar wel jammer. We hadden als serieuze senioren nu eindelijk spiegels op onze fiets!
op de fiets naar Pou Clar
Heen gaan we met een flink vaartje naar beneden, daar ben ik nooit zo dol op, want het is flink bochtig en ik moet echt even wennen aan de fiets. Het is wel fijn dat het Spaanse verkeer zich goed aan de regels houdt, de afstand tot een fiets moet 1,5 meter zijn en dat gebeurt ook. Ze blijven netjes achter ons totdat ze zeker weten dat ze er langs kunnen.
het is mooi met al die watervallen en stroompjes
Het is 8 km over een bochtige weg en dan zijn we bij Pou Clar, een schilderachtige plek. We wandelen langs het water, genieten van de prachtige kleuren in het water, van de watervallen en van Boris die zich hier prima vermaakt. Wat hebben we het fijn met zijn viertjes. De terugweg is voor Rob pittig, de 8km terug gaan vooral omhoog, wennen aan de nieuwe fiets en Boris in zijn kar moet ook omhoog gefietst worden. Wanneer we weer op de camping zijn moet Rob wel even bijkomen. We sluiten onze dagen hier af met een lekkere maaltijd die Helmy voor ons maakt.
Fred laat ons mooie plekjes zien onderweg
Dan is het echt tijd om te vertrekken, het was weer een feestje, maar nu gaan we ons echt opmaken voor Marokko. Dus dikke knuffels en dan gas op de plank! We rijden door het binnenland richting Granada. Deze route hebben we nog niet eerder gereden en omdat we niet zoveel zin hebben in de drukte aan de kust, is dit een goed alternatief. We maken flink wat kilometers en overnachten op een P4N plek in cortes y Graena, bij een stuwdam. Een prachtige plek, met sneeuwtoppen in de verte en prachtige berghellingen om ons heen. Er staan ’s nachts een stuk of 6 campers en verder is het vooral stil om ons heen.
mooi plekje voor de nacht
’s morgens rijden we weer verder en rond de middag zoeken we in Loja een Lidl voor brood en een lunchplek. Aan de andere kant van het kleine stadje is een camperplaats met voorzieningen, een prima plek voor de lunch en wandelen met Boris. Nu we hier toch staan gaan we allebei onder de douche en vullen de watertank weer. Na een pauze van 2 uur rijden we verder, vandaag willen we de kust bereiken en de boottickets bij Carlos ophalen.
serviceplek in Loja
We vinden de parkeerplaats in Los Barrios vlakbij het ticketkantoor, deze parkeerplaats willen we bekijken omdat we hier de nacht voor vertrek ook met de groep gaan staan. Als Rob de camper inparkeert wordt er vanuit de camper tegenover ons druk gezwaaid. Het zijn Henk en Janny, deelnemers van de groep, die hier ook even een kijkje wilden nemen, wat gezellig! Natuurlijk even een praatje maken, maar niet te lang, want we willen naar Carlos.
de rots van Gibraltar
Dat is dan ook het eerste wat we doen, camper neerzetten, deur op slot en Rob trekt voor het eerst zijn Endless on Wheels jas aan! Bij Carlos is het heel rustig, Myran van EOW had ons nog gewaarschuwd. Zij was hier vorige week en toen was het enorm druk. Nu dus niet, we zijn direct aan de beurt en 20 minuten later staan we weer buiten, met tickets voor alle deelnemers van onze eerste groepsreis! Het wordt nu wel heel serieus!!
tickets halen
De volgende ochtend nemen we even de tijd om wat langer met Henk en Janny te kletsen. Daarna gaan zij door naar een camping in de buurt en wij brengen de dag grotendeels in de camper door, want tjonge jonge wat komt er een regen naar beneden. Gelukkig wordt het in de loop van de middag droog en lopen we nog even het dorpje in en kijken vanaf het strand naar de rots van Gibraltar, een vliegtuig dat daar landt en zien we de haven waar de overtocht naar Marokko begint.
wandelen bij Los Barrios
De volgende dag is maandag en zijn alle winkels weer open. We maken een rondje langs een kantoorboekhandel, waar je bijna in verdwaalt. Spullen en hoeveelheden die je bij ons niet meer ziet worden hier blijkbaar nog in grote hoeveelheden gebruikt. Stapels schriften, multomapblaadjes, knutselpapier, schrijfblokken, het is enorm. We vinden gelukkig wat we zoeken en gaan door naar de volgende enorme winkel, EurAsia of in de volksmond, de Chinees! Iedereen die langere tijd in Spanje zwerft komt vanzelf een keer bij de Chinees terecht, het zijn een soort Actions maar dan groter en met nog meer zooi. Wij speuren ons een rotje, maar vinden uiteindelijk wat we zoeken, wegwerpservies voor onze welkomstborrel. Want ja hoeveel serviesgoed hebben we nou helemaal mee in de camper? In ieder geval niet genoeg om voor 24 mensen hapjes op te maken. Voor ons zelf nemen we nog ook wat dingetjes mee.
Dan de volgende winkel, de Lidl, ik stap naar binnen en het eerste dat ik zie is een bekend gezicht tussen de tomaten. Nee geen deelnemer van de reis, maar een oud collega! Hoe leuk is dat?! We staan lekker in de weg in het gangpad, (vreselijke hekel heb ik aan mensen die dat doen!) maar dit moet even. Ook zij staan op het punt om naar Marokko over te steken! Daarna laden we onze karren vol met hapjes en drankjes en buiten op het parkeerterrein praten we nog even verder met Jolien en Jan. Heel gezellig!
het strand bij Tarifa
Dan storten wij ons in het verkeer, de omgeving van Algecieras (haven) is één grote bouwput, dus het kost wat moeite om er doorheen te komen. We rijden de mooie kustweg naar Tarifa en een halfuurtje later zijn we bij de camperplaats. Het is eigenlijk een slecht verzorgde CP, in ieder geval het terrein, kuilen, gaten en grote plassen, maar de omgeving vinden wij fantastisch. Nog geen 5 minuten lopen en we staan op het strand, waar Boris heerlijk los kan lopen. Het is daar altijd druk met kitesurfers, spectaculair om naar te kijken en het gebeuk van de golven te zien. We wandelen dan ook lekker op het strand naar Tarifa wat over het strand een 20 minuten lopen is en genieten in het zonnetje.
terrasje in Tarifa
De volgende dag doen we dat nog eens, we zijn blij dat we onze winterjassen nog steeds bij de hand hebben. Het is guur en gelukkig schijnt het zonnetje, want we willen lunchen op een terrasje, dat lukt! Achter glas in de zon, genieten we van de lunch. Daarna is het over met de pret, de zon verdwijnt en het is echt koud als de wind ook nog meer aanwakkert. Over het strand worstelen we ons tegen de wind in terug naar de camper, maar ondertussen genieten we wel van de enorme hoeveelheid kitesurfers op het strand.
Op woensdag rijden we naar Gibraltar, naar de CP in de haven van La Linea de la Concepcion. We willen hier nog even de laatste dingetjes regelen voor de officiële start, want die is morgen. We komen op de CP al drie deelnemende campers tegen en er worden dus al de eerste verhalen gedeeld. Een beetje zenuwachtig, maar vooral met heel veel zin worden we door de deelnemers begroet en zin in deze mooie reis hebben we allemaal.
de CP bij Gibraltar
Dan houden de blog en vlog hier even op. We kiezen ervoor om onze aandacht helemaal op de groep te richten. Het maken van de vlog en blog kost ons altijd best wel de nodige tijd en dat vinden we zelf erg leuk, maar de groep gaat nu even voor! dus tot over een week of 6 !!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Onze dagje rust in Biarritz werden 2 dagen, zeer tegen onze wil. In de nacht begon het te waaien, stormen, windstoten en uiteindelijk groeide dat uit tot windkracht 8-9. Voor ons was het snel duidelijk, we gaan de weg niet op! Er waren nog wat klusjes voor onze groepsreis, vlog en blog moesten nog afgemaakt worden, dus vloog de dag voorbij. Ik had nog het idee om een netflix serie te kijken maar dat kwam er niet eens van. Eind van de middag toch nog maar even een wat langere wandeling met Boris naar het dorp, iets lekkers halen bij de koffie en brood. Rob bleef buiten wachten met Boris, maar werd door een heel vriendelijke dame naar binnen gehaald, zo lief.
de lucht wordt steeds blauwer
Gelukkig ging de wind in de loop van de nacht liggen en konden we met windkracht 4 de weg weer op. Nog een uurtje regen en daarna, begon het zonnetje te schijnen! Wat een feest. Langzaam liep de thermometer op tot wel zo’n 15 graden. We konden flink wat kilometers maken, op zaterdag rijdt er ook in Spanje nauwelijks vrachtverkeer, dus bijna lege snelwegen en aan het eind van de dag een dikke 500 km gereden. We overnachten op een P4N plek langs de weg in Segorbe, een foutje. De plek die we wilden zijn we voorbij gereden, ik had het verkeerd ingevoerd in de navigatie. We blijven toch maar staan, want inmiddels ook wel moe, het is bijna donker en verder is er niet zoveel in de buurt.
Gelukkig slapen we prima en staan op tijd op. Nog even telefonisch overleg met Myran van EOW, een belletje met onze dochter en een zus en dan gaan we weer verder. Vandaag rijden we maar een kleine 2 uur, want dan zijn we op onze bestemming voor de komende dagen. We gaan naar camper vrienden, zij staan langere tijd op de kleine camperplaats Carmen, wij gaan ze daar bezoeken. Dit zijn van die nieuwe vriendschappen die ontstaan door het reizen en Helmy en Fred zijn ons inmiddels erg dierbaar.
met de neus naar Bocairent
De dagen daarna, eten we samen, wandelen naar het prachtige Bocairent waar ze inmiddels goed de weg weten en ze nemen ons mee door dit prachtige dorpje. We staan met zijn vieren te genieten bij de olijvenperserij, waar mensen met een kleine boomgaard uit de omgeving hun olijven brengen. De echt grotere olijfboeren gaan naar een perserij buiten het dorp. Deze perserij ligt echter midden in het dorp, bij ons zou het aan alle kanten afgekeurd worden op het gebied van veiligheid en hygiëne, maar hier gebeurt het gewoon. En het ruikt lekker!! We lopen nog langs de ijskelder, zien de grotwoningen en natuurlijk gaan we lunchen. Het tentje ziet er niet uit, harde witte muren, harde vloeren, kunststof meubilair, maar veel locals, dus het eten is echt lekker.
één van de vele fonteinen in Bocairent
Met Boris maken we wandelingen in de omgeving, die heeft na de vele dagen binnen zitten wel wat extra beweging verdient. Hij kan ook lekker bij de camper buiten liggen, want het zonnetje doet goed zijn best. De nachten zijn flink koud, maar dat geeft niet. Natuurlijk wordt ook de was gedaan, de camper gesopt en de garage opnieuw ingericht.
zo nietig, genieten
Samen met Helmy en Boris loop ik het pad naar het klooster dat boven Bocairent ligt. Een prachtige wandeling, regelmatig stop ik even om van het uitzicht te genieten en om op adem te komen, want het gaat best steil omhoog en dat heb ik al een tijdje niet gedaan. Helmy wel, die loopt zeker 5x in de week een heuvel op. dus samen met Boris rennen ze bijna de heuvel op. Boris is blij met zijn nieuwe vriendinnetje, al blijft hij wel af en toe even bij een bocht staan om te kijken of ik er al aan kom. Maar als ik dan zeg “Ga maar!” trekt hij een sprintje om weer bij Helmy te komen. Aangekomen bij het klooster genieten we op een muurtje, het is tijd voor een slok water voor ons alledrie en voor Boris wat extra brokken. Het genieten is natuurlijk vooral het uitzicht, Spanje op zijn mooist! Glooiende heuvels, strak blauwe lucht, een dorpje aan je voeten en bijkomen van de tocht naar boven, zo voel ik me intens gelukkig!
wandelen in Bocairent
Rob en ik hebben nog even discussie, blijven we hier wat langer of trekken we langzaam langs de kust om nog meer te zien en te doen. De keuze is eigenlijk simpel, we blijven! Er zijn nog wat kleine dingetjes die we voor de groepsreis willen voorbereiden, we hebben aangenaam gezelschap, de omgeving is prachtig, dus blijven we!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Na 2 maanden in Nederland en veel gezellige momenten met onze kinderen, familie en vrienden is het tijd om ons vakantiehuisje weer leeg te ruimen en de camper te vullen. Verbazingwekkend hoeveel spullen er toch uit de camper komen en er dus ook weer in gaan. We hebben een paar opvouwkratten en ik heb serieus totaal 10 kratten gevuld, zeker 6 volle shoppers en dan nog de nodige losse spullen. Nu halen we ook veel uit de camper: alle kruiden, toiletartikelen, kleding, een braadpan, keukenspullen en ga zo maar door.
moet dit allemaal mee? ja en nog veel meer
De laatste week nog veel gezelligheid met etentjes bij vrienden, een ouderwetse jaarwisseling met vrienden, daar hoort dan heel veel canasta bij. Helaas voor ons dames was de stand ’s nachts om 1.30 uur 3-0. Daar gaan we het dan verder ook maar niet over hebben. Het was een heerlijk avondje, ze wonen ver buiten een dorp, dus Boris heeft heerlijk liggen slapen.
het tempo is niet hoog
4 januari is het dan echt zo ver, we gaan. De weersomstandigheden zijn niet erg rooskleurig, maar ons huisje is leeg, dus we gaan! De 500 km per dag die we hoopten te rijden, zakken al snel terug naar 300 km. Het weer is te slecht, veel sneeuw op straat, zeker in de dorpjes rijden we stapvoets. Op de snelwegen rijden we gemiddeld 50 km per uur, omdat het gewoon niet sneller kan, er sneeuwschuivers voor ons rijden of er maar één rijstrook open is. Kortom we rijden in de winter naar Spanje en dat gaat niet snel. We maken lange dagen en het is vermoeiend rijden. Maar…………… het is ook gewoon verschrikkelijk mooi, wandelen met Boris in een verse sneeuwlaag. Wat vindt die malle hond dat leuk, met zijn snuit door de sneeuw ploegen omdat er een muisje of i.d. onder de grond rommelt of er heeft gewoon een andere hond gelopen. Van enthousiasme komt hij als een dolle op ons afgestormd en glijdt dan een heel stuk verder op zijn gat door de sneeuw. Het is duidelijk een hond met een stevige vacht, die meer met kou dan met warmte heeft. We moeten hem regelmatig echt naar binnen sleuren omdat het klaar is. We proberen hem wel genoeg te laten bewegen, want ook voor Boris zijn de dagen in de auto lang.
een mooi begin van de dag
We vinden wel steeds mooie plekjes om te overnachten. Myran van Endless on Wheels heeft een gratis TripPlans app gemaakt, zodat reizigers dit eens kunnen uitproberen voordat ze één van de andere apps kopen. (Marokko, Griekenland en binnenkort de Balkan). wij gebruiken nu ook die gratis app. We hebben op de volgende plekken gestaan: Ieper, België, Montville, Frankrijk en Saint Benoit, Frankrijk
Ondertussen is er ook steeds meer contact met onze Marokkogroep, dat gaat voor ons nu echt beginnen. Een deel van de groep is al onderweg of geniet in Portugal van een trip.
het is ook genieten met al die mooie landschappen
Na 3 lange en intensieve dagen besluiten we een dag te rusten. Dat doen we in Biarritz op een camper car park locatie. Niet heel bijzonder, wel dicht bij het strand en wie ons kent weet dat wij van de kust houden. Die kust is hier dan ook nog eens waanzinnig mooi, rotsen, brede stranden, mooie wandelpaden, helemaal prima. Wat ook helemaal prima is, is de temperatuur. De beloofde 10 graden op de diverse weerapps blijken uit te kome op 16 graden, beetje wind, helemaal lekker.
wandelen in Biarritz
We besteden onze rustdag dan ook goed, boodschappen doen, de binnenkant van de camper soppen, de buitenkant moet na 4 dagen ook, maar dat wordt toch echt een wasstraat! Het belangrijkste is vandaag natuurlijk met Boris naar buiten, hij mag lekker op het strand rennen, met andere honden ravotten, takken halen en gewoon ff lekker bewegen.
morgen fris en fruitig weer verder!
Morgen met frisse moed weer verder, benieuwd wat het weer nog in petto heeft voor ons!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Het is weer een mooie dag, zonnetje, paar sluierwolken, 23 graden, heerlijk. Een goed moment om de drone te testen. Toch even een spannend momentje, is de reparatie gelukt?! Ja hoor, hij stijgt, maakt opnames en komt weer keurig op zijn pootjes terecht bij de landing.
op pad tussen de wijnvelden
Na de lunch trekken we de wandelschoenen weer aan en proberen een route van komoot te volgen, maar dat spoor zijn we al snel kwijt. Er staan wel overal aanduidingen naar het dorpje La Morra, dat is ook de bestemming die we uitgekozen hebben, dus volgen we die bordjes. Nu is het ook niet al te ingewikkeld want La Morra ligt bovenop een heuvel en er lopen meer mensen door de wijngaarden die waarschijnlijk allemaal hetzelfde plan hebben.
genieten van het uitzicht en even uithijgen
Het is een prachtige wandeling, rondom de vallei liggen kleine dorpjes, de hellingen verkleuren in herfsttinten en het is stil, op het gebabbel van Italianen na. Het is dan ook zondagmiddag, vrienden, families er zijn veel mensen op pad. Hier en daar zelfs met kleedjes en picknick om te genieten van de zon, het uitzicht en elkaar.
onderweg naar La Morra
Het is inderdaad een prachtige wandeling, maar ook pittig, we gaan zo’n 300 meter omhoog. Er zitten een paar flinke klimmetjes in, we lopen op een weggetje zelfs 18% omhoog en dat voelen we goed in onze kuiten. Onder het mom, weer even van het uitzicht genieten nemen we dan ook regelmatig pauze om even uit te puffen. Helaas kan Boris maar heel af en toe los, want er liggen nog restanten druiven trossen op de grond en Boris is daar al een keer heel ziek van geweest, dus dat risico nemen we liever niet.
een prachtige wandeling
We hebben regelmatig zicht op La Morra en zien al van verre dat mensen bij een balustrade staan om het dal in te kijken, na heel wat klimmen komen wij ook op het plein aan en genieten ook daar van het uitzicht. Het is er druk met wandelaars, fietsers, mensen op een terrasje en Italianen kuierend door het mooie dorpje. We horen weinig andere talen om ons heen, dit zijn waarschijnlijk allemaal dagjes mensen uit de regio. Na een korte wandeling door het dorp gaan wij weer terug. De terrasjes zijn aantrekkelijk, maar we willen voor donker terug zijn en vannacht is de klok een uur terug gezet, dus is het vroeg donker en er is geen verlichting op de paden.
het uitzicht vanaf de balustrade in La Morra
We vinden een kortere route terug, maar wel één die hard werken is. Het pad is een soort greppel, waar in het voorjaar of met veel regen vast flink wat water doorheen stroomt. We lopen dus schuin op de zijkanten van het pad. In het greppeltje ligt veel blad, met veel eikels en dan rollen je voeten regelmatig weg. Het is hard werken en ik ben dan ook blij als ik beneden ben en dankzij mijn stokken ben ik niet onderuit gegaan. Het laatste stuk van de wandeling lopen we over asfalt en dan kan het tempo ook weer wat omhoog. Terug bij de camper begint het ook al een beetje te schemeren, toch 10 km gelopen!
we genieten al rijdend van het landschap
Na een overnachting in Como, rijden we de volgende dag verder, we twijfelen onderweg of we over of door de Sint- Gotthard willen. Erover heen is prachtig en nog een keer op een bergtop overnachten klinkt leuk, maar is het weer nog goed genoeg? Uiteindelijk wordt de beslissing voor ons genomen, de pas is al dicht. We hebben ook al heel wat witte Alpentoppen gezien, dus niet zo verwonderlijk dat het niet lukt. Er wordt flink gewerkt rondom de tunnel, er komt een nieuwe tunnelbuis bij en die zal in 2029 klaar zijn. Nu gaat al het verkeer nog door één tunnel, met maar 2 rijstroken. Het is vooral kilometers rijden en een plek zoeken om met Boris te wandelen, in Efringen-Kirchen vinden we een mini CP achter een loods, niets bijzonders, maar we kunnen wandelen en overnachten.
Via Zwitserland en Duitsland, komen we na een paar dagen rijden in Nederland. Zwitserland was weer waanzinnig mooi, strak blauwe luchten, gladde meren en hoge bergtoppen. Daarna valt Duitsland altijd een beetje tegen met de saaie autowegen. We hadden natuurlijk meer binnendoor kunnen rijden, maar dat lijkt zo op de terugweg nooit echt een optie. We gaan naar Leveroy, een fijne camperplaats, waar we al meerdere keren hebben gestaan en waarvan we weten dat de plek en douche fijn zijn.
terug in Nederland, voor 2 maanden
De volgende dag even naar de Wit in Schijndel, paar spulletjes en kleding kopen en dan rijden we nog naar Lacros, de vouwfietsenzaak die ook in Schijndel zit. Rob heeft op de camperbeurs op een Lacros gefietst en we willen het toch nog eens beter bekijken. We maken allebei een proefrit, deze keer ook met hondenkar. Uiteindelijk is dat wel één van de belangrijkste overwegingen, fietst het ook prettig met 45 kilo extra achter de fiets? We worden erg prettig geholpen en stappen weer in de camper met veel informatie en een beetje keuzestress.
De volgende dag is het dan toch echt tijd om naar Noord-Holland te rijden, we beginnen met een gezellige verjaardag van een lieve vriendin, fijn om mee te beginnen. Daarna worden we samen ziek, hoort dat bij thuiskomen? Eten we gezellig in ons huisje met de kinderen om Rob zijn verjaardag te vieren. Gaat Rob op stap met zijn zus en moeder om haar 94ste verjaardag tussen de alpaca’s te vieren en zijn er gezellige ontmoetingen met familie en vrienden.
Ondertussen pakken wij regelmatig de laptops om ons voor te bereiden op Marokko! In januari gaan wij met 11 campers de overtocht naar dit mooie land maken om voor Endless on Wheels een groepsreis te begeleiden. Half december is het kennismakingsweekend en daar willen we natuurlijk goed voorbereid naar toe. Voor deze reis is dit dus even de laatste blog, begin januari gaan we weer op pad en zijn we weer terug met een nieuw reisavontuur, tot dan!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We zijn echt diktevreden met het plekje tussen de kassen en we zijn niet de enige want iedere avond is het bijna vol! Opa doet zijn werk goed. We maken dus nog maar even geen haast, want als we hier vertrekken gaan we noordwaarts en daar lijken we niet zoveel zin in te hebben.
nog even genieten aan de kust
Wij zitten aan de kust in Diano Marina en zien in het binnenland Diano Castello liggen, hoog op een heuvel. Volgens de beschrijvingen die we lezen lijkt het een mooi plaatsje te zijn. Dus de wandelschoenen aan, water mee en daar gaan we. De wandeling valt ons niet mee, niet omdat het zwaar is, maar er is regelmatig geen stoep en we lopen dan dus op de bochtige weg, dat is geen feestje. Tot overmaat van ramp worden we door 3 nonnen in een FIAT Panda van de weggereden, het lijkt of ze stoppen om ons iets te vragen, maar dat is niet het geval. Wij zijn inmiddels wel door deze actie een meter achteruit gesprongen en net op dat moment ziet Boris een kat, ik word dus bijna gelanceerd, maar blijf met Boris overeind en zeg dingen die nonnen vast niet graag horen g*v*d enz. Een flinke kneuzing op mijn hand is het gevolg. Ondertussen zitten de dames vrolijk te kwebbelen en rijden vriendelijk lachend weer weg, hoe dan?!
We vervolgen onze weg en komen onderaan het dorp Diano Castello, waar een keienpad ons verder omhoog leidt. Als we boven zijn strijken we eerst aan de voet van de kerk neer, daar is water en kunnen we even uitpuffen. Naast ons zijn bouwvakkers aan het werk, we zien ze niet, maar het klinkt als 3 mannen en 1 vrouw. Ze hebben geen radio, maar die zou ook geen enkele functie hebben want de vrouw heeft zoveel te vertellen dat het een kakafonie van jewelste is, ze werken ook nog in een holle ruimte, we merken later dat ze bijna in het hele dorp te horen zijn. We zijn echt in Italië!
wandelen in Diano Castello
Het is een prachtige plek om de drone op te laten, oud dorpje op een heuvel, voor ons lager het plaatsje aan de zee, het is prachtig. Helaas, helaas, de drone wil niet! Een van de 4 motoren die op de vleugels zitten is kapot. Bij de laatste drone vlucht ging de landing niet goed en kwam de drone te hard neer. Rob probeert het terplekke te repareren maar dat lukt niet. Na veel gemopper en gefriemel geeft hij het op, hopelijk lukt het later in de camper wel.
genieten in Italië
We zijn inmiddels wel uit gehijgd en lopen door het dorpje, prachtige hoge gevels in allerlei pasteltinten, mooie doorkijkjes naar lager gelegen gebieden en stille hoekjes maken dit dorpje de moeite waard. We overwegen om wat te drinken op het enigste terras van het dorpje, maar dat ligt in de schaduw en dat is best fris. Daaraan merken we dat het inmiddels wel eind oktober is. Dan maar teruglopen naar de camping en daar nog wat drinken, we hebben bijna 10 km gelopen en merken dan wel dat onze Hollandse kuiten dit klimmen en dalen niet zo gewend zijn.
weer onderweg
De volgende dag rijden we verder, we gaan het binnenland in. Jaren geleden zijn we tijdens een vakantie door Italië in de Barolo vallei terecht gekomen. Nu zijn wij absoluut geen wijnkenners, maar we weten inmiddels wel dat de Barolo wijn erg lekker is. We kiezen dan ook voor een camperplek bij een wijnboer, op de bonnefooi rijden we naar Cascina Rocca. Daar is nog plek voor de camper en voor een proeverij! De camperplek is een stuk gras voor de boerderij en als je extra betaalt krijg je de sleutel van het sanitair. Dat slaan we over, we hebben alle vuil vanmorgen geleegd en voldoende schoon water, dus staan we voor 5 euro op het grasveld. In de boerderij zelf zijn ook een aantal appartementen en net als veel andere wijnboeren in dit gebied is het toerisme een belangrijk neveninkomen. Het is wel allemaal kleinschalig en gezellig.
een stukje Barolo vallei, bij La Morra
Voor we naar de proeverij maak ik alvast het één en ander klaar voor een maaltijdsalade. Bij de proeverij zitten ook wat snacks en als we daar van 17.00 tot 19.00 uur zijn heb ik geen idee hoeveel trek we nog hebben. We weten inmiddels weer van O Sole Mio, dat de porties nooit klein zijn. Nog even een rondje met Boris en dan is het tijd om te gaan. We komen binnen in een prachtige grote ruimte waar een enorme houten prachtig gedekte tafel staat, waar we met 18 mensen omheen kunnen zitten, dit beloofd al veel goeds.
de wijnproeverij gaat bijna beginnen
We worden eerst meegenomen door de vrouw die hier als 4de generatie wijn verbouwt en uitlegt dat zij en haar man allebei uit een wijnfamilie komen en zij de wijngaarden hebben samengevoegd. Inmiddels staan hun 3 kinderen klaar om het over te nemen, maar aan de daadkracht van de dame te zien gaat dat nog even duren! Ze is ook nog vrij jong, wij schatten rond de 50 jaar, dus heeft ze nog even tijd. Haar schoonouders wonen ook op de boerderij en ze vertelt dat ze allemaal een taak hebben binnen het bedrijf.
we zitten midden in de Barolo vallei
Ze neemt ons mee naar de opslagruimte voor wijn, hier staan flink wat pallets met flessen en er liggen enorme wijnvaten gemaakt van Frans eikenhout. Ze vertelt enorm veel over het productieproces, de pluk, de samenstelling van de wijnen, wanneer een wijn Barolo genoemd mag worden. Het is intensief luisteren want haar Engels heeft zo’n sterk Italiaans accent dat ze slecht te volgen, zeker in het tempo waarmee ze feiten over ons uitstrooit. Dat vinden we niet heel erg, ze is wel heel charmant en we zien dat ze wel haar best doet, maar een cursus bij de nonnen in Vught zou haar misschien wel helpen.
Dan mogen we aan tafel, we krijgen per 2 personen en plank met kazen, ham en worst uit de regio, een mandje met brood en crackers en inderdaad ze noemen dit een snack, voor ons bijna een maaltijd! Ik ben blij dat ik een kleine maaltijdsalade voor later op de avond heb bedacht! Dan begint het echte proeven, natuurlijk eerst de simpelste wijn, die meteen al erg lekker is. In anderhalf uur tijd neemt ze ons mee door 6 flessen wijn, mooie verhalen en veel weetjes over de wijn. Ondertussen genieten we van de hapjes en de gezelligheid aan tafel. Aan het eind mag iedereen aangeven waar men nog meer van wil proeven, zodat ze de flessen leeg kan schenken. Wij zijn weer verkocht en net als jaren geleden kopen we een paar flessen voor onszelf en ééntje voor een cadeautje.
morgen gaan we hier wandelen
’s Avonds haalt Rob de drone tevoorschijn. Nu in alle rust en na een halfuurtje zoeken op google, vindt hij de oplossing. De kapotte motor is door de tik scheef gaan zitten en nu weet hij ook hoe hij hem weer goed op zijn plek kan krijgen. Wat wel spannend is, is dat Rob het in de camper doet! Boris is niet zo gecharmeerd van de hoge tonen en ik hoop dat de drone niet de lucht in gaat, is best krap voor zoiets in een camper. Het lukt! Rob krijgt de drone weer aan de praat en morgen maar eens kijken of het lukt om weer opnames te maken!
De volgende dag blijven we hier ook nog, de omgeving is mooi, het weer is fijn en op de top van een heuvel achter ons ligt het dorpje La Morra, daar willen we morgen naar toe lopen. Of dat gaat lukken vertel ik volgende week!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Een prachtige route, smalle wegen, fantastische vergezichten, maar inmiddels ook wel beetje moe komen we aan op de camperplaats in Sospel. Een bergdorp met 2 campings, beide gesloten voor de winter en aan de rand van het dorp een camperplaats.
in de wolken in Sospel
We zetten de camper op een mooi plekje en ik ga meteen met Boris op pad, want die werd het laatste half uur ook wel een beetje mal van al dat gedraai in de bochten. Hoe ik dat merk? Hij gaat steeds vaker staan, wil dan geaaid worden en tegengehouden in de bochten, gaat weer liggen en even later weer staan. Kortom hij wordt onrustig. Direct naast de camperplaats is een parkje, daar mag hij even overal aan snuffelen, op veel plekken er een plasje overheen doen en genieten van het buiten zijn.
Terug bij de camper staat Rob te kletsen met de buurman. Hij is voor het eerst met zijn camper op pad en wil 8 maanden door Europa trekken. Genoeg gesprekstof dus. Daarom nodigen we hem uit om te komen eten en dat is heel gezellig, soms raak je ook niet uitgepraat over het camperleven. Rond negen uur vertrekt hij weer en kijken wij nog even t.v. voor we ons mandje induiken, we zijn moe!
de zoutbrug in Sospel
Zoals beloofd regent het de volgende dag, tussen de buien door lopen we een rondje met Boris. Verder is het rommelen, douchen en beetje werken. De regen blijft doorgaan, Boris heeft onder protest al een rondje gelopen. nu zijn wij aan de buurt, het is geen stortregen, dus eigenlijk ook wel te doen. We lopen een halfuurtje door dit mooie bergdorp, werpen een blik in de kerk en hopen maar dat het morgenochtend droog is.
het kerkplein
We hebben mazzel, het is de volgende dag droog, dus lopen we met Boris nog een rondje door dit fraaie middeleeuwse bergdorp. Eeuwen geleden was dit een knooppunt voor de koninklijke zoutroute en dat is nog steeds goed te zien. Zeker vanaf de brug, waar tol betaald moest worden voor het zout, heb je een prachtig zicht op de beide dorpjes. Alles is toch echt leuker als het droog is. Geen zonnetje, maar we zijn al lang blij dat we hier toch nog even van kunnen genieten!
………..en verder gaan we
Vanuit de bergen rijden we weer naar de kust en na veel zoeken, afwijzen en verder zoeken vinden we bij San Remo een plekje. In een straat naast sportvelden, die van ’s morgens tot ’s avonds laat gebruikt worden, lees veel lawaai en dus ook veel auto’s, scooters en ander verkeer. Ik roep meteen “we gaan morgen weer!” Rob is nog niet overtuigd, maar in de loop van de avond heeft hij het ook wel bekeken. De mogelijkheid om vrij te staan aan de kust laten we varen. De volgende ochtend verder maar weer, de zon schijnt nog steeds, maar in de camper hangt een klein onweerswolkje. We zijn er allebei een beetje mopperig van, ja ook in de camper is het niet altijd feest.
vrije plek in San Remo
We hebben een paar opties dichtbij de kust en de eerste is een agricampeggio, een boerenerf dus. Daar aangekomen worden we aangesproken door een man op de fiets, die we voor het gemak meteen maar opa noemen. We vermoeden dat hij als een soort propper voor de camping werkt want we zien hem regelmatig beet hebben. Nu is dat ook wel slim, want als je voor de deur staat krijg je de neiging om door te rijden. Rob verdwijnt met opa achter de winkel en kassen, want het boerenerf bestaat uit een aantal kassen, om een kijkje te nemen op de camping. Opa is nogal innemend en Rob houdt wel van het niet alledaagse, dus rijden we 5 minuten later achter de opgetrommelde zoon, tevens eigenaar van camping en kassen, door een wirwar van straatjes. De laatste bocht kunnen we nauwelijks nemen, maar dan staan we op een prima plekje!
Het is verzorgd, groen, mooie plekken, simpel sanitair. De dagen erna verschijnt er iemand op de fiets met een tentje, een 4×4 met een daktent, een stel met auto en een tentje, een paar caravans en campers, opa haalt ze allemaal binnen!
strand wandelen
Wij hebben het hier goed naar de zin, de eerste middag lopen we naar het strand om te genieten van een rustige zee. We vinden na wat speuren het hondenstrand. Dit is wel een beetje een lachertje, want het is ongeveer 10 bij 20 meter en meer wordt het niet. Een stukje verderop staan een paar Italianen met hond en ik maak een praatje met ze. Hun honden lopen los en ze vertellen dat het zo buiten het seizoen geen probleem is om de honden los te laten. Boris is inmiddels al los en speelt uitzinnig met de andere honden. Een grote, prachtige koningspoedel, klein keffertje en een zwarte labrador en met die laatste is Boris meteen dikke maatjes. Na 10 minuten zijn ze alle vier wel total loss, dus doen we Boris aan de lijn, laten hem water drinken en eventjes uitpuffen. Het is wel een prachtig gezicht om te zien hoe fijn hij het vindt om met andere honden te spelen. Ondertussen loop ik nog even naar het groepje hondenbezitters en vraag een tip om vanavond te gaan eten. Nee geen pizza, lekker eten van de regio, dan moeten we toch echt naar “O Sole Mio”. Wij weten waar we vanavond gaan eten!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We willen nog een paar dagen genieten van de zon en de warmte, want met temperaturen tussen de 20 en 25 graden is het heerlijk aan de kust. Het is niet zo dat we met een stoel of handdoek naar het strand gaan, maar hoe lekker is het om buiten te ontbijten, lunchen en af en toe avondeten? Daar tussendoor wandelen en buiten rommelen.
de baai voor de camping
Dus op zoek naar een plekje, er zijn echt al veel campings dicht, maar bij Sainte-Croix, een stukje ten westen van Marseille vinden we camping Les Tamaris. Deze ligt aan een baaitje en het is heerlijk om hier een paar dagen te vertoeven. We beginnen natuurlijk met de was, binnen 2 dagen hebben we 5 wassen gedraaid en weer weggewerkt. Wat we hier vooral doen is wandelen met Boris langs de kust en op de fiets boodschappen doen. En verder? Genieten we van het heerlijke weer, een boek lezen, uitgebreid de krant doorspitten en al rommelend zijn er zomaar 4 dagen voorbij! Ik heb het al eerder in een vlog gezegd, langzamerhand leren we rustiger te reizen. Het helpt dat Frankrijk niet nieuw voor ons is, dus de behoefte om van alles te zien en te doen is ook wat minder dan wanneer we naar nieuwe bestemmingen reizen.
wandelen langs de kust
Via het binnenland rijden we weer terug naar de kust. In het binnenland hebben we één nachtje op een camperplaats in Cabasse gestaan, maar die lag nogal lastig om een wandeling te kunnen maken. Dan moesten we echt 1,5 km langs een smalle, bochtige weg lopen om ergens te komen. Dus rijden we verder, toch nog een keer op zoek naar een plekje aan de kust. Het kost ons heel wat tijd om uiteindelijk te constateren dat tussen Fréjus en Monaco gewoon geen vrije plekken te vinden zijn. We zien ze wel, campers die in parkeervakken naast de weg staan of dwars voor een verlaten gebouw, maar dat voelt voor ons niet goed.
de zee en de zon, hier houdt het op!
Alle parkeerterreinen in dit gebied hebben hoogtebeperkingen, hoger dan 1,9 meter kan er niet op, daar is plek genoeg! We bekijken nog een paar P4N plekken met prachtig uitzicht, maar daar is het nu vol en kunnen we nauwelijks op rijden. We kiezen eieren voor ons geld en trekken het binnenland in. Gelukkig hebben we op een goede plek geluncht, waar we ook een klein uurtje met Boris in een park hebben gewandeld, dus we kunnen wel even verder. Ter hoogte van Monaco, afslag dure auto’s, rijden wij de bergen in. Een prachtige route, smalle wegen, fantastische vergezichten, maar inmiddels ook wel beetje moe komen we aan op de camperplaats in Sospel. Een bergdorp met 2 campings, beide gesloten voor de winter en aan de rand van het dorp een camperplaats.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Dit wordt een lastig verhaal, meestal komen de woorden om een stuk te schrijven vanzelf, maar nu niet! Eigenlijk kan ik alleen maar in superlatieven schrijven, want tjonge, jonge wat is de Mont Ventoux overweldigend mooi. Ik zal het toch proberen………………………..
op weg naar de top
We rijden op een mooie, zonnige dag de Mont Ventoux op! Het is nog redelijk vroeg, dus nog maar weinig verkeer. Natuurlijk is het overgrote deel van het verkeer fietsers. In alle soorten en maten, mannen en vrouwen in strak lycra, een gezin met kinderen, een man in spijkerbroek op een elektrische stadfiets en van heel jong tot best wel op leeftijd. Wij rijden rustig met de camper omhoog, dat telt niet voor iedereen, er zijn ook chauffeurs die als een dolle tussen de wielrenners door schieten. Als we bijna boven zijn komen er ook al fietsers naar beneden, die zijn vanmorgen vast al heel vroeg begonnen.
we zijn er bijna
Het is echt bijzonder, wat een berg is dit! Wat een uitzichten, zeker als we éénmaal boven de boomgrens komen, het is hierboven bijna wit en we zijn zwaar onder de indruk! We vinden een parkeerterrein waar we de nacht door kunnen brengen. En dan snel naar buiten, Boris aan de lijn en lopen. Via een kiezelpad lopen we het laatste stuk naar de top. Dat gaat niet snel, we stoppen steeds om van het uitzicht te genieten en even uit te puffen, want het is behoorlijk steil.
op weg voor het laatste stukje
Voor we het allerlaatste stukje lopen, gaan we nog op een traptrede zitten om van het uitzicht te genieten. We raken niet uitgekeken! Een stuk beneden ons komt een man naar boven gelopen met een imposante herdershond. Ik herken hem van de camperplaats en als hij boven is maken we een praatje. Zijn hond was al iets eerder boven en kwam bij ons om Boris zijn waterbak leeg te drinken. De man vertelt dat hij 7 uur gelopen heeft over 17 km! Wauw! Wat een prestatie en dan gaat hij ook terug lopen!
de avond valt
Wij lopen daarna de trap op en zijn dan echt op de top. Hier is het inmiddels een drukte van belang. De fietsers die boven aankomen houden hier pauze, er wordt flink gegeten en natuurlijk wil iedereen op de foto met zijn/ haar fiets! Het doet mij denken aan de sfeer in Santiago de Compostella, waar de lopers en fietsers van de camino zich verzamelen. Het is hier niet zo massaal, maar de euforie is er niet minder om.
zie je de paraglider?
Via de weg lopen we terug naar de camper, waar een mevrouw heel enthousiast op ons af komt gelopen. We herkennen dat inmiddels, als iemand zo resoluut op ons af komt is het naar alle waarschijnlijkheid een volger. Dat klopt in dit geval ook, Wilma begroet ons hartelijk en vindt het erg leuk om ons in het echt te zien, even later komt Theo er ook bij en is het al snel erg gezellig. Wij moeten nog even aan het werk om vlog en blog af te maken, maar spreken af om ’s avonds bij hun iets te drinken. Dat hebben we natuurlijk gedaan en ook dit was weer een gezellige ontmoeting!
ochtend op de Mont Ventoux
We genieten volop van de waanzinnige vergezichten op de Alpen, de zonsondergang is fantastisch mooi en we zetten de wekker voor de zonsopkomst. Rob besluit te blijven liggen als de wekker gaat, ik twijfel. Toch ga ik eruit, dit maak je niet vaak mee en dus loop ik om iets over half 8 de berg weer op. Daar heb ik geen seconde spijt van! Wat is het mooi om de omgeving lichter te zien worden, zoveel tinten grijs en rose, het is niet te beschrijven zo mooi. Helemaal boven aangekomen is de zon al op, ik had eerder op moeten staan, maar toch geniet ik met volle teugen van het schouwspel.
Rond 9 uur ben ik terug bij de camper en ga met Boris lopen, Rob maakt ondertussen ontbijt en na de koffie, opruimen en Wilma en Theo gedag zeggen rijden we weer naar beneden. We willen de terugweg rijden voordat de massa wielrenners dat doen, want daar willen we niet tussen rijden, dat gaat namelijk zo idioot hard, dat is geen pretje. Het gebeurt gelukkig ook maar één keer, maar die gast blijft wel met een snelheid van 60 km per uur tegen de camper aanplakken.
herfstkleuren op de berg
We bezoeken een supermarkt en omdat het nog vroeg is brengen we ook een bezoek aan Saint-Remy-de-Provence. Het dorp waar Vincent van Gogh opgenomen is geweest, zijn oor afsneed en enorm productief was. Het is zaterdag, druk, veel gezinnen aan de wandel, toeristen, horeca en winkeltjes, voor mij is het allemaal teveel. De overgang van die prachtige berg naar dit ietwat mondaine plaatsje kan ik even niet handelen. Rob kan dat beter en geniet van de drukte.
een terrasje in Saint-Remy-de-Provence
We blijven niet al te lang want we moeten nog een overnachtingsplek zoeken. Al snel vinden we zo’n 10 minuten rijden buiten het dorp een parkeerterrein bij een bos. Het is hier op zaterdagmiddag een drukte van belang met wandelaars, maar naar mate de middag vordert wordt het steeds stiller en staan wij nog met 5 campers op het terrein. De volgende ochtend zijn de eerste wandelaars er al heel vroeg, grote groepen vertrekken met flinke rugzakken op de bossen in. Wij maken ons klaar om verder te trekken want vandaag willen we naar de Middellandse zee.
mooi plekje in de Camargue
We vinden een mooie vrije plek op de vlaktes van de Camargue, dit waterrijke gebied, vol meertjes, moeras- en grasland, duinen en bossen is enorm groot. Het hele gebied waar wij staan is beschermd gebied. Wij dachten in eerste instantie dat Boris hier lekker los kon rennen, maar de bordjes geven aan dat hij niet buiten de paden mag. Al wij een rondje om gaan kan hij wel los want dan rent hij voor ons uit en kan hij toch even bewegen. De volgende dag pakken we de fiets en hobbelen over gravelpaden, oude asfaltstroken en zand naar Saintes-Maries-de-la-Mer. Het is prachtig om door dit vogelrijke gebied met talloze flamingo’s te fietsen. In het havenplaatsje met een klein oud centrum zijn toch nog redelijk wat mensen op de been. We zoeken een terrasje en genieten van een lunch in de schaduw, want we hebben nog steeds fantastisch weer en in de zon eten vinden wij te warm. Op de terugweg laten we Boris het eerste stuk uit de fietskar, we moeten door grote zandhopen en op de heenweg heeft Rob zijn fiets met kar en hond er doorheen getrokken, maar dat is gekkenwerk. Boris vindt het prima, blijft goed in de buurt, rent met ons mee tot de volgende zandhoop en gaat dan in de schaduw zitten kijken hoe wij ploeteren. Ook het laatste stukje naar de camper mag hij los, even de poten strekken van het gehobbel in de kar.
op de fiets over de vlaktes
Als we net in bed liggen begint het te regenen, eerst zachtjes, dan heel hard, dan is het weer even stil en dan begint het opnieuw. We hopen allebei dat we morgen nog wegkomen! De ondergrond waar we op staan is dikke klei. Dat merk ik ’s morgens als ik Boris uitlaat, we zuigen vast in de klei en de 3 meter van de camperdeur tot op het wegdek, dat bestaat uit gravel, is het even stevig ploeteren. Terug bij de camper heeft Boris moeite om de camper in te komen, zijn poten zuigen helemaal vast. De rubbermatjes die wij voor de deur hebben liggen verdwijnen in de slijk als ik er op ga staan om mijn schoenen uit te doen. Daar zit zeker 5 centimeter klei aan vast. Voor ik naar binnen ga ruim ik eerst de matjes op, doe mijn schoenen in de garage en ga op mijn rubber klompen de camper in. Schoonmaken komt wel als we op een andere plek staan.
genieten op een mooi plekje
Dan komt het spannendste moment! Wegrijden zonder vast te komen zitten, we slippen even, maar Rob weet ons op het gravel te krijgen en we slaken allebei een zucht van verlichting! We rijden! Voorlopig is de zon ons goed gezind aan de Franse kust, dus blijven we nog even aan zee.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Als vlogger en blogger, ja dat zijn we inmiddels toch echt wel, zijn er zo van die mijlpalen. Dat heeft meestal met aantallen te maken. De eerste 500 volgers, toen 1000, daarna voor het eerst geld voor onze vlogs! Het zijn toch steeds aantallen waar we heel blij van worden. Na 2000, kwam 3000 en deze week was daar onze 4000ste abonnee, dus dank je wel! Voor het kijken, lezen, reageren en alle tips !! Jullie kunnen het niet zien, maar we glunderen er best een beetje van. Dus feest, hoera!
Saoû
Uiteindelijk zijn we nog een dag in Saoû blijven staan. Ik voelde me niet zo fit, dus is Rob alleen met Boris op stap gegaan voor een wandeling van een uur. Boris kon weer los klimmen en klauteren en Rob die duidelijk geen jonge hond is moest af en toe op handen en voeten omhoog. Ze komen allebei weer opgefrist terug bij de camper. Het weer is nog steeds prima, al maakt de wind het wel lastig om buiten te zitten.
verder maar weer
Dan is het na 3 nachten toch tijd om verder te trekken, want we hopen aan de kust te komen. Als we echter zoveel mooie plekjes blijven tegen komen kan dat nog weleens lastig worden. We rijden maar 15 minuten, komen door een kloof met tunneltjes, een dorp met veel wandelaars en dan in een dorpje met een serviceplek en hier kunnen we overnachten. Het servicen doen we onmiddellijk, want de wc’s zijn aardig vol en we kunnen ook wel wat water gebruiken. De plek zelf keuren we af, de bomen hebben laaghangende takken, er staan veel auto’s en geen campers. We rijden door naar onze volgende keuze.
uitzicht op Puy-Saint-Martin
We hebben in Park4night een aantal camperplekken in dit gebied uitgezocht, dus daar zit er vast wel een tussen die ons beter aanspreekt. In Puy-Saint-Martin vinden we een prachtig plekje! Midden in het dorp, het lijkt wel een voormalige camping. Mooie ruime plekken op het gras, voorzieningen en midden in het dorp. Boris en wij zijn wel toe aan een wandeling en we zijn nieuwsgierig naar de omgeving. We struinen door dit ozo Franse dorpje, smalle straatjes, gekleurde luiken, bloembakken, beetje nieuwbouw en uiteindelijk staan we op de top van het dorp, naast het Christusbeeld. Wat een uitzicht, het is hartstikke helder!
van de Drôme naar de Provence
Terug op de CP worden we aangesproken door Marianne, een trouwe volger. Ze herkent ons en vindt het leuk om een praatje te maken. Haar man Hans komt er ook bij en voor we het weten hebben we hele gesprekken met elkaar. Hans en Rob hebben zelfs op dezelfde PA gezeten in Alkmaar! We hebben een gezellige klik met elkaar, er wordt heel wat afgekletst met zijn viertjes. Wij blijven er van genieten hoe enthousiast volgers zijn die we tegenkomen over wat we maken.
we vieren ons feestje, 4000 abonnees!!, op een terras
Na 3 nachten rijden wij weer verder, de wind blijft fris en we hopen eigenlijk op nog iets beter weer. Marianne en Hans geven ons de tip om naar Bédoin in de Provence te gaan. Tips zijn altijd welkom, dus dat wordt onze bestemming. We hebben een prachtige rit, alweer. We zien de eerste grote cactussen, pijnbomen en heel in de verte verschijnt de Mont Ventoux. Dit is duidelijk een toeristischer gebied, meer winkeltjes en kroegjes in de dorpen, maar dat vinden wij in deze tijd van het jaar niet erg, want echt druk is het niet. Net als in het vorige dorpje is de camperplaats in Bédoin dichtbij het centrum. Daar kunnen we echt van genieten, rugzak of tas mee en lopend een broodje halen, boodschappen doen, een wandeling door het hoger gelegen deel van het dorp en een biertje op een terras. We doen verder niet zo veel, Rob heeft een spier in zijn rug verrekt, dus alles kost wat meer moeite. Daarom is het dubbel zo fijn om dicht bij het dorpje te staan.
We hebben bij de tourist info ook informatie over de omgeving gehaald. De wandelroutes waar we om vragen krijgen we niet! Ze legt ons uit dat het jachtseizoen is begonnen en ze vertelt ons dat het absoluut niet veilig is om de bossen in te gaan. We zijn er even stil van! Ok dus niet de bossen in, nou willen we op dit moment toch niet echt ver, maar hier hadden we dus echt niet over nagedacht. We houden het dus maar bij korte wandelingetjes in de buurt en genieten enorm van het mooie weer. We lunchen buiten, kunnen zelfs een keer ’s avonds buiten grillen. Ondertussen denken we ook na over het vervolg van onze trip, op Polarsteps worden we door diverse mensen aangemoedigd om de Mont Vantoux op te gaan, dus dat wordt onze eerst volgende stop.
gaan we de top van de Mont Ventoux halen?
P.s. Het was lange tijd niet mogelijk om te reageren op de blog. We werden lastig gevallen en onze provider gaf aan dat we maatregelen moesten nemen. We hebben dan ook de mogelijkheid om te reageren afgesloten, maar dat is inmiddels 2 jaar terug en we gaan het gewoon weer proberen. Dus, als je iets wilt vragen, vertellen of delen dan kan dat weer! We horen graag van jullie. Reageren kan natuurlijk nog steeds ook onder de vlog.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We hebben getwijfeld……………. en gekozen, we gaan richting het zuiden! Hoever en waar, we zien het wel! Voorlopig willen we een beetje zon en mooie plekjes, moet lukken toch!?
onderweg naar de zon
Van Pont-a-Mousson rijden we de snelweg op, we blijven rijden tot het weer beter is. Gelukkig is dat na 400 km. Stel je voor dat de zon aan de Middellandse Zee nog niet tevoorschijn was gekomen? Zover komt het gelukkig niet, ter hoogte van Lyon verdwijnt langzaamaan het grijs voor wittere luchten en hier en daar wat blauw erin, hoera!
blauwe lucht en zon!
Bij aankomst in Pérouges eerst even tanken en boodschappen doen. Dat gaat soms niet zo eenvoudig met een camper als het lijkt. Het kost wat moeite om ons door het dorp Meximieux te worstelen, over het parkeerterrein te manoevreren om bij de benzinepomp te komen. Dan via het dorp Meximieux terug, waar we stil komen te staan omdat een auto voor ons er de brui aan geeft, gelukkig is Rob niet voor één gat te vangen en kan hij goed inschatten wat er wel of niet kan met de camper. Dat betekent in dit geval over een midden scheiding van de weg hobbelen, er komen even geen tegenliggers aan en verder maar weer.
mooi plekje op het parkeerterrein in Pérouges
Op het parkeerterrein van Pérouges is het even puzzelen hoe het hier werkt, maar na wat gemopper en gezoek staan we aan de voet van het middeleeuwse dorp. Dan is het wel even genoeg voor vandaag, het blijft toch verrassend hoe gaar je van zo’n reisdag kan worden. Dus nog een rondje met Boris, beetje rommelen, koken en dan is de dag ook gewoon weer verdampt.
wandelen in Pérouges
De volgende ochtend gaan we redelijk op tijd het middeleeuwse dorpje in. Het ligt prachtig op een heuvel, als we over de stadsmuren kijken zien we de vallei van de Ain. Dit dorpje hoort bij de groep van de mooiste dorpjes van Frankrijk. Het is ook echt mooi, we hobbelen over de keien, bewonderen de gevels van boerderijen, woonhuizen en ambachtswinkeltjes. We zijn gelukkig net op tijd, want als wij op de terugweg zijn, komen er hordes gezinnen het dorpje binnen, want het is zeker een toeristische trekpleister.
mooie gevels
Na de lunch op een bankje, uiteraard in het zonnetje! Nog even een wandelingetje met Boris en dan rijden we verder. Voor één nacht is het een prima plekje, maar dan is het ook wel klaar. Wij pakken nog een uurtje snelweg en rijden dan naar een plaatsje aan de Rhône, in Tournon-sur-Rhône vinden we een camping. Dit is de tweede camping die we proberen, de eerste was vol en bij deze zijn we net op tijd. Een half uur later is het ook hier vol!
petanque onder de platanen, we zijn in Frankrijk
We hebben behoefte aan even pas op de plaats, inmiddels zijn we 3 weken onderweg en is het best fijn om een paar dagen stil te staan. Camping le Rhône is midden in het stadje, er is dan ook nogal wat straatgeluid, maar dat vinden we voor nu prima. Er is een fijn wandelpad voor Boris langs de Rhône, we kuieren gezellig door het dorp en genieten van een aangename douche.
Dat wandelpad voor Boris zorgt wel voor verrassingen! Rob had er al een keer allerlei spullen zien liggen, maar tijdens één van de ochtendwandelingen gaat Boris vreselijk te keer, blaffen, grommen en niet naar Rob willen luisteren. Hij staat met zijn snuit in een berg plastic vreselijk tekeer te gaan. Hij vindt het maar niks wat hij gevonden heeft! Rob haalt hem er weg en ziet tussen het plastic een dakloze liggen die nog niet helemaal wakker is, als Boris door Rob weggetrokken is en excuses heeft gemaakt is de man waarschijnlijk wel klaarwakker!
zicht op Tournon-su- Rhône tijdens onze wandeling
We vinden gelukkig ook nog een ander wandelpad, boven het dorp langs. Het pad loopt hoog achter het dorp langs en we genieten dan ook van prachtige vergezichten. Het weer is super, Boris kan los rennen, dit zijn toch echt de momenten waar we het voor doen. Het is geen lange wandeling, na 1,5 uur zijn we weer terug in het stadje, maar lekker was het wel. Een biertje toe op een terras en dan terug naar de camper.
genieten van de zon
Na 3 nachten houden we het hier wel voor gezien, het is fijn om zo dicht in een stadje te staan, maar ook erg lawaaierig. Dus trekken we verder naar de Drôme, toch één van onze favoriete gebieden van Frankrijk. We rijden richting Crest en rijden een paar kilometer buiten het stadje naar een vrije camperplek bij een klein dorpje. We zetten de camper op een geschikt plekje en gaan dan een rondje lopen, maar het waait zo verschrikkelijk hard en we staan zo vol op de wind en beschutting is er niet. Tja, dat is dan ook hoe voor ons het camperleven werkt, instappen, nieuwe plek zoeken en gaan! Daarom proberen wij te voorkomen om laat in de middag ergens aan te komen, dat geeft de mogelijkheid om verder te zoeken en niet in het donker ergens aan te komen. We vinden het prettig om de omgeving even in ons op te nemen, voor we besluiten ergens te slapen!
straatje in Crest
Maar goed wij rijden terug naar Crest, 3 km verderop en zoeken daar een parkeerterrein op, net buiten het centrum. Het terrein is in 2 stukken verdeeld, parkeerplaats en camperplaats met voorzieningen en we staan uit de wind, heel fijn! We lunchen en gaan met Boris op stap, we vinden een wandelpad langs sportterreinen, een enorme manege en de Drôme. Boris kan niet los, daar is het te druk voor, maar toch lopen we prima en is een rondje van 6 km goed om de benen te strekken. Aan het eind van de middag laten we Boris in de camper en wandelen wij naar het centrum van Crest, we zijn hier jaren geleden met de kinderen geweest en vonden het toen echt een leuk stadje. Inmiddels lijkt het wat verpauperd, veel panden zijn dichtgeplakt, verveloos en lijken er vooral in het centrum veel alternatieve winkeltjes te zijn. Toch is het nog steeds een leuk stadje, met zijn hoge zandkleurige gevels, gekleurde luiken en doordat er veel jongeren wonen heeft het de gezellige uitstraling van een hippie stadje, niks mis mee.
de Drôme
We zitten een tijdje op een hele lange bank op de brug over de Drôme te genieten van het uitzicht. Dit is echt sentiment, want we hebben hier flink wat van onze gezinsvakanties doorgebracht. Er staan in en rondom het centrum veel beelden van Bruno Catalano, het zijn beelden van immigranten op reis. De enorme bronzen beelden van wel 3 meter hoog staan her en der in de stad, maar er is ook een tentoonstelling in een galerie. Helaas zijn de teksten via de QR-codes alleen in het Frans. Zonder verdere uitleg vinden we de beelden ook imposant. We sluiten de dag af in een gezellig restaurant, met heerlijk eten, morgen weer verder.
prachtige wandeling in Saoû
Van Crest rijden we naar Saoû, een piepklein dorpje tegen de bergen aan. Dit plekje hebben we gevonden via andere reizigers. Dat gebeurt regelmatig, als we een leuk plekje zien, waar dan ook in Europa, dan zetten we in googlemaps een vlaggetje met een korte omschrijving. Het nadeel is wel dat er alleen maar meer vlaggetjes bijkomen! We zetten de camper op een carpoolplek, waar ook campers mogen staan, de weg ernaast is heel rustig dus daar gaan we geen last van hebben. We zijn hier al voor de middag, dus lunchen en wandelschoenen aan en op pad. In het dorpje is het rustig al zal dat in de zomermaanden wel anders zijn, want er zijn 2 campings en veel keramiekwinkeltjes, 2 cafés en zoals in veel dorpjes ook nog een bakker. Nu is het rustig en als we het dorp uit zijn lopen we een rondje van 6 km langs rotsformaties met prachtige vergezichten. Het pad zelf kronkelt tussen de struiken door, maar regelmatig zijn er openingen om te genieten van het uitzicht. Het is wel pittig, veel klimmen en dalen, door droge watergeultjes en oppassen dat we niet wegglijden over de vele losse keien. Maar mooooooiiii! We genieten er alledrie van, Boris springt als een jonge geit de hellingen op om even later weer tevoorschijn te komen, gelukkig wacht hij wel op ons en als er een splitsing is zit hij daar te wachten om te zien welke kant we op willen. Terug in het dorp kunnen we het terras in de zon niet links laten liggen, dus een welverdiend biertje en dan terug naar de camper om te koken.
genieten van het uitzicht
De volgende dag is het tijd om de vlog en de blog af te maken, we blijven op het parkeerterrein staan, doen ons werk, lopen nog een rondje met Boris door het dorp en gaan dan bedenken wat morgen de plaats van bestemming wordt. Daarover volgende week meer!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Ja ook hier koekjes. Je mag ze weigeren, maar dan werkt de site minder goed. We slaan geen gegevens op om je lastig te vallen met wat voor vragen dan ook.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
Geef een reactie