huisloos – We zijn op pad

24 januari 202621 januari 2026

laatste etappe voor Marokko

16 t/m 23 januari

We zijn nog niet klaar bij Helmy en Fred in Bocairent, want we gaan nog met zijn viertjes op de fiets naar Pou Clar. Voor ons de eerste keer op onze elektrische vouwfietsen, het is meteen een flinke uitdaging! Het begint met schade, waren onze Batavus fietsen flink stabiel, de vouwfiets is dat wat minder. Boris springt met een flinke sprong in de fietskar en de fiets kantelt en ligt plat op de grond, waarbij de spiegel afbreekt. Gelukkig is dat de enige schade, maar wel jammer. We hadden als serieuze senioren nu eindelijk spiegels op onze fiets!

Heen gaan we met een flink vaartje naar beneden, daar ben ik nooit zo dol op, want het is flink bochtig en ik moet echt even wennen aan de fiets. Het is wel fijn dat het Spaanse verkeer zich goed aan de regels houdt, de afstand tot een fiets moet 1,5 meter zijn en dat gebeurt ook. Ze blijven netjes achter ons totdat ze zeker weten dat ze er langs kunnen.

het is mooi met al die watervallen en stroompjes

Het is 8 km over een bochtige weg en dan zijn we bij Pou Clar, een schilderachtige plek. We wandelen langs het water, genieten van de prachtige kleuren in het water, van de watervallen en van Boris die zich hier prima vermaakt. Wat hebben we het fijn met zijn viertjes. De terugweg is voor Rob pittig, de 8km terug gaan vooral omhoog, wennen aan de nieuwe fiets en Boris in zijn kar moet ook omhoog gefietst worden. Wanneer we weer op de camping zijn moet Rob wel even bijkomen. We sluiten onze dagen hier af met een lekkere maaltijd die Helmy voor ons maakt.

Fred laat ons mooie plekjes zien onderweg

Dan is het echt tijd om te vertrekken, het was weer een feestje, maar nu gaan we ons echt opmaken voor Marokko. Dus dikke knuffels en dan gas op de plank! We rijden door het binnenland richting Granada. Deze route hebben we nog niet eerder gereden en omdat we niet zoveel zin hebben in de drukte aan de kust, is dit een goed alternatief. We maken flink wat kilometers en overnachten op een P4N plek in cortes y Graena, bij een stuwdam. Een prachtige plek, met sneeuwtoppen in de verte en prachtige berghellingen om ons heen. Er staan ’s nachts een stuk of 6 campers en verder is het vooral stil om ons heen.

’s morgens rijden we weer verder en rond de middag zoeken we in Loja een Lidl voor brood en een lunchplek. Aan de andere kant van het kleine stadje is een camperplaats met voorzieningen, een prima plek voor de lunch en wandelen met Boris. Nu we hier toch staan gaan we allebei onder de douche en vullen de watertank weer. Na een pauze van 2 uur rijden we verder, vandaag willen we de kust bereiken en de boottickets bij Carlos ophalen.

We vinden de parkeerplaats in Los Barrios vlakbij het ticketkantoor, deze parkeerplaats willen we bekijken omdat we hier de nacht voor vertrek ook met de groep gaan staan. Als Rob de camper inparkeert wordt er vanuit de camper tegenover ons druk gezwaaid. Het zijn Henk en Janny, deelnemers van de groep, die hier ook even een kijkje wilden nemen, wat gezellig! Natuurlijk even een praatje maken, maar niet te lang, want we willen naar Carlos.

Dat is dan ook het eerste wat we doen, camper neerzetten, deur op slot en Rob trekt voor het eerst zijn Endless on Wheels jas aan! Bij Carlos is het heel rustig, Myran van EOW had ons nog gewaarschuwd. Zij was hier vorige week en toen was het enorm druk. Nu dus niet, we zijn direct aan de beurt en 20 minuten later staan we weer buiten, met tickets voor alle deelnemers van onze eerste groepsreis! Het wordt nu wel heel serieus!!

De volgende ochtend nemen we even de tijd om wat langer met Henk en Janny te kletsen. Daarna gaan zij door naar een camping in de buurt en wij brengen de dag grotendeels in de camper door, want tjonge jonge wat komt er een regen naar beneden. Gelukkig wordt het in de loop van de middag droog en lopen we nog even het dorpje in en kijken vanaf het strand naar de rots van Gibraltar, een vliegtuig dat daar landt en zien we de haven waar de overtocht naar Marokko begint.

De volgende dag is maandag en zijn alle winkels weer open. We maken een rondje langs een kantoorboekhandel, waar je bijna in verdwaalt. Spullen en hoeveelheden die je bij ons niet meer ziet worden hier blijkbaar nog in grote hoeveelheden gebruikt. Stapels schriften, multomapblaadjes, knutselpapier, schrijfblokken, het is enorm. We vinden gelukkig wat we zoeken en gaan door naar de volgende enorme winkel, EurAsia of in de volksmond, de Chinees! Iedereen die langere tijd in Spanje zwerft komt vanzelf een keer bij de Chinees terecht, het zijn een soort Actions maar dan groter en met nog meer zooi. Wij speuren ons een rotje, maar vinden uiteindelijk wat we zoeken, wegwerpservies voor onze welkomstborrel. Want ja hoeveel serviesgoed hebben we nou helemaal mee in de camper? In ieder geval niet genoeg om voor 24 mensen hapjes op te maken. Voor ons zelf nemen we nog ook wat dingetjes mee.

Dan de volgende winkel, de Lidl, ik stap naar binnen en het eerste dat ik zie is een bekend gezicht tussen de tomaten. Nee geen deelnemer van de reis, maar een oud collega! Hoe leuk is dat?! We staan lekker in de weg in het gangpad, (vreselijke hekel heb ik aan mensen die dat doen!) maar dit moet even. Ook zij staan op het punt om naar Marokko over te steken! Daarna laden we onze karren vol met hapjes en drankjes en buiten op het parkeerterrein praten we nog even verder met Jolien en Jan. Heel gezellig!

Dan storten wij ons in het verkeer, de omgeving van Algecieras (haven) is één grote bouwput, dus het kost wat moeite om er doorheen te komen. We rijden de mooie kustweg naar Tarifa en een halfuurtje later zijn we bij de camperplaats. Het is eigenlijk een slecht verzorgde CP, in ieder geval het terrein, kuilen, gaten en grote plassen, maar de omgeving vinden wij fantastisch. Nog geen 5 minuten lopen en we staan op het strand, waar Boris heerlijk los kan lopen. Het is daar altijd druk met kitesurfers, spectaculair om naar te kijken en het gebeuk van de golven te zien. We wandelen dan ook lekker op het strand naar Tarifa wat over het strand een 20 minuten lopen is en genieten in het zonnetje.

De volgende dag doen we dat nog eens, we zijn blij dat we onze winterjassen nog steeds bij de hand hebben. Het is guur en gelukkig schijnt het zonnetje, want we willen lunchen op een terrasje, dat lukt! Achter glas in de zon, genieten we van de lunch. Daarna is het over met de pret, de zon verdwijnt en het is echt koud als de wind ook nog meer aanwakkert. Over het strand worstelen we ons tegen de wind in terug naar de camper, maar ondertussen genieten we wel van de enorme hoeveelheid kitesurfers op het strand.

Op woensdag rijden we naar Gibraltar, naar de CP in de haven van La Linea de la Concepcion. We willen hier nog even de laatste dingetjes regelen voor de officiële start, want die is morgen. We komen op de CP al drie deelnemende campers tegen en er worden dus al de eerste verhalen gedeeld. Een beetje zenuwachtig, maar vooral met heel veel zin worden we door de deelnemers begroet en zin in deze mooie reis hebben we allemaal.

Dan houden de blog en vlog hier even op. We kiezen ervoor om onze aandacht helemaal op de groep te richten. Het maken van de vlog en blog kost ons altijd best wel de nodige tijd en dat vinden we zelf erg leuk, maar de groep gaat nu even voor! dus tot over een week of 6 !!

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

18 oktober 202517 oktober 2025

overnachten op de Mont Ventoux

11 t/m 18 oktober

Dit wordt een lastig verhaal, meestal komen de woorden om een stuk te schrijven vanzelf, maar nu niet! Eigenlijk kan ik alleen maar in superlatieven schrijven, want tjonge, jonge wat is de Mont Ventoux overweldigend mooi. Ik zal het toch proberen………………………..

We rijden op een mooie, zonnige dag de Mont Ventoux op! Het is nog redelijk vroeg, dus nog maar weinig verkeer. Natuurlijk is het overgrote deel van het verkeer fietsers. In alle soorten en maten, mannen en vrouwen in strak lycra, een gezin met kinderen, een man in spijkerbroek op een elektrische stadfiets en van heel jong tot best wel op leeftijd. Wij rijden rustig met de camper omhoog, dat telt niet voor iedereen, er zijn ook chauffeurs die als een dolle tussen de wielrenners door schieten. Als we bijna boven zijn komen er ook al fietsers naar beneden, die zijn vanmorgen vast al heel vroeg begonnen.

Het is echt bijzonder, wat een berg is dit! Wat een uitzichten, zeker als we éénmaal boven de boomgrens komen, het is hierboven bijna wit en we zijn zwaar onder de indruk! We vinden een parkeerterrein waar we de nacht door kunnen brengen. En dan snel naar buiten, Boris aan de lijn en lopen. Via een kiezelpad lopen we het laatste stuk naar de top. Dat gaat niet snel, we stoppen steeds om van het uitzicht te genieten en even uit te puffen, want het is behoorlijk steil.

Voor we het allerlaatste stukje lopen, gaan we nog op een traptrede zitten om van het uitzicht te genieten. We raken niet uitgekeken! Een stuk beneden ons komt een man naar boven gelopen met een imposante herdershond. Ik herken hem van de camperplaats en als hij boven is maken we een praatje. Zijn hond was al iets eerder boven en kwam bij ons om Boris zijn waterbak leeg te drinken. De man vertelt dat hij 7 uur gelopen heeft over 17 km! Wauw! Wat een prestatie en dan gaat hij ook terug lopen!

Wij lopen daarna de trap op en zijn dan echt op de top. Hier is het inmiddels een drukte van belang. De fietsers die boven aankomen houden hier pauze, er wordt flink gegeten en natuurlijk wil iedereen op de foto met zijn/ haar fiets! Het doet mij denken aan de sfeer in Santiago de Compostella, waar de lopers en fietsers van de camino zich verzamelen. Het is hier niet zo massaal, maar de euforie is er niet minder om.

Via de weg lopen we terug naar de camper, waar een mevrouw heel enthousiast op ons af komt gelopen. We herkennen dat inmiddels, als iemand zo resoluut op ons af komt is het naar alle waarschijnlijkheid een volger. Dat klopt in dit geval ook, Wilma begroet ons hartelijk en vindt het erg leuk om ons in het echt te zien, even later komt Theo er ook bij en is het al snel erg gezellig. Wij moeten nog even aan het werk om vlog en blog af te maken, maar spreken af om ’s avonds bij hun iets te drinken. Dat hebben we natuurlijk gedaan en ook dit was weer een gezellige ontmoeting!

We genieten volop van de waanzinnige vergezichten op de Alpen, de zonsondergang is fantastisch mooi en we zetten de wekker voor de zonsopkomst. Rob besluit te blijven liggen als de wekker gaat, ik twijfel. Toch ga ik eruit, dit maak je niet vaak mee en dus loop ik om iets over half 8 de berg weer op. Daar heb ik geen seconde spijt van! Wat is het mooi om de omgeving lichter te zien worden, zoveel tinten grijs en rose, het is niet te beschrijven zo mooi. Helemaal boven aangekomen is de zon al op, ik had eerder op moeten staan, maar toch geniet ik met volle teugen van het schouwspel.

Rond 9 uur ben ik terug bij de camper en ga met Boris lopen, Rob maakt ondertussen ontbijt en na de koffie, opruimen en Wilma en Theo gedag zeggen rijden we weer naar beneden. We willen de terugweg rijden voordat de massa wielrenners dat doen, want daar willen we niet tussen rijden, dat gaat namelijk zo idioot hard, dat is geen pretje. Het gebeurt gelukkig ook maar één keer, maar die gast blijft wel met een snelheid van 60 km per uur tegen de camper aanplakken.

We bezoeken een supermarkt en omdat het nog vroeg is brengen we ook een bezoek aan Saint-Remy-de-Provence. Het dorp waar Vincent van Gogh opgenomen is geweest, zijn oor afsneed en enorm productief was. Het is zaterdag, druk, veel gezinnen aan de wandel, toeristen, horeca en winkeltjes, voor mij is het allemaal teveel. De overgang van die prachtige berg naar dit ietwat mondaine plaatsje kan ik even niet handelen. Rob kan dat beter en geniet van de drukte.

We blijven niet al te lang want we moeten nog een overnachtingsplek zoeken. Al snel vinden we zo’n 10 minuten rijden buiten het dorp een parkeerterrein bij een bos. Het is hier op zaterdagmiddag een drukte van belang met wandelaars, maar naar mate de middag vordert wordt het steeds stiller en staan wij nog met 5 campers op het terrein. De volgende ochtend zijn de eerste wandelaars er al heel vroeg, grote groepen vertrekken met flinke rugzakken op de bossen in. Wij maken ons klaar om verder te trekken want vandaag willen we naar de Middellandse zee.

We vinden een mooie vrije plek op de vlaktes van de Camargue, dit waterrijke gebied, vol meertjes, moeras- en grasland, duinen en bossen is enorm groot. Het hele gebied waar wij staan is beschermd gebied. Wij dachten in eerste instantie dat Boris hier lekker los kon rennen, maar de bordjes geven aan dat hij niet buiten de paden mag. Al wij een rondje om gaan kan hij wel los want dan rent hij voor ons uit en kan hij toch even bewegen. De volgende dag pakken we de fiets en hobbelen over gravelpaden, oude asfaltstroken en zand naar Saintes-Maries-de-la-Mer. Het is prachtig om door dit vogelrijke gebied met talloze flamingo’s te fietsen. In het havenplaatsje met een klein oud centrum zijn toch nog redelijk wat mensen op de been. We zoeken een terrasje en genieten van een lunch in de schaduw, want we hebben nog steeds fantastisch weer en in de zon eten vinden wij te warm. Op de terugweg laten we Boris het eerste stuk uit de fietskar, we moeten door grote zandhopen en op de heenweg heeft Rob zijn fiets met kar en hond er doorheen getrokken, maar dat is gekkenwerk. Boris vindt het prima, blijft goed in de buurt, rent met ons mee tot de volgende zandhoop en gaat dan in de schaduw zitten kijken hoe wij ploeteren. Ook het laatste stukje naar de camper mag hij los, even de poten strekken van het gehobbel in de kar.

Als we net in bed liggen begint het te regenen, eerst zachtjes, dan heel hard, dan is het weer even stil en dan begint het opnieuw. We hopen allebei dat we morgen nog wegkomen! De ondergrond waar we op staan is dikke klei. Dat merk ik ’s morgens als ik Boris uitlaat, we zuigen vast in de klei en de 3 meter van de camperdeur tot op het wegdek, dat bestaat uit gravel, is het even stevig ploeteren. Terug bij de camper heeft Boris moeite om de camper in te komen, zijn poten zuigen helemaal vast. De rubbermatjes die wij voor de deur hebben liggen verdwijnen in de slijk als ik er op ga staan om mijn schoenen uit te doen. Daar zit zeker 5 centimeter klei aan vast. Voor ik naar binnen ga ruim ik eerst de matjes op, doe mijn schoenen in de garage en ga op mijn rubber klompen de camper in. Schoonmaken komt wel als we op een andere plek staan.

Dan komt het spannendste moment! Wegrijden zonder vast te komen zitten, we slippen even, maar Rob weet ons op het gravel te krijgen en we slaken allebei een zucht van verlichting! We rijden! Voorlopig is de zon ons goed gezind aan de Franse kust, dus blijven we nog even aan zee.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Geef een reactie Reactie annuleren

11 oktober 202511 oktober 2025

We vieren een feestje!

4 t/m 11 oktober

Als vlogger en blogger, ja dat zijn we inmiddels toch echt wel, zijn er zo van die mijlpalen. Dat heeft meestal met aantallen te maken. De eerste 500 volgers, toen 1000, daarna voor het eerst geld voor onze vlogs! Het zijn toch steeds aantallen waar we heel blij van worden. Na 2000, kwam 3000 en deze week was daar onze 4000ste abonnee, dus dank je wel! Voor het kijken, lezen, reageren en alle tips !! Jullie kunnen het niet zien, maar we glunderen er best een beetje van. Dus feest, hoera!

Uiteindelijk zijn we nog een dag in Saoû blijven staan. Ik voelde me niet zo fit, dus is Rob alleen met Boris op stap gegaan voor een wandeling van een uur. Boris kon weer los klimmen en klauteren en Rob die duidelijk geen jonge hond is moest af en toe op handen en voeten omhoog. Ze komen allebei weer opgefrist terug bij de camper. Het weer is nog steeds prima, al maakt de wind het wel lastig om buiten te zitten.

Dan is het na 3 nachten toch tijd om verder te trekken, want we hopen aan de kust te komen. Als we echter zoveel mooie plekjes blijven tegen komen kan dat nog weleens lastig worden. We rijden maar 15 minuten, komen door een kloof met tunneltjes, een dorp met veel wandelaars en dan in een dorpje met een serviceplek en hier kunnen we overnachten. Het servicen doen we onmiddellijk, want de wc’s zijn aardig vol en we kunnen ook wel wat water gebruiken. De plek zelf keuren we af, de bomen hebben laaghangende takken, er staan veel auto’s en geen campers. We rijden door naar onze volgende keuze.

We hebben in Park4night een aantal camperplekken in dit gebied uitgezocht, dus daar zit er vast wel een tussen die ons beter aanspreekt. In Puy-Saint-Martin vinden we een prachtig plekje! Midden in het dorp, het lijkt wel een voormalige camping. Mooie ruime plekken op het gras, voorzieningen en midden in het dorp. Boris en wij zijn wel toe aan een wandeling en we zijn nieuwsgierig naar de omgeving. We struinen door dit ozo Franse dorpje, smalle straatjes, gekleurde luiken, bloembakken, beetje nieuwbouw en uiteindelijk staan we op de top van het dorp, naast het Christusbeeld. Wat een uitzicht, het is hartstikke helder!

Terug op de CP worden we aangesproken door Marianne, een trouwe volger. Ze herkent ons en vindt het leuk om een praatje te maken. Haar man Hans komt er ook bij en voor we het weten hebben we hele gesprekken met elkaar. Hans en Rob hebben zelfs op dezelfde PA gezeten in Alkmaar! We hebben een gezellige klik met elkaar, er wordt heel wat afgekletst met zijn viertjes. Wij blijven er van genieten hoe enthousiast volgers zijn die we tegenkomen over wat we maken.

we vieren ons feestje, 4000 abonnees!!, op een terras

Na 3 nachten rijden wij weer verder, de wind blijft fris en we hopen eigenlijk op nog iets beter weer. Marianne en Hans geven ons de tip om naar Bédoin in de Provence te gaan. Tips zijn altijd welkom, dus dat wordt onze bestemming. We hebben een prachtige rit, alweer. We zien de eerste grote cactussen, pijnbomen en heel in de verte verschijnt de Mont Ventoux. Dit is duidelijk een toeristischer gebied, meer winkeltjes en kroegjes in de dorpen, maar dat vinden wij in deze tijd van het jaar niet erg, want echt druk is het niet. Net als in het vorige dorpje is de camperplaats in Bédoin dichtbij het centrum. Daar kunnen we echt van genieten, rugzak of tas mee en lopend een broodje halen, boodschappen doen, een wandeling door het hoger gelegen deel van het dorp en een biertje op een terras. We doen verder niet zo veel, Rob heeft een spier in zijn rug verrekt, dus alles kost wat meer moeite. Daarom is het dubbel zo fijn om dicht bij het dorpje te staan.

We hebben bij de tourist info ook informatie over de omgeving gehaald. De wandelroutes waar we om vragen krijgen we niet! Ze legt ons uit dat het jachtseizoen is begonnen en ze vertelt ons dat het absoluut niet veilig is om de bossen in te gaan. We zijn er even stil van! Ok dus niet de bossen in, nou willen we op dit moment toch niet echt ver, maar hier hadden we dus echt niet over nagedacht. We houden het dus maar bij korte wandelingetjes in de buurt en genieten enorm van het mooie weer. We lunchen buiten, kunnen zelfs een keer ’s avonds buiten grillen. Ondertussen denken we ook na over het vervolg van onze trip, op Polarsteps worden we door diverse mensen aangemoedigd om de Mont Vantoux op te gaan, dus dat wordt onze eerst volgende stop.

gaan we de top van de Mont Ventoux halen?

P.s. Het was lange tijd niet mogelijk om te reageren op de blog. We werden lastig gevallen en onze provider gaf aan dat we maatregelen moesten nemen. We hebben dan ook de mogelijkheid om te reageren afgesloten, maar dat is inmiddels 2 jaar terug en we gaan het gewoon weer proberen. Dus, als je iets wilt vragen, vertellen of delen dan kan dat weer! We horen graag van jullie. Reageren kan natuurlijk nog steeds ook onder de vlog.

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Geef een reactie Reactie annuleren

28 juni 20251 augustus 2025

De laatste blog van deze reis!!

21 t/m 28 juni

De Elbe nodigt uit voor een ritje op de fiets, dus de fietsen en hondenkar trekken we uit de garage. Het is een mooie tocht, veel groen, akkers, koeien, schapen en we zien zelfs een vos. We stoppen onderweg nog even om Boris te laten rennen en Rob even uit te laten puffen, we hebben tegenwind en regelmatig vals plat en dan is het met de hondenkar achter de fiets best even werken als het zo warm is. Op ons verste punt steken we over met een pontje en aan de voet van slot Seublitz eten we onder een enorme kastanjeboom een heerlijke pizza en een salade. Daarna lopen we nog een rondje over het terrein van het slot. Het doet bijna Frans aan, oude verweerde schuurdeuren, overwoekerde prieeltjes. Wij vinden het vaak allemaal zo netjes in Duitsland, maar dit slot kan ons met zijn rommelige uitstraling wel bekoren. We stappen weer op de fiets en trappen weer terug naar Meissen. Van verre zien we de dom van het stadje al liggen en des te dichterbij we komen des te imposanter wordt het.

De volgende ochtend pakken we alles weer in en rijden met de camper richting het stadje. Net buiten het centrum parkeren we de camper en maken een wandeling door het best wel stille stadje. Via allerlei trappen komen we boven bij de imposante dom, waar we bij de muren prachtig uitzicht over het stadje en de Elbe hebben. We zien overal bordjes en aanduidingen van de porselein fabriek en dan valt bij mij pas het kwartje, daar ken ik de naam Meissen dus van!

Voor we de stad uit rijden halen we een paar broodjes en langs de Elbe vinden we een plekje om te lunchen. We rijden 100 km, zonder waarschuwingslampjes!, en gaan dan op zoek naar een slaapplek. Het is druk, veel omleidingen, het schiet allemaal niet op. De eerste camping keuren we af, het is rommelig, de camper kan er nauwelijks in. We denken dat we verderop wel iets beters kunnen vinden. De volgende camping aan een groot meer is vol! Uiteindelijk komen we terecht op een CP in Eisleben, het mag de naam eigenlijk niet hebben, ok er is stroom en we kunnen het toilet spoelen. Het helpt natuurlijk ook niet dat het behoorlijk warm blijft, dan is een plak asfalt zonder bomen niet zo comfortabel. Verder dus maar weer, nu naar een echte camping in Oberwesel. Nou dat zullen we weten! Het begint inmiddels wel hilarisch te worden, onze hand van plekjes zoeken is momenteel zwaar ongelukkig. We komen op een echte gezinscamping terecht, waar het rammetje vol is, de plekken zijn klein. We zetten de camper op zijn plek, hangen Boris zijn riem om en gaan eerst maar eens wandelen en een rondje door het dorp lopen. Op het terras van een Grieks restaurant drinken we een biertje en zitten daar wel prettig. We willen stiekem gewoon niet terug naar de camping en besluiten op het terras een hapje te eten. Griekenland is tenslotte een mijlpaal in onze reis geweest. Uiteindelijk moeten we toch terug en gaan we naast de camper nog even aan het werk. Ik ga rond half 12 naar bed, maar doordat het buiten nog flink onrustig is, blijft Rob nog een tijdje zitten. Om Half 1 loopt hij het laatste rondje met Boris. Bij 3 caravans om ons heen staan nog ruim 20 mensen aan statafels te drinken, lallen en luide gesprekken te voeren. We hebben voor 2 nachten betaald, maar vertrekken de volgende dag. We gaan naar Nederland en hebben ’s morgens voor de zekerheid een CP in Limburg gebeld of er plek is, dat is er, dus huppakee, gas er op. Oja, de camper heeft geen kuren meer! Geen waarschuwingsberichten, geen knipperende lampjes en daar waar nodig trekt hij flink door en we kunnen dus ook gewoon weer inhalen! We snappen er niks van. Natuurlijk zijn we er blij mee, maar het vertrouwen is wel een beetje gedeukt, want blijft het nu ook goed!?

een goede traditie, terug in Nederland………….broodje kroket

In Limburg staan we in Heythuysen op een prima CP. We constateren inmiddels wel dat er in Nederland veel mooie, betaalbare plekken zijn. Het is hier ruim, prima sanitair en er is ruimte om met Boris te wandelen. Na een paar hele warme dagen trekken we nog wat verder voor een paar afspraken. Het is inmiddels wel het einde van weer een prachtige reis! Wat hebben we veel gezien en gedaan. Rustig aan door het mooie Frankrijk getrokken, italië was weer wonderschoon en het bezoek aan Nelleke en Giel in Apiro was heel bijzonder. Griekenland heeft al lang een speciaal plekje in ons hart en dat is deze reis alleen maar weer bevestigd. Mede door de bezoekjes, eerst aan de ouders van onze schoonzoon op Lefkas en daarna een paar dagen opgetrokken met Myran en Peter en hun Griekse groepsreis, een feestje!

veel moois gezien, lieve mensen ontmoet en genoten in Europa

Daarna werd het echt nieuw voor ons en daardoor ook wat onwennig, maar van Bulgarije en Roemenië hebben we echt te kort gezien. We gaan dus absoluut nog een keer terug, want mooi en bijzonder was het zeker. Hongarije werd al weer wat gewoner, maar we zijn er, omdat het zo warm was, doorheen gescheurd. In Slowakije begon de pech met de camper en dat heeft het laatste deel van onze reis toch wel behoorlijk beïnvloed. De omvormer was al gesneuveld en toen de versnellingsbak ook nog problemen begon te krijgen werd het lastig om ons te richten op mooie plekjes. Natuurlijk waren die er zeker nog wel, Dresden en Meissen waren zeker de moeite waard.

gelukkig hebben we de camper rijdend naar Nederland gekregen

Nu in Nederland dus nog even rustig wat mensen bezoeken, op mooie CP’s de reis laten bezinken en dan op naar Noord Holland, waar we de kinderen weer kunnen knuffelen, familie en vrienden bezoeken en een oogje in het zeil houden bij Rob zijn moeder, zodat Rob zijn zus rustig op vakantie kan. Wij mogen een maand op een heel fijn huis passen en daarna…………………………..we zien het wel. Waarschijnlijk in het najaar nog een korte trip! Tot dan!!

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

14 juni 202514 juni 2025

(motor)Pech achtervolgt ons

7 t/m 14 juni

We verlaten Sapanta en na een paar uur rijden verlaten we ook Roemenië. Dit is een land waar we allebei nog wel eens terug willen komen. Ik ben meteen enthousiast, ik kan zo genieten van alles om me heen, de kleine dorpjes, de Roma’s die we overal tegenkomen, het oude boeren leven. De mensen zij hartelijk, vriendelijk en ook al spreken we elkaars taal niet, we worden op straat gegroet met een knik, de hand omhoog of zoals we inmiddels geleerd hebben, buna ziua of salutari! Rob heeft er aanvankelijk wat langer voor nodig, we zien geen zee en de bergpas die we zo graag wilden rijden, de Transfagarasanpas, was nog niet open. Inmiddels hebben we van verschillende mensen gehoord dat ze de pas de afgelopen dagen hebben gereden dat het nog mooier is dan ze gehoopt hadden en veel beren hebben gezien, Inmiddels wil Rob ook terug, we moeten die pas een keer rijden!

We verlaten Roemenië en rijden Hongarije binnen, na 20 km stoppen we bij camping Kerekestelep met thermaal baden, deze tip kregen we van de Oostenrijkers op de vorige camping. We hebben het bloedje warm, de thermometer tikt in de schaduw 34 graden aan. Vooral voor Boris is dit afzien. Hij beweegt nauwelijks en een rondje om zijn behoefte te doen wil die liever ook niet. Een paar keer per dag maak ik hem nat met bakjes water, dit vindt hij niet echt leuk,maar hij moet afkoelen. ’s avonds wordt het zo’n 22 graden, gelukkig koel genoeg om te slapen en met de maxxfan aan helpt dat goed. Een groot voordeel van deze camping is het zwembad met thermaal bad. Wat een genot om het zwembad voor ons zelf te hebben. De camping is zo goed als leeg, dus druk is het niet in het zwembad. We hebben gezellige Belgische buren waar we wat mee drinken en leuke gesprekken mee voeren.

Na 2 nachten houden we het voor gezien, de temperatuur gaat de komende dagen iets naar beneden om vervolgens weer flink te stijgen. Wij kiezen eieren voor ons geld en gaan rijden tot we gezondere temperaturen hebben. Helaas dient na de kapotte omvormer een nieuw probleem zich aan, een veel groter probleem. De motor geeft storing aan! De automatische versnelling van 4 naar 5 en van 5 naar 6 houdt in. Er lijkt geen vermogen te zijn en op de display is bij het starten steeds een waarschuwing te lezen. Het is dus goed opletten met optrekken en inhalen, want het kost echt meer tijd voordat de versnellingsbak doorschakelt.

Het is sowieso een bijzondere rit, we beginnen om half 10 met 32 graden en zien gaandeweg de temperatuur zakken naar, 28, 24, 20 en uiteindelijk door een regenbui is het nog maar 16 graden! We hebben zover gereden dat we Hongarije alweer uit zijn en aan de andere kant van de Donau een plekje vinden in Slowakije. Een vrije plek naast een restaurant Kopa, waar we voor een paar euro mogen staan en ze hebben een lekker biertje en als we gegeten hebben haalt Rob er zelfs een espresso. ’s Nachts zijn we er helemaal alleen, heerlijk weer even zo’n plekje. We redden het wel even zonder stroom en blijven nog een dag. De temperatuur is inmiddels gestegen naar 24 graden, dus na de lunch gaan we met zijn drietjes op pad. Boris loopt het grootste deel van de wandeling los en is het eerste half uur zo dartel als een jong veulen. Door de warmte heeft hij veel tekort beweging gehad en dat haalt hij nu in. Het is grappig om te zien wat een gekke sprongen hij maakt, een struik induikt, om vervolgens een stuk verderop weer tevoorschijn te springen, in ieder holletje zijn neus steekt en gekke bokkesprongen maakt.

We lopen naar een sluizencomplex in de Donau waar we gisteren met de camper over heen gereden zijn. Ik ga daar met Boris op een bankje zitten en Rob bekijkt het sluizencomplex, helaas is het informatiecentrum gesloten op deze tweede pinksterdag. Wel gek, het is er druk met dagjesmensen, maar het infocentrum is altijd dicht op maandag, Pinksteren of niet. Terug lopen we een iets andere route, Boris inmiddels in een wat rustiger tempo en na 2 uur wandelen zijn we weer terug bij de camper.

Rob heeft zich gestort op het motorprobleem en heeft een vermoeden wat er aan de hand is. Het lijkt ook bij FIAT een bekend probleem te zijn, maar die vinden blijkbaar een terugroepactie niet noodzakelijk. Op dinsdagochtend belt Rob eerst met onze camperdealer om in ieder geval het euvel te melden en daarna rijden we naar Bratislava, daar zit een truckservice van FIAT en onze hoop is dat ze daar iets voor ons kunnen betekenen. Ze zijn erg behulpzaam en de man aan de balie spreekt gelukkig goed Engels, vandaag is er geen technische man, maar morgen om 16 uur is er tijd om naar de motor te kijken. Dit geeft ons in ieder geval wel een beetje hoop, want dat we er zachtjes gezegd van balen, mag duidelijk zijn!

2 km verderop is camping Bratislava, dus boodschappen doen en dan installeren we ons daar. Een echte stadscamping, beetje rommelig, maar wel leuk. Het lawaai van het verkeer nemen we maar op de koop toe, net als de koude douche, trouwens. We vermaken ons de rest van de dag met de was, lezen, lekker buiten eten en bedenken wat we morgen in Bratislava gaan doen.

De camper staat goed in de schaduw, dus vertrekken wij ’s morgens op tijd zonder Boris, met de tram richting stad. We dwalen wat rond, zien mooie gebouwen, o.a. het presidentieel paleis met een parkachtige tuin, de blauwe kerk, maar we kunnen het niet zo goed vinden in deze stad. Ik koop wel eindelijk weer eens een ansichtkaart en onderzetter voor mijn verzameling. In Bulgarije en Roemenië heb ik dat niet kunnen vinden. Onder een paar machtige bomen vinden we een fijne lunchplek en gaan dan weer terug naar de camping. Boris ligt als we de deur open doen in een diepe slaap en moet zich eens goed uitrekken voor hij ons begroet.

’s middags om 16.00 uur wordt Rob in de garage verwacht en ze bellen zelfs of hij eerder wil komen, gelukkig hadden we alles al opgeruimd, dus binnen 5 minuten rijdt Rob de camping af. Boris en ik blijven met de stoelen, water en een boek achter op de camping. Er wordt in de garage bevestigd wat Rob al had bedacht. De versnellingsbak is niet goed, ze hopen met een update van de software het probleem te verhelpen. Na ruim een uur is Rob weer terug op de camping. Er is in de garage ook aangegeven dat als dit niet afdoende is er een nieuwe versnellingsbak in moet!

De volgende ochtend gaan we hoopvol op weg, we hebben een mooi plekje in de natuur uitgezocht, waar fietspaden zijn. We hebben weinig gefietst deze reis, dus daar hebben we wel zin in. Helaas na 23 km komt er op het dashboard alweer een melding dat de motor nagekeken moet worden en Rob gaf al aan dat het nog steeds niet goed is. We stoppen bij een benzinepomp draaien om en gaan terug naar de garage. Ze zijn super hulpvaardig en de camper mag meteen de werkplaats in, wij niet, maar dat heeft ook weinig zin, want deze mannen spreken geen Engels of Duits. Gelukkig is de baliemedewerker van gisteren er vandaag ook en die blijft in de buurt om te vertalen tussen de chef werkplaats en ons. Ze constateren dat het echt een nieuwe versnellingsbak moet worden. Op onze vraag of dat hier lukt verdwijnen ze samen om dit uit te zoeken. Ondertussen proberen wij te bedenken wat we willen, vervangend vervoer? Wachten op een nieuwe versnellingsbak? Na een minuut of 10 is het antwoord dat ze uiteraard kunnen bestellen maar dat er niet aangegeven kan worden hoe lang dit duurt. Ze geven wel aan dat we naar Nederland kunnen rijden, maar de vraag is of we dat willen? We bedanken de mannen hartelijk en stappen ietwat uit het lood geslagen in de camper.

we zijn vriendelijk geholpen bij de FIAT garage in Bratislava

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

17 mei 202519 mei 2025

Stage lopen en naar een nieuw land, Bulgarije!

12 t/m 19 mei

Na een dagje zijn we ook aan camping Ouzouni Beach gewend, want ook al vinden we de camping in eerste instantie erg “recht”, het is er super schoon, er is vriendelijk personeel, we kunnen heerlijk op het strand wandelen met Boris, dus niets meer te wensen. We zorgen ervoor dat de vlog en blog op tijd klaar zijn, want als op vrijdag de groep van Endless on Wheels binnenkomt worden we opgeslokt in het ritme van een groepsreis. Natuurlijk eerst even een warme begroeting met Myran en Peter, fijn om elkaar op deze plek te zien en wij de gelegenheid krijgen om te proeven van de groepsdynamiek. Met Peter en Myran zetten we nog een paar puntjes op de i, want we gaan het nog een keer proberen! Januari 2026 komt er een ingekorte reis naar Marokko, voor diegene die niet zo lang van huis willen of kunnen. Natuurlijk wel met alle hoogtepunten van dit mooie land. ’s avonds nemen we de tijd om dit tijdens een etentje te bespreken. Heb je belangstelling? Ga naar de website endlessonwheels.com voor meer informatie. Er zijn nog een paar plekken vrij.

Er is dus naast de gezelligheid veel te bespreken en we draaien een paar dagen met deze Griekenland groepsreis mee. We maken een toer met auto’s en een busje over Sitonia, de middelste vinger van Chalkidiki, weergaloos mooi. Prachtige baaien met witte stranden, rotspartijen, veel groen en regelmatig zicht op de berg Athos op het schiereiland Oros Athos. Op dit schiereiland wonen zo’n 1800 monniken en alleen mannen mogen hier komen. Wij bezoeken dit dus niet, maar genieten wel van het spectaculaire zicht op de berg Athos.

We genieten onderweg ook nog van een heerlijke lunch, al met al een fantastische dag, met een gezellige groep mensen en mooi zonnig weer. De dag erna gaan we met de hele groep fietsen, wij bieden ons aan als hekkensluiter/bezemwagen, als we dan toch stage lopen willen we ook graag iets doen. We fietsen naar een binnenzee over zand en gravelpaden en zien daar grote groepen flamingo’s, indrukwekkend om te zien, we stoppen dan ook regelmatig om te kijken en de nodige foto’s te maken. Afgelopen nacht heeft het flink geregend en dat zullen we merken ook. De zandpaden zijn kleipaden en er is met de fietsen lastig door te komen. We keren om en gaan op weg naar de lunch. Gelukkig doen alle fietsen het nog en als we na een halfuurtje trappen bij het restaurant komen voor de lunch kunnen we er weer om lachen. We zitten dan ook op een geweldige plek, buiten aan de haven, mooi gedekte tafels en supervriendelijk personeel. Als het eten op tafel komt is het feest echt compleet. Wij hebben nog nergens zo lekker gegeten als hier. Er komt een grote hoeveelheid voorgerechtjes op tafel, gebakken feta, gevulde paprika, natuurlijk tzatziki en salade, het is een festijn van heerlijkheden. Binnen mogen we een hoofdgerecht kiezen, maar dat worden kleine porties want we zitten al behoorlijk vol.

op pad met de fietsen naar de flamingo’s

Terug op de camping is er uitleg over de rit van morgen en daarna een gezellige afsluiting met muziek. Het wordt abrupt afgebroken want de lucht wordt steeds zwarter en er klinkt gerommel in de verte. Ook wij gaan morgen weer rijden en het is wel zo prettig de spullen zo droog mogelijk op te ruimen, dat geldt ook voor de groep, dus iedereen gaat aan de slag.

De volgende ochtend is de groep van Endless on Wheels al op tijd vertrokken, zij hebben een lange reisdag. Wij doen het iets rustiger aan en tussen de buien door nemen we nog een douche, ruimen de laatste spullen op en vertrekken dan richting Bulgarije! Een nieuw land om door heen te reizen, al zijn we er 37 jaar geleden al eens geweest. Toen mochten we er alleen door heen rijden, vooral niet stoppen en veel militairen onderweg.

Vlak voor de grens vinden we nog een vrije plek voor de nacht, naast de Truma rivier en mooi in het groen. We horen nog wel wat geraas van de weg, maar we slapen goed. Gisteren veel regen, maar de dag van vandaag heeft een mooie blauwe lucht en als we aan de koffie zitten komen er gezellig koeien voorbij. Het zijn er zeker wel 50 en ze lopen in kleine groepjes lang de camper. Het laatste plukje koeien wordt opgedreven door een herder en zijn 3 honden, een mooi gezicht!

Opruimen en alles vast en op zijn plek, luiken dicht, lades op slot, iedere reisdag heeft zo zijn vaste routine voor we kunnen vertrekken. Het is nog maar een kwartiertje tot de grens en dan zijn we in Bulgarije, nu helemaal geen grenscontroles meer, we zijn in een nieuw land! Net als het laatste stuk Griekenland is het hier ook mooi groen, bergen om ons heen en onnoemelijk veel klaprozen. Dat begon al in het zuiden van Griekenland en zal nog wel even zo doorgaan, want in Nederland bloeien ze pas in juni. Dus misschien wel 3 maanden klaprozen! Ik vind ze zo mooi!

We gaan meteen op zoek naar een bank en een bakker. De bank vinden we snel, het is toch wel handig om Levs te hebben. Al zijn de transactie kosten wel schrikbarend hoog, op een bedrag van 250 euro betalen we 30 euroy transactiekosten! Dat moet de volgende keer anders. Brood kopen wordt lastiger, pas bij poging 3 vindt Rob een brood. Het is nog even zoeken hoe dat werkt met brood kopen in Bulgarije, maar daar gaan we vast nog wel achter komen.

We rijden naar het Rila klooster, een highlight in Bulgarije. Het is een enorm complex, opgebouwd door de volgelingen van een fransman die zich bekeerde tot het Bulgaars orthodoxie. Deze volgelingen bouwden na zijn dood dit klooster in de 10de eeuw. Het is goed onderhouden, groot, indrukwekkend en ligt op een prachtige plek in de bergen.

We ervaren meteen dat men andere gewoontes heeft dan wij en dat is natuurlijk ook grappig om te ervaren. Het klooster is gratis, maar wil je naast de poort parkeren dan is het 11 euro, we mogen hier met de camper ook overnachten, 40 euro! 100 meter verderop is nog een parkeerterreintje, gratis! Tja we zijn Hollanders, he! We rijden dus 100 meter terug en parkeren daar de camper. Wel grappig dat het hulpje van de parkeerwacht Nederlands spreekt, of eigenlijk Vlaams, hij heeft in Leuven gestudeerd. Hij vertelt ons dan ook dat de parkeerplek 100 meter verderop gratis is. We lopen zeker wel anderhalf uur door het kloostercomplex waar vandaag de dag nog zo’n 60 monniken wonen.

Daarna rijden we dezelfde weg terug, naar het dorpje Stob. Rob heeft gelezen dat hier een piramide is en een mooie wandeling daar naar toe. Deze bewaren we voor morgen, de dag schiet al aardig op, Rob loopt een rondje met Boris en geniet dan van een biertje in de zon en houdt toezicht op 4 zwerfhonden en Boris. Die is dikke maatjes met één van de honden en kan zich even helemaal uitleven. Ondertussen zit ik achter de laptop, filmpjes uitzoeken en klaar zetten, foto’s bekijken en vooral naar de prullenbak verplaatsen, alleen de mooiste blijven. Als dat klaar is ga ik ook even naast Rob op het bankje zitten, genieten van het zonnetje.

De volgende ochtend maken we de wandeling naar de piramide van Stob. Het zijn een paar flinke erosiehellingen, die fantastisch mooi zijn uitgesleten en waarop verschillende rotsblokken liggen. Die zullen ergens in de komende eeuwen naar beneden vallen. Het is in eerste instantie een makkelijk pad, waar zo te zien ook nog wel eens een stevige auto of tractor op rijdt. Daarna wordt het pad smaller, steiler en dus regelmatig stoppen omdat het flink omhoog gaat. Dat is geen enkel probleem er staan veel bankjes en de uitzichten zijn waanzinnig mooi. Boris rent los heen en weer en als hij verder is dan wij en dat is constant, ligt hij bij een bankje of struik braaf op ons te wachten. Na een uur zijn we boven en genieten van het fenomenale uitzicht, het werk wordt beloond! Dan weer terug naar beneden, ik met mijn stokken rustig aan, Rob en Boris sneller, maar ze wachten heel lief op me. Nog even een stukje de drone in de lucht, boven ging dat niet omdat het te hard waaide.

Beneden aangekomen koop ik bij de entree nog een souvenir voor de moeder van Rob, maken we nog een praatje met de mevrouw die voor de honden en de entree zorgt. Zij spreekt goed Engels en dan is een praatje gewoon gezellig! Het is tijd om te lunchen, opruimen en dan rijden we naar onze volgende bestemming, Plovdiv. Een flinke rit, zeker omdat er aan de weg gewerkt wordt en dat kost ons een uur extra. We zijn best gaar en er is geen personeel, wel in het restaurant, maar dat lijkt een andere business. Via de telefoon lukt het Rob om toch binnen te komen, het blijft wel een dag met hindernissen. Ons internet wil niet goed, mijn telefoon heeft kuren na een update en als we gegeten hebben in het reataurant en terug zijn bij de camper staat er iemand heel boos te doen. Wij hebben plek A4 gekregen en deze man heeft A4 gereserveerd. We moeten vertrekken, nu, onmiddellijk, hij staat bijna te stampen bij Rob. Gelukkig is Rob te moe om boos te worden, wij verzetten de camper (er zijn nog zeker 30 lege plekken! maar hij moet en zal op A4!) en zijn toe aan koffie. Rob stort zich op het internet en mijn telefoon. We liggen vroeg in bed en worden ’s morgens fris en fruitig wakker en zwaaien de boze meneer uit, die weer vertrekt!

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

10 mei 202510 mei 2025

Van Lefkas naar het binnenland

4 t/m 11 mei

We hebben op Lefkas op de valreep nog een gezellige middag hebben met volgers Jan en Ada. Ja, wij werden weer herkent! Zij hebben een sup mee en Rob mag dat wel even proberen. Natuurlijk lukt dat niet in één uurtje, maar Rob geniet er wel van. Na 3 keer koppie onder vindt hij het voor nu wel genoeg.

Het wordt inmiddels tijd om weer verder te trekken. En hoe dol we ook zijn op de kust van Griekenland, het binnenland willen we zeker niet overslaan, want ook dat is wonderschoon, een stuk stiller en heeft adembenemende natuur. Op aanraden van Marijke en Peter rijden we naar de regio Tzoumerka met stadje Pramanta als bestemming, een bergachtig gebied waar het nog redelijk stil en ongerept is. Er leidt een prachtige weg naar toe, maar……………………………..die is afgesloten! We komen een heel eind hoor, maar opeens kunnen we niet verder en worden een andere kant opgestuurd. Even verderop parkeren we de camper en gaan puzzelen, wikken en wegen. Rijden we enorm om en gaan over echt smalle wegen proberen in Pramanta te komen of zoeken we in dit gebied andere mooie plekjes en maken we het onszelf niet moeilijker dan nodig is? De dag schiet ook al aardig op, dus hakken we de knoop door en laten Pramanta voor wat het is en vinden we na een klein halfuurtje en veel bochten het kleine bergdorpje Patero. Eerst maar eens de benen strekken en een rondje lopen, Boris kan los en huppelt als een blij ei met ons mee. We verbazen ons over het dorp, muurtjes van grote keien zijn pas gerestaureerd, moestuinen liggen er goed verzorgd bij, er is een byzantijns kerkje met borden met informatie, maar er is niemand! We zien één auto in redelijke staat en een paar auto’s die al een paar decennia niet meer rijden, er hangt wasgoed, maar er is niemand!

Na onze wandeling gaan we op een bankje in de zon zitten, genieten van de namiddag en gaan dan de camper in om te koken. Dan komen er zowaar wandelaars voorbij, een auto en nog één en nog een paar mensen. Even later komt er een mevrouw naar ons toe om te vragen of we een hond kwijt zijn, maar aan Boris zijn geblaf weet ze al dat wij hem nog hebben. Ik maak een praatje met haar en ze vertelt dat ze nu al voor de vierde keer een hond in het dorp vindt die hier waarschijnlijk door een baasje is achtergelaten. Ze heeft er een paar kunnen herplaatsen. De honden moeten hier weer weg want er is een dorpshond en die duld geen andere honden in het dorp. We maken een gezellig praatje, ze geeft me zelfs een tas met sinaasappels en citroenen en op mijn vraag of het ok is dat we hier overnachten reageert ze enthousiast, zeker! fijn dat jullie er zijn. Hartverwarmend! Ze vertelt dat ze hier is komen wonen voor de rust en de stilte en met 7 inwoners en zomers 50 zal dat wel lukken. Een lieve dame en de sfeer is ook weer zo anders dan op Lefkas!

De volgende dag beginnen we met een wandeling naar de Trifki waterval, in het begin begeleid door loslopende honden en honden achter hekken. Boris is duidelijk niet gewend aan het gedrag van deze honden, ze sturen hem weg, maar Boris wil toch vooral even spelen. We laten hem los lopen want aan de lijn is dit niet te doen en hij moet wel weg kunnen lopen. Als wij maar gewoon door lopen blijft hij redelijk in de buurt. Na een minuut of 5 hebben we het kabaal van hondengeblaf achter ons gelaten. Er zitten toch wel zielige exemplaren tussen hoor, sommige aan de ketting, maar ook magere exemplaren die duidelijk het gevecht om eten niet kunnen winnen en dat is ze goed aan te zien.

ver onder ons de rivier, waar ook de waterval moet zijn

Wij lopen verder, er is langs de rand van het pad genoeg schaduw voor Boris en dat zoekt hij ook goed op. Dat doet hij ook als hij op ons wacht, altijd in de schaduw, slim hoor! We hebben ons duidelijk niet goed voor bereid. Rob heeft even snel gekeken en gezien dat het 1 kilometer is, maar dat blijkt hemelsbreed te zijn. De eigenlijke wandeling is 5 km en dat zou prima te doen zijn, maar we dalen en dalen en dalen! De omgeving is prachtig, grote rotsformaties om ons heen, vogeltjes die fluiten en prachtige vergezichten. We komen bij de eigenlijke toegang van de waterval, tot hier mag je met de auto, verder moet je lopen, wij hebben er dan al een flink eind op zitten. Na nog een paar bochten kunnen we diep beneden ons de rivier zien en de waterval is nog een kilometer verder, nog meer dalen. We besluiten dat het goed is zo. Het loopt tegen lunchtijd en met één appel op zak en een klein flesje water voor ons drieën is dat niet verstandig. Naar beneden gaat goed hoor, maar terug omhoog, zonder eten, niet te doen! Het is even slikken voor onze ego’s, maar dat moet dan maar. We genieten wel van het indrukwekkende uitzicht, geven Boris water en onszelf een klein slokje en dan terug. Het is 3 kwartier lopen met een paar gemene steile hellingen, heen leek dat best mee te vallen (haha), ondanks dat we de waterval niet gehaald hebben was het toch een fijne wandeling! We lunchen buiten op een muurtje onder een enorme plataan midden in een dorpje, waar het ook weer zo vredig stil is en mensen hun hand opsteken als ze voorbij komen.

Na de lunch rijden we een prachtige bergpas naar beneden om een Romeinse brug te zien, de brug stelt niet veel voor, maar de weg naar beneden is waanzinnig mooi. Rob geniet van het sturen en ik van de vergezichten. Al merk ik ook dat naarmate ik ouder word, ik het af en toe ook wel spannend vindt, maar gelukkig heb ik dat er wel voor over. We besluiten om terug te rijden naar Patero om daar nog een nacht te staan. Weer komt er iemand bij de camper een praatje maken, dit keer gaat Rob naar buiten. De man heeft net zijn schoonmoeder naar huis gebracht, zij is één van de 7 bewoners van het dorp. Wij hebben het vermoeden dat hij even wil weten wat voor vlees hij in de kuip heeft en dat vinden wij alleen maar logisch. Ook hij geeft aan dat we welkom zijn!

Het weer slaat om, regen, het wordt dus tijd om verder te trekken. We hebben wel bedacht dat we zeker nog een keer langer in deze regio willen rondtrekken, misschien met een kleinere auto? Maar dat is voor later, nu rijden we verder naar het noordoosten. We hebben eind van de week een afspraak met Myran en Peter van Endless on Wheels op Chalkidiki. Dat is nog een aardig stuk rijden, dus toch maar wat snelweg, met een overnachting in het kleine plaatsje Neraida. Een mooi plekje aan een meer, een heerlijke pizza in een mooi restaurant en een rustige nacht. Even de overweging om in de buurt brood te halen en hier weer terug te komen, maar ook hier regen en grijze luchten.

Prima weer voor een reisdag! Weer overwegend tolwegen, tot aan Thessaloniki. Het hondenvoer raakt op, dus een dierenwinkel bezocht Rob bezoekt nog even een Mediamarkt voor een nieuwe harde schijf en dan snel de stad weer uit. Het Griekse verkeer, vooral in grotere plaatsen en steden is chaos! Dubbel parkeren? Heel gewoon! Instappen en dus je portier open gooien? Vooral niet om je heen kijken of het kan! Met 3 auto’s op 2 rijbanen of het verdrijvingsvlak als rijstrook gebruiken? Zeker, waarom niet! Voor ons wegwezen dus, we hebben helemaal geen zin in die chaos. Het is nog helemaal niet zo laat, tijd genoeg om verder te rijden naar Halkidiki, de zon schijnt weer en wij hebben wel zin om weer naar de kust te gaan. Onderweg nog even naar een supermarkt want onze koffie raakt op en we zijn erg gehecht aan ons eigen merk. Het is af en toe echt zoeken, maar vandaag heb ik mazzel. Ze hebben de grote verpakkingen en in de aanbieding, dus ik neem de hele voorraad mee. Voor de komende weken hebben we koffie!

Aangekomen op camping Ouzouni Beach in Nea Poteidaia waar we hebben afgesproken met Myran en Peter kijkt de dame bij de receptie wel even bedenkelijk. Het is redelijk vol, wij hebben er geen seconde over nagedacht dat we misschien hadden moeten reserveren! Het is een camping waar veel groepen komen, nu de NKC, maar de ACSI komt ook nog en de groep van Endless komt ook! Niet allemaal tegelijk, maar toch. Gelukkig is er voor ons ook plek, morgen nog wel even verkassen naar een andere plek, maar we kunnen hier zeker wel een aantal nachten blijven. Het is een keurige recht toe, recht aan camping. We moeten er erg aan wennen, we hebben het liever een beetje rommelig. We worden wel weer meteen herkend, haha, dat maakt natuurlijk veel goed! Waarschijnlijk wordt dit onze laatste lange stop van deze reis. Dus de fietsen er uit, kleed voor de deur, lichtjes aan de luifel en we gaan er gewoon van genieten!

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

3 mei 2025

Onze laatste kilometers op de Peloponnesos

26 april t/m 3 mei

Het praktische dwingt ons om op te vertrekken, het water raakt op, de wc cassettes zitten bijna vol, dus na 3 nachten op deze mooie plek vertrekken we weer. Het is nu tweede paasdag en de Grieken trekken er massaal op uit. Dat klinkt heftiger dan het is, maar er is aanzienlijk meer verkeer op de weg. Neem daarbij smalle doorgangen in dorpjes en dan weet je dat we een gemiddelde van 50 km per uur nauwelijks halen. Dat geeft natuurlijk wel tijd om te genieten van de vergezichten. Het eerste stuk van onze etappe rijden we naar een toeristische attractie toe, de grotten van Diros, het is hier enorm druk en wij slaan dit dus maar over. We rijden wel weer een prachtige etappe, langs de baai van Itilo. We komen begin van de middag aan in Stoupa en hopen maar dat er plek is op de camping, maar daar hadden we ons niet druk om hoeven maken, er is plek genoeg.

Stoupa vanaf een terras, waar we ’s avonds eten

Stoupa heeft camping Kalogria midden in het dorp, je loopt zo het dorpje in en langs de boulevard. Het is niet echt mooi weer, maar goed genoeg voor een wandeling en in een winkeltje koop ik een nieuwe hoed, daar zocht ik al een tijdje naar en nu vind ik iets wat ik mooi vind. Binnen 5 minuten ben ik hem al kwijt want een windvlaag rukt hem van mijn hoofd. Snel het strand op waar die tussen een paar grote kiezels klem ligt, hoed gered! Aan het eind van het dorp begint het te regenen en schuilen onder een afdak. Juist op dat moment belt onze zoon, dus nemen we de tijd om even bij te praten. Heerlijke momentjes, want al dat reizen van ons is leuk, maar het missen van vooral de kinderen, dat is soms best pittig. Terug op de camping maken we de was af, gelukkig hebben ze hier waslijnen onder een overkapping, dus eind van de middag is alles weer droog en hebben wij een fris bed. Op de camping loopt ook de oma van de familie rond, het bedrijf is al generaties lang in de familie. Oma is herstellende van een gebroken heup en wordt overdag naar de camping gebracht zodat kinderen en kleinkinderen een oogje in het zeil kunnen houden. Als ze na haar middagdutje haar huisje uitloopt struikelt ze en de zoon die toe snelt krijgt haar niet alleen omhoog, dus Rob gaat er naar toe om te helpen. Ze heeft een stuk vel los hangen en een verbandtrommel lijkt er niet te zijn. Met alleen watten en Betadine gaat dit niet goed komen. Gelukkig hebben wij wel een redelijk gevulde EHBO trommel en verbinden we haar onderbeen. De mannen zijn blij met ons en wij helpen graag. Ze gaan later toch nog maar even naar de dokter waar ze een tetanus injectie krijgt. Verder valt de schade gelukkig mee.

Als we de volgende dag vertrekken moeten we beloven niet weer 16 jaar te wachten voor we terug komen, zo lang geleden zijn we hier ook geweest. Het is echt een leuke familiecamping, beetje rommelig,( houden wij van) en het sanitair is duidelijk aan een update toe, maar het is een fijne plek! Van Stoupa rijden we naar Kalamata om naar de markt te gaan, maar we zijn natuurlijk weer te laat vertrokken en de parkeerruimte rondom de enorme markt is afgeladen vol. Doorrijden dus maar, boodschappen doen en weer verder. We vinden een plekje in Zacharo, maar dat vind ik niks, ik weet eigenlijk zelf niet waarom, maar we rijden toch nog maar even verder. Niet zo heel veel verder zetten we de camper dicht bij de zee neer, in de schaduw van een paar bomen. Ik strijk neer op bed met een boek en Rob gaat op stap met Boris. We staan op dit parkeerterrein met zo’n 5 campers, alleen onze buurman in zijn VW Caddie is een bijzondere, hij slaapt waarschijnlijk in zijn auto en heeft om 23.30 uur zijn radio nog flink hard staan. Wanneer we vlak daarna naar bed gaan racet er een auto knetterhard heen en weer, gillende meiden op straat, als die vertrokken zijn scheurt er een motor voorbij, die 20 km verderop nog te horen is, lijkt het. Als om 6.30 onze buurman in zijn Caddie vertrekt is het al met al best een onrustig nachtje, maar dat hoort soms ook bij het vrij staan. Het is bijna altijd prima, maar nu wat minder.

Voor één nachtje was dit prima, maar we rijden verder omdat we een leuk plekje weten In Arkoudi. Wij volgen een stuk van de route uit de Endless on Wheels inspiratiegids, een deel van de stops kennen we van onze eerdere vakanties in Griekenland. De stop waar we nu naar toe gaat komt ook uit deze gids en het is een fantastisch plekje. In het badplaatsje Arkoudi is een camperplek voor 4 campers, maar er kunnen er ook prima 6 staan, haha! Het is natuurlijk ook de tijd om geld te verdienen. De CP ligt aan het eind van een weg, de bewoners uit de straat gebruiken de rotonde van de uitbater om te keren. Het is echter nog zo stil in dit badplaatsje dat dat verder allemaal prima is. Er is een kleine supermarkt waar we wat boodschappen doen, een Griekse onderzetter voor onze verzameling en wierookspiralen tegen de muggen en zo nog wat spul. Verder maken we strandwandelingen waar Boris flink kan rennen. De camper staat op zo’n beetje het allermooiste plekje dat we kunnen wensen, zicht op zee. Wat zullen we dat gaan missen als we het binnenland in gaan rijden! Dat is nog niet zover, dus nog even genieten.

Na 2 nachtjes rijden we verder naar Olympia, daar zijn we nog nooit geweest en we komen er nu langs, dus een goede gelegenheid om hier naar toe te gaan. Olympia is een uitgestrekt opgravingsveld, op de plaats waar om de vier jaar de olympische Spelen in de klassieke oudheid werden gehouden. Het is een prachtige groene vallei waar Olympia in ligt, vol met grote bomen, bomen vol in bloesem en prachtig groen gras. Het is indrukwekkend om hier rond te lopen. Boris hebben we in de camper gelaten, hij mag het terrein niet op, maar na een kwartiertje rond rijden vonden we een prima plek onder een boom, de maxxfan aan en Boris gaat dan vast lekker een tukkie doen, hij sloopt in ieder geval niets. Wel pakt hij de gelegenheid om op bed of op mijn stoel te gaan liggen, dus daar nemen we voorzorgsmaatregelen op.

Na Olympia rijden we de Peloponnesos af, we vinden het nog steeds een prachtig gebied en komen vast nog eens terug. We weten ook dat Griekenland nog meer te bieden heeft en gaan daar naar op zoek. Op het vasteland gaan we eerst naar Astakos, een vrije plek aan het water is ons stekkie voor de komende 2 nachten. We wandelen en lummelen en genieten van het zonnetje. Ook hier ’s avonds rondscheurende auto’s, maar dat duurt een uur en ze vallen ons niet lastig, dus nemen we het maar voor lief, want verder is het een prima plek, waar Boris zelfs los kan lopen en dat durven we niet vaak!

Na Astakos is het tijd voor Lefkas, hier willen we een dag of 5 blijven en we hebben dan ook gereserveerd! We hebben het idee dat het seizoen nu wel een beetje begint en dus kiezen we voor zekerheid. Dat was echt niet nodig geweest, maar heeft als groot voordeel dat we de mooiste plek op camping Mavra krijgen, aan het water, eerste rang!

We huren voor deze dagen een auto, Rob gaat die zelf halen, dat is voordeliger en Rob houdt wel van een uitdaging. Want hoe kom je in Lefkada? Achterop de brommer van een camping medewerker, die zet hem af bij de bushalte. Helaas verkeerde bushalte, dus ………liften! Bij de juiste bushalte nog even wachten, koffie drinken en dan met een handgeschreven bus ticket naar Lefkada. Een paar uur later is Rob weer op de camping met auto.

We doen ’s morgens rustig aan, hebben gezellige Nederlandse buren en maken regelmatig een praatje. Natuurlijk gaan we ook op stap met ons kleine voertuig. Boris achterin, ik heb een paar extra lakens voor als we een auto huren. Daar dek ik de achterbank mee af, zodat niet alles onder de haren zit. Boris vind het wel prima, als hij maar mee mag en hij strijkt tevreden neer in de auto. We gaan naar de waterval bij Nydri, een mooie wandeling omhoog, Boris laat zijn klimkunsten zien en wij klimmen achter hem aan. Altijd indrukwekkend om een waterval te zien, na een paar minuten willen we weer terug gaan, als het achter ons klinkt “Hoi Rob!” Een collega van zeker 30 jaar geleden herkent Rob en we blijven nog wat bij de waterval hangen, zodat Rob en Mary bij kunnen kletsen. Op de gekste plekken gebeurt dit, eerder al eens in Barcelona en Vietnam en nu bij een waterval in Griekenland! We nemen ascheid en lopen naar benden waar Mary en Vincent op het terras zitten en wij nog even aanschuiven om nog verder bij te praten. Dan rijden we terug naar de camping. De dagen daarop rijden we het eiland rond, bezoeken de vuurtoren, waanzinnig uitzicht, bezoeken een klooster en kopen daar heerlijke olijven en lunchen vreselijk slecht. Tja dom, he, niet op een toeristische hotspot gaan eten. Wandelen een rondje door Lefkada, de hoofdstad van dit eiland. Er is een winkelstraat met de welbekende winkels, maar wij vermaken ons in de achteraf straatjes. Waar we huizen van uiteenlopende materiaal zien, golfplaten, hout bekleed met gaas, ijzeren platen, maar dan wel knalrood geschilderd en natuurlijk overwegend stenen huizen en heel veel potten met planten. dit geeft de straatjes wel iets heel gezelligs.

We gaan ook op bezoek op Lefkas, bij de schoonouders van onze dochter die wonen en werken hier 8 maanden per jaar. Toen we ruim een jaar geleden kennis maakten hebben we afgesproken, dat als we weer in Griekenland zouden zijn we op visite zouden komen. Het zou natuurlijk veel makkelijker zijn om in Nederland bij elkaar op visite te gaan, maar dit is wel net zo bijzonder! We gaan dus bij Peter en Marijke langs en hebben daar een gezellige middag op hun heerlijke terras. De uren vliegen voorbij en als afsluiting maken we een foto om Mara en Alexander te laten zien dat dit echt gebeurt is!

Na 3 dagen over het eiland tuffen brengt Rob de auto weer naar Lefkada, ruim ik op en doe nog een paar wassen, genieten we nog even een dag op de camping, nemen een duik(je) in zee en maken ons klaar om weer verder te trekken.

Het vlog bij dit blog staat hier

de laatste video staat hier

26 april 20252 mei 2025

We trekken ons terug, geen paasfeest

19 t/m 26 april

Vanuit Leonidio rijden we weer een prachtige route, we steken het schiereiland dwars over, langs bergruggen over een weg vol haarspeldbochten en vergezichten. Onderweg stoppen we bij het klooster Elonis, het is even zoeken naar een parkeerplek want over het algemeen hebben de kloosters geen parkeerplaatsen. Dat is hier ook het geval, het is manoevreren langs de kant van de weg, maar we vinden een plekje. Rob en Boris blijven buiten het klooster, waar Rob mooie dronebeelden maakt en ik wandel alleen het klooster in. Een stille plek waar nauwelijks bezoekers zijn, ik bekijk het kerkje, geniet van de uitzichten en zit stil op een muurtje om eens goed om mij heen te kijken en te genieten van de intense stilte. Het grootste deel van het klooster is afgesloten voor bezoekers en ik vraag me ook af of er nog monniken wonen. Ze laten zich in ieder geval niet zien.

uitzicht bij de toegang van het klooster

Na een klein uurtje rijden we weer verder, nog meer mooi landschap en genieten, zo rijden we verder tot vlak voor Githion. Vlak voor Githion is een prima plek aan het strand, bij het scheepswrak wat hier al heel lang ligt weg te roesten. Een biertje op het strand, genieten van het zonnetje, Boris bij ons in de schaduw, voetjes in het zand, wie doet ons wat! Met een paar andere campers en een paar vriendelijke zwerfhonden brengen we hier de nacht door.

We gaan naar Githion, hier hopen we iets van de paasprocessies mee te maken, het is nog vroeg, dus gaat Rob eerst op zijn step boodschappen doen en kijken of er een betere plek is om de nacht door te brengen. Op dit moment staan we op een parkeerplek langs een drukke doorgaande weg en we besluiten al snel dat dit geen plek voor de nacht is. In het stadje krijgt Rob niet goed duidelijk hoe laat de processie is en dan is het de knoop maar doorhakken. Het is warm op deze parkeerplek en iets beters vinden we niet, dus laten we de paasprocessie voor wat het is en gaan we verder.

Grieks Paasbrood-Tsoureki, de drie strengen staan voor , de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, het rood voor het bloed van Christus en het ei voor de vruchtbaarheid

We weten inmiddels dat Pasen het belangrijkste feest van het jaar is voor de Grieken, het is overal in de dorpjes en stadjes dan ook behoorlijk druk. Wij trekken ons terug van de drukte en vinden in Skoutari een machtig mooi plekje. We zijn helemaal alleen en overdag komen er wat auto’s parkeren die in de taverne aan het strand wat eten en drinken, maar als de taverne dicht gaat zijn we echt alleen. De eerste avond en nacht stormt het behoorlijk, we hebben onze poten onder de camper, maar zelfs met deze stevige poten schommelt de camper behoorlijk en duurt het even voor we in slaap vallen. De volgende nachten hebben we daar geen last meer van. Dan horen we vogeltjes kwetteren, in de verte wat honden blaffen en een enkele auto op de weg een paar honderd meter verderop en natuurlijk zoals bijna iedere nacht, het ruisen van de zee.

We wandelen naar het kleine dorpje waar de hele dag de klokken beieren op Paas zaterdag. De wandeling er naar toe is maar 1,5 km, maar tjonge, jonge het is een echte kuitenbijter! De volgende dag nog maar eens omhoog, nu via een andere route, iets minder steil maar wel langer. Het is heerlijk om zo te wandelen, maar ook het moment om ons ritme aan te passen. De temperatuur is ’s middags inmiddels rond de 25 graden en Boris trekt dat niet. De volgende dag gaan we ’s morgens na ontbijt en koffie wandelen, en vinden weer een ander pad. We lopen een karrenspoor door de weilanden, waar Boris lekker los kan rennen en over het strand terug, het is nu minder warm en veel beter te doen voor Boris. ’s Middags lummelen we lekker bij de camper en Boris ligt in de koelte van een olijfboom. Het zijn heerlijke dagen hier, we eten een keer bij de taverne, snappen inmiddels beter dat we vooral niet teveel moeten bestellen want de porties zijn enorm, ook enorm lekker trouwens. Onze maaltijd bestaat vaak uit een Griekse salade, brood en tzatziki, wat frietjes en ansjovis of sardientjes, heerlijk! Op Paas zondag is de taverne dicht, dit is de dag dat de Grieken na de vastenperiode weer vlees eten op zondag en families bij elkaar komen om het Paasfeest te vieren. Het betekent dat het nu nog stiller om ons heen is!

mooie wandelomgeving, goed voor de kuiten

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

19 april 202522 april 2025

Trekken langs de kust

12 t/m 19 april

Onze tweede nacht in Kilada is een stuk rustiger, we hebben ver van de haven gestaan en dat was dus prima voor een goede nachtrust. We vinden de vrije plekjes echt fijn, zeker buiten het seizoen kan dat in Griekenland zo gemakkelijk. Het is prettig om aan de rand van een dorp te staan, het is stil, de bakker is meestal op loopafstand en we zien het dorpsleven aan ons voorbij trekken. Voor ons het ultieme campergevoel. Er zijn natuurlijk ook nadelen aan het vrij staan, in Griekenland kun je overal water halen, maar je toilet lozen kan alleen op campings of camperplaatsen. Wij hebben 2 toiletcassettes, dus 5 a 6 dagen houden we het wel vol en dan is het tijd om weer een camping op te zoeken, soms voor één nacht, soms voor een aantal nachten.

we wandelen veel langs het strand van Drepano

Dat is precies wat we in Drepano gaan doen, een aantal nachten op een camping staan. Inmiddels zijn we 6 weken onderweg en hebben al flink wat gereisd en gezien en wat we ons, voordat we in de camper gingen wonen, nooit hadden gerealiseerd, überhaupt nooit over nagedacht trouwens, dat reizen een behoorlijk vermoeiende activiteit is! Dus!!

Het is hier nog stil op de camping, een stuk of 6 campers, wel veel activiteit, heel veel activiteit. Op de camping wordt een deel ingericht voor glampingtenten of stacaravans, maar wij gokken op glampingtenten. Er zijn dagelijks mannen bezig met kabels leggen, onderstellen bouwen, maar we hebben er weinig last van. Als we de camping aflopen langs de zee zien we bij de terrassen en andere campings ook veel activiteit. Er wordt geschilderd, gesnoeid, geveegd, met meubilair gesjouwd, het seizoen is in aantocht! Komend weekend is het Pasen en dat betekent in Griekenland de start van het zomerseizoen. De uitdrukking “er op je paasbest uitzien” is hier wel van toepassing. Onkruid wordt verwijderd, nieuwe plantjes gepoot, verlichting opgehangen. Wij lopen met Boris een aantal keren per dag langs al deze activiteiten en iedere keer is er wel weer wat veranderd of zitten harde werkers even op een stoel uit te puffen en de noeste arbeid te bekijken.

We hebben op deze camping een geweldig sanitair gebouw en daar maken we dan ook dankbaar gebruik van. De eerste keer dat ik onder de douche sta komt Rob even checken of het wel goed gaat, zo lang ben ik aan het douchen. Schandalig, maar ook schandalig lekker! De keren daarna douche ik een stuk korter, maar geniet er wel enorm van. Het duurt even voor we de rust echt te pakken hebben, Rob kan dat beter, maar ik heb altijd wat moeite om echt tot rust te komen. Na 2 dagen willen we eigenlijk weer verder, maar het worden er 4, het is gewoon fijn om even te chillen.

Op de camping worden we ook herkent door volgers, dat vinden we allebei nog steeds wel een beetje ongemakkelijk, maar ook super leuk natuurlijk, zeker als we complimenten over onze vlogs krijgen. We maken een praatje en gaan ook nog even samen eten in het dorp, heel gezellig allemaal. De volgende dag trekken we de fietsen uit de garage, om nog even naar het volgende dorp te trappen. Daar zijn we niet zo van onder de indruk, veel toeristenwinkeltjes, hotels en appartementen. Waarschijnlijk is het wel gezellig om hier ’s avonds een hapje te eten, maar wij houden het bij een ijsje. De route heen en terug is wel erg mooi om te fietsen! Terug in Drepano constateren we dat we dit dorpje leuker vinden, het is niet gericht op toeristen, er is wat horeca, een bakker en supermarktje, meer een dorpje dat nog van de bevolking is en zoals wij dat graag zien.

wandelend langs een kust pad vol met katten

Na 4 dagen vinden we het wel tijd om verder te reizen, we gaan naar Nafplion, een klein stukje verderop. We zetten de camper op een parkeerterrein, wandelen met Boris, lunchen en willen dan het stadje in. Maar dan hebben we een dilemma, het is best warm in de camper! We wilden Boris in de camper laten, maar dat is niet ok. Hij is niet zo gek op stadjes, dus voor zijn plezier laten we hem dan in de camper. Vandaag dus niet, hij moet mee. Een mooi aangelegd pad, met links rotswanden en rechts een steile helling richting zee brengt ons naar de stad en niet te vergeten, zeker 20 katten. Rob neemt Boris dan ook al snel van me over, want wat is die hond sterk als hij een kat in het vizier heeft en een groot deel van de kattenbevolking is absoluut niet onder de indruk van hem. Ze blijven gewoon midden op het pad zitten, hard werken dus voor Rob en Boris. Als we het pad rond de rots hebben gelopen komen we in de buurt van de haven. De wandeling om de rots is eigenlijk een wandeling onder het bastion van Nafplion door. Tegenover de haven, ligt in zee het Bourtzi fort, groot en indrukwekkend, zittend op een bankje genieten van het uitzicht op het fort. Verder is de haven niet zo interessant er liggen wat boten, maar op de kade is het een drukte van belang met toeristenbussen, een treintje en familiefietsen voor 4 personen. Wij lopen dan ook de stad in, autovrij, bij de terrassen de nodige katten, maar vooral een gezellig centrum, waar ik ook nog een leuke blouse koop. Via trappen klimmen we hoger door het centrum en genieten van de doorkijkjes en uitzichten. We zien veel panden in verval en besmeurd met graffiti, het geeft hier en daar wel een wat armoedige sfeer, al zijn er ook straatjes mooi verzorgd met bloeiende struiken, plantenbakken en mooie winkeltjes. Het hooggelegen bastion laten we voor wat het is, Rob mist nog wat conditie en we willen ons niet met het treintje of bus laten brengen.

Het is ook tijd om nog een stukje te rijden, we gaan op zoek naar een plek voor de nacht. In de buurt van Nafplion gaat ons dat niet lukken, we rijden nog een halfuurtje langs de kustlijn en komen dan uit in Kiveri, een klein plaatsje met uitzicht op Nafplion. Een prima plek, met het ruizen van de zee naast ons kunnen we hier prima slapen.

We gaan de komende dagen iedere dag wel een stuk rijden, we willen de paasdagen in de buurt van Githion doorbrengen en dat is niet heel ver, maar met een gemiddelde van 50 km per uur gaat het niet snel. Het tempo is zo laag omdat we door dorpjes rijden er veel bochten zijn en het landschap zo wonderschoon is, dat je niet eens sneller wil rijden. Want tjonge wat is het prachtig om ons heen. Iedere bocht is mooi, de bergen waar we langs rijden, het groen, alle kleuren van de lente, het blauw van de zee en de nevel boven zee die de bergen in verte met nevel omhullen.

Verder dus, vanuit Kiveri rijden we naar de kust voor Leonidio, we rijden in het dorpje verkeerd en moeten ons door wel heel smalle straatjes wringen, eigenlijk kan dit niet met de camper, maar het lukt. Als je deze dorpjes en straatjes ziet snap je ook waarom de hele grote campers van boven de 8 meter nauwelijks in Griekenland rijden. Ons lukt het gelukkig wel en we komen op de park4night plek die we uitgezocht hadden. Rob heeft al snel bedacht dat hij het niks vindt, ik twijfel nog, maar uiteindelijk gaan we naar camping Semeli die 50 meter verderop ligt. Daar mogen de stoelen gewoon buiten staan, kan de luifel worden uitgerold en dat is best prettig met zo’n 25 graden. We komen hier oude bekende tegen! Guus, Noortje, Toon en Dorus hebben we in Florence en Matera ook al gezien en via polarsteps volgen we elkaar. We wisten dus wel dat ze ook in deze hoek van de Peloponnesos zaten, maar niet dat ze ook op deze camping staan. Even bijpraten en vanavond gaan we maar eens uit eten, want we zijn niet snel uitgepraat met elkaar.

ook Boris geniet op het strand (vooral als hij mijn ligbed inpikt)

Maar voor het zover is eerst lunchen, lummelen en dan hakt Rob de knoop door, hij gaat zwemmen in zee! BRRR!! Boris en ik willen dat natuurlijk wel zien dus wij gaan als brave supporters mee en leggen deze plons vast op camera. Stoer hoor! De camping heeft een leuke extra service, op het strand staan bedjes voor de gasten, dus daar maken we graag gebruik van want het is echt prettig op het strand. ’s avonds gaan we uit eten met Guus en Noortje en de kleine jongens van 1,5 en 3 jaar. Gezellige mannetjes, Toon de oudste heeft hele verhalen en ziet overal een spel in en Dorus hobbelt gezellig over het terras en doet zijn grote broer in alles na. We delen reisverhalen van lang en kort geleden en genieten van een prima Griekse maaltijd. Maar ook hier blijven we maar één nacht, dus de volgende ochtend nemen we afscheid en trekken weer verder.

Het vlog wat hoort bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier