9 t/m 11 februari
Vanuit het bijzondere Tafraoute rijden we naar camping Le Jardin in Taroudant. Weer zo’n prachtige route, besneeuwde bergtoppen, dorpjes en lange strakke wegen, maar iedere route is zo mooi. Le Jardin is een prima camping met een beetje nukkige baas, helaas. De jongeman die ons de plekken toewijst spreekt geen andere taal dan Arabisch, waardoor het niet helemaal lekker gaat. Als we later met de baas nog eens bespreken wat er gebeurde is zijn enige verontschuldiging “Ja maar, mijn personeel spreekt alleen Arabisch!” Oké, een les voor ons om dan de volgende keer te communiceren via google translate. De consequentie is dat wij een meneer volledig insluiten en opslokken met de groep. Gelukkig zit hij er niet mee en maken wij ons er ook maar niet druk om.
Rob gaat met Boris wandelen en een kijkje nemen bij het restaurant waar we morgen met de groep gaan dineren. 3 jaar geleden was het nog een olijfolieperserij en nu een mooi restaurant met een tuin. Na een half uur is Rob terug, we moeten over een half uur eten! Er is iets misgegaan met de boeking en de tafels zijn al gedekt, extra personeel ingehuurd en de borden al opgemaakt. Er is dus even geen keuze, de groep bij elkaar geroepen, allemaal snel optutten en op stap. Het is maar 10 minuutjes lopen van de camping en als we er aankomen ziet het er sprookjesachtig mooi uit. Overal kleden en kussens, een lange gedekte tafel, een prachtige tuin, wij vinden dit wel één van de hoogtepunten wat betreft het gezamenlijk eten.
Het is gezellig, iedereen heeft het goed met elkaar, geniet van het drinken en eten en de prachtige avond. Er is één minpuntje, er is veel teveel eten. Rob geeft dit ook aan bij de eigenaar, maar die wuift dat weg, in Marokko moet er altijd teveel eten zijn, dat is gastvrijheid. Dat begrijpen we dan ook wel en we gaan er van uit dat het eten dat over is ook wel een weg naar hongerige monden zal vinden. We bedanken de dames van de keuken met een glimlach en een fooi.
De volgende dag blijven we hier ook nog en omdat er geen programma is en we vanavond niet samen eten, worden er allerlei plannen gemaakt. Fietsen worden tevoorschijn gehaald, taxi’s worden via de receptie geregeld, de meneer met paard en wagen bij de entree krijgt een ritje en zo trekt een ieder zijn plan. Ook wij rommelen een beetje rond, drinken koffie tussen de deelnemers, Rob pakt de fiets en gaat op stap naar Taroudant, ik poets de camper en doe de administratie en zo vliegt de dag voorbij.
Vanuit Taroudant rijden we door weer zo’n mooi stuk binnenland, dit is de vallei van de Souss waarin we veel citrus en olijfgaarden zien en voor ons de ruig en rood en immens uitgestrekte Atlasgebergte. Vandaag hebben we een bijzondere stop, bij een vrouwencoöperatie. Endless on Wheels zoekt steeds nieuwe plekken waar de laptops een goede nieuwe bestemming vinden. Ajoub, docent op een school en drijvende kracht achter een vrouwencoöperatie waar tapijten verkocht worden, staat ons al op te wachten.
Onderwijs, vervoer, het is allemaal gratis in Marokko, maar voor armere families is de laptop vaak een struikelblok en zonder laptop kan er niet gestudeerd worden. Wij hebben flink wat laptops mee en die gaan we samen met Ajoub overhandigen. Ajoub heeft het allemaal geregeld en ook nu is de Marokkaanse gastvrijheid voor ons overweldigend! Heel veel drinken, noten, koekjes, allemaal lekkernijen waarvan we inmiddels weten dat ze niet goedkoop zijn. Er komen 8 studentes en leuk om te zien, pubers zijn overal hetzelfde. Giechelen, zich achter elkaar verstoppen, heel verlegen. Gelukkig zijn er een paar meisjes die wat meer lef hebben en die maken praatjes met de groep en willen ook wel iets over zichzelf vertellen. De meiden en Ajoub zijn blij met de laptops en hopelijk kunnen we er een volgende keer nog meer mee brengen!
Het is wel erg warm en we zijn ook een beetje onrustig omdat we nog een stuk moeten rijden, Hollandse onrust, dus! We proberen dan ook na ruim een uur er tussenuit te knijpen en er snel door te gaan, want de volgende camping wacht. De groep blijft nog even rondhangen, praatjes maken en kleden bekijken. Wij rijden nog 90 km en genieten van de Hoge Atlas en alle kleuren die daar bij horen.
In het dorp Aít Ben Haddou ligt bij een restaurant de kleine camperplaats Nouflla Maison, het is weer prima geregeld, het hele terrein is voor ons en met een beetje wringen passen we er alle 11 op. Een Oostenrijker wil er ook zo graag bij, maar dan blokkeren we de entree en dat lijkt ons geen veilig idee, helaas hij moet toch elders een plekje zoeken. ’s avonds eten we in het restaurant, waar we beginnen met een kleine verbouwing. Nou dat valt wel mee hoor, maar aan één kant van de tafels zijn banken langs de muur en aan de andere kant staan allemaal lage krukjes. Al snel worden de krukjes verwisselt voor stoelen en het personeel dat het ziet gebeuren snapt de bedoeling en helpen een handje mee, zodat iedereen redelijk comfortabel zit. Het kost sowieso soms al moeite om de wat langere mensen aan tafel te krijgen, want het is echt niet op Hollandse lange mensen ingericht. Dan heb ik het voordeel dat ik maar een kleintje ben!
Het eten is prima, er wordt weer veel water en jus d’orange geserveerd en meestal zijn er ook wel een paar die een eigen alcoholisch drankje mee brengen, als dit niet te opvallend gebeurt, hebben de meeste restauranthouders er geen probleem mee.
De volgende ochtend gaan we op stap naar de kasbah, waar onze gids Hassan al op ons staat te wachten. Deze kasbah is in veel films gebruikt en veel inwoners werken ook als figurant in de diverse films die hier opgenomen zijn. Hassan vertelt veel over hoe dat in zijn werk gaat als er opnames zijn en dat het dorp er veel voordeel aan heeft, al is het alleen al door de hoeveelheid toeristen die het trekt. We willen na afloop nog wat drinken met zijn allen en naaste een tapijtwinkel is een terras waar we met zijn allen neerstrijken. Voor ons weer een belangrijke les, met 20 mensen zomaar op een klein terras gaan zitten is voor de uitbater niet te doen. Rob gaat op een goed moment maar eens poolshoogte nemen, waar blijven de consumpties? Hij treft de man in totale verwarring in zijn keuken aan. Rob steekt dus een handje toe, eerst maar eens afwassen, want het serviesgoed is niet toereikend, dan helpen sinaasappels persen en uitserveren. Al met al zijn we zeker een half uur verder, de fooi schiet er vandaag bij in, die heeft Rob al in natura betaalt!
ps. Inmiddels zijn wij alweer een aantal weken in eerst Spanje en nu Portugal. In Spanje hebben we nog even gewacht op Myran en Peter die 4 dagen na ons terugkwamen uit Marokko. Heel handig, we konden zo meteen de administratie van onze reis overdragen en de spullen die we voorlopig niet meer nodig hebben, zijn er in hun garage nog bij gepropt. Natuurlijk ook even gezellig bij gekletst en samen in onze camper gegeten. Eerder hadden we ook Antoine en Anneke nog ontmoet, ook gezellig gekletst en succes gewenst met hun eerste groepsreis naar het mooie Marokko.
Daarna was het vooral even bijkomen, allebei flink verkouden en dus rustig aan. Ons plan om Portugal in te trekken zijn we na een week gaan uitvoeren. Op onze eerste plek in Tavira worden we hartelijk begroet door Henk en Janny, deelnemers van de groepsreis. We kletsen nog wat met elkaar, drinken gezellig in het zonnetje een borrel. En wij gaan heerlijk uit eten, van de groep hebben we als cadeautje geld gehad om uit eten te gaan, nou dat lukt. In het stadje vinden we een prima restaurant waar we heerlijk eten en natuurlijk nog eens nagenieten van de groepsreis.
De video bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
