Van Aít Ben Haddou is het maar 45 minuten rijden naar Ouarzazate, ook fijn zo’n korte rit. Onderweg is de lucht bruin van het opwaaiende stof en dat maakt het een beetje benauwd. Op camping Ouarzazate hebben we weer een mooi stuk van het terrein, het is even passen en meten en schuiven, maar dan staan we ook allemaal. De volgende ochtend gaan verschillende deelnemers op stap naar de Atlas studio’s, de meeste met taxi’s en een paar op de fiets. De Atlas studio’s zijn niet ver weg en hier kun je uitgebreid rondkijken in de diverse filmdecors. Iedereen vermaakt zich daar prima.
Wij mogen Boris even naar de opvang brengen, Ton en Trudy willen wel een paar uurtjes oppassen. Wij gaan met de taxi richting het centrum, eerst naar het winkeltje waar Myran zo graag komt en dan nog wat verder naar de lokale souk. De taxichauffeur snapt het niet, jullie zijn toeristen, dus moet je naar de toeristische souk! Ja maar laten wij nou de lokale souk veel leuker vinden! Daar worden we dan toch afgezet, we gaan ook meteen maar geld wisselen en dat lukt hier vrij vlot. Dan dwalen we door de souk, echt anders, weinig prullaria, maar echte handel. Zoals een paar levende kippen die hangend aan hun poten van handelaar naar poelier worden gebracht. Kramen vol groente en kruiden en vooral alleen Marokanen die hier boodschappen doen. We kopen ook nog wat kleine prijsjes en ik vind waar ik vooral naar op zoek was, valentijnscadeautjes voor de groep!
Er worden hier veel gedroogde roosjes verkocht, maar ze moeten ook ergens in. Gelukkig heeft 1 van de kramen kleine zakjes met hartjes en samen vullen we die met roosjes, ik had al snoepgoed gekocht in de vorm van hartjes, nu kan ik vanavond wat liefs maken! Helemaal blij. We gaan terug met een shared taxi, handig systeem. Iedereen die mee wil steekt zijn hand op en als er plek is stopt de taxi. Dit betekent dat je meestal niet alleeen in de taxi zit en ze ook niet meteen naar je eindpunt rijden, maar voor weinig dirhams kom je wel op je plaats van bestemming en het is altijd gezellig.
Het is inmiddels stevig gaan waaien en de lucht is bruin van het zand, dat maakt het benauwd, iedereen is dus de camper weer ingekropen. Gelukkig vinden we nog wel een zaaltje waar we de etappebespreking kunnen doen en dan snel allemaal weer naar de camper.
De volgende dag rijden we weer een korte afstand, maar er is wel veel te zien, lemen dorpjes, ezels, akkertjes en palmen. Het zuiden van Marokko kent veel kleine dorpjes en kasbahs. Wij stoppen in Skoura op camping Amridril, als ik naar de receptie loop kom ik de partner van mijn oud-collega weer tegen. Wat is de wereld toch klein en wat gezellig om elkaar hier weer te treffen. Zij staan op het punt van vertrekken en wij moeten ons klaar maken voor de groep, dus kort maar krachtig maar wel even een foto gemaakt!
We hebben een mooi lang veld en planten de vlag, zetten pilonnen neer en er mag weer een nummertje getrokken worden. Dit doen we niet altijd maar soms is dit handig. Op andere momenten is het gewoon op volgorde van binnenkomst aansluiten, maar er is voor iedereen altijd een goede plek.
’s middags staat er weer een rondleiding gepland in een kasbah, deze ligt vlak naast de camping. Wie zin heeft gaat mee en wie op de camping wil blijven of andere plannen heeft is daar natuurlijk vrij in. Ik ga met de groep mee, want deze kasbah ken ik niet en Rob blijft achter om het één ander voor te breiden. Het is een hele andere kasbah, het is hier stil en het laat het dagelijks leven zien. Er zijn allerlei werktuigen, de gids vertelt veel over de verschillende ruimtes en hoe zo’n kasbah gemaakt en onderhouden wordt. We hebben een leuke gids, met veel humor, maar ook veel kennis. We vonden het allemaal de moeite waard!
Naar Kalaat M’Gouna is een etappe van 50 km dus maar een uurtje rijden. Iedereen is er op tijd en geniet van de mooie plek. Dit is camping Chabab Sagrho en eigenaar Yassine is steun en toeverlaat van Endless on Wheels. Rob heeft dan ook bijna dagelijks contact met hem en het is fijn om elkaar nu in het echt te zien en te spreken. De ouders van Yassine zijn ook op de camperplaats, zijn moeder kookt een heerlijk maal voor ons en zijn vader wil dolgraag wandelen.
’s Avonds hebben we een feestje, BINGO! Nou zijn wij hier zelf niet zo van, maar het is hilarisch en iedereen vermaakt zich prima, tot aan de dansvloer aan toe. We hebben namelijk een smartlappenbingo! Dus een stukje muziek en kijken of dat nummer op jou kaart staat, in het begin is iedereen een beetje stilletjes en kijkend naar de bingokaarten wordt er geroepen “We kennen al die nummers niet!” Maar dat is helemaal niet waar, ze kennen bijna alle nummers en er wordt dan ook uit volle borst meegezongen. Er komen ook steeds meer familieleden van Yassine in het zaaltje om te zien wat die gekke Hollanders uitspoken. We hebben een hele gezellige avond, natuurlijk met echte bingo prijzen!
De volgende dag staat papa klaar voor een wandeling, ongeveer de helft van de groep wil met hem mee, we hebben echt een groepje wandelaars dus die hebben er zin in. Ik waarschuw ze dat ze zelf de grens aan moeten geven wanneer ze terug willen, want papa schijnt wel van een flinke wandeling te houden. 2 uur later zijn ze terug, moe maar voldaan, zoals dat heet. Papa had er flink de pas in! Verder besteedt iedereen de dag met lummelen, wassen, fietsen en gezellig met elkaar van het fantastische uitzicht genieten.
Ondertussen in Portugal…………………
We bezoeken Beja, een grotere plaats in de Alentejo. Zoals wel vaker wordt er op P$N aangegegevendat er bij de begraafplaats een vrije plek is. Onze ervaring is dat dat heel vaak prima plekken zijn. Helaas in Beja dus niet. De begraafplaats ligt dicht langs een drukke weg en met een groot druk parkeerterrein. We gaan verder, op zoek naar een andere plek, deze ligt in het centrum en als we door de smalle straten om een kerk heen kronkelen weten we eigenlijk al dat dit niet gaat lukken. Het is een vol en krap parkeerterrein, Rob weet de camper er weer uit te rijden en dan kiezen we eieren voor ons geld en gaan naar de stadscamping. Deze wordt gerund door vrijwilligers en er wordt druk op het terrein gewerkt, het is een beetje een rommeltje, maar prima.
De volgende dag ’s middags gaan we tussen de buien door het centrum in, op zoek naar het kasteel en mooie straatjes. Wij vinden het echter allemaal een beetje troosteloos en zijn niet zo onder de indruk, nou helpt het sobere weer daar natuurlijk ook niet bij. Na één nachtje verlaten we de camping. al gaat dat niet vanzelf, de administratie is echt wel een dingetje. Onze info wordt van een klein kaartje op een iets grotere kaart overgenomen, waarna dezelfde informatie in de computer wordt ingevoerd, dan moet de printer zijn werk gaan doen en dan nog betalen. Na 10 minuten heb ik 6,94 betaald en genoten van dit administratieve schouwspel. Gelukkig staat er geen rij achter me!
Onze volgende stop is Viana do Alentejo, hier willen we naast de Santuário de Nossa Senhora de Aires overnachten, veel ruimte om ons heen en fijn om met Boris te wandelen, maar………………….de regen. Het terrein is niet verhard en er lijkt nogal wat regen aan te komen, het risico om vast te komen staan lijkt groot. Nadat we boris hebben laten rennen rijden we toch maar naar het dorp en zetten de camper daar op een CP neer. Keurig verzorgd, alle voorzieningen zijn er, wel even stuurmanskunst om in een vak te komen, want dat is een beetje krap. Dan krijgen we 2 dagen met regen, veel regen. We komen alleen buiten om Boris uit te laten en verder doen we een spelletje, werken aan vlog en blog, kijken een serietje. Na 2 dagen zijn we blij als de zon weer doorbreekt en we op stap kunnen. We bezoeken de Santuário de Nossa…. en zijn onder de indruk van dit kleine kerkje. De wanden van de gangen zijn bekleed met vooral foto’s, maar ook haarvlechten, linten, huiden van reptielen. het is een plek waar mensen een zegening zoeken voordat wat hun overkomt.
Op het moment dat wij er komen is er ook een uitje met veel kinderen, zij zijn vooral geinteresseeerd in rennen en roepen, wij besluiten hun uitstapje buiten op een bankje af te wachten. wanneer de groep buiten verzamelt voor vertrek gaan wij naar binnen, wel zo rustig en dan maakt het toch meer indruk, de serene stilte.
We maken ook een wandeling door het dorpje, bezoeken een kasteel met kerk en kapel. Ook hier weer veel handelingen voor een kaartje, stapels folders, zelfs in het Nederlands en voor een paar euro staan we binnen. Het is een mooi binnenplein met judasbomen in bloei, middenin het dorp, maar hoe hier ooit een kasteel heeft gestaan? I
In het dorp lopen we ook nog bij de pottenbakker binnen, fraaie kannen, kruiken en schalen en de man wil vooral promotie maken voor de N2 route, een belangrijke toeristische route door Portugal. Hij is bijna teleurgesteld dat wij zo maar een beetje rondzwerven. Hoezo rijden jullie niet de N2?!
Sorry, wij houden van een beetje buiten de lijntjes kleuren, dus rijden zelden een vaste route. dit doen we alleen als we de groepsreis begeleiden. We weten vaak niet waar we morgen uitkomen, daar kunnen we zo van genieten. Als we Viano Do Alentejo verlaten rijden we naar Evora. Hier zijn we al een paar keer geweest, leuk stadje, zeker. Voor nu is het enigste dat we hier willen is voer voor Boris kopen en dan weer door, op zoek naar nieuwe mooie plekjes.
Inmiddels is alles weer anders, de moeder van Rob is opgenomen in het ziekenhuis. Wij breken onze reis af, maar de vlogs en blogs over deze reis maken we gewoon af. Ondertussen zijn we in Nederland, Nemen we de zorg samen met Rob zijn zusje op ons. Maar we denken ook na over korte trips in Nederland, want ook dat is genieten!
De link naar deze video staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
