Meer Kroatië en de Vintgarkloof in Slovenië

22 t/m 28 mei

Nog steeds mooi weer, bijna te mooi. Het is inmiddels zo’n  30*. De camper in de zon is geen optie meer, we gaan op zoek naar bomen en beschutting. Omdat het zo warm is besluiten we nog even aan de kust te blijven. We vinden in Starigrad een prima camping ,Plantaza, CC SC# 54264 met mooi sanitair en een vriendelijke vrouw bij de receptie. Het zeewater begint op temperatuur te komen, het is zelfs lekker om even te zwemmen. We zitten vlakbij het National Park Paklenica, maar we laten dat even voor wat het is, te warm om te wandelen of te fietsen. We gaan ook nog even naar het dorpje om te eten, al hebben we inmiddels ook wel door dat dit niet de plekken zijn met de beste restaurants, maar soms hebben we gewoon even geen zin om te koken.

We gaan weer rijden, toch maar richting Slovenië in de hoop dat wanneer we iets noordelijker gaan het weer iets minder warm zal zijn. We rijden eerst richting Plitvice en Rastoke. Onderweg tanken, gas, diesel en ADblue. Een klein kapitaaltje, maar ja dat hoort er bij. Rondom Plitvice is het niet echt druk, maar wat is het enorm veel groter voor wat betreft ingangen en parkeerplaatsen. Een heel verschil met 35 jaar geleden. We zien de oude ingang, maar deze is buiten gebruik. We slaan het over, 35 jaar gelden was het prachtig, nu hebben we gekozen voor KRKA watervallen. Er zijn nog zoveel andere mooie plekjes, dus rijden we door. In Rastoke vinden we een parkeerplek waar we kunnen overnachten. Maar het is vol in de zon, Kampeergedrag / stoelen naar buiten mag niet. We gaan aan een picknicktafel in de schaduw mar even zitten. We puzzelen wat we nu willen en besluiten hier weg te gaan. Een klein stukje naar beneden is ook nog een parkeerplek om Rastoke te bezoeken, dit is een museumdorpje met watermolens. Dat doen we dus, maar we kunnen moeilijk de ingang vinden en we hebben al een stuk rondom het kleine dorpje gewandeld als we dan toch de ingang vinden. Gevalletje allebei niet goed gekeken. Als we er dan toch zijn mag Boris niet mee naar binnen. Het is te warm en Boris in de camper te laten is geen optie, dus rijden we verder. Nog een uurtje rijden over landweggetjes, dorpjes en boerderijen, zo mooi! komen we op een superplekje.

het is goed toeven in de schaduw

We komen uit op weer een fijne camping, Camp Slapic in Duga Resa, CC SC#19308, goed sanitair en nog steeds 30 graden. ’s avonds steekt er een windje op, waardoor het iets afkoelt. We hebben blijkbaar toch wel last van de warmte, want we hebben zowaar een beetje ruzie. Eigenlijk om niets, maar van de warmte slapen we slecht en het kost een hoop energie. Laat maar eens wat onweer los!!

We hebben de fietsen tevoorschijn gehaald om weer eens een paar kilometer te fietsen. Het kost wat moeite om op weg te komen. Na 1 kilometer hoor en zie ik dat de banden van de hondenkar best slap zijn, we hebben geen pompje mee, toch maar eens een kleintje kopen, er zit dus niets anders op dan terug gaan en de banden op te pompen. Voor de zekerheid de fietspomp mee.  Als we weer een paar kilometer onderweg zijn moeten we opgeven. Het pad gaat steil omhoog en bestaat uit keitjes en aarde. Voor Rob met 40 kilo extra achter zijn fiets niet te doen. We bekijken de fietsroutes nog eens goed en kiezen voor route 4. Dat is een goede keuze, die is 18 km, niet te lang, maar zo mooi. Voor Boris valt het niet mee, hij moet er weer echt aan wennen. Als we gaan picknicken is hij weer een blije hond. Wij genieten volop! De omgeving is zo mooi. Kleine dorpjes, boerderijtjes, af en toe een auto, maar vooral mooie vergezichten, groen land en stilte. Halverwege de middag zijn we terug en genieten van het heerlijke weer.

fietstocht door het binnenland

We zien echt een verschuiving in de reizigers, mensen die net als wij lang onderweg zijn en de vakantiegangers. De sfeer om ons heen wordt ook anders, drukker en er komen ook ander soort mensen. Niet verkeerd maar wel anders. ’s avonds op de camping op het terras gegeten. Helemaal vol!! Ook dat is nieuw, we hebben al op een aantal plekken onderweg gegeten, soms is het zoeken naar een eettentje en als we dat dan vinden zijn er weinig gasten.

Dan weer verder, nu naar Slovenië, het plan was om dit land over te slaan. We hebben echter een paar tips van mensen gehad, dat dit land ook echt de moete waard is om rond te kijken. Luisteren naar tips is meestal verstandig, dus dat doen we ook. We rijden naar de Vintgarkloof en vinden bij een particulier achter het huis een camperplek in Zgornje Gorje, P4N #323459. We twijfelen even wat we zullen doen. Gaan we meteen lopen? Wachten we tot morgenochtend? De eigenaresse van de camperplek  vertelt ons dat het midden op de dag erg warm kan zijn. Het is ook vandaag warm, we zijn nog vroeg genoeg om de wandeling te gaan maken, dus we gaan op stap! Wat we nog nergens gezien hebben, maar wat zij ons vertelt is dat de kloof eenrichtingsverkeer is en dat je via een lange wandeling terug gaat naar het startpunt.  We vinden de kloof prachtig, het is er redelijk stil, we zien misschien 15 andere wandelaars, waarvan de meeste haast lijken te hebben. Wij doen rustig aan en genieten van al het moois. De terug wandeling is pittig! We wandelen eerst zo’n 40 minuten alleen maar omhoog door een bos, heel mooi en we nemen er de tijd voor. Dan komen we op een open plek met een kerkje, een terras, speeltuin en wat auto’s.

Hier vandaan is het nog 40 minuten lopen, maar nu over kleine paadjes langs groene berghellingen, met uitzicht op dorpjes, koeien, geiten en schapen. Het voelt al een beetje Oostenrijks en dat is hier natuurlijk ook niet ver vandaan. Rond 19.00 uur zijn we terug bij de camper, best een beetje moe, maar wel voldaan na deze mooie wandeling.

De Vintgar kloof

We hadden best nog wat plannen voor Slovenië, maar de weerberichten voorspellen niet veel goeds. dat komt al snel uit, net voor we gaan slapen komt er een flinke onweersbui met hagel en veel regen over ons heen. Wat een lawaai op het dak!. Gelukkig hield dat toen we naar bed gingen weer op.  Het heeft ’s nachts nog wel wat geregend en dat bleef een groot deel van de ochtend ook doorgaan. Tussen de buien door een wandeling met Boris en tijdens het ontbijt weer een overleg momentje, blijven we in Slovenië om naar het meer van Bled en de bron van de Soca rivier te gaan of rijden we naar Oostenrijk? Het wordt het laatste! De weersverwachtingen voor Slovenië zijn de komende dagen niet goed, dus fietsen of wandelen zit er waarschijnlijk niet in. In Oostenrijk is het weer iets beter, dus dan is de keuze simpel. We pakken de snelweg, Rob heeft een paar dagen geleden flink zitten puzzelen op de snelweg vignetten van Slovenië en Oostenrijk en ze beide digitaal gekocht. Daar zijn we nu blij mee. We rijden het liefst binnen door, maar met deze regenbuien hebben we daar weinig zin in. Dus de snelweg op en we komen terecht op een boerenbedrijf, Nagelerhof, P4N #55378 met camperplekken en een goed sanitair gebouw. Zeker als het wat kouder is, is een goed douchegebouw erg prettig. We hebben een fabuleus uitzicht op dorpjes in een dal en wolken die om de bergen heen hangen. We kunnen hier fijn wandelen met Boris, dus voor vandaag is het helemaal prima. Voor morgen…………………..waarschijnlijk verder richting Tsjechië.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Het mooie binnenland van Kroatië

15 t/m 21 mei

Joep, Lisa en Rob rijden naar Ston voor een bezoekje aan de burcht en de zoutpannen. Ik blijf op de camping met Boris. We hebben gelezen dat er geen honden in de burcht mogen en om een groot deel van de dag onderweg te zijn alleen voor het rijden zie ik niet zo zitten. Af en toe alleen zijn is heerlijk. De burcht is mooi, gave uitzichten, stevig omhoog en omlaag wandelen en vooral genieten.  De zoutpannen zijn buiten werking en in verval. De entree omzeilen mijn familieleden door, als de portier niet op let, gewoon naar binnen te lopen. Hoort niet zo, maar het is ook niet netjes om geld te vragen voor een vervallen puinhoop, is de redenatie. Ze hebben er in ieder geval lol om met elkaar. ’s Avonds lekker uit eten als afsluiting van weer een fijne dag. Nog een dag met ons viertjes , we chillen lekker. Boodschappen doen, alvast wat opruimen, nog even fijn naar het strand en ’s avonds BBQ’en en een potje patience. Dan gaan Joep en Lisa naar Dubrovnik, daar hebben ze nog 2 nachten een appartement voor ze naar huis vliegen. Het was heerlijk deze week samen, fijn om ons kind even bij ons te hebben en van elkaar te genieten. Nu hebben we zin om weer onderweg te zijn, het voelde voor ons ook als vakantie en nu verder. Over een maand zijn we in Nederland, dus het afscheid valt niet zwaar, het is maar voor even.

Joep blijft een waterrat

 We rijden verder langs de kust, maar konden het daar niet vinden. Het seizoen is hier ook nog niet begonnen en we zien vooral veel uitgestorven badplaatsen, waar het naar ons idee een rommeltje is. We willen toch het binnenland in en rijden dus maar door. We komen uit bij camping Biokovo in Zagvozd #CC 49878. Een vrij nieuwe camping bij een klein dorpje. Niks toerisme, gewoon een fijne kleine camping, met prima sanitair.

Dat hier geen toerisme is merkt Rob als hij ’s morgens brood gaat halen. De eerste terrasgasten, ja ’s morgens om half 9 zijn die er al, verdraaien hun nek voor die man op zijn elektrische stepje. Als hij dan ook nog terug komt en vraagt om “pekara” (bakkerij) snappen ze er in eerste instantie niets van. Gevalletje klemtoon verkeerd. Maar ze zijn wel zo bereidwillig om de weg te wijzen, 2 deuren verderop. Buiten de 3 campers en 3 motorrijders zien we de hele dag geen andere toeristen.

We rijden verder door het binnenland naar Imotski en het blauwe meer. Hier maken we een mooie wandeling langs de rand van het meer. Een prachtige en pittige wandeling. We lopen veel, maar echt flink wandelen hebben we al een tijdje niet gedaan en we genieten er echt van. Bij de camper terug gekomen rijden we door naar de Vranjaca grot bij Kotlenice. We zetten de camper neer op de parkeerplaats en lopen de laatste 500 meter om eens te kijken en informeren wat voor ons de beste optie is. En of we mogen overnachten op het parkeerterrein? Dat mag, onze overnachtingsplek is geregeld! We dubben wat, gaan we nu nog de grot in of morgen? De gids vertelt ons dat het ’s morgens altijd drukker is, met schoolgroepen en dat doet ons besluiten om nu te gaan. Boris brengen we terug naar de camper, lange broek aan en vesten mee en 20 minuten later gaan we de grot in. Wat een belevenis! De beheerder vertelt dat de grot op privégrond van zijn familie ligt. Zijn opa heeft de grot in 1910 bij toeval ontdekt. In 1929 was het de eerste grot met elektrische verlichting en het is nog steeds privébezit. Hij vertelt ons hoe we lopen moeten en wenst ons veel plezier. Als wij de grot in gaan komt er net een groepje van 5 Duitsers uit en dan……………….zijn wij er helemaal alleen! Zo bijzonder, we horen alleen het water druppelen, onze ademhaling en verder niets. De grot is mooi uitgelicht en goed te belopen. We hebben echt al veel grotten bezocht, maar dit is wel heel uniek.

Vranjaca grot

De volgende dag worden we wakker van het gebalk van een paar ezels en jawel, een touringcar met pubers! Gisteravond laat kwam er nog een luxewagen naast ons staan waar 2 Poolse jonge mensen in sliepen en ook die gaan naar de grot. Wij zijn heel blij dat wij gisteren al geweest zijn. We starten rustig op en na de koffie vertrekken we richting NP Krka. We willen naar Roski Slap een afgelegen plek van het park. We rijden er ook naar toe, maar met de camper is het vanaf de kant die wij hebben gekozen niet te doen. Het park in gaan heeft ook weinig zin , het is te laat om nog een wandeling te maken en entree betalen voor een kort rondje vinden we ook zonde. We wijzigen ons plan en rijden naar een camping, hotel Vrata Krka Lozovac CC #60590 bij een hoofdingang en gaan vandaar morgen een wandeling naar de watervallen maken.

De watervallen van Krka

Eigenlijk een beetje te laat, want we zijn langzame starters, maar nu het mooier en dus warmer wordt is het niet verstandig om midden op de dag te gaan wandelen. Maar we zijn hardleers en lopen we pas om half 11 bij de camper weg. Binnen 5 minuten staan we in het Nationaal Park Krka! We lopen 875 meter naar benden over een keien pad. Met de bus kan niet, want we hebben Boris mee. We wandelen door het prachtige park, over vlonders en tussen de watervallen door. We hebben ons niet voldoende gerealiseerd hoe druk het hier al is. Rob vindt het prima, maar ik word er wel een beetje kriegel van. Dit is ook het moment van de dag dat er veel schoolklassen rond lopen, volgende keer toch beter onze tijd plannen! Het is wel fantastisch mooi, het groen van de bomen, de zon er door heen, het gekwaak van kikkers, het heldere water met enorm veel vissen. Natuurlijk het mooist van alles de watervallen. We wandelen zo toch een paar uur heerlijk door het park. We overwegen nog even om te proberen een buschauffeur te vinden die Boris wel in zijn bus wil hebben, maar het is bij de opstapplaats zo druk, dat we dat al snel laten varen. We beginnen dus aan 875 meter steil omhoog! Na de nodige pauzes, water drinken en weer lopen, van schaduw naar schaduw, komen we enigszins rood aangelopen boven. Zelfs Boris is total loss. In de schaduw bijkomen en wat drinken, na een kwartiertje zijn we wel weer bijgekomen. We nemen even een duik in het best koude zwembad, daarna een heerlijke douche. Met een voldaan gevoel eten we ’s avonds een hapje op het terras. We vieren dat één van onze vlogs, nummer 26, 1000x bekeken is. Wie had dat ooit gedacht!! Wij zeker niet, we zijn er stiekem best en beetje trots op.

De kust van Srima

Na het ontbijt, opruimen en weer verder. Het weer is zo mooi, al dagen rond de 26 graden, dat we nog even een afslag naar de kust nemen. We willen door het binnenland richting Tsjechië, maar het zonnetje is zo aangenaam dat we een paar dagen strand willen pakken. We vinden via P4N een mooie plek aan de kust, in Srima, #209231, dicht bij Vodice. Een prachtige baai, waar weinig gebeurt. Naast ons wordt door een groep mannen een tent of paviljoen gebouwd, af en toe stopt er iemand om even naar de zee te kijken, verder klotst het water tegen de kade en zitten wij bijna met onze voeten in het water. Prima toch?!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

———————————————————–

Schiereiland Pelješac

8 t/m 14 mei

Een laatste dag in Mlini, van hier uit wandelen we naar de baai van Kapari. Het gebied is in de Joegoslavië oorlog kapot geschoten. Het staat er nu al 27 jaar verlaten bij. Tijdens de oorlog verbleef de militaire elite met hun families hier. Het waren fantastische hotels, rond 1920 werd hier het Gran hotel gebouwd, dat moet echt een fantastisch mooi hotel geweest zijn, met jugendstil elementen en in de jaren 60 was het echt een toeristische trekpleister, met grote hotels in de baai van Kapari. Het is een naargeestige omgeving in een prachtige baai. We raken er ook een beetje van in de war, we zijn er stil van.

Er komen nu zelfs bussen met toeristen op af en urban explorer gebeurt ook hier. Ik wist van het bestaan niet af, maar er zijn mensen die een aantrekkingskracht tot verlaten, fabrieken, hotels en andere grote gebouwen hebben. Ik bedenk me nu dat ik dat als kind ook gedaan heb. Wij woonden vlakbij, met wat ze toen noemden, een gekkengesticht het was verlaten en ’s avonds spraken wij daar af met vriendjes en vriendinnetjes om rond te dwalen. Als 13- jarige vond ik het doodeng. Maar ik snap de fascinatie wel.

We gaan verder, richting het schiereiland Pelješac, daar is een leuke kleine camping en daar staat het appartement waar Joep en Lisa een week zullen blijven. Het is een hilarische aankomst. De poort zit op slot en we staan samen met een Duits stel met hun camper op de stoep. Een bel vinden we niet, ondertussen is Rob de eigenaresse gaan bellen, want we hadden al contact met haar gehad om zeker te weten dat we een plekje op de camping zouden hebben. Ze herinnert zich het gesprek en geeft als antwoord dat wij 2 dagen te vroeg zijn! En dat klopt, Rob had gezegd dat wij er 10 mei zouden zijn. De camping is nu (8 mei) nog gesloten!!!! Na wat aandringen vind ze het goed als we binnen rijden, maar het toiletgebouw is nog niet schoon. Dat is ook duidelijk te zien, het ligt vol met dennennaalden, stof en zand van een winter niet gebruiken. Wij vinden dat niet erg, maar ze gaan onmiddellijk aan de slag en een uur later is de helft van het toiletgebouw schoon! Het is een fantastisch leuke kleine camping, camping Trstenica CC 60718 we zijn er helemaal blij mee, vooral omdat we hier ruim een week blijven. Voor ons ook een soort vakantie?!

Boris heeft een vriendinnetje, Donna.
Ze kunnen regelmatig even samen los op de camping.

We stappen hier ook maar weer eens op de fiets, dat hebben we al lang niet gedaan. Er was steeds wel iets, maar vooral het grote aantal zwerfhonden in Griekenland en Albanië maakten fietsen niet echt aantrekkelijk, vooral omdat Boris reageert op alles wat hond is. Het landschap en de rijstijl van de meeste weggebruikers in deze landen maakten fietsen minder prettig. Nu zitten we bij een heuvelachtig gebied, weinig verkeer, geen loslopende honden, dus de fietskar wordt uit de garage gehaald. We fietsen niet heel ver, maar genoeg om iets meer van de omgeving te zien en Boris weer even te laten wennen.

We gaan ook flink wat boodschappen halen, koken voor de vriezer, even wat extra’s in de vriezer is wel fijn om met Joep en Lisa te kunnen eten, we halen de sleutel van hun appartement en dinsdagavond om 23.00 uur zijn ze er!! Ze vallen binnen met lekkere trek, dus eieren bakken en even bijpraten, maar dan rollen ze lekker hun bed in. Joep en Lisa genieten de eerste dag van het strand, een boek en ’s avonds een BBQ bij de camper.

de haven van Korčula

Natuurlijk maken we ook uitstapjes, we steken met een veerboot over naar het eiland Korčula. We wandelen daar rond en genieten van een goede pizza. Het is een mooi vestingstadje, gebouwd rondom een kerk, waar dus alle straatjes naar boven op uit komen. Het is niet groot, maar we dwalen er heerlijk rond. Om 15.00 uur pakken we de veerboot weer terug naar Orebić.

We hebben in de warmwaterbron in Albanië onze zwemkleding al aan gehad, maar in de zee hebben we nog niet gezwommen. Joep wel, die heeft eerder deze week al een duik genomen. We kunnen dus niet achter blijven en Rob en ik nemen ook een (kleine) duik. Het valt mee! Echte zwemmers zijn we niet, of we moeten het enorm warm hebben. Dat is niet het geval, het strand is maar smal en aan de rand staan grote dennenbomen die goed schaduw geven. Met een boek, Boris aan de lijn is het er goed toeven.

Joep en Lisa op visite.

Joep en Lisa hebben een huurauto, die gaan we dan ook gebruiken. Het schiereiland is prachtig. Toen ze vanuit Dubrovnik aan kwamen was het donker, Joep en Lisa kijken dan ook hun ogen uit. Het is hier zo mooi en stil op de wegen. We rijden naar een baaitje, Plaza Duba, aan de andere kant van het eiland en genieten van het uitzicht en de stilte. Dan rijden we verder naar een havenplaatsje, Trpanje, en picknicken daar aan de haven en wandelen wat rondom de haven. Het is een prachtig plekje. We rijden terug naar Orebić, onderweg nog even boodschappen doen en ’s avonds lekker uit eten. De weken vliegen altijd voorbij en dat is deze week met visite niet anders!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

De kust van Kotor tot Dubrovnik

1 t/m 7 mei

Varen in de baai bij camping Agora

We hebben het goed naar onze zin op camping Farmhouse Agora. Het is hier stil, we horen heel af en toe een auto in de verte. De vogeltjes horen we fluiten en een kleine kudde geiten blaat af en toe. De mensen die hier kamperen, steeds 3 of 4 campers, zijn stil en op zichzelf. Helaas kwam daar vanmiddag een Duits stel bij met 2 loslopende honden, die duidelijk behoefte aan vertier en gesprek hadden. Wij iets minder, wat zijn wij mensen dan ook rare wezens. Heel vaak maken we juist een praatje en is dat heel gezellig en leren we ook weer van anderen, geven we elkaar tips en is het fijn om weer eens iemand anders te spreken. Dat is nu niet het geval. Ze zijn amper de camper uit en lopen al roepend van alles te fotograferen. Goed, het zij zo, hoort er allemaal bij. Wij trekken ons nog iets verder terug in onze bubbel. ’s middags gaan we met één van de jongens van het restaurant bootje varen. De lucht ziet loodgrijs, maar volgens zijn weerapp blijft het droog. Het is prachtig op het water, Boris vind het eerst een beetje gek, maar geniet er steeds meer van en wil graag in het water kijken, hij hangt regelmatig op de rand. Het is hier zo ongelooflijk mooi, we worden er stil van. Hij neemt ons mee naar een onbewoond eiland, waar restanten van huizen en kerken zijn. Onderwater zijn nog veel meer huizen en kerken, maar die zijn allemaal verdwenen toen dit stuwmeer ontstond. Op het eiland is het mooi. Boris kan losrennen en hij en de gids zijn al snel goede maatjes en hebben lol met elkaar. Hij vertelt ons van alles over de bewoners van het eiland. Zijn Engels is niet heel goed, dus vragen stellen gaat lastig. We laten het gaan, genieten van zijn enthousiasme, de natuur en de vele schildpadden. Als we terug zijn begint het te waaien en te regenen. Goeie timing!

We gaan weer verder, Rob stuurt de camper behendig naar boven over het steile pad. Het ergste moet dan nog komen. Er is een stuk zonder asfalt en het heeft best veel geregend vannacht, dus door de modder een paar honderd meer tot we echt op het asfalt zijn. Gelukt! We rijden naar Shkodër en doen daar boodschappen. We blijven ons verbazen, ik ga de camper uit om nog een brood te halen en wordt op het zebrapad door de politie bijna uit mijn sandalen gereden. Geen zwaailicht of sirene, hoor! Zebrapad is niet voor voetgangers!! De bakkerijen verbazen ons hier ook, heel modern, ze zouden in Nederland niet misstaan. Iets verderop dan een groentekraam opgebouwd uit golfplaten en houten schotten. Een land vol contrasten. Van Shkodër rijden we naar de kust. We komen in een wel heel desolate omgeving terecht. Veel flats uit het communistisch tijdperk, afval, horeca die niet open is, het lijkt een badplaats, parasols en ligbedden in de opslag, maar er is niemand. Het is begin mei, we vragen ons af wanneer het seizoen hier begint en wanneer ze dan gaan opbouwen. Er rijden wel veel auto’s heen en weer. Zijn dit dan de mannen van het systeem? Zo worden de criminelen, drugshandelaren en anderen die naast de wet leven, hier genoemd. Een vreemde omgeving. We vinden ergens aan het eind van een pad een camping! Nog volop in aanbouw, ze zijn meer bezig de graafmachines te repareren dan aan het bouwen, naar ons idee. We mogen er staan, er werken 3 jonge knullen, super vriendelijk en gastvrij. We eten ’s avonds heerlijk in het restaurant en slapen prima. We hebben ons er helemaal niet onveilig gevoeld, maar een rare plaats is het wel.

Albanië, een bijzonder land, we komen terug!

We verlaten Albanië, het is een bijzonder land, we hebben er enorm genoten. Door de vriendelijke mensen en de prachtige natuur. We komen zeker terug. Vandaag rijden we Montenegro in. Bij de grens gaat het voorspoedig en we krijgen een stempel in ons paspoort!! Ik kan van hele rare dingen blij worden, dit is er één van. We hebben een kortere route gevonden en dat zullen we weten ook. Het is smal en druk. Het einde van de ramadan wordt gevierd, daardoor zijn er veel mensen onderweg en ook op smalle wegen moet je hard rijden en het liefst vlak voor een bocht inhalen. Het is voor Rob hard werken, maar we komen er ongeschonden uit. We hebben een andere camper gezien, met politie en stilstaande auto’s erbij, dat was waarschijnlijk niet helemaal goed gegaan. Onderweg nog even gestopt voor de lunch en een praatje gemaakt met 4 jonge kinderen, die verrassend goed Engels spraken. Ze gingen de deuren langs om iets lekkers op te halen omdat het einde ramadan is, een soort Sint Maarten zoals wij dat in Noord Holland kennen. Wij hadden nog drop van thuis en die wilden ze wel hebben, ben benieuwd of ze de “schoolkrijtjes” kunnen waarderen. Ze waren er wel heel blij mee. We rijden naar Kotor, het is niet ver en zetten de camper op een bewaakt parkeerterrein, veel te duur, maar veel keus is er niet.  Met Boris de stad in. Een kleine cultuurschok voor ons. We hebben al weken geen grote groepen mensen bij elkaar gezien, maar hier begint het echte toerisme. Een enorm cruiseschip ligt in Kotor, er rijden veel touringcars door de stad, kortom het is druk. Uiteindelijk valt het in het oude centrum wel mee. We kunnen rustig rondlopen en genieten van deze mooie stad. We besluiten om het kasteel dat boven tegen de berghelling ligt deze keer maar over te slaan. Na een uurtje rondwandelen drinken we iets en gaan terug naar de camper. ’s avonds gaan we zonder Boris eten in de stad.  Hij heeft steeds beter in de gaten wanneer we ons voorbereiden om weg te gaan zonder hem en dat gaat onder groot protest. We krijgen de deur bijna niet dicht, want hij worstelt zich een weg naar buiten. We vinden dat hij het wel moet leren, het is voor Boris echt niet altijd leuk om mee een stad in te gaan. Dus wisselen we het af.

Baai van Kotor, Montenegro

We hebben goed geslapen op het parkeerterrein. Ontbijten in de camper en buiten op een muurtje genieten van een kop koffie. We hebben 2 problemen, de dop van de vuil water tank wil niet meer open, dit gebeurt normaal door binnen een schakelaar om te zetten, maar die doet het dus niet! Dat is wel een dingetje. Rob probeert het op te lossen, maar helaas! Ondertussen heeft Boris kans gezien de hor van de camperdeur te slopen. Hij ging een duif vangen die vlak voor zijn neus aan het rond huppen was en dat kon hij niet laten passeren. Wel een flinke scheur. Deze ochtend is de stemming dus niet al te best. We stappen toch maar met zijn drieën in, want een andere keus hebben we niet.

Gelukkig is de weg die voor ons ligt prachtig en genieten we van het mooie landschap. De zee links en rechts van ons de bergen en voor ons wisselen deze twee elkaar af. We worden er blij van. Weer een grens over, hoera! Stempel! En rijden zo Kroatië binnen. 15 km voor Dubrovnik settelen we ons op camping Kate, in Mlini, het is hier bijna vol. Het kost ons nog wel wat moeite om aan deze drukte te wennen. Eigenlijk willen we dit niet, maar ook hier hebben we even niet zoveel in te kiezen. We komen nu in toeristischer, dus drukker gebied terecht. De middag spenderen we aan 2 dingen, het provisorisch repareren van de hor, toch wel fijn als we die kunnen blijven gebruiken en Rob stort zich op de vuilwatertank. De dealer wordt gebeld, maar ook die kan ons niet helpen. Rob stelt de vraag op facebook in de adria camper groep en hoera! Daar heeft iemand het zelf ook gehad en die weet ook de oplossing. Rob krijgt er zelfs een foto bij, waar het euvel moet zitten. Een verbindingsdraad die nogal dun is, is waarschijnlijk door een steen losgeschoten. Rob onder de camper, de vierde keer inmiddels, Boris probeert te helpen, maar dan krijgt hij het voor elkaar. Gelukkig is Rob handig met elektronica en heeft ook nog de juiste spullen in zijn gereedschapskist en na nog een halfuur is het gefikst. Wat een opluchting.

We stappen op de boot naar Dubrovnik en Boris gaat mee. Het is niet zonnig, maar de temperatuur is prima. We wandelen een paar uur over de stadsmuur, de afstand is bijna 4 km, er is zoveel te zien, we doen er bijna 2 uur over! Gelukkig is het niet al te druk en kunnen we op veel plekjes blijven staan en genieten. Boris doet het super goed. We komen 1 kat tegen en een paar honden, met baasjes en daar reageert hij amper op of wil alleen even snuffelen. Fijn hoor als dat zo goed gaat. We eten in een restaurant een heerlijke pizza en slenteren nog wat door de stad. Helaas begint dan de regen die voorspelt was. We gaan op zoek naar de boot, nog een halfuur wachten en dan varen we terug. We hebben uiteindelijk wel mazzel gehad. Het gaat steeds harder regenen en het blijft de hele nacht doorgaan.

Op camping Kate maken we ook wat korte en langere wandelingen, het is hier ondanks dat het wat drukker is heel fijn. Uiteindelijk blijven we hier 5 dagen en dat is prima.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Toeren door Albanië

24 t/m 30 april

We verlaten camping Family, we hebben het hier goed naar onze zin gehad. We vinden Albanië nu al leuk. We rijden naar Llixhat e Bënjët #65676 P4N, een plek met warmwater bronnen. Nu maken we echt kilometers door Albanië. Het stukje van de Griekse grens naar Gjirokaster was maar kort. Vandaag zien we veel meer en hoe! Het land is dun bevolkt, er wonen 3.000.000 Albanezen in het land. Het grootste deel van de Albanezen woont in het buitenland. We zien af en toe wat huizen, een dorpje, een stadje , maar het is vooral steeds weer dat adembenemende landschap. Het laatste uur rijden we over een smalle weg, wat betekent dat het soms maar net kan als we bijvoorbeeld een vrachtwagen tegen komen. Er zijn opvallend veel restaurants langs de weg, op mooie plekjes. Het is er vandaag gezellig druk. Het orthodoxe paasfeest wordt gevierd, een week later dan het christelijke paasfeest. Dat zien we ook als we bij de bron aankomen. Een handjevol campers, maar vooral veel luxe auto’s. In de bron zelf is het heel druk en ook er omheen zitten en wandelen veel mensen. We besteden de middag verder maar aan luieren, beetje rond kijken en ons verbazen dat het op zo’n afgelegen plek zo druk kan zijn. Al is het ook wel logisch zo’n warm waterbron trekt natuurlijk ook Albanezen voor een dagje uit. Helaas puilen de vuilnisbakken uit en ligt er veel zwerfafval in het gebied, jammer!

brug bij de warm water bron

De volgende dag is het rustig bij de bron. Na het ontbijt trekken we onze zwemkleding aan. Dat kost Rob wat moeite, hij is een stuk slanker geworden, dus zijn zwembroek is te groot! Zijn waterschoenen zijn half vergaan, de zolen laten los! Uiteindelijk lukt het toch allemaal en laten we ons in het warme water zakken. Het is echt heerlijk. Het water stroomt goed door en hier en daar zie je warmte omhoog borrelen. Gelukkig is het geen zwavelbron, dat geeft hier dus geen rotte eierenlucht. Na de koffie en opgedroogd te zijn, ruimen we de laatste spullen op en gaan richting Berat. Het landschap verandert, meer vlaktes en dus landbouw, meer dorpjes en stadjes, dus ook wat drukker. We rijden over een goede 2-baansweg en op een enkele langzame automobilist na, rijdt het best lekker door. De laatste 50 km is de weg wat slechter, maar het is  goed te doen. We hebben Riverside camping, CC #78445, uitgezocht om te overnachten en dat is een goede keus. Het is lekker warm en hier kunnen we onder een rieten afdak staan en dat is prettig. De temperatuur loopt op tot 29 graden!

Berat bij avondlicht, linksboven het verlichte kasteel

We bezoeken Berat, dat wordt aangegeven als een toeristische stad. Dat zou best kunnen kloppen, maar nu is het er zeker niet druk. Wat is dat toch fantastisch om in deze tijd van het jaar op mooie plekken te komen. Het is heerlijk weer, vandaag 26 graden en nergens druk. We gaan op de fiets en laten Boris in de camper. Hij heeft vanmorgen even lekker los kunnen rennen en mag nu in de camper blijven. We hebben dat nu al een paar keer voor een paar uur gedaan en dat gaat prima. Vooral op zo’n warme dag is het voor hem en ons niet fijn om hem mee te nemen. We klimmen flink omhoog naar het kasteel, we lopen er zeker een half uur over, het is enorm steil. Maar dat wordt beloont als we boven aan komen. Een prachtig dorpje binnen de vestingmuren en natuurlijk overal de prachtige vergezichten. We kunnen zelfs de camper spotten. We lopen en glibberen af en toe, want er liggen gladde keien als straatwerk. Wanneer we weer naar beneden gaan komen we een Oostenrijker tegen met wie we gisteren in de warm waterbron een praatje hebben gemaakt. Dat is wel iets wat bij Albanië hoort. Er zijn niet veel wegen en iedereen is op zoek naar dezelfde mooie plekken. Op de camping staan ook 2 stellen die we al eerder gezien hebben. Het is een kleine wereld in Albanië, maar daardoor ook gemoedelijk. Beneden aangekomen drinken en eten we wat voor we op de fiets stappen naar de camper.

In de camper heeft Boris zich misdragen. Van de campingeigenaresse hadden we fruit en hazelnoten gehad en Boris is gek op het kraken van noten. De hazelnoten heeft hij uit de fruitschaal gehaald en is ze alvast gaan open breken. Hij vind ze blijkbaar niet echt lekker, maar een leuk speeltje is het wel!

Vandaag rijden we via Durrës naar Suç. De bedoeling was om in Durrës op een P4N plek te gaan staan, maar we vinden het niks, we rijden door. Het wordt daardoor wel een lange reisdag. In dit gebied is niet veel wat voorzieningen betreft en we zien ook niets waar we zomaar willen gaan staan. Het is een mooie route, door een kloof met stuwdammen, bergen, prachtig blauw water en een matige weg, dat kost ons veel tijd. We komen uiteindelijk niet eens zo heel laat op de camping aan. CC #27128, Echt een camping is het niet, het is een missiepost, met een kerkje, een groot woonhuis, waar 3 Italiaanse nonnen wonen en logeerfaciliteiten zijn. Een Nederlands echtpaar doet hier vrijwilligerswerk en staan hier met hun omgebouwde vrachtwagen, zij beheren de camperplek en ondersteunen gezinnen in het dorp met voedselpakketten. De middag dat wij aankomen worden er aan 15 jongens schoenen uitgedeeld. De kinderen van het Nederlandse echtpaar zijn hier voor de meivakantie en hebben dozen vol schoenen meegenomen. De jongens worden hier na schooltijd opgevangen door een betaalde kracht. Hij komt zelf uit het dorp en houdt zo de jongens van de straat. Het is als wij er zijn dan ook een drukte van belang, er wordt veel gevoetbald, gespeeld en ondertussen rent daar ook nog een kluwen honden doorheen, waaronder Boris. Hij heeft de tijd van zijn leven. Hij kan hier loslopen omdat het terrein afgesloten is! Wij vinden het af en toe enorm druk, maar we zijn ook niet veel meer gewend, of worden we gewoon een dagje ouder!?

wandelen met Boris en zijn vrienden

De volgende dag is het rustig op het terrein. De jongens zijn er niet, de Nederlandse gezinnen zijn veel op pad en gaan ’s middags met zijn allen bij een gezin in de buurt eten. Boris speelt met zijn vriendjes en wij rommelen tot een uur of drie op het terrein. Dan gaan we een wikiloc wandeling doen. We doen een paar pogingen om de drie zwerfhonden die bij de missiepost horen van ons af te schudden, maar die lopen deze wandeling waarschijnlijk vaker met bezoekers, dus geven we het maar op om ze weg te sturen. We houden Boris wel aan de lijn. Er zijn teveel verleidingen, koeien, geiten, kippen waar hij achteraan gaat. Het is 4,5 km maar een pittige wandeling. Veel omhoog, dus regelmatig uitrusten en genieten van het uitzicht. Uiteindelijk wandelen de honden gezellig met ons mee. Als we terug komen is het verlaten op de camping. Wij genieten nog van het zonnetje, een fijne douche en een hapje eten buiten bij onze gril.

We hebben onze plannen gewijzigd. We wilden met een veerdienst door een kloof varen van Fierze naar Koman, over het Komani meer, maar we durven het niet aan. De weg er naar toe is niet al te best en bij de veerboot zelf schijnt de doorgang erg smal en rommelig te zijn. We hebben op de boot van Italië naar Griekenland al schade genoeg gereden. We rijden dus de weg terug, dat gaat niet snel, maar is wel weer prachtig. Onderweg even lunchen, Boris een rondje en genieten van de stilte. Het gaat weer niet snel, maar daar houden we inmiddels rekening mee, vooral  het laatste stuk is slecht. We arriveren om half vijf bij camping Agora in Barcolle CC#86804 en staan op een prachtige plek. De camping ligt aan het water en ligt in dezelfde kloof als waar de veerboot door vaart, die we eigenlijk wilden nemen. We zijn wel tevreden over deze beslissing. De camping heeft 2 boten liggen waarmee ze voor gasten een boottochtje ondernemen. We staan hier met 4 campers. ’s avonds eten we in het restaurant. Een heerlijk voorgerecht van allemaal huisgemaakte hapjes en daarna vis en vlees. Het smaakt prima. Al moeten we wel wennen aan het feit dat ze alles wel erg gaar grillen.

camping “Farmhouse Agora”, uitzicht vanuit de camper

Gisteren veel boodschappen gedaan in Burrel. Een prima supermarkt met een groentekraam voor de deur. Alle groente die we kopen moet wel snel bereid worden, want het is snel verlept. Er gaat hier niets in de koeling en komt waarschijnlijk zo van het land. Buiten in de groentekraam ligt alles wel in de schaduw, maar het is warm. Vandaag pastasaus en groente gebakken voor tortilla’s. Het meeste gaat in de vriezer. Ik probeer regelmatig op voor te koken, dat is altijd prettig op reisdagen. Verder brengen we de dag door met genieten in het zonnetje en de stilte om ons heen. Morgen nog maar zo’n dagje.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.