Meer Kroatië en de Vintgarkloof in Slovenië

22 t/m 28 mei

Nog steeds mooi weer, bijna te mooi. Het is inmiddels zo’n  30*. De camper in de zon is geen optie meer, we gaan op zoek naar bomen en beschutting. Omdat het zo warm is besluiten we nog even aan de kust te blijven. We vinden in Starigrad een prima camping ,Plantaza, CC SC# 54264 met mooi sanitair en een vriendelijke vrouw bij de receptie. Het zeewater begint op temperatuur te komen, het is zelfs lekker om even te zwemmen. We zitten vlakbij het National Park Paklenica, maar we laten dat even voor wat het is, te warm om te wandelen of te fietsen. We gaan ook nog even naar het dorpje om te eten, al hebben we inmiddels ook wel door dat dit niet de plekken zijn met de beste restaurants, maar soms hebben we gewoon even geen zin om te koken.

We gaan weer rijden, toch maar richting Slovenië in de hoop dat wanneer we iets noordelijker gaan het weer iets minder warm zal zijn. We rijden eerst richting Plitvice en Rastoke. Onderweg tanken, gas, diesel en ADblue. Een klein kapitaaltje, maar ja dat hoort er bij. Rondom Plitvice is het niet echt druk, maar wat is het enorm veel groter voor wat betreft ingangen en parkeerplaatsen. Een heel verschil met 35 jaar geleden. We zien de oude ingang, maar deze is buiten gebruik. We slaan het over, 35 jaar gelden was het prachtig, nu hebben we gekozen voor KRKA watervallen. Er zijn nog zoveel andere mooie plekjes, dus rijden we door. In Rastoke vinden we een parkeerplek waar we kunnen overnachten. Maar het is vol in de zon, Kampeergedrag / stoelen naar buiten mag niet. We gaan aan een picknicktafel in de schaduw mar even zitten. We puzzelen wat we nu willen en besluiten hier weg te gaan. Een klein stukje naar beneden is ook nog een parkeerplek om Rastoke te bezoeken, dit is een museumdorpje met watermolens. Dat doen we dus, maar we kunnen moeilijk de ingang vinden en we hebben al een stuk rondom het kleine dorpje gewandeld als we dan toch de ingang vinden. Gevalletje allebei niet goed gekeken. Als we er dan toch zijn mag Boris niet mee naar binnen. Het is te warm en Boris in de camper te laten is geen optie, dus rijden we verder. Nog een uurtje rijden over landweggetjes, dorpjes en boerderijen, zo mooi! komen we op een superplekje.

het is goed toeven in de schaduw

We komen uit op weer een fijne camping, Camp Slapic in Duga Resa, CC SC#19308, goed sanitair en nog steeds 30 graden. ’s avonds steekt er een windje op, waardoor het iets afkoelt. We hebben blijkbaar toch wel last van de warmte, want we hebben zowaar een beetje ruzie. Eigenlijk om niets, maar van de warmte slapen we slecht en het kost een hoop energie. Laat maar eens wat onweer los!!

We hebben de fietsen tevoorschijn gehaald om weer eens een paar kilometer te fietsen. Het kost wat moeite om op weg te komen. Na 1 kilometer hoor en zie ik dat de banden van de hondenkar best slap zijn, we hebben geen pompje mee, toch maar eens een kleintje kopen, er zit dus niets anders op dan terug gaan en de banden op te pompen. Voor de zekerheid de fietspomp mee.  Als we weer een paar kilometer onderweg zijn moeten we opgeven. Het pad gaat steil omhoog en bestaat uit keitjes en aarde. Voor Rob met 40 kilo extra achter zijn fiets niet te doen. We bekijken de fietsroutes nog eens goed en kiezen voor route 4. Dat is een goede keuze, die is 18 km, niet te lang, maar zo mooi. Voor Boris valt het niet mee, hij moet er weer echt aan wennen. Als we gaan picknicken is hij weer een blije hond. Wij genieten volop! De omgeving is zo mooi. Kleine dorpjes, boerderijtjes, af en toe een auto, maar vooral mooie vergezichten, groen land en stilte. Halverwege de middag zijn we terug en genieten van het heerlijke weer.

fietstocht door het binnenland

We zien echt een verschuiving in de reizigers, mensen die net als wij lang onderweg zijn en de vakantiegangers. De sfeer om ons heen wordt ook anders, drukker en er komen ook ander soort mensen. Niet verkeerd maar wel anders. ’s avonds op de camping op het terras gegeten. Helemaal vol!! Ook dat is nieuw, we hebben al op een aantal plekken onderweg gegeten, soms is het zoeken naar een eettentje en als we dat dan vinden zijn er weinig gasten.

Dan weer verder, nu naar Slovenië, het plan was om dit land over te slaan. We hebben echter een paar tips van mensen gehad, dat dit land ook echt de moete waard is om rond te kijken. Luisteren naar tips is meestal verstandig, dus dat doen we ook. We rijden naar de Vintgarkloof en vinden bij een particulier achter het huis een camperplek in Zgornje Gorje, P4N #323459. We twijfelen even wat we zullen doen. Gaan we meteen lopen? Wachten we tot morgenochtend? De eigenaresse van de camperplek  vertelt ons dat het midden op de dag erg warm kan zijn. Het is ook vandaag warm, we zijn nog vroeg genoeg om de wandeling te gaan maken, dus we gaan op stap! Wat we nog nergens gezien hebben, maar wat zij ons vertelt is dat de kloof eenrichtingsverkeer is en dat je via een lange wandeling terug gaat naar het startpunt.  We vinden de kloof prachtig, het is er redelijk stil, we zien misschien 15 andere wandelaars, waarvan de meeste haast lijken te hebben. Wij doen rustig aan en genieten van al het moois. De terug wandeling is pittig! We wandelen eerst zo’n 40 minuten alleen maar omhoog door een bos, heel mooi en we nemen er de tijd voor. Dan komen we op een open plek met een kerkje, een terras, speeltuin en wat auto’s.

Hier vandaan is het nog 40 minuten lopen, maar nu over kleine paadjes langs groene berghellingen, met uitzicht op dorpjes, koeien, geiten en schapen. Het voelt al een beetje Oostenrijks en dat is hier natuurlijk ook niet ver vandaan. Rond 19.00 uur zijn we terug bij de camper, best een beetje moe, maar wel voldaan na deze mooie wandeling.

De Vintgar kloof

We hadden best nog wat plannen voor Slovenië, maar de weerberichten voorspellen niet veel goeds. dat komt al snel uit, net voor we gaan slapen komt er een flinke onweersbui met hagel en veel regen over ons heen. Wat een lawaai op het dak!. Gelukkig hield dat toen we naar bed gingen weer op.  Het heeft ’s nachts nog wel wat geregend en dat bleef een groot deel van de ochtend ook doorgaan. Tussen de buien door een wandeling met Boris en tijdens het ontbijt weer een overleg momentje, blijven we in Slovenië om naar het meer van Bled en de bron van de Soca rivier te gaan of rijden we naar Oostenrijk? Het wordt het laatste! De weersverwachtingen voor Slovenië zijn de komende dagen niet goed, dus fietsen of wandelen zit er waarschijnlijk niet in. In Oostenrijk is het weer iets beter, dus dan is de keuze simpel. We pakken de snelweg, Rob heeft een paar dagen geleden flink zitten puzzelen op de snelweg vignetten van Slovenië en Oostenrijk en ze beide digitaal gekocht. Daar zijn we nu blij mee. We rijden het liefst binnen door, maar met deze regenbuien hebben we daar weinig zin in. Dus de snelweg op en we komen terecht op een boerenbedrijf, Nagelerhof, P4N #55378 met camperplekken en een goed sanitair gebouw. Zeker als het wat kouder is, is een goed douchegebouw erg prettig. We hebben een fabuleus uitzicht op dorpjes in een dal en wolken die om de bergen heen hangen. We kunnen hier fijn wandelen met Boris, dus voor vandaag is het helemaal prima. Voor morgen…………………..waarschijnlijk verder richting Tsjechië.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

De kust van Kotor tot Dubrovnik

1 t/m 7 mei

Varen in de baai bij camping Agora

We hebben het goed naar onze zin op camping Farmhouse Agora. Het is hier stil, we horen heel af en toe een auto in de verte. De vogeltjes horen we fluiten en een kleine kudde geiten blaat af en toe. De mensen die hier kamperen, steeds 3 of 4 campers, zijn stil en op zichzelf. Helaas kwam daar vanmiddag een Duits stel bij met 2 loslopende honden, die duidelijk behoefte aan vertier en gesprek hadden. Wij iets minder, wat zijn wij mensen dan ook rare wezens. Heel vaak maken we juist een praatje en is dat heel gezellig en leren we ook weer van anderen, geven we elkaar tips en is het fijn om weer eens iemand anders te spreken. Dat is nu niet het geval. Ze zijn amper de camper uit en lopen al roepend van alles te fotograferen. Goed, het zij zo, hoort er allemaal bij. Wij trekken ons nog iets verder terug in onze bubbel. ’s middags gaan we met één van de jongens van het restaurant bootje varen. De lucht ziet loodgrijs, maar volgens zijn weerapp blijft het droog. Het is prachtig op het water, Boris vind het eerst een beetje gek, maar geniet er steeds meer van en wil graag in het water kijken, hij hangt regelmatig op de rand. Het is hier zo ongelooflijk mooi, we worden er stil van. Hij neemt ons mee naar een onbewoond eiland, waar restanten van huizen en kerken zijn. Onderwater zijn nog veel meer huizen en kerken, maar die zijn allemaal verdwenen toen dit stuwmeer ontstond. Op het eiland is het mooi. Boris kan losrennen en hij en de gids zijn al snel goede maatjes en hebben lol met elkaar. Hij vertelt ons van alles over de bewoners van het eiland. Zijn Engels is niet heel goed, dus vragen stellen gaat lastig. We laten het gaan, genieten van zijn enthousiasme, de natuur en de vele schildpadden. Als we terug zijn begint het te waaien en te regenen. Goeie timing!

We gaan weer verder, Rob stuurt de camper behendig naar boven over het steile pad. Het ergste moet dan nog komen. Er is een stuk zonder asfalt en het heeft best veel geregend vannacht, dus door de modder een paar honderd meer tot we echt op het asfalt zijn. Gelukt! We rijden naar Shkodër en doen daar boodschappen. We blijven ons verbazen, ik ga de camper uit om nog een brood te halen en wordt op het zebrapad door de politie bijna uit mijn sandalen gereden. Geen zwaailicht of sirene, hoor! Zebrapad is niet voor voetgangers!! De bakkerijen verbazen ons hier ook, heel modern, ze zouden in Nederland niet misstaan. Iets verderop dan een groentekraam opgebouwd uit golfplaten en houten schotten. Een land vol contrasten. Van Shkodër rijden we naar de kust. We komen in een wel heel desolate omgeving terecht. Veel flats uit het communistisch tijdperk, afval, horeca die niet open is, het lijkt een badplaats, parasols en ligbedden in de opslag, maar er is niemand. Het is begin mei, we vragen ons af wanneer het seizoen hier begint en wanneer ze dan gaan opbouwen. Er rijden wel veel auto’s heen en weer. Zijn dit dan de mannen van het systeem? Zo worden de criminelen, drugshandelaren en anderen die naast de wet leven, hier genoemd. Een vreemde omgeving. We vinden ergens aan het eind van een pad een camping! Nog volop in aanbouw, ze zijn meer bezig de graafmachines te repareren dan aan het bouwen, naar ons idee. We mogen er staan, er werken 3 jonge knullen, super vriendelijk en gastvrij. We eten ’s avonds heerlijk in het restaurant en slapen prima. We hebben ons er helemaal niet onveilig gevoeld, maar een rare plaats is het wel.

Albanië, een bijzonder land, we komen terug!

We verlaten Albanië, het is een bijzonder land, we hebben er enorm genoten. Door de vriendelijke mensen en de prachtige natuur. We komen zeker terug. Vandaag rijden we Montenegro in. Bij de grens gaat het voorspoedig en we krijgen een stempel in ons paspoort!! Ik kan van hele rare dingen blij worden, dit is er één van. We hebben een kortere route gevonden en dat zullen we weten ook. Het is smal en druk. Het einde van de ramadan wordt gevierd, daardoor zijn er veel mensen onderweg en ook op smalle wegen moet je hard rijden en het liefst vlak voor een bocht inhalen. Het is voor Rob hard werken, maar we komen er ongeschonden uit. We hebben een andere camper gezien, met politie en stilstaande auto’s erbij, dat was waarschijnlijk niet helemaal goed gegaan. Onderweg nog even gestopt voor de lunch en een praatje gemaakt met 4 jonge kinderen, die verrassend goed Engels spraken. Ze gingen de deuren langs om iets lekkers op te halen omdat het einde ramadan is, een soort Sint Maarten zoals wij dat in Noord Holland kennen. Wij hadden nog drop van thuis en die wilden ze wel hebben, ben benieuwd of ze de “schoolkrijtjes” kunnen waarderen. Ze waren er wel heel blij mee. We rijden naar Kotor, het is niet ver en zetten de camper op een bewaakt parkeerterrein, veel te duur, maar veel keus is er niet.  Met Boris de stad in. Een kleine cultuurschok voor ons. We hebben al weken geen grote groepen mensen bij elkaar gezien, maar hier begint het echte toerisme. Een enorm cruiseschip ligt in Kotor, er rijden veel touringcars door de stad, kortom het is druk. Uiteindelijk valt het in het oude centrum wel mee. We kunnen rustig rondlopen en genieten van deze mooie stad. We besluiten om het kasteel dat boven tegen de berghelling ligt deze keer maar over te slaan. Na een uurtje rondwandelen drinken we iets en gaan terug naar de camper. ’s avonds gaan we zonder Boris eten in de stad.  Hij heeft steeds beter in de gaten wanneer we ons voorbereiden om weg te gaan zonder hem en dat gaat onder groot protest. We krijgen de deur bijna niet dicht, want hij worstelt zich een weg naar buiten. We vinden dat hij het wel moet leren, het is voor Boris echt niet altijd leuk om mee een stad in te gaan. Dus wisselen we het af.

Baai van Kotor, Montenegro

We hebben goed geslapen op het parkeerterrein. Ontbijten in de camper en buiten op een muurtje genieten van een kop koffie. We hebben 2 problemen, de dop van de vuil water tank wil niet meer open, dit gebeurt normaal door binnen een schakelaar om te zetten, maar die doet het dus niet! Dat is wel een dingetje. Rob probeert het op te lossen, maar helaas! Ondertussen heeft Boris kans gezien de hor van de camperdeur te slopen. Hij ging een duif vangen die vlak voor zijn neus aan het rond huppen was en dat kon hij niet laten passeren. Wel een flinke scheur. Deze ochtend is de stemming dus niet al te best. We stappen toch maar met zijn drieën in, want een andere keus hebben we niet.

Gelukkig is de weg die voor ons ligt prachtig en genieten we van het mooie landschap. De zee links en rechts van ons de bergen en voor ons wisselen deze twee elkaar af. We worden er blij van. Weer een grens over, hoera! Stempel! En rijden zo Kroatië binnen. 15 km voor Dubrovnik settelen we ons op camping Kate, in Mlini, het is hier bijna vol. Het kost ons nog wel wat moeite om aan deze drukte te wennen. Eigenlijk willen we dit niet, maar ook hier hebben we even niet zoveel in te kiezen. We komen nu in toeristischer, dus drukker gebied terecht. De middag spenderen we aan 2 dingen, het provisorisch repareren van de hor, toch wel fijn als we die kunnen blijven gebruiken en Rob stort zich op de vuilwatertank. De dealer wordt gebeld, maar ook die kan ons niet helpen. Rob stelt de vraag op facebook in de adria camper groep en hoera! Daar heeft iemand het zelf ook gehad en die weet ook de oplossing. Rob krijgt er zelfs een foto bij, waar het euvel moet zitten. Een verbindingsdraad die nogal dun is, is waarschijnlijk door een steen losgeschoten. Rob onder de camper, de vierde keer inmiddels, Boris probeert te helpen, maar dan krijgt hij het voor elkaar. Gelukkig is Rob handig met elektronica en heeft ook nog de juiste spullen in zijn gereedschapskist en na nog een halfuur is het gefikst. Wat een opluchting.

We stappen op de boot naar Dubrovnik en Boris gaat mee. Het is niet zonnig, maar de temperatuur is prima. We wandelen een paar uur over de stadsmuur, de afstand is bijna 4 km, er is zoveel te zien, we doen er bijna 2 uur over! Gelukkig is het niet al te druk en kunnen we op veel plekjes blijven staan en genieten. Boris doet het super goed. We komen 1 kat tegen en een paar honden, met baasjes en daar reageert hij amper op of wil alleen even snuffelen. Fijn hoor als dat zo goed gaat. We eten in een restaurant een heerlijke pizza en slenteren nog wat door de stad. Helaas begint dan de regen die voorspelt was. We gaan op zoek naar de boot, nog een halfuur wachten en dan varen we terug. We hebben uiteindelijk wel mazzel gehad. Het gaat steeds harder regenen en het blijft de hele nacht doorgaan.

Op camping Kate maken we ook wat korte en langere wandelingen, het is hier ondanks dat het wat drukker is heel fijn. Uiteindelijk blijven we hier 5 dagen en dat is prima.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.