Slot Neuschwanstein

2 t/m 5 oktober

De volgende dag, zaterdag wordt het drukker en drukker op het parkeerterrein. Veel mensen in Beierse klederdracht, maar ook veel mensen in hardloopkleding. Feestje? We komen er al snel achter. Het is 3 oktober, de Dag van de Duitse Eenheid, de officiële nationale feestdag ter herdenking van de hereniging van Oost- en West-Duitsland in 1990.

Het is een gezellige drukte, op zaterdag zijn er allemaal hardloopwedstrijden in het centrum, een kinderwedstrijd, de 5 en 10 km en later een halve marathon. Maar ook bij diverse kerken is het een drukte van belang, voor ieder wat wils zullen we maar zeggen.

Vanuit Landsberg rijden we verder. Het landschap verandert want de Alpen komen echt in het zicht. Wat ook verandert zijn de huizen, geen pastelkleuren meer, maar vooral witte huizen. Gelukkig hangen hier ook overal geraniums aan de houten balkons. Wij houden wel allebei erg van het ruige van de bergen, dus we hebben echt zin in dit stuk van de reis. Langzaam laten we de Romantische Strasse achter ons en komen op de Deutsche Alpenstrasse.

Onze volgende stop is een camperplaats bij een camping in Schwangau. Een prima plek, bij de camping hoort een goed sanitair gebouw en alles wat we verder nodig hebben. De camperplek heeft één nadeel, het lawaai van de naast gelegen weg. Als de camper staat en we geïnstalleerd zijn gaan we eerst een wandeling maken, ook nu zijn we vroeg en dus alle tijd voor een wandeling, Boris staat al snel te kwispelen, hoera! We gaan op pad. Het eerste stuk lopen we over fietspad/wandelpad, dat zie je vaak in Duitsland. We vinden dat niet echt lekker lopen, want regelmatig zijn er (snelle)fietsers waarvoor we aan de kant moeten. Maar goed, de zon schijnt, de lucht is blauw, we vermaken ons prima. Een klein ommetje van het fietspad af, langs een paar boerderijen, paarden, koeien en enorme houtstapels.

Later steken we de drukke weg over en is het fietspad verdwenen, we lopen nu op grint, verder langs weilanden en Rob vindt dat Boris wel even los mag. dit leidt bij ons soms tot discussie. Ik vind dat Boris niet los mag, hij luistert echt heel slecht als hij iets in zijn neus heeft. In het bos volgt Boris beter dan wanneer er een flink weiland in beeld is. Rob is wat makkelijker en gunt Boris zijn vrijheid, ook als het twijfelachtig is. Helaas krijg ik gelijk, Boris zijn neus duikt de grond in en hij trekt sprintje na sprintje. Dikke pret voor Boris, soms komt hij weer even onze kant op en denken we dat hij terug komt. Maar nee, het ruikt daar verderop ook nog heel erg lekker, dus weg is hij weer. Als hij steeds dichter naar de drukke weg toe gaat is de maat vol. We willen dat hij nu echt terug komt, maar zijn oren staan echt op non-actief. Rob gaat dan toch maar het weiland in om hem te halen, maar dat werkt natuurlijk averechts. Wat meestal wel helpt en nu gelukkig ook, is doe alsof we weggaan, we roepen nog even Doei! en lopen van hem weg. Dat is natuurlijk best spannend, want komt hij achter ons aan of loopt hij nog dichter naar de drukke weg? Als hij ons echt niet meer ziet trekt hij toch een flinke sprint en komt achter ons aan, pfffft! Op dit soort momenten balen we dat we hem niet beter hebben leren luisteren! Nog even mopperend op elkaar en op Boris, die inmiddels aan de lijn vast zit lopen we het laatste stuk door het bos, terug naar de camper.

De volgende ochtend trekken we de fietsen en onze mooie nieuwe hondenkar uit de garage. We gaan naar slot Neuschwanstein of in ieder geval naar de omgeving. Het is grappig, sommige mensen zijn helemaal lyrisch over het kasteel, dat inmiddels beroemd is uit een aantal Disneyfilms en het bekende Disneylogo is gebaseerd op dit kasteel. Wij hadden er echter nog nooit van gehoord. Maar goed we zijn in de buurt en willen wel even kijken. De fietstocht er naar toe is mooi, dorpjes, weilanden en bijna continu het kasteel in zicht.

We weten dat er een brug is vanwaar je een mooi zicht op het slot hebt en dat we daar op de fiets kunnen komen. Aangekomen in Hohenschwangau is het een drukte van belang, we weten niet wat we zien! Is dit echt allemaal voor het kasteel? Ja, dat is het echt. wij rijden door om via bospaden, langs een meertje naar Mariënbrucke te rijden. Helaas geven we het na een paar kilometer op, het gaat te steil omhoog en Rob moet dit doen met de hondenkar achter zich, het is teveel. We draaien om en fietsen de mooie bospaden weer terug, geen straf hoor, want hier is het hartstikke mooi en stil. We komen uiteindelijk toch weer terug in de hecktiek van het dorp met zijn souvenirwinkels, mensen die kriskras over straat lopen, toch best handig een fietsbel! We overleggen even, hoe nu verder? Het beste is om de fietsen te parkeren en dan omhoog te lopen naar het kasteel, Boris kan dan meteen even lopen en verder omhoog fietsen is ook hier niet te doen en verboden.

Dus fietsen vast aan een hek en de wandeling van 1,5 km lopen, flink steil, dus rustig aan. Boven is het hartstikke druk, ik besluit met Boris een rustig bankje op te zoeken, zodat Rob even rustig naar dit enorme bouwwerk kan gaan kijken. Ik heb er niet zoveel mee, dus dat is prima. Rob is echter binnen 5 minuten al terug, MIJN TELEFOON roepend. Hij realiseert zich opeens dat hij zijn telefoon op het stuur van zijn fiets heeft laten staan! HELP!! Zonder telefoon is ondenkbaar, er zit zoveel in! Ik zeg, ga jij maar zo snel als je kunt naar beneden, ik loop wel rustig met Boris naar beneden. Gelukkig, wat een mazzel, de telefoon staat nog op zijn stuur, wat een schrik.

We hebben het hier verder wel gezien en het wordt langzaamaan lunchtijd, maar dat willen we niet hier in deze drukte. We stappen dus op de fiets en trappen dezelfde mooie route terug, het is heerlijk weer, blauwe lucht, zonnetje en het ruikt steeds meer naar herfst. Verderop in een dorpje eten we broodje en dan rijden we het laatste stuk terug naar de camping. Het is zo lekker, dus de stoelen naar buiten en nog even genieten van het zonnetje. Morgen rijden we weer verder, dus gaan we ook nog even lekker uitgebreid onder de douche.

Het vlog bij dit verhaal staat hier