José – We zijn op pad

17 oktober 202616 oktober 2026

We zijn weer onderweg!

8 t/m 29 september

We rijden naar Alkmaar terug en zorgen samen met Rob zijn zus voor hun moeder. Na 2 weken is ze weer redelijk opgeknapt en worden we min of meer weggestuurd. We twijfelen wel of dit verstandig is, maar gaan toch maar op pad. In Hardenberg is de camperbeurs en we hadden afgesproken om hier bij Endless on Wheels op de beurs te staan, dit hadden we ook weer afgezegd, maar nu we hier toch nog in Nederland zijn………..!

Wat een fantastisch weekend, we zijn met 4 stellen bijna continu in de stand om mensen kennis te laten maken met Endless on Wheels. Leuke verhalen met allemaal gezellige mensen die ook graag op pad zijn. We worden zelf ook nog een aantal keren herkend en mensen vinden het dan heel gezellig om ons ook even persoonlijk te spreken en dat is wederzijds! Als kers op de taart gaat Peter voor Myran op zijn knie om haar, tijdens haar presentatie, ten huwelijk te vragen. Arme Myran is even helemaal de kluts kwijt, maar haar presentatie was gelukkig al bijna klaar. Even later komen mensen van de organisatie ook nog een doos gebak brengen. Wat een topweekend.

Na de beurs vermaken wij ons nog even in het oosten van het land, tot Rob zijn zus terug is van een korte vakantie. Dan gaan wij er ook echt vandoor. In 2 dagen rijden we terug naar de Romantische Strasse en pakken de route weer op. Rob zijn moeder gaat weer haar gangetje, wij dan ook maar.

Onze eerste stop is Rothenburg ob der Tauber, een parkeerplaats voor campers, dicht tegen het centrum aan. Onze eerste activiteit is met Boris een flinke wandeling maken en dat lukt hier goed. Buiten het stadje om lopen mooie wandelpaden. Aan de ene kant weiland en bos en aan de andere kant zicht op de muren en de stad. Het is prachtig weer en we genieten er dan ook volop van om weer op pad te zijn. We lopen met Boris terug door het stadje, hij is hier geen fan van, maar we vinden dat het toch af en toe moet. Het helpt wel dat er geen autoverkeer is, dat maakt het voor Boris al een stuk prettiger. We hebben het idee dat hij vooral heel erg in paniek raakt van verkeerslawaai. Dit was voor Boris weer even goed om te doen en hij deed het prima!

wandelen rondom Rothenberg ob der Tauber

Eind van de middag gaan Rob en ik samen het stadje in. We wandelen over de muur, door het centrum, dwalen door afgelegen straatjes en genieten van een mooie namiddag. Dan is het tijd om te gaan eten, maar dat is meteen een probleempje. We hadden een paar restaurants uitgezocht, maar daar staan mensen in de rij te wachten op een tafeltje. Andere restaurants zijn helemaal leeg, dat vinden we niet uitnodigend om te eten. Uiteindelijk komen we weer uit op het centrale plein en daar hebben we mazzel! Een grote tafel komt net leeg en de ober is handig, we mogen er zitten, als we de tafel met anderen willen delen. Ja, waarom niet? Naast ons staan 3 mannen te twijfelen of ze dat ook willen. Ach, waarom ook niet! Zo zitten we met 3 Amerikanen aan tafel, waar we heel gezellig mee aan de praat raken. Ze zijn hier voor hun werk, ze doen in papierwaren, van tafelkleden tot luiers en alles wat daar tussen zit. Heel gezellig.

De volgende dag rijden we weer een mooi stuk van de Romantische Strasse, door heuvelachtig landschap en pastelgekleurde dorpjes. Onze volgende bestemming is Dinkelsbühl. Ieder dorp of stadje heeft wel een aantal genummerde parkeerplaatsen. Wij rijden naar P2, maar daar is het vol en krap, dicht bij de weg, we keuren hem af. Op zoek naar de volgende en dat is de camperplaats op P5 en dat is een schot in de roos, ruimere plekken, verder van de weg af, het is eind van de dag wel vol, maar we kunnen er staan. De volgende ochtend is het rond 10 uur al weer een stuk leger en ook aan de rand van de CP is plek vrij. Wij verkassen de camper daar naar toe. Nu hebben we echt een prima plek, aan een klein parkje, dus stoelen naar buiten en in het herfstzonnetje op het grasveld genieten we van de lunch.

een mooi plekje, de zon schijnt, heerlijk

Na de lunch gaan we met Boris op stap, je kunt rondom het hele stadje wandelen, over de oude muur en door een parkje dat om het hele stadje heen slingert. Een fijne wandeling voor Boris, veel groen, veel te snuffelen en wij genieten ondertussen van het uitzicht op het stadje. Als we bijna rond het stadje gelopen zijn, gaan we door één van de poorten naar binnen om ook even te genieten van de binnenkant van het stadje. Het zijn gemoedelijke stadjes , zo aan de Romantische Strasse. Het is er niet enorm druk, wat wandelaars, fietsers, inwoners en dat krioelt allemaal gezellig door elkaar. We kopen wat broodjes bij de bakker en een mooie ansichtkaart voor onze verzameling bij de lokale boekhandel.

We zijn onder de indruk van de enorm grote huizen. Bij de boerderijen zie je dat ook, daar woonden meerdere generaties in één huis, maar hier in zo’n stadje? Als we het opzoeken blijken het patriciërs huizen te zijn. Rijke kooplieden handelden hier in graan en laken, de huizen waren dan ook woonhuis, kantoor en wel 4 tot 6 zolderverdiepingen. De zolders hielden de waren droog en veilig binnen de stadsmuren. De rijke handelaren vertoonden hun macht, hoe groter het huis, hoe groter de macht. Dinkelsbühl is hier wel uniek in omdat het verschillende oorlogen goed doorstaan heeft en deze patriciërs huizen hier nog altijd staan te pronken. De huizen zijn goed onderhouden en we zien hier en daar ook steigers bij huizen die gerenoveerd worden.

We krijgen een tip via Polarsteps volgers om ’s avonds met de nachtwacht mee te gaan. Iedere avond tot 6 januari (daarna 1x per week) staat de nachtwacht voor de St. George kerk om je mee te nemen in de geschiedenis van Dinkelsbühl. Bij verschillende cafés wordt gestopt voor een anekdote, een paar keer blazen op zijn hoorn en een gezongen gedicht. Bij ieder café wordt een drankje aangeboden, dat doorgegeven wordt en iedereen die wil neemt een slokje. Voor de coronatijd hadden we dat zonder nadenken gedaan, nu denken we, laat maar! Helaas is ons Duits niet goed genoeg, dus haken we voortijdig af en nestelen we ons op een terras voor een heerlijke weissenbier. Toch was het leuk om even met de nachtwacht mee te lopen.

We hebben het hier goed naar onze zin, dat komt natuurlijk ook door het prima plekje en de zon. We wandelen nog een keer door het stadje en met Boris, zetten de stoelen in de zon om te lezen of te haken.

de video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

10 oktober 20269 oktober 2026

de Romantische Strasse begint

4 t/m 8 september

Op de CP in Kreuzwertheim zijn een enorme feesttent en wat kermisattracties neergezet, we kunnen daar dus niet terecht. Aan de andere kant van de rivier ligt Wertheim en daar is ook een CP. Het lijkt even heel naargeestig, als we het terrein oprijden ligt boven ons een weg, maar als we staan op een plekje aan de rivier de Main, hebben we helemaal geen last van de weg boven ons. Die geeft vooral schaduw en dat is met 30 graden helemaal prima.

Rob loopt ’s middags alleen even een rondje naar het centrum en ontdekt de optimist van Wertheim, een felgekleurd mannetje met een opgestoken duim. deze is tijdens de corona epidemie gemaakt om de inwoners van Wertheim een hart onder de riem te steken. Inmiddels is de optimist er in een heleboel kleuren en maten en is het een symbool van de stad geworden.

De volgende dag gaan we samen op pad. We kunnen Boris rustig in de camper laten, want het wordt er niet te warm. Al lopend door het centrum ontdekken we dat dit niet het meest gezellige tijdstip is om door het stadje te lopen! Op zaterdagmiddag (en zondag) zijn bijna alle winkels gesloten. Nu kwamen wij niet om te winkelen, maar een beetje mensen op straat vinden we toch wel gezellig, maar om naar boven te lopen, naar de burcht. Een flinke klim, maar rustig aan, dan komen we er wel. Af en toe even uitblazen is helemaal niet erg, want het uitzicht op de stad is prachtig. Bij de burcht aangekomen betalen we drie euro entree en lopen dan nog vele traptreden om helemaal boven te komen om nog meer te genieten van nog meer mooie vergezichten. Het is prachtig helder weer en niet druk in de toren. We nemen dan ook uitgebreid de tijd om van het uitzicht te genieten.

Wie naar boven gaat moet ook naar beneden. dat gaat een stuk makkelijker en sneller. Rob zoekt nog even een plekje om de drone de lucht in te laten, boven op de burcht waaide het te hard. Ik loop naar het glasmuseum om daar in mijn eentje rond te dwalen. Helaas kloppen de tijden op de website niet, het museum is al dicht. Ik mag nog wel even een rondje in de winkel lopen. Dat doe ik dan ook eventjes, ik zie veel moois, maar laat het liggen en ga naar de afgesproken plek . Op een bankje naast de kerk, in het zonnetje wacht ik op Rob. Als hij terug is strijken we neer op een terras, dat biertje gaat er wel in!

We hebben hier 2 prima dagen, er is volop schaduw, we zitten met onze stoelen bijna in de rivier de Main en al met al is het een prima plekje.

Van Wertheim rijden we naar Würzburg, geen grote afstand, dus dat is een rit van een uurtje. In Würzburg is een groot parkeerterrein, dichtbij het centrum, waar ook campers mogen staan. Op zich hartstikke fijn, toch? Op loopafstand van het centrum! Maar het is te warm, er zijn wel wat schaduwplekken, maar die zijn natuurlijk allemaal bezet. Na wat puzzelen besluiten we zo’n 7 km verderop een camping op te zoeken en dan vandaar uit op de fiets naar de stad te gaan. We vinden een plekje op camping Kalte Quelle en strijken daar voor 2 nachtjes neer. De camping is niet bijzonder, hele kleine plekken, redelijk sanitair en flink aan de prijs. Maar goed, we staan op gras en buiten de stad is het toch echt wat koeler. Rob neemt hier ook even de tijd voor een paar kleine klusjes. De spiegel die we in Nederland bij Lacros hebben gekocht zet hij op zijn fiets. De schoenenzak die we gekocht hebben bevestigd hij aan de binnenkant van de garagedeur. Waarom heet dit een garage? Geen idee, een garage lijkt mij meer voor auto’s en die past hier echt niet in! Maar goed, de zak hangt en onze schoenen passen er allemaal in.

De plekken op de camping zijn klein, maar we hebben wel mazzel met onze buren. De eerste nacht een bescheiden buscamper en de tweede avond, twee zusjes op de fiets met een ieniemienie tentje.

De volgende dag stappen we eind van de middag op de fiets en rijden over een redelijk goed fietspad naar het centrum van Würzburg. We lopen eerst maar eens naar de beroemde brug, de Alte Mainbrücke. Een ontmoetingsplek met barretjes, live muziek, locals en toeristen en een prachtig uitzicht over de rivier. Dan lopen we verder, eten een ijsje, en snuffelen verder door het centrum. Al lopend met een plattegrond in de hand bezoeken de tuinen van het voormalig pauselijk paleis, nu museum, en genieten daar van de parkachtige omgeving en het immense gebouw.

Dan zoeken we in het centrum een terras, eten super Duits, Rob blij, ik iets minder. Ik ben niet zo’n grote vleeseter, maar wil toch het Duitse eten wel even proberen. Dat heb ik nu 2 keer gedaan en dat vind ik wel genoeg, niet mijn kostje zullen we maar zeggen. Rob wel, die wordt helemaal gelukkig van al die stukken vlees! Op de fiets terug is nog wel een avontuur, de route loopt iets anders dan de heenweg, fietspaden houden zomaar op en het schemert al behoorlijk. Zo nu en dan stoppen we om even goed te kijken waar we heen moeten en dan zijn we na een halfuurtje fietsen weer terug bij Boris, die heerlijk ligt te slapen in de camper.

Boris is echt niet zielig als we hem in de camper laten, hoor! We gaan echt alleen weg als we vinden dat het niet te warm is en hij drinken en eten heeft. Al eet hij nooit als we weg zijn! Het zou voor hem veel vervelender zijn als hij mee moet de stad in, hij houdt echt niet van de drukte en verkeerslawaai.

We bellen regelmatig met Rob zijn moeder, maar ook zeker met Rob zijn zus. Helaas horen we van beide dat het niet goed gaat met Rob zijn moeder. We besluiten dan ook om om te keren en naar Nederland terug te gaan.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

3 oktober 20262 oktober 2026

Een bezoek aan de Lorelei

2, 3 en 4 september

De dag schiet al aardig op, dus zoeken we een cp in Moselkern, een klein halfuurtje rijden. ’s morgens rijden we vanuit Moselkern naar de Lorelei, we willen deze beroemde bocht in de Rijn weleens met eigen ogen aanschouwen. Een mooie rit, langs de Rijn, door dorpjes, kastelen op hoogte, we zijn echt in Duitsland. We besluiten dat we niet op een grote camping aan het water willen staan, maar rijden door dorpjes, steil omhoog, naar een plek hoog boven de Rijn. Hier vinden we een vrije plek bij Urbar, waar overdag wat auto’s parkeren, maar eind van de dag staan we hier alleen. We lopen naar een uitzicht punt dat precies boven de bocht in de Rijn is, die de Lorelei wordt genoemd. Rob zoekt de muziek van de Lorelei op. De muziek is geschreven door Heinrich Heine, die gaat over de fatale nimf die schippers betoverde en daardoor te pletter voeren op de rotsen in de rivier. Al luisterend turen we over het water naar de smalle bocht.

Het beeld van de nimf kunnen we niet zien, maar het is prachtig, helder weer, we kunnen dus wel genieten van het zicht op de grote schepen die hier varen, de dorpjes die aan het water liggen en een megacamping aan de Rijn.

Na een heel stil nachtje rijden we de volgende dag naar Worms. Rob heeft onthouden van zijn schooltijd dat dit één van de oudste steden van Duitsland is. Wij denken dat Worms dan wel de moeite waard zal zijn. Eerst maar eens een plekje zoeken, die vinden we bij een kanovereniging. Het is even gepuzzel om binnen te komen. Er is overdag namelijk niemand aanwezig, dus beginnen wij een speurtocht naar een sleutelkastje. Het kost ons moeite om de aanwijzingen te snappen, we staan op een gegeven moment ook zomaar bij een mevrouw in de tuin, dit wordt niet gewaardeerd, sorry! Gelukkig vinden we uiteindelijk de sleutel, kunnen we de poort openen en een plekje zoeken. Later in de middag spreken we even met de beheerder en kunnen we ook meteen afrekenen. Ik wandel een rondje met Boris, terwijl Rob de fietsen uit de garage haalt.

Op de fiets gaan we naar het centrum van Worms, nieuwsgierig naar dit stadje. Bij het raadhuis en een grote kerk parkeren we de fietsen en gaan een rondje lopen. We slaan de Dom natuurlijk niet over, imposant en statig, maar helaas ook ingebouwd door een aantal lelijke jaren 60 bankgebouwen. Een enorm monument ter ere van Luther staat in een parkje, om Luther heen staan bronzen figuren uit de stad Worms, samen hebben ze de vorm van een kasteel. Dan hebben we op een paar mooie fonteinen na de hoogtepunten uit Worms wel gehad. De stad heeft het tijdens de tweede wereldoorlog zwaar te verduren gehad, bijna de helft van de gebouwen was weggevaagd.

Wij besluiten in een kleine biertuin onze eerste schnitzels te eten en na een overheerlijk ijsje op het plein waar onze fietsen staan, fietsen we terug naar de camper. Worms hoeft wat ons betreft niet genoteerd te worden op de lijst van fraaie plaatsen. Maar goed, je probeert wel eens wat. We rijden verder, onderweg even lunchpauze bij een bos, meteen een goede plek om te wandelen en Boris even te laten rennen.

de video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

26 september 202625 september 2026

Daar gaan we weer!!

28 augustus t/m 25 september

Na 6 weken Nederland gaan we weer op pad. 6 heerlijke warme weken, vol met kinderen, familie en vrienden, maken dat we een fijne zomer hebben gehad. Het is nu tijd om verder te reizen, ging onze vorige trip naar het westen van Europa, nu kiezen we voor het oosten. Bestemming Duitsland, hier zijn we al meerdere malen doorheen getrokken, maar Duitsland als bestemming hebben we nog niet eerder gedaan. En hoe kan het ook anders, dit gaan we doen met de inspiratie app “Eindeloos Beieren”. Endless on Wheels heeft meerdere apps gemaakt voor de individuele reiziger en wij willen weleens beleven hoe het is om hier mee op pad te gaan.

Op 27 augustus laten we Boris bij lieve vrienden achter, zij zijn goede maatjes met Boris, wij hebben een familieweekend en daar gaat Boris niet mee naar toe. Na een heel gezellig weekend, beetje brak en moe, halen we Boris op. Nog even een etentje als beloning met onze vrienden en dan zijn we klaar om te vertrekken naar onze eerste stop. Veel kilometers rijden we deze eerste dag niet, Schijndel is de eerste bestemming. Bij Lacros halen we een nieuwe spiegel voor de fiets van Rob, deze was gesneuveld toen Boris in de fietskar sprong en wij de fiets niet vast hielden. Rob heeft toen een andere spiegel gekocht, maar de originele Lacros spiegel bevalt beter, deze is stabieler, dan de vervanger. We krijgen ook nog 2 nieuwe afdekplaatjes op de accu’s en dan zijn we klaar. Nu we toch in Schijndel zijn ook maar even naar de Wit, je weet maar nooit wat je nodig hebt! We hebben wel een lijstje, hoor. De borden en glazen zijn na 5 jaar wel aan vervanging toe, schoonmaakmiddel voor de kitranden, een grotere afwasbak en zo zijn er altijd wel wat spulletjes. Tussen borden en glazen maken we ook nog een praatje met volgers. Altijd leuk om mensen te spreken die genieten van onze vlogs en er door geïnspireerd raken!

De dag schiet inmiddels al aardig op en we besluiten dan ook om nog een klein uurtje te rijden naar Leveroy. We overnachten op camperplaats De Houberhof, een prima plek met heerlijke douches. We zijn hier al een aantal keer geweest en ook nu is het hier weer prettig, het is kleinschalig en onderdeel van een zorgboerderij. De volgende dag rijden we de grens over, we hebben besloten om de aanrij route naar de Romantische Strasse en de Duitse Alpen Strasse rustig aan te doen. We hebben in google maps nog wat groen vlaggetjes staan die we willen bezoeken. De eerste is bij Geierlay, de hangeseilbrücke is een flinke hangbrug van 360 meter lang en 100 meter hoog, niet aan te raden bij hoogtevrees, dus.

We parkeren de camper aan de rand van het dorp, daar is veel parkeerruimte. We nemen Boris mee in de hoop dat hij de brug op wil, dat is natuurlijk een klein risico, maar dat zien we dan wel. In het ergste geval gaan we om de beurt de brug op en keren dan weer om. De wandeling gaat door het dorp en door de omliggende velden. Het is een leuke wandeling, met veel informatie over het ontstaan van de hangbrug, die in 2017 in gebruik is genomen.

De brug is imposant, we staan eerst eens te kijken hoe men er over heen gaat en we genieten van het uitzicht. Het is een stevige brug met goed begaanbare planken zonder kieren, Boris stapt er zonder problemen op en loopt rustig met ons mee. Het voelt heel bijzonder om zo hoog boven de boomtoppen te lopen, zo lang je loopt voel je nauwelijks beweging, maar op het moment dat je stil staat voel je goed hoe de brug beweegt, wiebelt en schudt. We komen één dame tegen die ondanks haar hoogtevrees toch over de brug loopt, samen met een vrouw die haar stevig vast heeft en rustig tegen haar praat. Ze is helemaal verkrampt, ogen bijna dicht en handen strak aan de reling. Dapper dat ze gaat en ze is vast heel erg opgelucht als ze de 360 meter lange brug over is.

Wij hebben allebei geen hoogtevrees en genieten van het uitzicht, aan de overkant gaan we op een bankje zitten om te kijken hoe anderen over de brug komen. We genieten ook van een gesprek tussen twee Nederlanders die hier met de fiets zijn, hij wil wel, zij duidelijk niet. Een andere Nederlander biedt aan om haar fiets naar de overkant te brengen, zodat zij rustig kan lopen. Op Rotterdamse, humoristische wijze geeft ze aan dat ze absoluut, hoe dan ook die brug niet op gaat, ze liever hier ter plekke sterft en dat hij gerust die brug op mag. Hij is goed verzekerd en ze weet waar de papieren liggen als er wat met hem gebeurt. Kortom een vermakelijk gesprek tussen 2 mensen, waarvan er één dus duidelijk hoogtevrees heeft. Hij gaat met de fiets de brug op en zij neemt een andere route, hopelijk zien ze elkaar later weer liefdevol terug.

Wij besluiten om niet via de brug terug te gaan, maar onderlangs via het dal. Een mooie wandeling, waar nauwelijks mensen zijn, Boris heerlijk los kan lopen en wij flink dalen en later flink klimmen. We hebben het goed zo met zijn drietjes in het stille bos, af en toe nog zicht op de hangbrug, die zo vanuit het dal nog veel hoger lijkt dan wanneer je op de brug zelf staat. Uiteindelijk hebben we 8,5 km gelopen en dat voelen we in de benen.

Dan loopt alles weer anders. We hebben het begin van de Romantische Strasse gereden, maar na 2 stops afgebroken. Rob zijn moeder is weer opgenomen in het ziekenhuis, dus keren we om. Hopelijk kunnen we later de Romantische Strasse afmaken. In Nederland in de zorgstand, samen met Rob zijn zusje lukt dat iedere keer weer goed. Na 10 dagen ziekenhuis mag ze weer naar huis.

Wij kiezen er voor om naar de beurs in Hardenberg te gaan, we zijn dan nog redelijk in de buurt en Rob zijn moeder kan even bekijken of ze het weer alleen red. In Hardenberg is de camperbeurs en daar staat Endless on Wheels met een stand om mensen te informeren over hun groepsreizen en de inspiratie apps. We zijn welkom om te helpen en zo draaien we een druk, gezellig weekend met 4 koppels op de beurs. Leuke gesprekken, geïnteresseerd publiek en meer naamsbekendheid voor EOW. Een leuke bijkomstigheid is dat volgers van onze vlog ook even gedag komen zeggen.

We genieten daarna nog van een paar dagen langs de Duitse grens en inmiddels zijn we weer in Duitsland. Op weg naar de Romantische Strasse.

De video van dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

22 augustus 202627 augustus 2026

Onze laatste stops in Bretagne!

3 t/m 7 juli

We stoppen in Le Conquet op een park4night plek, maar die keuren we af. Het is een gewoon parkeerterrein en dat betekent een komen en gaan van auto’s, de stoelen en wij dus, kunnen niet naar buiten. Voor we verder rijden lopen we wel eerst het dorp in, even langs de tourist info en naar de haven. Het is een leuk, schilderachtig Bretons dorp. Gezellige terrasjes, kleine winkeltjes en mooie straatjes. Erg prettig om een uurtje door heen te wandelen. We willen graag met een zodiactocht mee, je weet wel, zo’n opblaasboot die over het water scheert. In de haven is wel wat informatie, maar dat is voor hele dagtochten en dat willen we niet. Wel vinden we een website, dus later maar eens kijken of we daar iets kunnen boeken. Het lijkt ons allebei erg gaaf om met zo’n zodiactocht mee te gaan!

Maar eerst rijden we naar duincamping Blancs Sablons. De camping ligt op een rustig plekje vlakbij de zee en het dorp Le Conquet is op loopafstand. Ook hier is het nog rustig, de camping is maar voor een kwart vol, de plekken zijn ruim en er is schaduw, ook erg prettig. Want al is het niet meer echt heet, toch doet het zonnetje nog goed zijn best. We boffen gewoon enorm met het weer tijdens deze reis. Rob gaat aan de slag om via een website een zodiactocht voor ons te regelen en dat lukt! Morgen gaan we een uur varen in een zodiac!

Natuurlijk gaan we ook hier een vuurtoren spotten, de Kermorvan vuurtoren. Vanaf de camping wandelen we er naar toe, de vuurtoren ligt op een schiereiland. Het is 40 minuten lopen, over mooie smalle paadjes, hier en daar een klimmetje en een blije hond die lekker los met ons mee huppelt. De vuurtoren is op het moment dat wij er zijn gesloten vanwege onderhoud, maar de wandeling en het uitzicht zijn al meer dan de moeite waard. Het is een robuuste vuurtoren, welke vuurtoren is dat trouwens niet? Deze Kermorvan is 20 meter hoog en telt 77 treden.

’s Avonds laat krijgt Rob een bericht van de zodiacorganisatie dat onze tocht niet doorgaat, er is te weinig animo! We zijn duidelijk buiten het seizoen en dat heeft natuurlijk veel voordelen, maar soms dus ook een nadeel. Helaas, pindakaas en zachtjes, heel hard balen!

Na 2 nachtjes trekken we weer verder, we willen nog zoveel zien, maar in Nederland wachten er afspraken op ons, dus de tijd dringt. Van Le Conquet rijden we voor onze lunchstop naar Lilia. Een klein plaatsje met horeca, een wandelpromenade en een kust om bij weg te dromen, zo mooi! Als wij er aan komen is het eb aan het worden, bootjes liggen bijna droog en mensen scharrelen rond op zoek naar een maaltje. Wij komen om te genieten van een blik op phare de I’ île Wrac’h en île Vierge, deze liggen net buiten de kust.

Île Vierge bij Lilia, we kunnen hier uren bij wegdromen

Het eiland waarop de vuurtoren staat ligt 1,5 km uit de kust en is 6 hectare groot. Het is de grootste vuurtoren van steen ter wereld 82,5 meter en de 4^de hoogste ter wereld. Zoals veel vuurtorens is ook deze gebouwd van lokaal materiaal, in dit geval Kersanton graniet. Wat een geweldige lunchstop, maar we willen nog verder rijden, de route voert ons naar Carantec.

In Carantec vinden we een overnachtingsplek, net achter de boulevard met eettentjes. Hier mogen 10 campers staan en voor ons is er ook nog een plekje. ’s Avonds gaan we op de boulevard een hapje eten, het is wel een minuut lopen van de camper en dan zitten we met uitzicht op zee te genieten van een heerlijke pizza.

Carantec ligt aan de baai van Morlaix, die uitnodigt tot weer een wandeling. De wandelschoenen gaan dus aan en we besluiten eerst door het centrum naar de andere kant van het stadje te lopen. Ook dit is weer zo’n leuk plaatsje, waar we natuurlijk bij de lokale VVV binnen stappen, een brood scoren bij de bakker en dan doorlopen, heuveltje op en heuveltje af. Het zijn af en toe pittige klimmetjes, maar we hebben de tijd en genieten van dit mooie Bretonse plaatsje. Via de kust lopen we terug, al moet dit wel met wat extra ommetjes, want Boris mag niet op het strand en de route die we lopen gaat over een paar strandjes. We maken evengoed een mooie wandeling en vinden toch nog een stukje waar Boris even los kan rennen.

Natuurlijk spotten we ook hier een vuurtoren, aan de ingang van de baai van Morlaix staat vuurtoren de L’île Louët. Deze grote witte, vierkante toren is maar 17 meter hoog, een kleintje dus. Maar samen met chateau du Taureau staan ze samen fier in de baai een machtig gezicht.

We hebben nog zoveel op ons wensenlijstje staan, maar de tijd raakt op. We hebben onderweg mensen gesproken die verbaasd waren dat we Dinan hebben overgeslagen. Dat moet dan nog maar even gebeuren, we komen er per slot van rekening bijna langs.

Onze allerlaatste stop in Bretagne is dus Dinan. We hebben een beetje pech want de temperatuur klimt weer aardig omhoog, tot dik boven de 30 graden. We vinden een plekje op stadscamping chateaubriand, gelukkig met gras, bomen en een prima douche. We hebben contact met mijn oudste zus en haar man, die ook in Bretagne zijn, slechts een half uur bij ons vandaan. We treffen elkaar dan ook in Dinan voor een gezellige, smakelijke lunch en praten even lekker bij. ’s Avonds maken we nog een avondwandeling, maar daar blijft het voor ons wat betreft Dinan dan ook bij. We vinden het te warm om door het prachtige stadje te wandelen, maar we komen vast nog wel eens terug. Misschien moeten we dit toch niet te vaak denken of zeggen, er zijn zoveel plekjes waarvan we denken, mmmm, hier komen we nog eens terug! Die lijst wordt langer en langer!

Het zit er op, onze prachtige tocht langs de Bretonse kust, vuurtorens spottend, wandelend over prachtige paden hebben we enorm genoten van dit bijzondere stukje Frankrijk. Hopelijk komen we nog eens terug, maar ja dat lijstje, hé?! Nog zoveel mooie plekjes. Wie weet, ergens in de toekomst.

Gwelet ac’hanoc’h a-benn nebeut, Breizh!-Hopelijk tot ziens Bretagne!

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

15 augustus 202614 augustus 2026

ademloos, sprakeloos, zo mooi!

1-2 juli

De volgende dag rijden we naar één van de hoogtepunten van onze reis. We zijn echt in vuurtorenwalhalla terecht gekomen. Dat is ook niet zo gek, want we zijn op de kop van Bretagne, daar waar de scheepvaart het meeste risico loopt en waar ook heel wat scheepswrakken op de bodem van de oceaan liggen. De kliffen onder water zijn, zeker vroeger, lastig te omzeilen.

Maar dat hoogtepunt! We lezen natuurlijk altijd één en ander voor we naar een plek toe gaan en in onze hoofden vormt zich dan een beeld van de plaats die we gaan bezoeken, zo werkt dat nu eenmaal. We wisten dus al dat dit oude grond is, waarop in de 6e eeuw al een abdij ontstond om de relieken van apostel Mattheus te beschermen. Maar we worden toch echt verrast. Het mooie weer en de weinige bezoekers helpen daar natuurlijk goed bij. De vuurtoren van Saint Mathieu staat op een prachtige klif en om de vuurtoren heen staat de abdij, prachtig in verval. Ademloos hebben we staan te kijken, naar de golven waar de zon op schittert, de ruige kust, de statige vuurtoren en de restanten van de robuuste abdij.

Natuurlijk loopt hier ook het douanepad, de GR34. We hebben er een stuk van gelopen, adembenemend mooi, zeker omdat je steeds het zicht hebt op de abdij en de vuurtoren. Boris is natuurlijk met ons mee en geniet ook van het wandelpad langs de kliffen, want daar is lekker veel te ruiken en te snuffelen.

We hebben nog niet eerder een vuurtoren beklommen, dus dat wordt de hoogste tijd! Straks zit de reis erop en dan zijn we niet eens boven op een vuurtoren geweest! Dat kan natuurlijk niet. We brengen Boris terug naar de camper en dan gaan we naar boven. Deze vuurtoren uit 1835 is relatief laag, 37 meter en telt 163 treden. De wenteltrap is goed te belopen, behalve de laatste 13 treden op een smal, mooi, gietijzeren trappetje. Dan staan we echt boven, we kunnen de lampen haast aanraken. Wat een uitzicht, de woeste kust, al die rotsen in zee en de abdij beneden ons. Afhankelijk van de getijden kun je hier ook zeehonden spotten, wij hebben ze niet gezien. Maar hé, dit is al zo verschrikkelijk mooi en indrukwekkend.

Voordat de vuurtorens hun intrede deden zorgden de monniken in abdijen langs de kust voor vuren. Deze vuren werden op hoge torens aangestoken om schepen veilig door de stormachtige, verraderlijke wateren te loodsen. Van deze plek in Saint-Mathieu weet men dat al in 1157 de monniken op deze manier de schepen door de oceaan hielpen.

We dwalen natuurlijk ook nog even door de restanten van de abdij, prachtig. We sluiten ons bezoek aan Saint-Mathieu af in stijl. We gaan galettes eten, gemaakt van boekweit, de tegenhanger van de zoete crêpes. Er is een leuke binnentuin, waar we redelijk uit de wind zitten en smullen van de hartige galettes. Zelfs Rob, die zeker niet van pannenkoeken houdt ,geniet ervan. We blijven hier niet overnachten, dus is het halverwege de middag tijd om weer in te stappen, maar wat hebben we hier genoten, vuurtorens spotten is een machtige bezigheid.

we laten de vuurtoren en de abdij weer achter ons

de video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

8 augustus 20267 augustus 2026

wandelen, genieten, op en top Bretagne!

28-29-30 juni

We hebben het meest westelijke deel van Bretagne overgeslagen, de keus is nu om daar nog naar toe te gaan of de zuidkust verder vervolgen. Na wat lezen en de ervaring van Rob van vroeger, denken we dat we toch graag de westkust willen zien, dus gaan we vanuit Treffiagatnaar het westen.

Onze eerste stop is bij Trougeur, een puntje aan de kop van Bretagne, een vrije camperplek op een parkeerterrein. We arriveren hier op zondag. Het is redelijk druk met auto’s en dus veel wandelaars. Een stuk van het parkeerterrein is speciaal bestemd voor campers en daar is voor ons ook nog een plekje vrij.

genieten van de zee, bootjes, kliffen en de stilte

Weer zo’n schilderachtige plekje, Point du Van, het zijn echt net de kliffen van Dover! Al zijn de kliffen hier niet wit. De zee is vandaag strak blauw met hier en daar een zeilbootje, nietig en klein onder ons, het zal vast ook weleens ander weer zijn, maar altijd mooi en indrukwekkend. Vanaf de parkeerplaats lopen verschillenden wandelpaden langs de kust, dus trekken we de wandelschoenen weer aan en gaan op pad.

500 meter van de parkeerplaats ligt de kapel van Saint-They. De kapel heeft een lange geschiedenis en staat er uit vrees voor de zee en behoud van de zeelieden. De baai van de Doden heeft al heel wat levens geëist want het is een gevaarlijk punt voor zeilschepen.

“Moge het kleine kapelletje aan zee

Nog lang blijven staan

Zodat de heilige de boten vanuit de deuropening voorbij kan zien varen……….”

Aan de zeekant is een deur waardoor de heiligen naar buiten kunnen kijken. Alles ter bescherming voor de mens op zee.

Het is echt een leuk kapelletje, met een waanzinnig uitzicht. In de buurt zijn ook 2 bronnen, de bron van de devotie Saint-They en de bron Saint-Mathieu. We wandelen meerdere keren even langs het kapelletje om naar de kust te kijken. Het mooiste moment is natuurlijk de ondergaande zon in de zee zien zakken, magisch, dus lopen we ’s avonds laat nog een keer het pad naar de zee.

Hoe kan het ook anders, in deze dodenbaai staan maar liefst 3 vuurtorens. Wij komen zo wel aan onze trekken. Phare de Tévennec, de vervloekte vuurtoren op een rots in zee, het meest westelijke puntje van Bretagne. De bijnaam heeft de vuurtoren te danken aan de barre omstandigheden waaronder de vuurtorenwachters hier woonden. 13 vuurtorenwachters namen dan ook ontslag! Het spookt er en de leefomstandigheden waren erg slecht. Je kunt de vuurtoren per boot bekijken, maar niet bezoeken.

Naar île de Sein Grand Lighthouse, vuurtoren Goulenez, kun je in iets minder dan een uur nnar toe varen en de vuurtoren bezoeken, 244 traptreden dan ben je boven. Wij kiezen ervoor om niet met een boottocht mee te gaan. Dat vinden wij met Boris niet zo handig. We hopen natuurlijk wel dat we nog een vuurtoren vinden waar we wel naar boven kunnen! En dan ligt hier voor de kust nog Phare La Vieille tussen Het pointe du Raz en île de sein, niet te bezoeken.

De kustlijn nodigd steeds weer uit om te wandelen. Wij gaan op pad naar het observatieplatform Pointe du Raz. Volgens google was dat 70 minuten lopen, nou niet dus. Het wandelpad is magnifiek, zicht op 3 vuurtorens, kliffen, stranden echt fantastisch en aan te bevelen. Gelukkig had ik mijn wandelstokken mee, want de afdalingen waren erg pittig. Het tempo lag dan ook erg laag. We hadden 3 flinke, steile afdalingen en daarna moesten we natuurlijk ook weer omhoog. Halverwege hebben we toch maar besloten dat we het observatieplatform niet gingen halen. We zijn bij een strand gaan zitten om ons broodje op te eten en toen via de weg weer terug gegaan. Het eerste stuk over de weg was supersteil. Hijgend en puffend kwamen we boven en toen waren we binnen 20 minuten terug bij de camper. De heen weg duurde 2 uur, over 2 km. Was het de moeite waard?absoluut!

er wordt heel wat gewandeld over mooie paadjes

Hiervandaan rijden we naar een scheepskerkhof bij Landévennec, we hadden er wat over gelezen en het leek ons wel interessant. Nou, je moet dus niet alles geloven wat er gezegd of geschreven wordt, maar dat wisten we al! Het stelde niet zoveel voor. Wel een prima plekje in een abdijtuin om te picknicken. Heel stil, heel groen en dan is het toch super om het tafelkleed op een picknicktafel neer te leggen, broodjes, crackers en genieten.

Van hier rijden we via Brest naar de volgende vuurtoren, le petit Minou. Er is weinig parkeerruimte en op het moment dat wij aankwamen stormde het ook verschrikkelijk. Na wat wikken en wegen rijden we toch maar door. De parkeervakken zijn klein en we staan er vol op de wind. 6 km verderop is in het dorpje Locmaria Plouzane is zomaar een officiële camperplek. Het is zoals zo vaak een dorpje van niks, maar we staan hier beschut tegen de wind. Er zijn voorzieningen, maar die werken al een tijdje niet. Wel een goede bakker in de buurt, boulangerie Simon, dus ’s morgens een lekker broodje. Heerlijk hoor, bijna ieder Frans dorpje heeft nog een echte bakker!

Onze volgende stop is Locronan, we weten niet zo goed wat we hier van moeten verwachten. Het wordt enorm bejubeld en dan weet je het nooit. Maar de jubel is terecht! Het stadje doet dan ook goed zijn best om het straatbeeld zo authentiek mogelijk te houden. Er rijden nauwelijks auto’s en het heeft ook de sfeer uit de 17e eeuw goed behouden. We lezen dat hier regelmatig filmopnames zijn en dat snappen we wel. Er is aan de rand van Locronan een camperplek met voorzieningen, dus helemaal prima. We komen pas eind van de dag aan en wachten tot de volgende ochtend om op pad te gaan. Dit soort stadjes heeft wel als schaduwzijde dat er heel wat touringbussen stoppen. Dat gebeurt natuurlijk ook als wij daar als toerist rondlopen, maar echt druk is het niet. Eigenwijs als we zijn snuffelen we in de achteraf straatjes, waar dan ook niemand, echt helemaal niemand loopt. Er zijn een aantal terrassen, maar bijna allemaal dicht, het is nog te vroeg. Ons kopje koffie drinken we dan ook in de camper en dan gaan we weer verder. Het was toch echt wel de moeite waard om hier even rond te wandelen.

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

25 juli 202624 juli 2026

op de vlucht en bezoek

23 t/m 27 juni

We hebben onze route veranderd, aan de zuidkust van Bretagne gaat de temperatuur veel sneller naar beneden dan aan de noordkust. Onze voorkeur gaat dan toch echt uit naar 25 graden en niet naar +35 graden. Het is één van de weinige plekken in Europa tijdens de hittegolf waar het aangenaam vertoeven is. Hoe onze route er dan uit gaat zien, zien we later wel, want we krijgen visite!

Onverwacht komt onze dochter, altijd gezellig, want al dat reizen is leuk, maar we missen onze kinderen natuurlijk wel. We strijken neer op camping Le Léhan, hier zijn ook chalets te huur, dus het is fijn dat er voor Mara ook een plekje is op de camping. Zij is hier met de auto van het vliegveld gekomen, dat is een mooi mazzeltje. De volgende dag gaan we met zijn vieren, Boris mag natuurlijk ook mee, op stap.

We rijden eerst naar het dorpje Bénodet. Een gezellig dorpje waar we super heerlijk, echt super geluncht hebben. Er is een mooie wandelpromenade, die uitkijkt over de baai, met een prachtig zandstrand. Er is een diversiteit aan horeca, boetiekjes en op straat is reuring. Het is een leuk plaatsje om doorheen te dwalen. Bij de haven is een mooie kerk en een vuurtoren die je net aan tussen de bomen door ziet. De Pyramide zoals de vuurtoren heet, is 48 meter hoog. Net als veel andere vuurtorens werd ook deze in de tweede wereldoorlog gebombardeerd, maar later weer opgebouwd. Wij zien de vuurtoren nauwelijks, maar de drone geeft ons mooie beelden.

Dit stuk kust heeft heel wat vuurtorens, dus we zoeken er natuurlijk een paar op, om aan onze verzameling toe te voegen! Net buiten Bénodet ligt aan de GR34 de vuurtoren Saint Marine. De toren is niet hoog, 17 meter maar, wel aandoenlijk mooi. Aan de vuurtoren is een huis vastgeplakt dat er helemaal bij hoort. Er loopt een klif pad om heen, waardoor je de vuurtoren, de kust en Bénodet goed kunt bekijken. We kunnen de vuurtoren niet bezichtigen, maar via het wandelpad kun je goed zien hoe mooi deze vuurtoren is. Het is nu als vakantiehuis te huur, ook leuk! We lopen een stukje het pad op en later gaat Mara nog terug om een flink stuk van het pad te lopen en die vond het erg mooi! De vergezichten zijn prachtig, je komt een batterij met 3 kanonnen tegen en hebt uitzicht op de bootjes op rivier de Odet.

Een stuk verderop langs de kust komen we bij het plaatsje Penmarc’h, beetje toeristisch, vooral veel eettentjes, maar wel weer met een prachtige kust. Er zijn 2 vuurtorens, vuurtoren d’Eckmühl en deze heeft een kleiner, ouder broertje en ze zijn beide te bezichtigen. De kleine is de vuurtoren van Penmarc’h (deze schrijfwijze zie je meer in Bretagne, geen idee hoe je het uitspreekt)gebouwd in 1831. Rond 1880 voldeed de vuurtoren niet meer, hij bleek te laag. Verhogen was geen optie dus koos men er voor om een nieuwe te bouwen. De grote broer, d’Eckmühl, werd in 1897 ingewijd. Voor een paar euro kun je beide bezoeken. We hebben dit inmiddels al een paar keer gezien, 2 vuurtorens dichtbij elkaar. Een nieuwe vuurtoren bouwen was blijkbaar makkelijker dan de oorspronkelijke vuurtoren verhogen of opnieuw opbouwen.

Mara en ik gaan ook een dagje samen op stap, winkeltjes kijken en lunchen. Rob en Boris blijven samen op de camping, die hebben allebei niet zoveel met winkelen! We gaan naar het mooie havenstadje Concarneau, één van de mooiste plaatsen van de regio. Het centrum zit vol met leuke winkeltjes en er is een prachtige markthal die van 9.30 tot 13.00 uur open is, wij zijn net op tijd om er nog even doorheen te lopen, het is een gezellige lokale markthal. Het echte oude centrum ligt in een fort. Een plaatje om doorheen te wandelen, we lopen wat winkeltjes in en gaan heerlijk een hapje te eten. Het mooiste is, vinden wij, om over de stadsmuur te lopen en te genieten van het uitzicht. Ik koop eindelijk een goede hoed, ik had een hele oude van onze zoon en later heb ik nog een hoedje gekocht, maar dat was een miskoop. Nu maar eens wat geld uitgegeven, deze zit echt lekker en ik vind hem mooi, dus gekocht.

dit roodborstje komt regelmatig iets ophalen

Doordat Mara er is blijven we wat langer op deze prima camping, ruime plekken, groen, bomen. We doen dan ook maar weer even de was, lopen regelmatig even naar het strand en hebben zo een paar fijne dagen samen. We hebben wel een ernstig probleem, samen met 70.000 huishoudens. Door de warmte is in de regio een stroomkast in brand gevlogen en dat betekent 30 uur zonder stroom en dat bij deze hoge temperaturen! Nu hebben wij de mazzel dat we zelfvoorzienend zijn, maar de koelkast is behoorlijk leeg. Gelukkig heeft Mara vanaf het vliegveld nog wat boodschappen kunnen doen. Zij kwam langs supermarkten die wel gewoon open waren. Bij ons in de buurt is echt alles op slot. Behalve de bakker! In het dorp Treffiagat is een bakker die zijn brood nog in een houtgestookte oven bakt. Hij bakt echt heerlijk brood, door de stroomstoring staat er dan ook een flinke rij voor zijn winkel!

30 uur na de stroomstoring zijn de winkels weer open, maar wat is dat triest. Lege koelingen, alles weggegooid en nog niet aangevuld. Gelukkig kunnen we met een paar boodschappen toch weer een maaltijd maken. Na 3 nachtjes gaat Mara weer terug naar Nederland en gaan wij brainstormen over het vervolg van onze reis.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

18 juli 202618 juli 2026

Luieren, wandelen en een leuke ontmoeting

19 t/m 22 juni

Dan rijden we een nieuwe regio binnen, Finistére, letterlijk: “Fin des Terres” oftewel eind van het land. Op de kaart zie je ook dat het een enorm schiereiland is. Het landschap verandert enorm, weg roze granietblokken. Nu zien we meer zandstranden, bossen en akkers, ook weer heel mooi. We gaan naar Camping du Fond de la Baie in Locquirec. Een flink grote camping, meer dan 200 plekken. Een echt Franse camping, ietwat verouderd sanitair, geen wc bril, papier zelf meenemen. Maar wel grote plekken, prima douche en wasmachine en daar kwamen we voor, het is tijd om weer eens te wassen. Dat gaat bij ons volgens een vast patroon. Rob loopt heen en weer en ik hang het op en zorg dat alles uiteindelijk weer op zijn plek in de kastjes komt, prima systeem! We hebben een mooie plek, prachtig uitzicht en voor 20 euro is dat natuurlijk helemaal ok, want de campings in Bretagne zijn zeker niet duur. Het hangt er natuurlijk ook een beetje vanaf wat je kiest, maar een basic camping is er tussen de 20 en 25 euro.

We pakken de fiets om even in het dorpje rond te kijken, mooie oude straatjes, wat muurschilderingen, natuurlijk de VVV en natuurlijk een terrasje. Als we daar lekker zitten lijk ik een bekend hoofd te zien, maar dat is van de achterkant en impulsief als ik ben ren ik er achteraan en roep “He, hoi , Nederland!” van schrik weet ik haar naam niet meer, grote grijns en inderdaad het is één van de vrouwen met wie ik sport als ik in Nederland ben! Wat een toeval, zij zijn met vrienden en rijden in 2 Morgan sportwagens een rondje Bretagne. Met zijn zessen vinden we een tafel op het terras waar wij al zaten en rollen de verhalen vanzelf over tafel. De avonturen met 2 sportwagens zijn weer heel anders dan onze verhalen, maar hoe leuk is het om naar elkaar te luisteren, te leren en het gezellig te hebben?

Eind van de middag lopen we met Boris nog even over het strand, het is volop eb, naar de branding. Het is wel even ploeteren om Boris zover te krijgen dat hij door het ondiepe water met ons mee loopt. Wat vindt hij dat erg als zijn buik echt nat wordt. Als hij al een heel eind door het water is, keert hij toch weer om. Hoe we ook roepen, aanmoedigen, weglopen, iedere poging mislukt. Uiteindelijk gaan Rob en ik ook weer terug naar Boris, want hij komt echt niet naar ons toe. Rob maakt Boris aan de riem vast en op een plek waar het iets ondieper is, lukt het om Boris mee te krijgen. Dan hebben we weer een blije hond. Hij vindt het strand geweldig en kan lekker verder rennen.

De volgende dag willen we verder en hebben al een plekje uitgezocht, maar we schrikken als we naar de temperatuur kijken. Het blijft zeker een dag of 10, rond de 35 graden. Dat wordt dus een uurtje dubben en twijfelen. Gaan we dan eerder richting het noorden? Na wat gepuzzel en rondsnuffelen zien we dat het aan de zuidkant van Bretagne minder warm is en ook maar een paar dagen rond de 30 graden. Daarna koelt het af naar 20 graden, helemaal prima! Morgen rijden we die kant op en voor de eerste, warme dagen boeken we weer een camping. Gras en bomen zijn dan het prettigst, als het zo warm is!

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

11 juli 202610 juli 2026

vrij staan en adembenemend, de roze granietkust

13 t/m 17 juni

Van Paimpol zijn we 20 minuten verder gereden door waanzinnig leuke dorpjes. We vinden een prachtig vrij plekje bij Plage Líle á Bois, wat een mazzel! Als we hier aankomen staan er 2 campers, dus hoera plek voor ons, want er mogen 5 campers staan. Het is weekend, zondag, dus de Fransen trekken er op uit. Binnen een uur zijn er 2 groepen Fransen, met auto’s vol eten en één van de groepjes is met een bus, waar een volledige tuinset uit tevoorschijn komt. Natuurlijk ook de petanque en in de bus staat de gril met gasfles, de Fransen gaan picknicken. Even later komt één van de dames zelfs met een paard aan gelopen! Waarschijnlijk wonen ze hier ergens in de buurt en hoort ook het paard bij de familie. Wij kijken onze ogen uit!

Ondertussen zien we het aan onze voeten vloed worden, het water komt steeds dichterbij, we hebben een prachtig plekje! Natuurlijk gaan we ook wandelen, door dorpjes, langs velden, door het bos, even verdwalen en dan zijn we bij onze volgende vuurtoren. Want ja, we zijn tenslotte tijdelijk vuurtorenspotters! Deze vuurtoren Bodic heeft een verlaten woonhuis, dus gaan we door het hek het erf op, even een kijkje nemen. We classificeren deze tot waarschijnlijk “Meest lelijke van onze Bretagnetrip”. Het is zo erg dat we zelfs geen foto hebben genomen, wel gefilmd, dus in de vlog kun je zien of we gelijk hebben met “de lelijkste”. De Bodic is namelijk gebouwd in de vorm van een raket, tja, smaken verschillen. De wandeling is mooi, we genieten van alle kleuren van alles wat in bloei staat en dat is veel! Rozen, natuurlijk hortensia’s in alle tinten blauw, de Afrikaanse lelie, valeriaan, het is echt een kleurenpracht.

We hebben het al een paar keer gedacht, maar wat is het druk met campers en dan vooral Fransen. We zien wel wat buitenlanders maar dat is niet veel. We hebben zelfs gisteren geprobeerd een camping te boeken maar dat lukte niet, alles vol. Nu rijden we ook wel zo’n beetje het meest toeristische gebied in, het hart van de roze kust, Cote D’Armor.

We wilden dus in Perros-Guirec staan, toen we wegreden waren er nog 5 plekken open op de camping car park app, maar op het moment dat we aankwamen, een half uur later was het vol. Tja en daar sta je dan, wat nu? Even zoeken en gelukkig hebben we nog een tip van volgers op Polarsteps. We rijden een stukje terug naar Trévou-Tréguignec en vinden daar aan de kust een plekje, prima voor een nachtje. Rond 18 uur ’s avonds was ook deze camperplek vol. Morgen gaan we het nog een keer proberen in Perros-Guirec, maar dan wel als we hebben kunnen reserveren.

De volgende ochtend lukt het om een plekje te reserveren in Perros-Quirec! We rijden dus dezelfde 15 km als gisteren en nestelen ons tussen de andere campers. We zijn op een prachtig stuk kust aangekomen. De Roze granietkust/ kust D’Armor ( betekenis: strook langs de kust) het is een adembenemende kuststrook van 350 km lang. Er is één nadeel, het is af en toe net de Kalverstraat, maar wat is het mooi, we nemen de drukte voor lief en genieten van dit natuurgeweld. We spreken nauwelijks Nederlanders, maar hier maken we een praatje met 4 Volendamse mannen die met elkaar op stap zijn. Heel gezellig!

Het pad hier is onderdeel van de GR34, en wordt de douaniersroute genoemd. De Gr34 loopt langs de hele kust van Bretagne. En natuurlijk is er een vuurtoren, Men Ruz. De vuurtoren staat stoer tussen al die grote, roze, graniet keien, die echt meters in doorsnee zijn. Hiervandaan zijn in de verte nog 2 vuurtorens te zien, eentje ligt op de 7 eilanden en wordt nog bemand. De vuurtorenwachter is daar 2 weken in zijn eentje en wordt dan afgelost. We zijn zeker een paar uur zoet om te genieten en te wandelen in al dit moois. We wandelen via de haven en het dorpje terug naar de CP en dat blijft een wonderlijke ervaring, op het kustpad enorme drukte en dan is er opeens niemand meer. Terwijl het bij het haventje en door het dorp toch ook zo leuk wandelen is.

De CP ligt bij het dorpje Ploumanac’h. Het is tijd om ook weer eens op de fiets te stappen, de dag na de wandeling gaan we dan ook op de fiets naar het nabij gelegen Perros-Guirec. Er zijn leuke winkeltjes, kroegjes en een prachtig oud kerkje in het centrum. Om het kerkje heen is een prachtige fototentoonstelling over Sengal, erg mooi! We strijken neer bij de bar tabac café, waar binnen aan de bar vooral de locals zich vermaken, het terras geeft een gezellige kijk op het doen en laten van de bevolking en de toeristen. Hier is ook een bakker met goed brood en ander lekkers. We vermaken ons prima in dit stadje. Na het avondeten lopen we nog 200 meter naar een beeldenpark, echt vlak om de hoek van de CP. Het is niet spectaculair, maar wel leuk om even rond te kijken. Morgen rijden we weer verder.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier