De indrukwekkende Sahara en een prachtige tocht naar de Todghakloof

28 januari t/m 3 februari

Genieten van de vergezichten in de Sahara

Dan is het zover, op safari in de woestijn! We waren een beetje in twijfel of we dit wel moesten gaan doen, we zijn niet zo van de toertjes met een gids. Een alternatief is er echter niet, zelf de woestijn in trekken is niet te doen en wordt vast en zeker ook afgeraden en waar moet je dan naar toe? Niet gaan vinden we ook geen optie, we willen natuurlijk wel de woestijn in. We hebben met Said, de eigenaar van “Le petit Prince” een goede klik en we zijn blij verrast wanneer blijkt dat hij onze gids is.

Zaid, onze gids

Boris mag mee in de kofferbak en zo gaan we op pad. We gaan langs allerlei stops, eerst bij muzikanten, donkere Afrikaners die ooit met een karavaan van uit het zuiden van Afrika mee getrokken zijn naar Marokko en nu hier een aparte groep binnen de Marokkaanse bevolking zijn. Ze zijn ook allemaal veel langer en donkerder dan de gemiddelde Marokkaan en de groep waarbij wij op visite gaan maakt muziek en daar genieten we van want we vinden het allebei erg mooi! Daarna een bijzondere stop, er zijn mijnen in de woestijn waar lood en andere metalen gewonnen worden. De manier waarop dit gaat is in onze ogen erg primitief. Zeker wanneer we ook nog een man treffen die nadat de machines weg zijn nog een keer door al het gesteente heen gaat om nog wat restanten te zoeken. Het treft ons wel hoeveel armoede er op sommige plekken is. De contrasten zijn ook groot, degene die in het toerisme werken, quads verhuren of tentlodges in de woestijn bezitten lijken het best redelijk welvarend te hebben. Dan is zo’n man die het gesteente van de mijn napluist wel een groot contrast.

Mijnwerker

Onderweg stoppen we bij een helling om fossielen te zoeken. Hier kan Boris even lekker loslopen en genieten wij van de omgeving. Wat is het hier stil, we staan allebei vooral te luisteren naar niets en blijven om ons heen kijken naar het landschap. Said is ondertussen druk met het speuren naar fossielen. Hij vind er een aantal en ik vind er eentje, een hele kleine! We brengen ook een bezoek aan een nomadenkamp, volgens Said trekken de nomaden nauwelijks meer, omdat er bijna nergens meer water te vinden is, vroeger was dat vooral hun belangrijkste reden om te trekken, op zoek naar water. Nu hebben ze semi permanente tenten, zonnepaneeltjes en waterputten. Het is dus niet meer noodzakelijk om te trekken. Waar ze nu van leven is niet helemaal duidelijk, dat het deels toerisme is moet haast wel. We krijgen thee, brood met dadelsiroop en een stukje pizzabrood. Als we weer weggaan balen we, we hebben helemaal geen kleingeld , gelukkig heeft Said dat wel en geeft een fooi voor de gastvrijheid. Daarna scheuren we als een paar kwajongens met Said over zandduinen, een oude landingsbaan van de Fransen en gaan we naar het tentenkamp van Said, in de woestijn.

Tentenkamp van Zaid

Er zijn schrikbarend veel van deze tentenkampen in dit stuk woestijn. In het hoogseizoen moet het hier ongelooflijk druk zijn. Het kamp van Said is heel basic en daardoor erg leuk, vinden wij. Het zijn 4 slaaptenten voor totaal 10 mensen, het ligt in een mooie duinpan. Verder is er een toilet, een keuken en een woonkamer/restaurant en dit alles staat in een ovaal waar in het midden een grote eettafel staat. Het ziet er echt heel gezellig uit. Wij eten een heerlijke salade en gegrilde kip. We genieten ook hier weer van de stilte, Boris rent heerlijk door het kamp en is inmiddels goede maatjes met Said. De jongen van de keuken vindt Boris gelukkig ook ok en zo hebben we hier een paar heerlijke uurtjes. We moeten ons hier overgeven aan het niets, onze telefoons doen hier niets, we hebben niets mee om onszelf bezig te houden en als we klaar met het eten zijn willen we als onrustige Hollanders wel weer verder. Maar Said is spoorloos en volgens de jongen is hij even weg! Daar zitten we dan, middenin de woestijn! We gaan weer aan tafel zitten, drinken thee en ervaren dat het prima is. We weten niet hoe lang we hier nog zitten en hebben gewoon de tijd met elkaar voor een gesprek, spelen met Boris in het duin en wachten zo rustig tot Said weer op duikt. Hij was even naar zijn tuin. Ja tuin! In de buurt van zijn kamp heeft hij ook nog een tuin, met palmen, een vijg, olijf, en wat fruit en daar middenin een moestuin met worteltjes, bonen en kruiden. Hij verrast ons steeds weer, hij vertelt dat hij nauwelijks naar school geweest is, wel kan lezen, maar niet schrijven en heeft zo toch best een aardig bedrijf op poten gezet. Allemaal kleinschalig en overzichtelijk, maar alles wat zijn gasten willen kan hij regelen. Wij vinden het een prettig mens, charmant, een goed verhaal met humor en alle tijd van de wereld om ons de woestijn te laten zien. We stoppen echt regelmatig om even rond te lopen, van uitzichten te genieten, de stilte te horen. We zien ook de grootschalige kampen, waar alle tenten een eigen douche en toilet hebben en die er erg gelikt en strak uitzien. Inmiddels gaat de zon bijna onder en Zaid wil dat we de zonsondergang ook nog zien. Inmiddels is het al 6 uur geweest en zou de tour om 3 uur afgelopen zijn! We twijfelen of we dit nog wel aan kunnen nemen, maar doen het toch. We lopen een zandduin op en zijn precies op tijd om een geweldige zonsondergang te zien, ondertussen rollebollen Said en Boris door het zand en zijn wij vol verwondering over dit prachtige landschap. ’s avonds zijn we moe van alle indrukken en gaan op tijd naar bed om als roosjes te slapen.

Zonsondergang in de woestijn.

We hadden gedacht de volgende dag weer te gaan rijden, maar dat doen we niet. We zijn nog zo vol van de mooie dag in de woestijn, daar willen we nog even van nagenieten en dat doen we dan ook. Het is een mooie zonnige dag, we doen de was, genieten van het zonnetje en zijn nog vol van de woestijn. Ons volgende plan is, om wat wij de 3 kloven route noemen, te rijden. Ook hier zijn de afstanden niet groot, maar is de snelheid laag. We strijken neer in Goulmima, een dorp niet ver van de eerste kloof af, zodat we de volgende dag de tijd kunnen nemen om deze route te gaan rijden.

Een mooie rit door bergen en kloven.

En dan gaan we op pad naar de kloven, dit is een stuk waar niet veel toerisme is en we zijn benieuwd of het wel te doen is met de camper. Nou dat ben ik dan vooral. Rob ziet niet zo snel beren en spoken, ik wel. Ik heb er zelfs slecht van geslapen, afgelopen week gekeken naar het programma “de slechtste wegen” en die ging over Marokko. Nou die aflevering heb ik gedroomd met onszelf in de hoofdrol en dat liep niet goed af. De rit begon voor mij met buikpijn, terwijl Rob bijna fluitend achter het stuur zat. Gelukkig was binnen een uur mijn buikpijn weg en zaten we samen in stilte te genieten van heel veel moois. Berglandschappen, kloven, dorpjes, droge rivierbeddingen, groene akkertjes en veel mensen op straat. Schoolkinderen onderweg naar school of wachtend op de schoolbus, die rijden er veel in Marokko! Wat een geweldige dag, met fenomenale uitzichten! We zijn een paar keer gestopt om te lunchen, even met Boris te wandelen en te genieten van de stilte en het landschap.

Een berberdorp

Koud is het wel, dus de wandelingen duren niet heel lang. We stoppen ’s middags op een camperplek in Tamtetoucht bij een berbergezin op het erf, auberge Amazigh. Er kunnen 6 campers staan, maar het is nu leeg. Aan de overkant van de straat is een gelijksoortige camperplek maar daar is het leeg het seizoen moet hier nog beginnen. We zitten hier op 1900 meter hoogte en gisteren heeft het hier nog gesneeuwd, daar is nu niets meer van te zien maar koud is het wel. De eigenaar vraagt of Rob wil douchen? Echte berber douche! Voor Rob ja of nee kan zeggen is hij weg om het te regelen. Een knul klimt de berg op om de water toevoer open te zetten, de eigenaar en zijn vrouw komen met een bundel hout tevoorschijn en daar gaat de fik in en een half uur later kan Rob douchen. Lekker warm water, maar afdrogen is iets minder, want het is inmiddels weer rond het vriespunt. Ik sla even over en wacht op een redelijke douche of ga in de camper douchen! Het enige nadeel van dit gebied zijn de jongetjes op straat van een jaar of 10, 11. Gisteren en vandaag hadden we daar al last van. Bedelen om snoep, geld of wat dan ook en schelden en klieren als je daar niet op in gaat. Rob ging eind van de middag nog even met Boris lopen en ook toen weer, Boris wordt daar bang van, staart tussen de benen en de jochies maar doorgaan met schreeuwen, bal gooien en Rob napraten. Gelukkig zijn we tijdens de rit vandaag een paar keer gestopt om Boris te laten rennen, dus een korte wandeling is genoeg. Jammer, maar we doen er niets aan. Maar verder is het hier prachtig, we genieten, ook al is het maar kort van deze mooie plek. Het heeft nadelen hoor, reizen in januari in de Hoge Atlas, het is hier echt koud. Het grote voordeel is dat we één van de weinige reizigers zijn en het leven hier nu heel rustig is, in het toeristenseizoen zal dat echt anders zijn. Al verlangen we ook wel naar buiten zitten in de berbertent die hier op het terras staat.

We rijden over de hoogvlaktes van het Atlasgebergte.

We gaan weer verder door dit ruige landschap en zijn allebei stil en kijken onze ogen uit. Het heeft voor ons wel wat raakvlakken met Peru. Uitgestrekte landschappen, leeg en kaal, maar toch zo mooi. We zoeken weer een plekje om even met Boris te wandelen en hem te laten rennen. Dat lukt vandaag goed in een rivierbedding en we lopen daar heerlijk in de zon en uit de wind. Als laatste van deze route komen we bij de Togdhakloof. We zijn wel een beetje verbaasd, we hebben de afgelopen dagen meerdere kleine en grote kloven gezien en deze Togdhakloof komt in alle reisartikelen voor,  maar om nou te zeggen dat deze spectaculairder is? Eigenlijk juist niet! De kloof is mooi, smal, hoog en heeft alles wat een kloof hebben moet, maar is dus ook een toeristische attractie, met verkopers, koffietentjes en voor ons gevoel opeens veel mensen. We hebben het idee dat mensen hier naar toe rijden en aan het einde van de kloof omdraaien, want de weg is opeens veel drukker, meer horeca, hotelletjes en accommodaties. Wij zijn heel blij dat we deze route zo hebben gereden, het was een tip van Zaid, onze gids in de woestijn en we zijn hem daar heel dankbaar voor. We hebben zoveel moois gezien, maar ook dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan, zo bijzonder!!

Vanuit de kloof maken we nog een redelijk lange rit over de hoogvlaktes met besneeuwde bergtoppen rechts van ons en links de hoogvlaktes. Eind van de middag komen we in Ouarzazate, hier is een Carrefour, waar we boodschappen halen en daarna neerstrijken op de camping municipal al daar. We zijn onder de indruk en moe van de afgelopen dagen, maar vooral zielsgelukkig dat we dit hebben beleefd.

’s avonds brainstormen we over wat we nu willen. Onze verzameling vlaggetjes in google maps heeft nog best wel wat moois in het binnenland, maar stiekem verlangen we ook wel naar wat warmte. We zien ook wel in dat we nooit alles wat Marokko te bieden heeft in deze 7 weken kunnen zien en dus keuzes moeten maken. De keuze valt op Taroudant, de stad die klein Marrakesh wordt genoemd. Het is wel een flink eind rijden, niet zozeer qua kilometers, maar wel wat betreft uren. We vertrekken dus uit Ouarzazate en maken een flinke reisdag, eind van de middag komen we op de camping Le Jardin in Taroudant aan. Wel bijzonder, we rijden een flinke tijd nog door leeg en verlaten landschap, maar opeens wordt het groener, zien we Citrus plantages, rijden er meer tractoren dan ezels, we zijn in een ander stukje Marokko. Wat ook anders is? De temperatuur, het voelt warm en als we op de camping uitstappen zitten er mensen buiten, lopen wij in ons shirtje buiten en is het aangenaam lekker. De volgende dag is het hier 24 graden ! Verder is het een camping die erg Europees aan doet en we zien door de bomen rondom de camping weinig van de omgeving, dus we zouden net zo goed in Spanje kunnen zijn of eigenlijk Frankrijk. Het grootste deel van de campers hier heeft een Frans nummerbord. Helemaal een rustige dag wordt het niet, Rob heeft nog veel werk aan de vlog, we hebben altijd veel film materiaal, maar nu is het extra veel door al het moois dat we gezien hebben. Een flinke klus om daar weer een mooie vlog van te maken. Ik sop de camper en doe de was, maar ondertussen genieten we wel van de zon en morgen zijn de vlog en blog klaar en de camper schoon en gaan we Taroudant verkennen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

We rijden naar de Sahara

22 t/m 28 januari

We blijven nog een extra dagje op de camping in Fez, niet om nog een keer de stad in te gaan, maar om huishoudelijke activiteiten te doen, vrienden te bellen, de vlog en blog af te ronden. Kortom gewoon een lekkere tutteldag. Waarom niet nog een keer naar Fez? Eigenlijk hebben we er gewoon niet zo’n zin in en we komen ook steeds meer tot de conclusie dat wanneer je echt wat van zo’n grote stad als Fez wil zien , we er eigenlijk een paar dagen een hotel moeten nemen en veel wandelen en rond dwalen. Dat gaat met een hond en een camper wat lastiger en Fez maakte niet zoveel inruk op ons dat we er verder veel moeite voor wilden doen, dat dus. Een dagje rommelen was fijn, bed verschoond alle was weer gedaan, extra met Boris gespeeld, heerlijk. Dan is het wel tijd om weer verder te reizen.

Het wordt steeds droger.

We rijden naar Emirates Euro Camping in Azrou, dit is het begin van het Atlasgebergte. We komen vandaag al best hoog en rijden door het wintersportoord Ifrane, het lijkt wel een Zwitsers ski dorp! Dat we hoog zitten merken we ’s avonds goed, het is buiten rond het vriespunt. In de camper hebben we daar geen last van, ’s avonds de kachel en pantoffels aan. ’s Morgens bij het eerste rondje lopen met Boris schijnt er prachtig ochtendlicht op de bergen, het is stil, koud en overweldigend mooi. We verlaten deze bijna Efteling achtige camperplek voor een lange rit richting zuiden. We rijden door het Atlasgebergte, waarvan we inmiddels leren dat het uit meerdere stukken bestaat. o.a. Anti-Atlas, Hoge Atlas, Midden-Atlas. Het Atlasgebergte loopt van Oost naar West en wij rijden vandaag door dit prachtige landschap. Alle tinten bruin, grijs en oranje die je kunt bedenken trekken voorbij, geplooide bergruggen, steile wanden en daarin het berbervolk die met kuddes geiten en schapen rondtrekken. Zo nu en dan rijden we door een woestijndorp waar het een drukte van belang is en 5 minuten later rijden we weer in het grote lege landschap. We rijden voornamelijk over de N13, de doorgaande weg, die zich als een lang lint door het landschap slingert. Meestal is de weg goed, maar er zijn ook stukken erg slecht en op veel plekken wordt er hard gewerkt om de weg te vernieuwen of een hele nieuwe weg aan te leggen. Voor de lunch stoppen we op een parkeerterrein waar kruiden verkocht worden, wij kopen een zakje oregano. We wandelen met Boris op de hoogvlakte, het is er koud en we lopen zelfs even door een klein beetje sneeuw dat er ligt.

Kruiden kopen op een parkeerplek

We rijden 250 km en doen daar 5 uur over, met pauzes, dat dan wel. De nacht brengen we door op camping Chez Karla in Erfoud. Ook weer een mooie plek. Het is ruim, dat komt natuurlijk ook doordat het niet druk is en we mogen zelf een plekje uitzoeken. De eigenaar is erg vriendelijk en gemoedelijk, maar er loopt nog een man rond die voordat we goed en wel staan al begint te pushen dat we toch echt met hem een Sahara toer moeten doen. Rob wimpelt hem af en daarna nog een keer en daarna nog een keer. Dan maar boos worden en dat helpt, wel jammer. We willen echt de Sahara in, maar dan pas als we in Merzouga zijn. De volgende ochtend voor vertrek nog een gezellige ontmoeting met een Nederlands stel die met hun jeep al 6x Afrika in getrokken zijn, ik vraag of ik binnen mag kijken, want wonen in een jeep met hefdak is toch wel wat anders dan in een camper wonen. Het is dan ook heel basic en sober, maar ook wel bijzonder. Dit soort ontmoetingen is zo leuk, iedereen reist op zijn eigen manier, iedere vorm van reizen heeft voor en nadelen, maar het is allemaal bijzonder. Op de camping verkopen ze ook souvenirs en ik wil nog wel wat meenemen om thuis als herinnering neer te zetten. Rob en ik kiezen samen een paar kandelaars uit en een klein potje, dat de prijzen in Marokko gestegen zijn snappen wij ook wel. In de coronaperiode heeft het toerisme echt een flinke knauw gehad en onderweg hebben we ook iemand gesproken die een bouwbedrijf heeft en veel doet voor Marokkanen die in het buitenland wonen maar hier een familiehuis hebben, ook dat werk lag allemaal stil. Maar dat er 50 euro voor 4 kleine snuisterijen gevraagd wordt gaat ons te ver, het staat niet in verhouding tot wat andere zaken hier kosten. We laten ze dus staan en de eigenaar blijft vriendelijk en vindt het prima. Na weer de nodige kilometers, prachtige uitzichten en het genieten onderweg komen we op een leuke camping aan, waar ’s avonds ook gegeten kan worden, vanavond kiptajine. We hebben inmiddels door dat je op bijna iedere camping kunt eten, maar er is geen uitgebreid menu, gewoon eten waar de tajine mee gevuld is, dat smaakt overigens heerlijk. De camping ziet er leuk uit, Kasbah Jurassique in Achbaro.

Entree van camping Kasbah Jurassique

We blijven een dagje staan op deze camping. Genieten van de zon, wandelen met Boris en een beetje lummelen.

Vanuit de camping rijden we het dorp in om wat boodschappen te doen en we zetten de camper langs de kant van de weg neer. Binnen de kortste keren hebben we een hele club binkies om ons heen die een pen willen of een dirham maar eigenlijk gewoon nieuwsgierig en baldadig zijn. Ze zwermen om ons heen en rond de camper. Dat is vooral voor Boris vervelend want die wordt daar erg onrustig van en blijft blaffen. In een klein winkeltje haal ik het één en ander en de rest van de boodschappen halen we wel ergens anders want de mannetjes blijven een beetje klieren. In een volgende plaats zie ik een markthal en daar kunnen we aardig wat groente kopen, zodat we weer even vooruit kunnen.

Genieten van het uitzicht onderweg.

We rijden nog 50 km en zijn dan wel echt bij de Sahara, wat een landschap! Langs de kant van de weg vinden we een prima lunchplek, maar voor het eten lopen we eerst een heuveltje op om van het uitzicht te genieten en Boris even te laten rennen. Onderweg waren we al stil en  onder de indruk, maar hier buiten is het pas echt genieten! Het is fris, het waait, de zon schijnt en het is adembenemend mooi. We zijn zo blij dat we Marokko nog als toetje op onze reis hebben uitgekozen. Na nog een klein stukje rijden komen we op “Le Petit Prince” in Merzouga aan. Er zijn hier meerdere campings, maar deze sprak ons het meeste aan en na even gekeken te hebben besluiten we hier te blijven. Het is een kleine camping, 10 plekken, met wat appartementen, een restaurant en een eigenaar die ook Saharatours regelt. Er zijn hier een stuk of 8 campings, wel allemaal klein hoor, rondom dit dorp en ze organiseren ook allemaal tours in de Sahara, met auto, quad, te paard of per kameel.

Uitzicht vanuit de camper.

Wij installeren ons op de camping en gaan dan thee drinken bij de eigenaar, een vriendelijke man die alle tijd heeft en van alles wil weten. Bv of we ook filmen, als Rob zegt dat we ook vlogs maken en dat de laatste ruim 4000 keer bekeken is (belachelijk zoveel!) wil hij dat wel zien. Rob laat hem op zijn telefoon de laatste vlog zien en hij neemt alle tijd om de hele vlog te bekijken en wil natuurlijk weten of we zijn camperplaats ook gaan filmen. Natuurlijk doen we dat en hij vindt dat wel mooi. Al moet het niet te druk worden, want dan heeft hij geen tijd meer om thee te drinken. Ook wij gaan een Sahara tour maken en spreken dat af voor zaterdag. Boris mag mee en dat is natuurlijk wel fijn. We onderhandelen nog even over de prijs, hij in onze vlog, wij een kleine korting! Met handjeklap wordt dit bezegeld.

Een blije Boris

Hierna gaan we met Boris door de achterpoort naar buiten en we staan meteen in de Sahara! Het duurt even voor mensen, kamelen en paarden uit het zicht zijn en Boris los mag. Hij rent als een dolle en moet hard werken om de zandheuvels op te komen,  hij kan even lekker zijn energie kwijt.

We besluiten hier een paar dagen te blijven, al hopen we wel dat de Fransen die hier wat later op de middag aan kwamen niet te lang blijven. Ze stonden gelijk met ons in Fez en toen vonden we ze al behoorlijk luid en dat is helaas niet minder geworden. Wij snappen niet zo goed dat je vanuit campers naar elkaar roept. Gelukkig storen we ons bijna nooit aan anderen en is het vooral ieder zijn ding laten doen. Maar deze 4 campers zijn iets teveel voor ons. Maar goed morgen weer een dag en we zien wel wat die brengt.

Genieten van het uitzicht in de Sahara.

De volgende dag is het stil op de camperplaats, de Fransen zijn tot een uur of 6 op pad en wij blijven rondom de camper, klusjes doen en we wandelen een rondje door het dorp. We bezoeken een kleermaker. Boris heeft het laken dat om zijn slaapplek ligt nu zo vaak stuk gekauwd en ik heb het dus even zo veel keren genaaid, maar nu gaat het echt niet meer. Ik heb nog 2 reservelakens, maar die zijn te lang voor zijn slaapplek. Ik teken ze af en de kleermaker maakt ze op lengte en nu hebben we weer 2 hoezen die we kunnen gebruiken. Boris heeft een paar keer een knuffel als speelgoed gehad, maar die zijn zo snel kapot, dat doen we nu niet meer. We hebben laatst een theedoek en een handdoek gekocht. De handdoek was na 6 weken compleet weg geknabbeld. Sinds gisteren heeft hij de theedoek, benieuwd hoe lang hij daar mee doet?! Gelukkig beperkt Boris het knagen en knabbelen alleen tot zijn eigen spullen. Rob bezoekt nog een kapper en is voor een paar euro weer lekker kort.

Morgen op safari, maar dat lezen jullie volgende week!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Onze eerste week in Marokko, met o.a. Chefchaouen en Fez

15 t/m 21 januari

Zomaar ergens onderweg

Na onze oversteek en eerste kilometers in Marokko, doen we het de eerste dagen rustig aan. Eerst maar een beetje wennen aan deze nieuwe cultuur en omgeving. We hebben wel allebei al snel het gevoel dat we het hier fijn gaan hebben en dat we hier aan kunnen gaan wennen. Toch is alles anders, het geld, het verkeer, boodschappen doen, het straatleven en dat is echt niet verkeerd, hoor. Het geld is makkelijk om te rekenen. Delen door 10, 50 dirham is 5 euro. Niet zo ingewikkeld dus.  Het verkeer, Rob moet er aan wennen dat je op het laatste moment wordt ingehaald, als tegemoet komend verkeer al bijna bij je is. Dat betekent dus goed het achter opkomend verkeer in de gaten houden. Zebrapaden? Gewoon doorrijden, de voetganger wacht maar even! Rotondes? Recht van de sterkste! Dit alles betekent wel, goed opletten en niet te lange ritten maken, dan is het goed te doen. De meeste wegen zijn ruim genoeg en het asfalt is best redelijk in orde. We hebben nog geen grote supermarkt bezocht, we hadden genoeg voorraad mee, dus we hebben nog niet zoveel nodig en als we in de stad lopen zijn er genoeg kleine winkeltjes waar we boodschappen kunnen halen. Het straatleven? Ja wij houden er van, er gebeurt gewoon veel op straat, handeltjes, geiten, kippen, men leeft veel op straat en daar is dan ook veel te zien, ruiken, horen en beleven, heerlijk!!

Plein in Chefchaouen

Na onze eerste dagen in M’Diq zijn we naar Chefchaouen gereden, de blauwe stad. Hier is een camping waar we voor 10 euro staan, inclusief stroom. Het is heel basic, maar wij vinden het prima. Voldoende toiletten en op veel plekken koud stromend water. Er is één douche met warm water, het is dus een kunst om de sleutel te bemachtigen en een warme douche te pakken. Rob gaat deze strijd aan en heeft na een half uur met wisselend geduld de sleutel te pakken. Ik kies eieren voor mijn geld en douche in de camper. De camping ligt boven de stad en in 15 minuten lopen we er heen met prachtig uitzicht over de blauwe stad en de bergen om ons heen. Wij vinden de stad en vooral de medina prachtig. Voor een deel is het best wel toeristisch door de vele winkeltjes met snuisterijen, maar daar tussen ook het dagelijkse leven met schrijnwerkers, kleding reparateurs, schoenmakers, super kleine winkeltjes waar ze van alles verkopen, we kijken onze ogen uit. Natuurlijk wordt er geprobeerd je te lokken om te komen kijken, maar zeker niet op een vervelende manier. Er wordt ons ook regelmatig hasj aangeboden, maar ook dat is niet vervelend, zeker als we roepen dat we uit Amsterdam komen, krijgen we respect en grapjes naar ons hoofd.

We lopen veel kilometers door en rond de blauwe stad.

Voor we echt op stap gaan maken we een flinke wandeling met Boris zodat hij in de camper kan blijven en niet mee hoeft de drukte in. De tweede dag lopen we naar de Spaanse moskee, bovenop een heuvel buiten de stad, De moskee is dicht maar het uitzicht is fantastisch en we zitten daar dan ook een hele tijd op een muurtje om alle indrukken op ons in te laten werken. We blijven 3 dagen op deze camperplek, even alles laten bezinken voor we ons verder onder dompelen in Marokko.

Aan de rand van het zwembad.

Hier vandaan rijden we weer een stukje verder richting het zuiden. We gaan naar een plek via campercontact bij motel Rif. Heel bijzonder, we mogen parkeren op de tegels bij het zwembad, en uiteindelijk staan we daar met 7 campers, een heel raar gezicht, al die campers aan de rand van een zwembad. We eten ’s avonds in het restaurant, simpel maar lekker, dichtbij de houtkachel en met vriendelijke bediening. Tussen de buien door wandelen we met Boris, maar aangenaam is het niet, we hebben 2 dagen lang veel regen.

We schuiven weer een stukje op en kijken onderweg echt onze ogen uit. Dit is, denken wij, wel, echt het arme Berber gebied van Marokko. Mensen met handkarren en ezels, zelfs een ezel die voor een ploeg gespannen is, de bevolking loopt hier veel of wacht tot er een minibusje voorbij komt, schapen die op straat rondlopen met de poten aan elkaar gebonden zodat ze niet te ver weggaan. Dorpjes waar op straat van alles verkocht wordt of mensen die op een rijtje op een trap zitten te kletsen. We zeggen een paar keer per dag “We zijn echt in een andere wereld”.

Prachtig landschap

En dan het landschap, zo mooi! In dit gebied is het enorm groen, heuvels en bergen en dan weer een heel stuk vlak met akkers en olijfbomen. Langzaam zien we het ook veranderen, een bergrug met alle tinten roze en grijs die je kunt bedenken, als dan ook het zonnetje er op schijnt is het adembenemend mooi.

Het blijft wel opletten op de weg, er worden af en toe vreemde manoeuvres uitgehaald, al is het buiten de dorpen en steden heel rustig op straat. Wat misschien nog wel lastiger is zijn de grondverschuivingen onder het asfalt. Dan is er zomaar 50 meter in de lengte van de weg een flinke kreukel, waardoor de rechterkant van de camper veel lager is dan de linkerkant.

Volubilis

We stoppen bij Volubilis, een archeologische plaats uit de tijd van de Romeinen. Het is ook lunchtijd, tijdens het eten bedenken we dat we geen zin hebben om er in de regen te gaan lopen. Het regent af en toe hard, dan miezert het weer en dat met 10 graden, vinden we niet zo uitnodigend. We besluiten naar de camping in Moulay Idriss hier 10 km vandaan, te rijden en maar te zien of het de dag erna droger is. De camping ziet er gezellig uit, veel groen, bloemen, zuilen met kruiken. Het sanitair? Laten we het er op houden dat we zoveel mogelijk het sanitair van de camper gebruiken! ’s morgens komt de bakker op de camping brood verkopen en dat is natuurlijk wel echt luxe. Na de koffie doet de zon zijn best, is de lucht blauw en voelt het buiten aangenaam lekker. We gaan dus terug naar de Romeinen. Daar maken we een heerlijke wandeling en genieten van het zonnetje en de opgravingen. De bordjes zijn ook in het Frans en Engels, dus hebben we houvast aan de uitleg om te snappen wat we zien. We vermaken ons er een paar uur en rijden dan verder, we gaan naar Fez.

In Fez gaan we eerst naar de Carrefour supermarkt om vooral een aantal basis boodschappen en wat vlees te kopen. Maar helaas, we kunnen daar de camper niet kwijt, er is geen parkeerterrein. Een stuk terug is de Marjane supermarkt, een keten in handen van de koninklijke familie en daar is een flink parkeerterrein waar wij makkelijk kunnen staan. Als we het winkelcentrum in lopen ziet Rob een dameskapper! De eerste die we zien in Marokko en daar wil ik heel graag naar toe, want mijn haar moet nodig geknipt. De eigenaar, een man van rond de 40, spreekt redelijk goed Engels en hij wil mij wel knippen. Vervolgens mag één van de 4 meisjes die er rond lopen mijn haar wassen en staan 2 anderen er naast te giechelen. In het Frans proberen ze me het één en ander duidelijk te maken, als ik dan in het Engels, met mijn hoofd achterover in de wasbak, antwoord geef, hoor ik zacht gegiechel en krijgen ze de slappe lach. Ik heb er wel lol om, maar vraag we ook af wie mij straks gaat knippen!? Na een stevige hoofhuidmassage en het afdrogen van mijn haar mag ik naar een andere stoel, een ander meisje doet mij een kappersjas aan en dan gebeurt er een tijdje niets. De meisjes rommelen, giechelen en kletsen wat. Na een minuut of 5 komt de baas weer en gaat mijn haar knippen, onder het toeziend oog van de dames! Ik voel met wel een beetje opgelaten maar laat het maar gebeuren. Uiteindelijk ga ik met een kort koppie, helemaal strak geföhnd en waarschijnlijk voor veel teveel geld de zaak weer uit. Hoe een knipbeurt toch zo’n belevenis kan zijn, maar ik ben er blij mee!

Het is ook even wennen om hier in een grote supermarkt boodschappen te doen. Artikelen uit Europa zijn hier schreeuwend duur, het is dus wel even opletten. We gaan proberen zoveel mogelijk boodschappen in de kleine lokale winkeltjes te doen, ook beter voor de locals! Dan zoeken we camperplaats, “le diamant vert” op. Een plek achter op het terrein van een hotel met restaurant, bungalows, zwembad, speeltuin en nog veel meer. Een prima plek, met een matig sanitair gebouw, maar wel in de buurt van Fez en dat willen we graag.

Eén van de vele moskeeën in Fez.

Op de camping kun je via één van de bewakers een taxi regelen, maar die vinden we te duur. 5 euro pp, 500 meter verderop is de doorgaande weg, waar we een “petit Taxi” pakken voor 2,50 samen. We worden, na een rit van 20 minuten keurig bij de medina afgezet. Dat lijkt veel korter want we kijken onze ogen uit onderweg.

In de medina zijn veel winkeltjes gesloten. Deels komt dit omdat het vrijdag is, de vrije dag voor moslims, maar het is misschien ook wel omdat er weinig toeristen zijn. De winkeltjes die wel open zijn verkopen vooral toeristen rommeltjes. Sloffen, tapijten, aardewerk en allerlei andere prularia. We gaan eerst op zoek naar de leerlooierswijk, maar dat is onbegonnen werk zonder gids. We dwalen door stille straatjes maar lopen steeds klem. Er wordt ook naar ons geroepen dat de doorgangen gesloten zijn. Uiteindelijk kiezen we ervoor om naar een uitzichtpunt te gaan waar we heen gedirigeerd worden door een aantal mannen. Het uitzichtpunt is alleen bereikbaar door eerst via verschillende winkels waar allerlei leren voorwerpen verkocht worden. Het uitzicht is mooi, maar de man die ons begeleid is vreselijk opdringerig en aanwezig. Het is wel bizar om te zien hoe mannen met bundels huiden door de bassins gaan, het stinkt, is vies en ongetwijfeld vreselijk ongezond werk. Hierna gaan we op zoek naar de universiteit in de medina, maar dat wordt het zelfde verhaal, doorgangen gesloten en alleen met een gids of via een uitzichtpunt te bereiken. Eigenlijk gaat ons hele bezoek aan Fez op deze manier. Het is een stad die je waarschijnlijk het beste met een lokale gids kunt bezoeken. Op het Leidsche plein van de medina drinken we wat en lopen daarna nog naar het paleis. Wat ons verrast is dat we opeens over een markt  lopen met alleen maar locals. Geen toeristische spulletjes, geen toeristen en een fijne sfeer. We hebben het daar meer naar onze zin dan in de medina. Bij het paleis bewonderen we de hoofdpoort en zoeken daarna een taxi om ons terug te brengen naar de camping.

Google vindt het best lastig in de medina

Een volle eerste week, waarin we moeten wennen aan Marokko, met zijn mooie landschappen, overwegend hele vriendelijke mensen, de bergen vuil op straat, waar veel anders is dan we gewend zijn, maar we ook tot de conclusie komen dat dit een land is waar we best aan kunnen en willen wennen!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

We steken over naar Marokko!

8 t/m 14 januari

Deze week staat echt in het teken van de oversteek naar Marokko. Na een paar fijne dagen in het mooie Carmona rijden we naar de kust, naar de stad Tarifa. We staan daar op een camperplek dichtbij het strand en de stad. De camperplek zelf stelt niet zo veel voor maar voor een paar dagen is het prima. We maken in ieder geval een paar heerlijke strandwandelingen, zwerven door de oude straatjes van het centrum en genieten van dit leuke stadje.  Ondertussen speurt Rob het internet af om goed in beeld te krijgen wat we nog moeten doen om over te varen. Uiteindelijk blijkt dit niet zo ingewikkeld te zijn, het lastige is dat wanneer je internet afstruint je regelmatig tegengestelde berichten tegenkomt. We vinden na wat speurwerk toch dat wat we nodig hebben.

Thoffer met de camper op bezoek.

Onverwacht worden we ook met een bezoekje vereerd van mede camperaars die ons volgen op de verschillende socials en wij hen. Best gezellig om Theo en Judith van “Thoffer met de camper” live te ontmoeten. Helaas is het geen lang bezoek want wij staan op het punt om met Boris naar de dierenarts te gaan en dat moet echt even gebeuren. Bij de dierenarts vind een gezondheid check plaats, al mag dat de naam niet hebben, 127 euro voor de check van zijn chip en invullen van heel veel papieren. Het document dat we al hebben om aan te tonen dat hij voldoende rabiës antistoffen in zijn bloed heeft wordt in zijn paspoort verwerkt. Vervolgens krijgen we documenten en een code waarmee we naar de PIF moeten. Dit is een onderdeel van de douane dat gevestigd is op het haven terrein, als we daar het juiste document gekregen hebben, hebben we alles gedaan om Boris mee heen en terug te nemen. Het bloedonderzoek heeft 140 euro gekost, best prijzig dus om je hond mee te nemen naar Marokko!

Naar de dierenarts

Naast al het papierwerk voor Boris hebben we zelf ook nog tickets nodig. We doen dit meestal online, maar nu wandelen we langs een paar ticketkantoren en dat loont de moeite. We betalen bijna de helft van wat de kaartjes op internet kosten. Volgens de dame waar we ze kopen komt dit omdat er zoveel tickets over zijn en ze hebben liever mensen aan boord tegen een lagere prijs, dan geen passagiers, want er zijn meerdere maatschappijen op deze route, dus iedere klant is er één. Een rondje Tarifa langs de kantoortjes is dus de moeite waard! Voor 215 euro hebben we 2 retourtjes, met camper, 2 personen en een hele dure hond (267 euro).

We besluiten na het bezoek aan de dierenarts meteen door te rijden naar het haventerrein en daar de PIF te bezoeken. Daar rijden we ons op het haventerrein helemaal klem tussen de vrachtwagens. Het is een wirwar van rijstroken die elkaar kruisen en we kunnen niet meer voor of achteruit. Gelukkig is er een Marokkaanse vrachtwagenchauffeur die Nederlands spreekt, want zijn broer woont in Alkmaar! Best bijzonder dat hij dan ook Nederlands spreekt, maar hoe dat zit wordt ons niet helemaal duidelijk. Wel superlief dat hij ons helpt. Hij zorgt dat een aantal chauffeurs hun wagen opschuiven, waardoor wij er net tussendoor kunnen om in de juiste rijstrook te komen. Er is een Nederlands stel gelijk met ons in de haven en die kunnen net als wij maar moeilijk het juiste kantoor vinden. Maar hun boot gaat al over een kwartier! Ze besluiten de gok te nemen en toch maar zonder de laatste papieren aan boord te gaan. Wij gaan door met zoeken naar het juiste kantoor, maar dat blijkt tot 17 uur gesloten. We zoeken een stukje verderop een parkeerplek waar we met Boris kunnen lopen en rond 17 uur gaan we het nogmaals proberen. We weten nu de weg en kunnen een stukje afsnijden op het haventerrein waardoor we niet vast komen te zitten tussen de vrachtwagens. Zijn we er eindelijk is het het verkeerde kantoor! Het wordt inmiddels bijna komisch. Maar dan toch, bij het volgende kantoor, papieren inleveren, halfuurtje wachten en warempel we hebben de juiste documenten om Boris in en uit te voeren, HOERA!! Blij dat het ons gelukt is. Nu nog een plekje voor de nacht en die vinden we een 12 kilometer verderop. In een dorpje dat helemaal ingebouwd is in het haventerrein, er is een strandje en omringd door hijskranen en grote containerschepen hebben we een rustige nacht. Er staan meer campers en in één ervan is een klein hondje waar Boris ’s morgens nog even heerlijk mee rond rent en samen genieten ze op het strand. 

Aan boord!

Nog wat boodschappen en dan naar de haven waar we veel te vroeg aan komen. Bij onze vorige overtochten moest je er 2 uur van te voren zijn, nu zijn we er anderhalf uur van te voren, maar een halfuur was ook goed geweest. Het is echt heel rustig aan boord van de catamaran, er is enorm veel zitruimte aan boord en er is nog geen 1% bezet. In een uur varen we over en ik zie zelfs een dolfijn, helaas blijft het bij deze ene, maar toch bijzonder. We varen naar Ceuta, een Spaanse enclave in Marokko. Als we van boord rijden duurt het nog 15 minuten voor we  echt bij de grens zijn. We hadden rekening gehouden met een uur oponthoud, maar het wordt iets langer. Controle na controle en beambten die elkaar dan weer controleren en zo rijden we langs 5 loketten waar dat allemaal plaats vind. Als we er bijna door zijn moeten we naar de kant en willen ze ook binnen kijken. We moeten wel Boris er uit halen, want honden vinden ze maar niks. Alle kastjes open, de koelkast, hebben we wapens mee? Drones? Alcohol? De luiken van de garage moeten ook open en ook daar wordt van alles bekeken, wel allemaal op een hele vriendelijke manier, met de nodige grapjes, dat wel! Na een kleine 2 uur zijn we door de douane heen en rijden we Marokko in!! Binnen een paar seconden zijn we in een heel andere wereld! Er is markt op straat met bergen groente of simpel een paar schoenen op een kleedje. We stoppen bij de markt om een simkaart te kopen bij iemand die dit op straat verkoopt. Ook hier onmiddellijk een man er bij die goed Nederlands spreekt en vraagt of we hulp nodig hebben, hij heeft in Rotterdam gewerkt, zo hulpvaardig. Rob koopt een simkaart voor een euro, die waarschijnlijk niet gaat doen wat wij willen, maar Rob kon het niet over zijn hart verkrijgen om deze niet te kopen.

De markt

De dag schiet al aardig op en we willen niet in het donker op de camperplek aan komen, dus eerst de slaapplek opgezocht. Een camperplek in M’Diq bij een hotel, met nog een Nederlands busje en verder niemand.  Rob gaat ’s avonds even in de bar proberen of hij de simkaart aan de praat kan krijgen. Daar wordt hij geholpen door een man aan de bar en zo is de eerste simkaart toch geactiveerd. De mensen zijn hier echt super hulpvaardig en vriendelijk.

De volgende dag twijfelen we even wat we nu willen, maar Rob is nog niet tevreden over het internet, we rijden terug naar M’ Diq en zijn daar een groot deel van de dag bezig het verder te regelen. Ondertussen ook met Boris naar het strand, boodschappen doen op straat, lunchen met heerlijke couscous en winkeltjes afstruinen voor het internet.

Op het strand in M ‘Diq

De dag is al aardig gevorderd en we besluiten dan ook terug te gaan naar de camperplek waar we vannacht ook gestaan hebben. We genieten daar nog even een paar uur van het zonnetje, ik kook buiten een grote pan Italiaanse saus voor in de vriezer. Morgen wel beter opletten in de schemering want er zijn veel steekmuggen!

Het voelde best spannend om naar Marokko te gaan en hier verder rond te gaan zwerven, maar na een dag voelt het al prima. Het doet ons sterk denken aan onze reizen van 35 jaar geleden naar Turkije. Daar hebben we toen prachtige reizen gemaakt en we hebben sterk het idee dat dat hier ook gaat lukken!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Sevilla en het Driekoningenfeest

1 t/m 7 januari 2023

Het nieuwe jaar is begonnen, een onbeschreven blad ligt voor ons.

Wat het ons brengen zal, dat weet gelukkig niemand. Wel hopen wij dat er weer wat rust in de wereld zal komen, wij voelen ons zo ontzettend rijk met wat we aan het doen zijn, maar we sluiten zeker onze ogen niet voor wat er in de wereld gebeurt. Daarom onze wens: Rust en vrede in de wereld!

Plaza de España

Wij gaan voorlopig nog even verder met ons mooie avontuur, maar eerst nog een aantal heerlijke dagen op Finca Angela. Het hoogtepunt van deze week is ons bezoek aan Sevilla. Op de Finca is niet veel te gek, Angela brengt en haalt ons van de trein en er is oppas voor Boris, Pecca de dalmatiër van de Finca en Boris zijn inmiddels goede matties en vermaken zich deze dag prima samen. Wij vermaken ons ook, het gaat super makkelijk om met de trein in Sevilla te komen. We reizen samen met Helmy en Fred die ook op de camperplaats staan en met wie we het goed kunnen vinden. In Sevilla gaan zij op zoek naar hun hotel en wij wandelen richting centrum, genieten onderweg van Plaza de España en de flamencodanseres die daar danst. Daarna zoeken we de plek op waar ’s middags de fietstocht zal starten, als we die gevonden hebben gaan we lunchen en dwalen nog wat door het centrum. Zo ’s morgens is het nog behoorlijk fris, maar rond een uur of 1 is het lekker en als om half 2 de fietstour begint is het aangenaam fietsweer. Fred en Helmy en een Vlaams gezin, gaan ook mee en zo fietsen we braaf achter Mara, de gids, aan door de stad. Deze Nederlandse woont al een aantal jaren in Sevilla en weet veel te vertellen over de geschiedenis van de stad. Sevilla is een “platte” uitgestrekte stad, ideaal voor een fietstour.

We komen langs Plaza de España, de oude sigarenfabriek die nu een universiteit herbergt, de wijk Triana waar van oorsprong de stierenvechters en de flamencodansers woonden, het kasteel, de kathedraal en dat alles over prima fietspaden. Al houden die soms wel opeens op, maar dan gaan we gewoon verder over de stoep. We genieten er enorm van mede door het gezellig groepje. Onderweg hoort er ook nog een drankje bij en dan is om 16.00 uur de tocht voorbij. Het was echt fijn om op deze manier een eerste indruk van Sevilla te krijgen. Samen met Fred en Helmy wandelen we nog ruim een kilometer door gezellige smalle straatjes naar Metropol Parasol. Een enorm houten bouwwerk, 150 meter lang, 70 meter breed en 27 meter hoog. Imposant en mooi!  Na nog een biertje op een terras gaan wij weer een andere kant op en dwalen verder door de kleine straatjes. We vinden een fotozaak waar we een stick kopen voor onze vlogcamera, zodat we de camera nog beter kunnen gebruiken. Op een terrasje eten we nog wat tapas en gaan dan richting de trein. Angela haalt ons weer keurig op en Boris is reuzeblij dat we er weer zijn. De uitslover heeft zich de hele dag keurig gedragen. Nu wij er zijn begint hij opeens stoer te doen tegen Pecca, blaffen, grommen en zogenaamd happen. Als de baas er is durf ik best wel stoer te doen. Of zoiets!

Metropol Parasol, indrukwekkend!

We hebben genoten van Sevilla, een stad die ons enorm aanspreekt. De highlights hebben we nu gezien, we komen zeker nog een keer terug om de stad beter te leren kennen!

De volgende dag is het tijd om eens flink op te ruimen, schoon te maken en ons klaar te maken voor het vertrek, want na 2 heerlijke weken op deze Finca is het tijd om verder te gaan. Gelukkig  eten we ’s avonds nog een keer bij James, die op verzoek een heerlijke rijsttafel heeft bereid.

Dan is het 5 januari, de laatste spullen opruimen en schoonmaken, na een paar knuffels en beloftes dat we elkaar zeker nog een keer gaan zien, verlaten we Finca Angela.

Het is best gek om na 2 weken weer op pad te gaan, maar binnen een uur is het weer vertrouwd en zijn we benieuwd wat de dag ons brengen zal. We beginnen met de gewone dingen zoals boodschappen doen. Daarna naar een wasstraat, want er is er één in het stadje met een plateau, waardoor je hoog naast de camper kan staan en het dak een poetsbeurt kunt geven. Dat kon geen kwaad, zo werken de zonnepanelen ook weer beter.

wandelen door Carmona

Daarna rijden we naar Carmona, een prachtig plaatsje. Hier waren we afgelopen maart ook, maar toen was er een flinke Sahara storm. Het was buiten onaangenaam en het zicht was slecht. We hebben een uurtje in het stadje rondgelopen, maar de bevolking bleef binnen en dat was ook het verstandigste, buiten was het benauwd door al het stof. Nu hebben we een strak blauwe hemel en eind van de middag is er ook nog de driekoningenoptocht! Dat is een combinatie van Sinterklaas, de kinderen krijgen cadeautjes, carnaval, allerlei praalwagens in een optocht met muziek en Sint Maarten want er wordt veel snoep uitgedeeld. Het is leuk om naar te kijken en onze nieuwe stick voor de vlogcamera bewijst hier al meteen goede diensten. We kunnen de camera hoog boven de toeschouwers uitsteken, waardoor we mooie beelden van de praalwagens filmen. Het hele dorp is op de been en iedereen geniet uitbundig van al het moois. Er wordt vanaf de praalwagens snoep, ballen, speelgoed het publiek ingegooid en de grootste kerels doen hun best om iets te vangen. Het wordt daarna wel onmiddellijk met de kinderen gedeeld! Mooi om zo mee te kijken en te genieten van het Driekoningenfeest, het is voor de Spanjaarden echt één van de hoogtepunten van het jaar.

driekoningenoptocht

We besluiten de dag daarna op deze Park4night plek te blijven. Het is goed weer, de zon doet zijn best en we hebben gezellige Nederlandse buren. We hebben nog wat werk aan de vlog en blog, zo vliegt de dag voorbij. De omgeving is hier prachtig, dus morgen maar eens een lange wandeling maken.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

feestdagen in Andalusië

23 t/m 31 december

Op 23 december hebben we na 64 dagen Portugal verlaten. Hoe enorm we van Portugal hebben genoten heb ik in de vorige blog al geschreven en nu zijn we op pad naar de volgende episode. We gaan allereerst de feestdagen doorbrengen op finca Angela en zoals zo vaak bij ons het geval is, moeten we even wennen. Zeker omdat we hier wat langere tijd willen blijven zijn we ook wel een beetje kritisch. Dat duurt echter niet lang, meestal niet trouwens. Het is een eenvoudige camperplaats, met beperkt sanitair, maar omdat het wat voller is met campers dan normaal, mogen we ook in de appartementen, die leeg zijn, het sanitair gebruiken en dan valt ook dat reuze mee. Het is een gezellige plek, Angela en James de Nederlandse eigenaren, doen daar ook erg hun best voor. Niets is te gek en op alle fronten denken ze mee om het je zoveel mogelijk naar het zin te maken en dat straalt een fijne ongedwongenheid uit. De camperaars onder elkaar zijn ook erg prettig. Het zijn allemaal Nederlanders die een trekkend bestaan leiden met hun camper, sommigen voor een half jaar, anderen nog weer langer. Wel allemaal met ongeveer dezelfde manier van rondtrekken en dat geeft genoeg stof om over te praten en ervaringen met elkaar te delen.

Het kerstdiner

Als het dan eerste kerstdag wordt en we allemaal feestelijk gekleed bij James en Angela in de eetzaal aanschuiven voor een 9 gangendiner is het een heerlijke, gezellige, lange avond met veel camper en reisverhalen, maar ook over thuis en wat je daar achterlaat is een onderwerp. Want zo met kerst een fijne avond hebben is leuk, maar thuis wordt wel degelijk gemist! De volgende avond eten we weer bij de finca, iets minder uitgebreid, maar weer reuze lekker. Na deze feestdagen is het tijd om eens flink te bewegen en actie te ondernemen. We worden nog steeds een beetje te laat wakker, door het uur tijdsverschil, maar de avonden met eten en drank helpen daar natuurlijk ook niet bij. Voor we echt in de benen zijn, schiet de ochtend al aardig op. Na de koffie is het dan ook de hoogste tijd om met Boris een wandeling te maken, daarna een halfuurtje sporten en na de lunch op de fiets naar het dorp Utrera voor wat boodschappen.

Pecca en James

Ondertussen zijn we ook al aan het nadenken over de plannen om naar Marokko te gaan. We weten nog niet of het bloedonderzoek van Boris ok is, maar toch nemen we de tijd om artikelen te lezen en luisteren we op de finca naar verhalen van een stel dat al 2 keer naar Marokko is geweest en die ons van de nodige tips voorzien. Zo zijn we onze vlaggetjesparade (in google maps plaatsen markeren waar we misschien naar toe willen) al voor Marokko aan het uitbreiden.

Dan krijgen we ook nog sneller dan de gebruikelijke 3 weken de uitslag van het bloedonderzoek, we hadden verwacht dat het door alle feestdagen wel langer zou duren, maar dat valt dus reuze mee! De uitslag is ook nog goed, er is voldoende van de rabiës vaccinatie in zijn bloed terug te vinden. Dat was stap 1! Verder moeten we een paar dagen voor we vertrekken nog een gezondheidsverklaring bij een dierenarts regelen. Voor nu is dit goed nieuws, we gaan verder met de voorbereidingen, wordt vervolgd!

wandelen bij de finca

De dagen op de finca vliegen voorbij en we hadden nog het plan om tussen kerst en de jaarwisseling naar Sevilla te gaan. Dat is vanaf de finca goed te doen, oppas voor Boris was geregeld, maar Boris gooit roet in het eten. Hij heeft waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en is ziek. Hij eet en drinkt niet en ligt steeds suffer op zijn plekje in de camper. Na anderhalve dag besluiten we om een dierenarts op te zoeken. Angela en James zijn zo lief om de afspraak van hun hond af te staan aan Boris en ze brengen ons er ook nog naar toe. De dierenarts spreekt goed Engels en waar het moeilijk wordt helpt Angela met vertalen. De arts vindt niets verontrustends, Gelukkig! Boris krijgt een injectie tegen de misselijkheid, een paar zakjes probiotica en voer dat helpt om darmproblemen tot rust te brengen. Opgelucht en blij met alle hulp gaan we terug. De injectie heeft Boris meteen al goed gedaan, hij loopt weer (nou meer sjokken) en het voer vindt hij best lekker. De volgende dag ook nog maar even rustig aan, maar hij knapt gelukkig wel goed op. Hij wil zelfs weer met Pecca, de dalmatiër van de finca spelen. Sevilla laten we maar even gaan tot na de jaarwisseling, eerst moet Boris weer helemaal opknappen.

Boris ziek

Dan zijn we al bij de laatste dag van het jaar, we gaan met alle gasten oud en nieuw vieren. Er staan oliebollen en champagne op het menu, maar ook een diner. Dat wordt nieuwjaarsdag wandelen en sporten! Voor nu, wensen we iedereen een fijne jaarwisseling en een goed en gezond 2023!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Het laatste stukje Algarve, onderweg naar Spanje

Van 17 t/m 23 dec

We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Olhao, maar we gaan weer verder. Ik schreef in de vorige blog dat het kurkmuseum hier 500 meter vandaan was, nou dat klopt dus niet. Soms lezen we zoveel artikelen dat we zaken door elkaar halen! Het is zo’n 20 km verderop en het is geen museum, maar een fabriek. We hebben ons van tevoren op hun website  aangemeld en hebben een afspraak voor een rondleiding. Hier in de regio is ook een kurkmuseum, maar wij hebben gekozen voor de fabriek, dat leek ons interessanter.  Angela, de gids, spreekt goed Engels en neemt ons mee door het hele proces van de kurkwinning. Wij vinden het absoluut de moeite waard, na al die kurkeiken onderweg, de vele souvenirs in de winkels en al die kurken op de wijnflessen vonden wij dit een mooie manier om te zien wat er met al dat kurk gebeurt. Het is een intensief arbeidsproces en de gids geeft ook aan dat het steeds moeilijker wordt om mensen te vinden die dit ambacht nog beheersen. Vooral het moment waarop de kurkeik geschild kan worden is een kwestie van voelen en horen, is de kurk voldoende rijp is om gepeld te worden? Gebeurt dat niet zorgvuldig dan wordt de eik beschadigd en is de kurk van slechte kwaliteit. Het zijn een paar leerzame uren! We kopen aan het eind van de rondleiding een schaal van kurk, onze eerste grote souvenir. We hebben ons al die maanden ingehouden om iets te kopen. Grote spullen kunnen we niet kwijt in de camper en kleine frummeltjes hebben we thuis al genoeg. Wel kopen we regelmatig ansichtkaarten en dan het liefst een beetje bijzondere, gekke of lelijke, als het maar geen standaard ansichtkaart is en we hebben een paar sleutelhangers gekocht maar dat is het dan ook wel. Met deze fruitschaal zijn we dan ook allebei erg blij.

Angela, de gids in de kurkfabriek

Na het bezoek aan de kurkfabriek rijden we naar Tavira. We kijken nog wel even op de website of de camperplaats plek heeft, want wat we helemaal niet verwacht hadden is dat deze grote camperplek van ruim 100 plaatsen steeds vol is. Op de website staat aangegeven dat er vandaag nog 3 plekken beschikbaar zijn. We stellen de lunch dus nog even uit en rijden eerst naar Tavira en kunnen inderdaad nog op de camperplek terecht. Rob heeft inmiddels wel hoofdpijn want we lunchen veel te laat. ’s middags wandelen we nog even naar het centrum, maar Rob blijft zich niet fit voelen, dus wordt het een kort bezoekje. Rob doet een middagtukje en ik werk alvast aan de nieuwe vlog en maak eten, dan is deze dag ook weer voorbij.

wandelen door Tavira

De volgende dag kunnen we op een iets betere plek staan, de camperplek is direct aan een spoorlijn en een aantal plekken staan nauwelijks 3 meter van de rails af. Daar hebben wij de eerste nacht ook gestaan en we voelen de camper zachtjes schudden als de trein voorbij komt. Gelukkig is het geen enorm lawaai, maar als we een plekje iets verder van de rails af kunnen krijgen gaan we dat doen. Verder is het een mooie camperplaats, met een goede douche, heerlijk!! We blijven hier een paar dagen staan, fietsen naar het strand en naar het centrum. Tavira is een leuk stadje, het oude centrum is deels autovrij met leuke pleintjes en volgens de artikelen over deze plaats zijn er 38 kerken! We zijn ze maar niet gaan tellen.

Tavira heeft een klein autovrij centrum

 Het is heerlijk weer en dat is een goede gelegenheid om het elektrische kookplaatje dat we vorige week gekocht hebben, buiten uit te proberen. In de camper hebben we 3 gaspitten, maar die zijn alle drie te groot om een stoofschotel te laten sudderen, zelfs met een vlamverdeler lukt dat niet echt. Buiten koken is sowieso prettig, lekker de ruimte op de grote tafel om alles neer te zetten en het kookplaatje werkt prima. Eens in de zoveel tijd maak ik een grote  pan met bolognesesaus, smoorvlees of soep en vries dat dan in. Altijd fijn om wat extra’s te hebben en dit zijn gerechten die ik toch niet in kleine porties kan maken. We gaan nog wel even op zoek naar een grotere pan en vinden die bij een Chinese winkel (een soort Action). Zo groot als deze winkel is hebben we ze echt nog niet gezien. Een enorme hal met van alles en nog wat, de gemiddelde action past er zeker 5x in!

Zo wordt het 23 december en na 64 dagen in Portugal rond gezworven te hebben gaan we de grens met Spanje over. Wat hebben we hier een prachtige tijd gehad. Boven in de Dourovallei met de kleine dorpjes waar nauwelijks toeristen komen, de overweldigende landschappen langs de Dourorivier. Later de heerlijke dagen met Mara, onze dochter en de uitstapjes samen met haar rondom Lissabon. Weer terug het binnenland in naar de graanschuur van Portugal, de streek Alentejo. Geen bergen meer, maar veel dorpjes met kastelen en een glooiend landschap met vee, olijfbomen, kurkeiken en ook hier enorm vriendelijke mensen. Daarna het laatste stuk, de Algarve waar we in steeds drukker gebied komen, opeens overal campers om ons heen en drukke dorpen en stadjes. Toch ook wel gezellig en het valt ons mee hoeveel gedoogplekken er in de winter zijn. In Portugal zijn de regels rondom gedoogplekken en wildkamperen vorig jaar behoorlijk aangescherpt en inmiddels zijn er ook bekeuringen gegeven aan wildkampeerders. De verhalen over wildkamperen en boetes klonken daardoor nogal dreigend. Toch hebben we op veel plekken vrij kunnen staan en wel een aantal keren politie rond zien rijden, maar we zijn nooit gesommeerd om te vertrekken. We hebben genoten van Portugal en verwachten en hopen allebei dat we hier nog wel eens terugkomen.

Voor dit moment gaan we Spanje in. We hebben een camperplek net onder Sevilla geboekt voor 14 dagen! Misschien wel erg lang, maar het lijkt ons fijn om daar de feestdagen door te brengen. De eigenaar kookt voor zijn gasten, dus eerste kerstdag en oudejaarsavond eten we in ieder geval met een hele groep. Misschien dat we ook nog wel een auto gaan huren en een dagje naar Sevilla gaan, de tijd zal het leren.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Verder langs de mooie kust van de Algarve

10 t/m 16 dec

We nemen afscheid van Lot, Gijs, hond Noortje, Bram, Nienke en kleine Benjamin. We hebben het gezellig met elkaar gehad en het voelt heel vertrouwd met elkaar. We vinden dit best bijzonder, want ze zijn net zo oud als onze kinderen, maar er is een klik en dat is gewoon fijn. Het wordt ook tijd om verder te gaan. We rijden naar Alvor. Daar staan we op een, naar ons idee, een beetje troosteloos parkeerterrein, maar wel met een prachtig strand. Bijna alleen op het strand maken we een heerlijke wandeling met forse tegenwind en een heel blije hond, die alle ruimte heeft om flink te rennen. Op de pier die ons eindpunt is genieten we allebei van het mooie uitzicht en een windje op onze huid. Via een wandelpad lopen we terug naar de camper en bij een strandpaviljoen doen we nog een drankje. We slapen hier prima, bij aankomst was het hier nog druk met auto’s,  dat klopt ook wel, want we staan naast een voetvalveld. Als de laatste wedstrijd gespeeld is, wordt het snel stil om ons heen en staan we met een stuk of 6 campers op het parkeerterrein.  We hadden bedacht om de fietsen maar weer eens te pakken en naar Portimão te fietsen. Het weer is echter spelbreker, al hebben we geen klagen hoor! We zijn nog steeds veel buiten, maar er valt af en toe een flinke regenbui en daar zijn we op de fiets niet echt dol op. Aangezien we de camperplek toch niet echt fijn vinden, besluiten we met de camper naar Portimão te gaan in de hoop daar een goede camperplek te vinden. Eerst even boodschappen doen en dan vinden we toch weer een prachtig plekje!

De mooie rotsen van Portimão

Vlak aan het strand, op een klif, net aan de rand van Portimão. Er staat nog één andere camper en we twijfelen nog even of deze plek ok is, maar eerst weer een strandwandeling en dan zien we wel wat we doen, de kustlijn met zijn rotsen en kliffen is weer adembenemend mooi! Als we terugkomen hebben we achterburen, het zijn Nienke en Bram! De anderen komen er ook nog aan en ’s avonds staan er zo maar weer 10 campers, waarvan zeker de helft Nederlanders. Het voelt prima om hier de nacht door te brengen en het is gezellig met deze bekenden om ons heen. De volgende dag gaan we  een flinke wandeling maken, eerst over het strand, Praia dos Tres Castelos, met prachtige zuilen van zandsteen. Doet ons wel een beetje denken aan het strand van de kathedralen in noord Spanje. Daarna via Praia da Rocha, een prachtig strand met een houten wandelpromenade, langs een heleboel strandpaviljoens. Enkelen zijn er nog open, maar het meeste is gesloten tot het seizoen in het voorjaar weer begint.

We lopen door tot de jachthaven en dan langs de Arade rivier het land in. We zijn op zoek naar het oude centrum van Portimão, maar dat is er gewoon niet meer. Er zijn een paar gebouwen mooi gerestaureerd, zoals het museum en 2 kerken bij het plein van de Republiek en de straatjes er om heen zijn wel oud, maar ook zwaar verwaarloosd. Verder heeft Portimão veel hoogbouw, vanaf de jaren 60 tot nu. Voor een strandvakantie is het vast een heerlijke plek, maar wij vinden het nogal zielloos. Neemt niet weg dat wij het hier fantastisch vinden! Waarom? We staan 10 meter van het strand, op een parkeerterrein waar we mogen staan en ook nog gezellige mensen om ons heen! Lot en Gijs helpen ons om wegwijs te worden in het regelen van de juiste papieren om Boris Marokko in te krijgen. Ja, inderdaad, we willen nog naar Marokko! Zij zijn er al even mee bezig en het wordt tijd dat we dit ook gaan regelen. Er moet een bloedtest gedaan worden om vast te stellen of de rabiës vaccinatie wel voldoende werkt. Bij hun hondje is dat niet het geval en dat kost tijd om het geregeld te krijgen. We gaan  op de dag dat we verder rijden eerst naar de dierenarts, waar zij ook geweest zijn. Het bloedprikken is zo gedaan, we horen Boris wel even piepen, wij mogen niet mee de behandelruimte in, maar hij komt kwispelend weer tevoorschijn. Dan duurt het nog een uur voor alle papieren en instructies voor ons geregeld zijn. Ze zijn super behulpzaam en  leggen ons goed uit welke stappen er nog genomen moeten worden, maar het begin is er. Het bloed wordt nu opgestuurd naar een laboratorium, over een week of 3 is de uitslag bekend, dan moet het papierwerk verder geregeld worden bij een andere dierenarts omdat we niet op één plek blijven, we gaan het zien. Nu rijden we verder naar Silves, dat lijkt een leuk plaatsje te zijn en er is een camperplek en we hebben dringend behoefte aan water en stroom. De zonnepanelen kunnen op dit moment niet voldoende stroom leveren omdat de zon niet genoeg schijnt.

het kasteel van Silves

Bij aankomst eerst maar eens een rondje Silves. Het ziet er aardig uit, maar lijkt niet heel bijzonder, wel pakken we een terrasje, fijn in de zon, met een drankje. Als er wolken voor de zon schuiven lopen we terug naar de camper. De volgende ochtend is het tijd om te soppen. De camper is gewoon vies van binnen! Een ochtendje huishouden, zoveel mogelijk apparaten aan de stroom en ook onszelf even een flinke douchebeurt gunnen en dan kunnen we er weer even tegen. Halverwege de middag is het na een paar flinke buien strak blauw en gaan we nog een keer naar de stad. We gaan het kasteel bezoeken en laten Boris in de camper. We wandelen door het centrum, wandelen over de kerstmarkt en door een paar leuke kleine straatjes. In één van die straatjes ontdekken we een pedicure en omdat ik een klein voetprobleempje heb maak ik daar een afspraak voor later op de middag. Daarna lopen we naar het kasteel en wandelen over de muren. Van het kasteel is niets overgebleven, behalve een paar funderingen en het waterreservoir. Het is toch de moeite waard, de uitzichten zijn geweldig en we genieten van de wandeling over de kasteelmuren in het zonnetje. Even snel naar de camper, Boris halen, naar de pedicure en Rob en Boris doen nog een rondje kerstmarkt en centrum. Al met al is Silves toch best een leuk plaatsje!

Silves is een stadje waar veel ooievaars nestelen

Na 2 nachtjes is het toch tijd om de camperplek te verlaten en op pad te gaan naar de volgende plek. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Als Rob water vult schiet het vulstuk de watertoevoer van de camper in, in een lange slang die goed verborgen is en uitkomt in de watertank van de camper. Dat wordt dus iets later vertrekken, Rob bedenkt een aantal opties en uiteindelijk door de tank te vullen komen de losse onderdelen tot vlak bij de tank. Door de waterslang los te koppelen kan hij het er met een haaknaald uit pulken. Anderhalf uur later dan de bedoeling was gaan we dan toch vertrekken. We rijden naar de Seven Hanging Valley’s. Daar zijn we in maart ook geweest toen we bezoek uit Nederland hadden. We zijn er nu weer dicht in de buurt, dus maken we een stop om nog eens van dit prachtige kliffen landschap te genieten. Inmiddels is het er behoorlijk veranderd, het zanderige terrein is een keurig parkeerterrein geworden. Er zijn veel meer trappen op de kliffen waardoor het lopen makkelijker is en……………er mogen geen campers meer in de straat waar het parkeerterrein is. Dat zien we veel, straten waar geen campers meer in mogen. Er is het laatste jaar behoorlijk wat aanscherping geweest van plekken waar campers niet meer zijn toegestaan. We gaan er toch stiekem in en zien nog een paar campers op het parkeerterrein. Wat niet verandert is?

Een stukje van de Seven Hanging Valley’s.

De prachtige kliffen en de bulderende zee en de zon die schittert over het water. We maken een korte wandeling en vertrekken dan weer met de camper van deze mooie plek. We komen vast nog eens terug. Nog een uurtje rijden, voorbij Faro en dan zijn we in Alhoa. Een groot parkeerterrein vol met campers. Dit is een gedoogplek, voor zolang er niet gebouwd wordt. Een parkeerterrein iets verderop was ook een gedoogplek, maar daar wordt nu gebouwd. De ligging van de plek is super. Stadje en haven allebei op loop afstand.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

van Alentejo naar de Algarve

3 t/m 10 december

Van ons mooie plekje aan de oceaan bij Vila Nova de Milfontes rijden we een klein stukje het binnenland in, we staan uiteindelijk maar 1,5 km hemelsbreed van de kust. We gaan naar een camperplaats, onze huishoudaccu is aardig leeg en met dit grijze weer kunnen we niet genoeg bij laden. We komen terecht op een heel eenvoudige camperplek, met 2 wc’s en een douche, maar wel een fijne plek met een heel aardige eigenaar. We denken 1 nachtje te blijven, maar het worden er 3. We wandelen het dorpje in op zoek naar wat terrasjes, maar vinden een dorp vol Aziatische arbeidsmigranten. Veel jongemannen die op deze zondag samen naar de Intermarché wandelen om water te halen en met elkaar wat gezelligheid zoeken. Het geeft een vreemde aanblik, al die jongemannen, hier en daar een gezin en nauwelijks Portugezen. Dit is een gebied waar veel kassen en tuinbouw zijn en waar deze mannen werken. Het geeft ons wel weer iets om over na te denken en al stralen ze geen troosteloosheid uit. Het moet toch afschuwelijk zijn om zo te werken en te leven, ver van alles wat je lief is. Net als bij ons in Nederland veel gebeurt met louche contracten, dan zijn deze mannen voorlopig niet vrij om te gaan waar ze willen.

camperplaats Sao Teotonio

Ondertussen wandelen wij in een prachtig gebied met enorm veel woeste erfhonden, die bijna door het gaas of schutting komen als wij met Boris voorbij komen. Aan de rand van al dit heftigs ligt camperplaats Aguas Vivas als een oase van rust en gezelligheid. We spreken er verschillende Nederlandse stellen en hebben hier een paar fijne dagen. Dan is het tijd om verder te rijden, het plan is Sagres. We hebben een route uitgestippeld, via supermarkt, dorpje Odeceixe, strand voor een wandeling en lunch en dan door naar Sagres. Het gaat allemaal zoals we bedacht hebben, tot aan het strand. Er is een groot parkeerterrein met veel campers en veel busjes met surfers, de zon schijnt, dus waarom verder rijden? Dat doen we dan ook niet. We spreken 2 Nederlandse  stellen waarvan we er één al op Instagram volgen en zij ons en hebben daar gezellig contact mee. Boris kan zelfs even los spelen met Noortje hun hond en nog een aantal honden die daar rond rennen. Na de lunch trekken we de korte broek aan! en wandelen over het strand op zoek naar een plekje in de zon om te genieten van het strand. Dit zijn toch echt geluksmomentjes en we leren steeds beter die te pakken! Hoezo we zouden naar Sagres? Hier is het goed, dus rijden we niet verder!

praia do Amado

De volgende dag komt het water met bakken uit de lucht. ’s morgens Boris uit laten, ik kom drijfnat terug. We besluiten naar het dichtstbijzijnde dorp te rijden. Daar is een Lidl, camperplek en wasserette op een afstand van 200 meter van elkaar. Bij de wasserette is het een drukte van belang, maar Rob nestelt zich er tussen en weet twee wassen te draaien, terwijl ik binnen op ruim en de schone was weer wegwerk. Rob heeft nog wel een sprintje moeten trekken om een paar vrouwen te ontlopen die met elkaar slaags raakten om de droger die Rob leeg haalde te gaan gebruiken. Arme Rob! Op de camperplaats alles gedaan wat gedaan moest worden en dan zijn we klaar. Wat nu? Alsnog naar Sagres rijden? Het regent nog steeds! We gaan terug naar het strand en wachten daar het slechte weer wel af, het is een prima plek voor nog een nachtje en dan zien we morgen wel verder.

Kaap San Vincente, het meest westelijke puntje van Europa

De volgende dag is het ’s morgens van alles wat, als ik Boris uitlaat is het heerlijk zacht, een half uur later komt het weer met bakken naar beneden. Volgens de voorspellingen moet het toch een redelijk droge dag worden met een zonnetje en af en toe een bui. We wagen het er op en rijden naar Sagres. We verwachten er niet zoveel van, maar het meest westelijke puntje van Europa willen we toch wel echt zien. Als we er aan komen schijnt het zonnetje, er waait een zacht windje en de temperatuur is aangenaam. Het allerbelangrijkste is echter dat het behoorlijk helder is en dat maakt dat we ver over de kliffen kunnen kijken en kunnen genieten van de prachtige vergezichten, het is fijn om daar een stukje te wandelen. Vandaar rijden we naar het fort bij Sagres, eerste even lunchen en dan een wandeling over het terrein van het fort. We laten Boris in de camper omdat we vermoeden dat hij niet mee naar binnen mag. Als we daar zijn komen we tot de conclusie dat hij wel mee had gemogen. Maar goed, hij moet ook af en toe alleen in de camper kunnen zijn en de camper staat op een goede plek, dus voor dit moment is het prima dat hij niet mee is. We maken een heerlijke wandeling over het terrein van het fort, genieten van de uitzichten, zien weer een paar bufones, bezoeken het museum van het fort (erg mooi!) snuffelen nog even in de souvenirshop en lopen in gestrekte draf terug naar de camper. Want er komt een bui aan. We hebben tussen de buien door een heerlijke zonnige dag gehad en blijven op het parkeerterrein voor het fort staan. ’s avonds staan er wel zo’n 40 campers en busjes.

het kerkje in het fort van Sagres

In de camper rustig koken, een vriend bellen die morgen jarig is en dus even lekker bijpraten. We wandelen de volgende dag ook even naar de haven van Sagres, weer heerlijk in het zonnetje. De weersvoorspellingen komen gelukkig ook weleens niet uit. Er zouden een paar erg slechte dagen aan komen, maar we hebben alleen af en toe een bui. Als het droog is, is het gewoon heerlijk weer. Verder dus naar de haven, Het is een mooie grote natuurlijke baai met vissers en toeristenboten. In het seizoen kun je hier boeken voor een tochtje dolfijnen spotten. Nu is het er stil en verlaten. Na een klein rondje lopen strijken we neer op een terras voor een espresso en wandelen terug naar de camper. We hebben in ieder geval lekker gewandeld. Vlakbij de haven hebben we de Nederlanders weer gesproken die we op het strandje ook al gezien hebben en ook zij gaan naar Lagos. We spreken op hetzelfde parkeerterrein af en gaan ’s avonds met een hele club voetbal kijken. Supergezellig, wel jammer dat WE verliezen. We staan echt op een superplek, echt aan de rand van de oude stad, we blijven hier een dagje. Er zijn veel leuke eettentjes, dus we gaan lekker lunchen. We gaan ook even apart op stap voor een paar kleine kerstcadeautjes voor elkaar. We hebben onszelf al een groot cadeau gegeven, we gaan iets heel gezelligs met kerst en de jaarwisseling doen!

Kerst in Lagos

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Alentejo, van het glooiende binnenland naar de ruige kust

26 november t/m 3 december

Gisteravond op straat naar een muziekgroep geluisterd, dat was een voorproefje voor de zondagavond. In het theater treden zanggroepen op die traditionele liederen zingen, we zijn wel nieuwsgierig en gaan een kijkje nemen. De zaal zit goed vol, wel voor bijna de helft met de koren in traditionele kleding. Na wat praatjes van de organisatie, we verstaan er echt niets van, ja een paar woorden: Obrigado, theatre, etnografica nou en zo nog een paar, maar daar hield het wel mee op!  We hebben een klein uurtje gekeken en vonden het echt wel leuk. De optredens van de mannenkoren vonden we mooier dan die van de vrouwen. Er was weinig instrumentale begeleiding bij en de vrouwenstemmen waren naar onze smaak te schel. We kunnen niet tot het eind blijven want we hebben nog een belangrijk telefoongesprek, dus gaan we op tijd terug. Leuk was het wel om in een zaal vol Portugezen naar zo’n optreden te kijken en luisteren.

zangkoor op een plein

We hebben een paar heerlijke dagen op de camping in Serpa, mede doordat het zonnetje lekker schijnt en we veel buiten zijn. Dat fijne buiten zijn is alleen als overdag de zon schijnt. ’s morgens is het nog erg fris en als eind van de middag de zon ondergaat is het meteen koud. We hebben zelfs de kachel al een paar keer aan gehad.

mooie avonden in Serpa

Voor we in Serpa aankwamen hebben we een steentje tegen de voorruit gehad. Het is minuscuul klein, maar het risico lopen dat het verder scheurt en we een nieuw raam nodig hebben willen we niet nemen. Op maandagochtend dus maar eens gaan bellen en het is via Aveco snel geregeld. We kunnen ’s middags al bij een bedrijf in Beja terecht. Dat ligt ook nog op onze route, dus dat gaat voorspoedig. Het duurt ’s middags wel wat langer voor het ook echt gerepareerd kan worden, want we staan ruim een uur voor de deur van het bedrijf te wachten en na verschillende telefoontjes blijkt het bedrijf verhuisd te zijn, 500 meter verderop in een andere straat! Daar aangekomen gaat er meteen iemand aan de slag en een uur later kunnen we weer vertrekken. Wat fijn dat dit zo snel geregeld is! We hebben niet het idee dat we in Beja verder iets willen zien, dus rijden we verder naar Castro Verde. Op een immens parkeerterrein staan nog 2 campers, de ene dichtbij de weg, de andere helemaal aan de andere kant. Na wat wikken en wegen gaan wij ook zover mogelijk bij de weg vandaan staan. Er rijdt best veel verkeer over de keienstraat en dat maakt veel lawaai. De volgende ochtend maken we een wandeling door dit slaperige plattelandsdorpje. We bezoeken, met Boris, het olielampjesmuseum. De dame bij de entree ziet ons twijfelen, want we staan even te bedenken of ik alleen naar binnen zal gaan of dat we later samen terug komen zonder Boris. Ze haalt ons alle drie naar binnen, Boris mag gewoon mee! Waarschijnlijk is dit het enigste museum ter wereld waar dit mag, superlief. Het is maar een klein museum, maar wel erg leuk. Het laat een grote variëteit aan olielampjes zien. Het zijn allemaal kleine lampjes, ze passen makkelijk in je handpalm, maar de variatie in afbeeldingen is enorm. Na een klein halfuurtje staan we weer buiten, na wel een donatie gedaan te hebben, want het museum was gratis. We hebben in de camper maar 1 koffie gehad en strijken nu op een terras in het zonnetje neer voor een espresso en wat lekkers. Na de lunch gaat Rob in zijn eentje winkelen, ja kerst komt er aan! En ga ik uitgebreid in de keuken een Italiaanse stoofschotel maken. Ik wordt er steeds handiger in om in zo’n kleine ruimte te koken. Vooral alles eerst snijden en klaar zetten, helpt daar wel bij. ’s avonds ons wekelijkse whatsapp gesprek met de moeder van Rob, even bijkletsen, meedenken met probleempjes en de vlog en blog bespreken.

olielampjes museum in Castro Verde

Op woensdag vinden we het tijd om weer verder te gaan, maar eerst de camper wassen en boodschappen doen. We rijden langs dorpjes, smalle wegen en weilanden richting de kust. Het binnenland is echt mooi! We zien weer heel wat ooievaars, koeien, schapen en een enkele roofvogel. Als we bij Vila Nova de Milfontes aankomen op de p4n plek die we hebben uitgezocht zijn we er allebei niet zo blij mee. Maar eerst even een wandeling over de kliffen om uit te waaien en Boris te laten rennen. Terug bij de camper vinden we de plek nog steeds niks. Het is een nieuwbouwwijkje met vooral vakantiewoningen, grotendeels verlaten en dat heeft iets naargeestigs. Tijdens het wandelen hebben we campers op een andere plek zien staan en daar rijden we naar toe, het is even speuren want het is een wirwar van doodlopende straatjes, maar we vinden het. Wat een gave plek! (Praia do Farol) verboden voor caravans en campers, maar op dit soort plekken wordt in deze tijd van het jaar niet streng gehandhaafd en we besluiten te blijven, uiteindelijk staan we er met nog 2 campers. We hebben een magnifiek uitzicht op de oceaan en het dorp. Morgen schijnt het weer mooi weer te worden, dat belooft een strandwandeling. We denken iedere ochtend, vandaag rijden we verder, maar na de koffie is de temperatuur heerlijk, het zonnetje schijnt, we zouden wel gek zijn om weer verder te gaan! Dus doen we dat niet en zo blijven we uiteindelijk 3 nachten staan op deze fantastische plek.

het strand bij Vila Nova de Milfontes

We maken strandwandelingen en een praatje op het strand. Ik neem zelfs weer eens de tijd om te sporten, dat schiet er zo vaak bij in en vanaf dat ik corona heb gehad, niets meer aan gedaan. Nu ben ik weer begonnen, een halfuur sporten naast de camper, trots en een fijn gevoel! De laatste dag is het zo lekker warm, we trekken zelfs de korte broeken aan en lunchen naast de camper, later als de wind opsteekt zoeken we met onze stoeltjes beschutting bij de kliffen op het strand waar Boris heen en weer rent op jacht naar strandvliegen. Het is ook een ideale plek om weer een training te doen met “volgen” en “blijven”. Iedere dag gaan en komen er campers, behalve de laatste avond. Dan staan we alleen, het is vrijdagavond en er staan wat auto’s met jongeren en muziek, maar dat houdt rond 22.00 uur op. Heel laat in de avond komt er nog een camper bij.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.