Verder langs de kust, Roquetas de Mar

We doen nog even wat was en maken de camper schoon voor we weer verder trekken. We maken nog een mooie wandeling door de omgeving van de camping en zijn dan klaar om weer verder te trekken.

Weer een prachtige rit, wat is het landschap hier toch overweldigend mooi, ondanks het vele plastic van de tuinbouw genieten we weer van de uitzichten op de bergen en de zee. Verder wordt het een beetje een chagrijnige rit, het laatste stukje dan. We willen boodschappen doen, maar vinden geen goede parkeerplek bij een supermarkt. We moeten ons beter realiseren dat de grote, nieuwe winkelcentra parkeerkelders hebben en weinig buiten parkeerplekken. Met een zware, volle winkelwagen ver weg lopen is ook geen pretje. Boodschappen doen kost soms erg veel tijd, nu hebben we dat natuurlijk ook, maar toch! We letten niet goed op en rijden veel meer kilometers door Roquetas de Mar dan nodig is. en dan is de camperplaats die we bedacht hadden vol. soms hebben we niet zoveel nodig om een beetje chagrijnig te worden. Uiteindelijk komt het natuurlijk ook weer goed, want we vinden een een prachtige plek aan de kust.

hoera, naar de kapper

We zijn al een tijdje op zoek naar een kapper en die vinden we hier. Het is hard nodig vinden we allebei, lekker uitgebreid onze haren wassen, knippen en zelfs een föhn beurt voor mij. Verder zijn het een beetje saaie dagen, het weer is iets minder en ik heb last van mijn rug. Voor mij bestaat de dag uit wandelingetjes en plat liggen. Gelukkig wel veel leesvoer, maar op dit soort momenten zou ik toch liever thuis in mijn bed liggen. Rob zorgt vooral voor de wandelingen met Boris en vermaakt zich met klusjes op de laptop.

Dichtbij de camperplek is op donderdag markt, daar lopen we naar toe. Voor Boris hard werken, veel mensen, lawaai en geschreeuw, maar hij doet het goed. We kopen fruit en nog wat kleine dingetjes.

zelfs ondergoed kopen is een uitstapje!

Na een paar dagen is het weer tijd om te servicen, boodschappen en stroom laden, door een tijdje rond te rijden laden de accu’s weer op. Ondanks dat het steeds mooi weer is laden de zonnepanelen niet voldoende bij in deze tijd van het jaar. De zon staat nog te laag en is er een uurtje of 5 per dag. Dat is niet voldoende om de accu’s goed vol te krijgen.

Na een dag of vijf voelt mijn rug weer wat beter. Na het ontbijt en de koffie gaan we wandelen. We lopen 7 km en omdat het allemaal vlak is over een boulevard is dat goed te doen. We vinden een heerlijke lunch met prachtig uitzicht en zijn allebei blij dat ik weer een beetje op knap, Het is een prachtige dag, wandelen in een dun vest, we voelen ons ontzettend rijk met elkaar, de camper en Boris.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Een nieuw jaar en nog even genieten van de mooie baai

Voor het eerst dit jaar 2022 gebruikt! Het zal voor ons een bijzonder jaar worden, omdat we het grootste deel van dit jaar in de camper blijven wonen. Plannen liggen er nog genoeg, maar we leven vooral bij de dag. Gaan we morgen weg of blijven we? Gaan we boodschappen doen of is er nog genoeg eten? Welke wandeling maken we vandaag met Boris? Ondertussen zijn we tevreden en gelukkig met ons reizende bestaan. Al valt het soms ook wel zwaar om familie en vrienden ver weg te weten. Gelukkig zijn er regelmatig telefoontjes of berichtjes en daar genieten we van. Ondertussen gaan de dagen gewoon door.

Het pakje waar we een beetje op zaten te wachten is binnen op de camping in Bolnuevo. Daar rijden we naar toe en pikken het pakje op. Daarna terug richting Aguilas, naar de Lidl en de pomp om te surfen en te douchen. We hadden het idee om na het ophalen van het pakje naar een andere plek te gaan, maar het is zo fijn in het baaitje, we gaan terug!

Het weer is iedere dag super. We hebben iedere dag zon, soms met veel wind, dan gaan we wandelen of klusjes in de camper doen. Er zijn ook dagen dat het weer echt prachtig is. Nauwelijks wind en veel zon, lekker genoeg om in te kunnen zitten zonder dat het heel warm wordt. Dan pakken we na het ontbijt de stoelen en gaan op het strand koffie drinken. Dat is met Boris nog wel hard werken, hij reageert overal op. Ondanks dat is het heerlijk.

Boris met vriend

Nu we hier al wat langer staan, maken we ook meer praatjes. Er staat een gezellige Duitser met een grote hond, een Nederlands stel met een baby, die schuiven even aan voor een praatje over Valencia. Ook zo midden op de camperplek ontstaan gesprekjes en is het gewoon gezellig onder de Spaanse zon.

We wandelen nog een keer naar Aguilas. We zoeken de beschilderde trappen die hier zijn. Het kost wat moeite. Men is er blijkbaar niet trots op, het staat nergens aangegeven en de eerste persoon die we het vragen heeft geen idee. De tweede gelukkig wel en na wat speuren vinden we de trappen. Mooi om te zien. We wagen een keer het dagmenu, voor 8 euro. Best smakelijk en voor 20 euro hebben we geluncht met een lekker biertje erbij. We hebben een gezellig gesprek met en Nederlands stel aan het tafeltje naast ons.

Na 8 nachten is het tijd om het mooie baaitje te verlaten. De laatste nacht stond er een flinke storm. We hadden al het plan om te gaan, maar dit helpt wel om echt te gaan. We zijn vroeg wakker door de harde wind. Rob heeft ’s avonds laat de poten nog uitgedraaid, voor het eerst, omdat de camper echt staat te wiebelen. Ik ben niet meer bang, (ben ik wel geweest, wat kan de wind tekeer gaan om de camper heen!) maar onrustig is het wel. We hebben alle drie slecht geslapen.

Dus op pad. Boodschappen doen, naar de pomp om te surfen en verder. We blijven zo dicht mogelijk langs de kust en genieten van alle mooie panorama’s om ons heen. Wat is het fabelachtig mooi. Hier geen hoogbouw meer, wel veel kleine vakantiedorpjes en mooie kustwegen. Bij de lunch ook nog een 3 koningen praalwagen in een klein dorpje, met veel politie er om heen. Er worden heel veel snoepjes gestrooid. We doen 2 uur over 100 km, maar het is ook 2 uur genieten van het prachtige landschap.

3 koningen snoepjes

We komen op de camping waar we van dachten dat die tegen een dorpje aan zou liggen, maar dat lijkt niet zo te zijn. Zoals wel vaker, de eerste dag niet oordelen, maar de camper neer zetten, wandelen en morgen nog maar eens goed om ons heen kijken. De eerste indruk is matig. Ook omdat de camping half leeg is, er veel vaste caravans en huisjes staan, waardoor het een beetje een verlaten indruk geeft.

Ook nu klopt het, de eerste indruk is niet bepalend. Het is hier gewoon erg rustig. De omgeving is prachtig. Het dorp is 4 km verderop maar dat is prima te doen en een mooie wandeling. Het is woestijnachtig, met de zee dichtbij en bergketens in de verte. Er staan een paar gezellige mensen om ons heen, dus een praatje is snel gemaakt. Het is na het strand wel een bende in de camper. Ik ga beginnen met schoonmaken en Rob fietst een rondje om de omgeving te verkennen.

een wandeling

We fietsen ook in de omgeving, dat kan hier goed. Goed voor Boris en voor ons. Boris doet het steeds beter. Hij springt en blaft niet meer als we vertrekken. Echt leuk vindt hij het nog niet, maar hij ondergaat het vrij rustig. Eerst een stukje langs de weg en dan verharde landbouwpaden op. Veel kuilen en hobbels, maar heel stil. Zo bijzonder om regelmatig niets te horen! Geen auto’s, vliegtuigen of wat dan ook. Af en toe een vogel, het knerpen van de wielen op het zand, maar verder niets. Zo stil. We fietsen langs een binnenmeer, waar flamingo’s in het water staan en zout wordt gewonnen. Via de kustweg weer terug naar Cabo de Gata waar we heerlijk lunchen. 

De laatste dagen van de week, besteden we veel tijd aan het schrijven voor de blog en het knippen van de filmpjes voor de vlog. De uren vliegen voorbij en iedere keer zijn we weer tevreden dat het gelukt is. vooral een mooie herinnering voor onszelf, maar ook fijn om te weten dat anderen er ook van genieten!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Vrij kamperen bij een mooi strandje

Tweede kerstdag bestaat niet in spanje, dus is er gewoon markt in Mazarron, we gaan er op de fiets naar toe. Er lopen vooral locals en er is voor ons ook nog wel wat te scoren. We nemen kruiden, groente en fruit mee. We vinden ook nog een portemonnee, dat is wel handig, hier moet je wel altijd wat kleingeld bij je hebben. Op de terugweg gestopt bij de chinees. Wat bij ons de action is, doen we hier bij de chinees. Ieder dorp of stadje heeft één of meerdere Chinese winkels waar je van alles haalt. Wij hadden nog poepzakjes nodig voor Boris, dus die gehaald. Bij terugkomst even gezellig met Mara gebeld, ze gaat waarschijnlijk half februari op bezoek komen, hoe we dat gaan doen zien we nog wel, maar we vinden het nu al leuk.

Eind van de middag drinken we wat bij onze Franse buren, die bij Straatsburg wonen en dus goed Duits spreken. Ze hebben bijna dezelfde camper als wij, maar dan zoals wij hem ook hebben bedacht. Het bevestigd voor ons dat we die toch echt liever willen dan de setting zoals die nu is. Verder zijn het erg aardige mensen, waar we een gezellig uurtje mee hebben. Zij zijn dol op Marokko en voor de tweede keer deze reis spreken we mensen die erg graag door Marokko trekken. Dit land staat door de verhalen inmiddels ook op ons lijstje.

We vertrekken van de camping op weg naar, ………we zien het wel. We willen nu een paar dagen “vrij” staan. Echt zonder voorzieningen. Dat betekent, de watertank vol, grijs water lozen, wc leeg en boodschappen doen. We rijden zo’n 50 km, door prachtig landschap en zijn dan op een weg die heel dicht langs de kust loopt. Hier zijn zandpaden naar parkeerplekken. Zomers mag je hier niet overnachten, maar s winters wordt dit gedoogd. Het is nog vroeg, dus alle tijd om eens een beetje rond te kijken. Dit is voor het eerst dat we dit voor langere tijd “vrij” gaan kamperen.

in de rij voor de bakker

De dag dat we arriveerden stond er erg veel wind, maar de dagen daarna hebben we maar weinig wind . Het is prachtig weer, een temperatuur van 24 graden, weinig wind en een strak blauwe lucht. De eerste dag dat we hier zijn zetten we onze stoelen op het strand, knopen Boris aan een grote steen en genieten van de zon. We maken nog een wandeling naar de volgende baai. De wandeling is mooi, over de kliffen en smalle paadjes, zijn we na 10 minuten al op een heel andere plek. Deze camperplek heeft een prachtig uitzicht, 2 restaurantjes, maar is enorm groot. Er staan wel 100 campers en het is er meer dan druk. Wij zijn diktevreden met ons plekkie, er staan 15 campers en dat geeft ons een prettig gevoel.

een mooie zonsopkomst

We wandelen hier veel en één van de wandelingen is naar Aguilas. We hebben een nieuw simkaartje nodig. Het is een prachtige wandeling, over kliffen, plateaus, baaitjes met mooie stranden en dan in een klein stadje aan komen lopen. We hebben al 2 dagen geen mondkapje op gehad, maar nu moet het weer. Dat valt niet mee, het is warm en dan lopend een mondkapje op is niet fijn. We vinden de winkel voor een simkaartje, ik schiet bij een benzinepomp naar binnen voor de wc en we pinnen bij de bank. Inmiddels hebben we wel erge trek en strijken neer voor een erg lekkere hamburger. Nog even water scoren voor de terugtocht en dan weer op pad.

We hebben wel een probleem met Boris. Die drinkt onderweg uit alles wat hij vinden kan, ons water negeert hij, en dat heeft als resultaat dat hij op de terugweg bruin water poept. Hoe we hem dit gaan afleren is een volgend project. Want dit kan niet goed zijn. Hij geniet wel enorm en loopt enorme afstanden, bij terugkomst is hij uitgeteld.

De nacht verloopt bizar. Als we op het punt staan om naar bed te gaan, Rob loopt nog een rondje met Boris, loopt er een man om de camper heen die steeds maar “alo, alo” roept. Voor de zekerheid doe ik toch maar de deur op slot, ik ben niet echt bang, maar het is hier zo donker op het terrein, er is geen verlichting, dat ik het niet prettig vind om te gaan kijken. Rob komt al snel terug en de man roept van alles in het Frans, “C’est bon” maar we verstaan er niets van. Het wordt een bizarre aaneenschakeling van gebeurtenissen. Rob heeft tijdens zijn wandeling lichten op de zee gezien en mensen horen roepen.  Tegen de tijd dat ze met hun bootje op het strand zijn is de politie er ook, en die hebben al snel een hele groep vluchtelingen met een kindje, nog meer politie, het rode kruis, hulporganisaties met eten en drinken en busjes om de vluchtelingen mee te nemen. Dit is maar een klein groepje, waarschijnlijk zijn de andere bootjes naar andere stranden gegaan. Ze hebben waarschijnlijk ook hulp vanaf de kust gehad, want Rob heeft ook lampen zien staan. Rond 2.00 uur wordt het weer stil en is iedereen vertrokken. Wat een bizarre gewaarwording om daar zo middenin te zitten. Bij alle campers is het donker en er gaat niemand naar buiten, alleen Rob. Hij wil zien wat er om ons heen gebeurt en voelt zich in de camper heel erg opgesloten. We gaan uiteindelijk maar naar bed, maar liggen nog wel een tijdje wakker, er gebeurt wel wat met je als dit zo dichtbij gebeurt.

We zijn nog vol van de gebeurtenissen van vannacht. We voelen ons echter niet bang of onveilig en besluiten hier te blijven. De meeste andere camperaars doen dat ook. Na het ontbijt en de koffie wel op pad om te surfen. een woord met een heel andere lading dan op een plank op het water staan. In ons geval betekent het dat we naar een benzinepomp/camperplaats rijden en daar het hele arsenaal aflopen. Schoon water tanken, vuil water lozen, de wc’s legen en wat hier het allerfijnste is, ze hebben douches op de camperplek!  8 euro later zijn we helemaal klaar en schoon. We douchen natuurlijk ook in de camper, maar we hebben 140 liter en daar willen we 3 of 4 dagen mee doen. Douchen kan dus wel, maar haren wassen lukt  niet. Na 5 dagen was het dus wel tijd voor een sopje door mijn haar. Dat is dan toch echt erg lekker!

Het is wel een belevenis, al die campers die op zo’n plek door elkaar krioelen, systeem en logica zit er niet in. Het personeel deelt tegen betaling de sleutels uit, waardoor je dan water kunt tanken en de wc’s kunt legen. De sleutel aan de volgende camperaar doorgeven mag niet, dus netjes inleveren, want we worden goed in de gaten gehouden. Dit werkt natuurlijk niet echt lekker. Ik leeg onze 2 wc’s moet dan de boel op slot doen, sleutel inleveren en de volgende moet de sleutel 30 meter verderop weer halen. Er staan inmiddels wel 5 mensen in de rij om hun chemisch toilet te legen. Het levert hilarische toestanden op. Daarbij helpt het niet dat er geen aanrij route is, dus campers komen van 3 kanten aan rijden, niemand weet hoe het werkt, dus dat levert bij menigeen wat stressmomentjes en woedende blikken op, zeker  als er wordt voorgedrongen of men denkt dat er wordt voorgedrongen. Daarna nog boodschappen doen en terug naar de plek. We kunnen weer 3 of 4 dagen vooruit.

“ons” baaitje

Oudejaarsavond is Rob nog druk met het in elkaar zetten van de vlog en ik lig voor 23.00 uur in bed. Dat is met oud en nieuw nog nooit gebeurt. Maar hier hebben de feestdagen erg weinig betekenis. Op het strand is wel een klein feestje, dat is ’s middags al begonnen. Rob gaat daar rond 22.30 uur nog even kijken, iedereen is dan al zo vol met drank dat het nuchter niet meer leuk is.

1 januari 2022, op naar een nieuw jaar, hopelijk met veel gezondheid voor iedereen en mooie avonturen voor “wezijnoppad”

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Op naar een boosterprik en kerstmis

15 december

Het is tijd om weer verder te trekken. We zakken de kust af via een binnendoor weg en een klein stukje wat grotere weg naar de landtong bij Xabia. De landtong ligt hoog op een rots, met een vuurtoren. Er staan al een aantal campers, dat geeft ons wel een veilig gevoel. We vinden het hier zo mooi. We blijven 2 nachten. Het weer is redelijk. Echt buiten zitten gaat niet, maar een kop koffie en genieten van het uitzicht gaat heel goed en dat doen we met veel genot.

We trekken verder en rijden vlak langs de kust, hier willen we een plek zoeken om te overnachten, maar we schrikken er voor terug om in een badplaats te gaan staan. Dit hebben we al in L’ Estartit en Peniscola gedaan en dat is toch niet echt wat we zoeken. Van een medekampeerder in Peniscola hebben we de tip gehad om te kijken in de hoek van Mazarron. We komen terecht in Bolnuevo. Een grote camping, met een klein dorpje en een prachtig strand, geen hoogbouw, wel veel tuinbouw onder wit plastic.

Rob heeft flink zitten puzzelen om uit te zoeken hoe we ons kunnen laten vaccineren, wij willen ook wel die boosterprik. Op de camping hangt keurig informatie en dat helpt altijd. Ik heb inmiddels een afspraak bij een dierenarts voor Boris gemaakt. Dus deze eerste dag is regelen. Een afspraak voor een boosterprik is gelukt, 26 januari zijn we aan de beurt! Met Boris valt het ook mee. De dierenarts vindt hem gezond, voor de diarree adviseert ze de Spaanse ontwormingstabletten, maar dan ook frequenter. Nog een probiotica erbij om zijn darmen tot rust te brengen. Nu maar hopen dat het helpt. Hij is inmiddels toch al een week of 4 regelmatig aan de diarree en dat zit ons toch niet helemaal lekker. Hij is verder wel levendig en vitaal, dus nu afwachten maar. We genieten enorm van hem, al zou je hem af en toe ook achter het behang willen plakken, puberende hond! Maar het is vooral veel gezelligheid.

Het is een gezapig leventje, soms voelt dat wat saai, maar iedere dag vol spanning en sensatie leven is ook niet te doen. Het is ook best wel even zoeken, hoe werkt dat, leven als een camperaar? Het is eigenlijk net als thuis met de dagelijkse beslommeringen en af en toe gebeuren er dan mooie, bijzondere of rare dingen. Het grote voordeel is dat we iedere dag zelf bepalen wat we willen, we heel veel buiten zijn en het vooral samen moeten doen. Dat begint steeds meer te wennen en te bevallen, we kibbelen af en toe en het is prettig om elkaar de ruimte te geven. Dan pakt Rob de fiets, ik rommel in de camper of één van ons gaat wandelen met Boris. Maar het is vooral erg prettig en we hebben het vermoeden dat we dit best even vol kunnen houden.

De omgeving hier is prachtig, wij zitten bij de overgang van strand naar rotskust. Dat is mooi om te wandelen, dus broodje en water mee. Rob heeft hier al langs de kust gefietst en heeft gezien dat we daar ook kunnen wandelen. Een stukje met de fiets en dan lopen. Het is prachtig, aan een kant de zee en aan de andere kant de heuvels en het achterland. De kust is hier grillig. Bij de camping vooral strand, maar hier een klein stukje verderop wordt de kust grilliger, met baaien, kliffen, prachtig gekleurde rotswanden in alle pasteltinten die je kunt bedenken. Er is een goed pad aangelegd, dus goed om te lopen. Als we terug zijn terug nog even een terrasje, met een redelijke lunch, biertje en sangria.

Dan is het kerst, al schreef ik eerder dat het best kan wennen allemaal, dit is toch even raar. Vooral de week voor kerst kriebelt het, niet bij de kinderen zijn, met zijn tweeën kerst vieren, hoe doe je dat? Dus maar een keertje extra facetimen, kleine cadeautjes aan elkaar geven en ervaren dat kerst ook gewoon weer een dag is die voorbij gaat.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Onze kerstgroet staat hier

Valencia

We hebben het pakje waar we opwachten ontvangen, dus we kunnen weg. Het was heerlijk op deze camping, maar we willen ook verder. Gisteren al veel opgeruimd. Vandaag de wekker gezet! Om 8 uur er uit en de gewone riedel, rond kwart voor 10 rijden we weg. We rijden over de N340, steeds in de buurt van de snelweg, maar dit is toch leuker. Mooie uitzichten, dorpjes, weinig verkeer, maar wel veel koekenbakkers die met hun telefoon bezig zijn, dus opletten!

Bij Valencia hondenvoer voor Boris gehaald, helaas niet waar we voor kwamen, maar toch iets gevonden. Dan nog een kwartier naar de camping. Tja wat moet je er van zeggen? Bonkige ontvangst, niet onvriendelijk maar stug. Een rommelige camping, met veel huisjes, maar een prima toiletgebouw. Na de lunch een flinke wandeling om de benen en poten te strekken en daarna verhaaltjes, foto’s en andere klusjes op de laptop.

De volgende dag gaan we op de fiets naar Valencia, tot de rand van de stad zo’n 10 km. Prima fietspaden, af en toe opeens niets, maar goed te doen. De fietspaden lopen voor een groot deel langs het strand waar geen autoverkeer is, dus dat is echt mooi fietsen. We gaan eerst naar het nieuwe deel, waar in de rivierbedding van de Turia, musea en een conferentiecentrum zijn gebouwd. Er zijn ook tuinen, een park en veel water. We zijn hier op zaterdag en er wordt veel gewandeld, het bijzondere is dat je midden in de stad bent maar doordat het lager ligt, echt op de bodem van de rivier, is het heel stil. We eten een klein hapje op een terras. Zoeken de fietsen op en gaan verder door het park in de rivierbedding. Er zijn ook sportvelden en heel veel groen, grote bomen, verder naar het oude deel van de stad. Daar nog even rondslenteren, nog een hapje op een terras. We willen nog even naar een overdekt winkelcentrum voor nieuwe schoenen voor Rob, staan we daar voor de deur en ontdekken we dat we de groene rugzak op de plek hebben laten staan waar we weer op de fiets gestapt zijn. (terug gefietst, niets, de volgende dag naar het politiebureau, niets, de dag daarop naar lost en found weer niets! Zonnebril, afstandsbediening blafband, 30 euro en een mooie rugzak armer.) We hebben  ook veel waar we op moeten letten, zeker met Boris erbij, gebeurt er veel voor we op de fiets zitten. Maar dat betekent ook dat we beter op moeten letten! Worden we toch een dagje ouder en zijn we minder alert? Ik ben er in ieder geval zeker een dag chagrijnig van. In het winkelcentrum waar we toch nog maar even naar binnen gaan, zijn we snel klaar, een kerstshow met volume “meer dan hard” jaagt ons snel weer naar buiten. Terug naar de camping en daar eten we nog een broodje eten.

Nog een keer naar Valencia, we fietsen nu meteen door naar het oude deel. Wat een pracht! Net als in Portugal doen ze hier ook veel met keramiek. Bankjes, fonteinen, gebouwen, overal is keramiek te zien. Het is een sfeervolle stad, op een aantal plekken zijn ze met glasvezel bezig zijn (net als in de rest van Spanje) Daardoor is het op de grote pleinen snel te druk, omdat er grote stukken zijn afgezet. In de zijstraten is het prima lopen en winkeltjes kijken. Op één van de grote pleinen wordt niet gewerkt, dan is het ook meteen veel sfeervoller en kun je veel meer genieten van alles wat er op en rond een plein gebeurt. Op dit plein is zelfs een ijsbaan! We kijken onze ogen uit naar al die mooie gebouwen, heerlijk is dat om zo rond te slenteren en zoveel moois te zien. We eten tapas op een redelijk rustig plekje en genieten van het flaneren van de zondagmiddag in Valencia. We lopen nog naar station noord, met veel keramiek in jugendstil, het is echt prachtig. We zijn halverwege de middag wel voldaan en gaan terug naar de fietsen. We hebben toch weer zo’n 10 km gelopen. Bij het strand Boris nog even los laten lopen, dat heeft hij wel verdiend. Hij loopt steeds beter mee in de stad, doordat er veel straten autovrij zijn is het voor hem en ons fijn om te slenteren. Teveel verkeer vind Boris maar niks en geef hem eens ongelijk.

We blijven nog een dagje in Saler. Rob fietst naar de stad om toch nog even naar nieuwe schoenen te kijken en ik poets de camper, ook wel weer nodig. We genieten ook nog even in korte broek van de zon en eind van de middag nog even rondje om met Boris. Ik maak voor het eerst pizza in de oven en dat lukt best goed, dus eten we ’s avonds met smaak een pizza.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Peniscola en wat Boris uitvreet

We brengen de dagen hier erg rustig door. Wandelen op het strand of achter de camping. Beetje buiten zitten, maar toch meestal binnen. Het waait hier erg veel en hard. Waardoor de momenten dat we echt buiten kunnen zitten spaarzaam zijn. Wandelen gaat prima, dus dat doen we veel. Maar hé, we lopen in een vest buiten, iedere dag wel even zon en een aangename temperatuur.

Helaas vreet Boris nog steeds troep en is hij weer aan de diarree. Vervelend voor hem en ons, hij laat ook veel windjes en dat is echt niet prettig. We maken ons er ook wel een beetje zorgen om. Op internet nog maar eens rond gespeurd. Een tip is om hem 24 uur geen eten te geven en wel drinken.  Dus dat doen we nu maar. Ik heb er meer moeite mee dan Boris, hij zeurt er echt niet om. Hoera! dat helpt. Zijn darmen komen tot rust en na een paar dagen is het over. De blafband die we hebben mee genomen uit Nederland zetten we nu in om hem een signaal (korte geluidjes) te geven als hij troep eet. Als we dit gebruiken kijkt hij met verbazing om zich heen en is afgeleid van de viezigheid die hij wil eten. (hij vreet van alles, vieze tissues, plastic ed.). Na een paar keer merken we al dat hij de troep laat liggen en dat is echt fijn. Het is ook wel grappig om te merken dat wanneer hij aan de lijn loopt en iets wil op eten, hij aan een NEE van ons genoeg heeft. Het probleem is vooral als hij losloopt. Hij kan dan buiten gewoon triomfantelijk om ons heen huppelen met de viezigheid, wetende dat we het toch niet af kunnen pakken. Rob houdt er van zijn huisdieren kunstjes te leren. (ooit heeft hij een kat geleerd om rondjes om de koelkast te lopen -geen inbouw- al vorens hij eten kreeg) Boris heeft ’s avonds erg vaak dorst, Rob heeft hem geleerd met zijn waterbak te schuiven, zodat wij weten dat zijn water op is!

Natuurlijk hebben we van thuis ook kerstversiering meegenomen, nou ja Rob niet, maar ik wel. Een klein doosje, thuis had ik bedacht dat wat er in past mee mag en meer niet. als ik campers om me heen zie ben ik veel te bescheiden geweest, het is op sommige camperplekken echt over de top. Ik heb een paar mooie twijgen gevonden, die in elkaar gevlochten en daar lichtjes omheen gewikkeld. Ik spaar engeltjes, dus die hangen er aan en een tak met sterren en boompjes. Niet veel, maar wel gezellig.

6 december is de dag van de grondwet en 8 december is de dag van Onbevlekte Ontvangenis van Maria, feestdagen in Spanje. Veel Spanjaarden hebben dan vrij en trekken er op uit. Daardoor is de camping zo goed als vol. In “ons” straatje strijken 5 of 6 Spaanse gezinnen neer met bijbehorende kinderen. Rond een uur of 9 ’s morgens begint het roepen naar elkaar, wat uitmond in een “vergadering” in de middag met zijn allen midden op het straatje. Dat loopt zo door in de avond, waar de nodige borrels, met de hele groep aan tafel, voor het avondvertier zorgen. Voor ons is het wel even afzien, buiten zitten met een boek is er niet bij, concentreren op wat je leest is onmogelijk. We gaan zelfs maar een extra rondje lopen met Boris.

Als op 8 december de families ’s morgens beginnen in te pakken, gaat bij ons de vlag uit. Ze zijn steeds vriendelijk en beleefd, maar wij vinden het wel mooi geweest. Er vertrekken veel mensen vandaag. Om 12 uur is het dan ook oorverdovend stil op de camping. We lunchen buiten, zetten daarna de stoelen zoveel mogelijk uit de wind. Ik pak een boek en Rob doet zijn ogen dicht, heerlijk! Later gaat Rob nog een rondje fietsen naar de andere kant van Peniscola.

Het is ook best prettig om af en toe iets alleen te doen. Al is het ook fijn om te merken dat we elkaar bijna nooit in de weg zitten. Het weer zorgt er nog steeds wel voor dat we ook veel binnen zijn, maar dat gaat dus prima

9 december arriveert een pakje uit Nederland op de camping. Heel fijn, want nu kunnen we weer verder. Morgen op naar Valencia. Ons filmpje staat hier.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Hoera! We mogen weer!

23 november – 4 december

Hoera, de rijbewijzen zijn binnen. Na een week veel geregel en winkelen en onze nieuwe spullen weer installeren (laptop en iPad) gaan we weer op pad. Het was een pittig weekje, veel regelen, toch nog wat familie zien, maar ook een soort vacuüm. We zijn wel blij dat we in Egmond een huisje hebben gehuurd. Geeft net wat meer ruimte en zeker met het herfstweer is dat wel fijn. Maar we vertrekken.

CP Leveroy is onze eerste stop. Dit is de derde keer dat we hier komen en dat is niet voor niets. Het is een echt fijne plek met goed sanitair. We nemen ons voor hier ook eens een weekje te blijven om de omgeving te verkennen. Maar nu niet, we gaan nu door, richting Spanje.

Frankrijk……………..

Echt novemberweer. Grijs, mistig, hier en daar streepje licht. We rijden naar  Langres. Zo’n 500 km rijden. Daar vinden we een grote mooie camperplaats waar gelukkig ook anderen staan, dat geeft toch meer gevoel van veiligheid. Eind van de middag en het wordt al donker, toch nog maar even rondje wandelen om de benen te strekken. Wel even goed onze spullen opruimen en het extra slot dicht. Er zit bij ons allebei toch wel de schrik in. We slapen wel prima en dat is fijn.

Boris heeft het wel zwaar, onderweg tijdens het rijden, heel stilletjes zijn ligkussen gesloopt. Naald en draad er bij en zijn kussen voorlopig maar wat verder bij hem vandaan tijdens het rijden. We hebben het idee dat hij de lange rijdagen niet zo leuk meer vindt. Nog een paar dagen dan kunnen we meer buiten spelen. we doen ons best om wel iedere dag een flinke wandeling te maken.

Van Langres rijden we naar Montpellier, een grijze dag met eind van de dag ook nog wat regen,. We staan bij een particulier op het erf, gevonden via campercontact, wel even zoeken, voor een nachtje op doorreis prima. ’s morgens eerst even naar het strand, we zijn er dichtbij en teveel haast is ook niet goed. Er is weinig wind, een klein zonnetje en het is niet druk. Dus heerlijk om even een halfuurtje op het strand te lopen. Daarna 3 kwartier rijden naar Narbonne, een nieuwe simkaart halen, die Rob bij verassing gratis krijgt. Het abonnement was nog niet op, maar de simkaart gestolen. Een meevallertje. Boodschappen doen en snel verder. Het is hier guur koud, we kennen Narbonne van de zomers, ook toen altijd veel wind, maar vooral warme wind. Dus de snelweg weer op, tegen al onze voornemens in, we wilden zo graag veel binnen door rijden. Het koude weer beslist anders.

Spanje……………………….

We hebben een camping gevonden bij L’estratit, boven Barcelona. Een uitgestorven kustplaats, waar het zomers enorm druk moet zijn. Daar strijken we neer, voor hoe lang weten we niet, maar in ieder geval 2 nachten. Maar eerst de camper neerzetten, stroom inprikken, en naar het strand. We lopen een flink eind en zijn blij dat we hier zijn.

We slapen gelukkig allebei prima en genieten van ons goede bed in de camper. De bedden in het huisje waren niet zo goed, dus dan is je eigen nestje weer erg lekker. We blijven hier, dus geen wekker gezet en pas tegen 9 uur wakker. Rustig ontbijten en koffie. Rondje met Boris en daarna klusjes. Boris fijn buiten aan de lijn, hij geniet er zichtbaar van. Zijn stoffer, dweil en touw in zijn nabijheid en we hebben een tevreden hond. Wij gaan serieus aan de bak. Je wil niet weten hoe vies een camper wordt van een paar dagen regen, modder en hondenhaar. Een paar uur later is ons huisje weer om door een ringetje te halen. Lunchen, douchen en dan ondanks dreigende buien en niet veel zin, de krant en het boek kunnen zo lekker zijn, toch nog maar even een flinke wandeling. De dagen bestaan vooral uit opruimen, boodschappen doen, stofzuigen, eten en lezen. Goed te doen en we merken allebei dat we de afgelopen weken best druk in ons hoofd zijn geweest. Nu dus even bijkomen.

We gaan weer op pad. Wekker gezet en op tijd er uit. Het ritueel van vertrekken krijgt steeds vastere vorm. Boris uit laten, rustig ontbijten en koffie toe. Rob de buitenboel en ik de binnenboel, lekker stereotype, maar het werkt goed. Dan is het tegen 10 uur en we zijn klaar voor vertrek. Het kan vast sneller, maar hier doen we het goed op. De bestemming is Peniscola. Toch spannend of er plek is. Op Facebook las Rob dat we weinig kans maken omdat het overal overvol is. Maar we willen niet reserveren, ook beetje eigenwijsheid van ons. Het valt reuze mee, plek zat! We worden wel gewezen op het komende weekend. Het is een vrij, lang  weekend voor heel Spanje en veel mensen gaan er op uit. We boeken dus maar voor een hele week. Waren we toch al een beetje van plan. Van hieruit wandelen en fietsen en genieten van de zon en het strand.

We hebben nog steeds geen helmen en in Spanje is het buiten de bebouwde kom verplicht een helm te dragen. Dus op naar de Decathlon. Een flink eind fietsen, maar het is overal zo stil dat we lekker door kunnen rijden. Het blijft wel opletten want er zijn Spanjaarden (waarschijnlijk ook Nederlanders) die weinig kijken en dus zo oversteken of afslaan en dat is best lastig als je een flink tempo op de fiets hebt. Een kleine overvolle Decathlon waar we vinden wat we nodig hebben, zelfs nog een beschermhoes voor een fiets. Helmpjes op en gaan. Rob mopperend, maar ach, hoe vaak zullen we hem echt op hebben?

Nog even boodschappen doen en dan terug. ’s avonds lekker koken, zalm en groente op de grill, pasta met verse saus, heerlijk.

Het is niet altijd mooi weer, er staat een stevige wind en een zonnetje, uit de wind in de zon is het best lekker. Op zo’n dag brengen we het grootste deel van de dag binnen door. Er is altijd wel een klusje, zoals een verstopte afvoer, gelukkig weet Rob het weer goed te krijgen. Verder lummelen en videootjes knippen en verhalen schrijven. Ons laatste filmpje staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

“Wezijnoppad”, nu voor een maand of 7

2 november

Na een week Nederland, met feestje van Rob zijn moeder en een gezellig afscheidsetentje met de kinderen en de verjaardag van één van onze beste vriendinnen, nemen we nu echt voor langere tijd afscheid. Dat valt niet mee, er vloeien best wat traantjes. Dit was ook wel de periode waar ik het meeste tegen op zag, ook Rob vind het niet makkelijk, maar we gaan ervoor. Het hoort er bij, afscheid nemen is moeilijk.

We rijden lekker door, ondanks de regen, die af en toe met bakken uit de lucht komt, en we halen Luxemburg en parkeren op CP Koerich. 4 camperplekken midden in het dorp. Mooie plek, wel met een drukke straat naast ons, maar voor een nachtje prima. Achter de camperplaats loopt een bospad, dus daar gaan we met Boris even lekker lopen, hij kan los en leeft zich helemaal uit.

3 november

Het weer is nog steeds niet fantastisch, maar wat wil je, het is begin november en het zal wel even duren voor het echt weer mooi zonnig weer is. Via Thionville, Metz en Nancy rijden we door de Vogezen naar de Elzas. We vinden een super CP, bij een wijnboer, wijngoed Marzolf. Geen voorzieningen alleen een wc, maar het is kosteloos. We wandelen dus eerst over het wijngoed met prachtige uitzichten over al die druivenranken die inmiddels in alle herfsttinten kleuren. Daarna een klein proeverijtje en 2 dozen wijn rijker verschansen we ons in de camper. Een lekker pastaatje met salade en we brengen de avond door met videootjes knippen en tv kijken.

4 november

Rustig opgestart. We rijden vandaag iets minder dan 200 km.  Via Basel en Bern naar CampingAlpenblick, in  Unterseen bij de Thunersee, dichtbij Interlaken. We zien besneeuwde bergtoppen! Er is al sneeuw gevallen. Niet bedacht dat we op weg naar het zuiden al de eerste sneeuw zouden zien. Net als meestal bij aankomst eerst een rondje lopen. De temperatuur is laag, maar zonder wind en met een zonnetje is het heerlijk.

5 november 

We blijven hier een dagje. Rustig op staan, ontbijt, koffie en op pad. We lopen een eindje van de doorgaande weg op een bospad, het ligt wat hoger, dus prachtig uitzicht op de bergen en het meer. We pakken ook nog een stukje een pontje, lunchen en met de bus terug. Een heerlijke middag. Weer uitgebreid douchen, Hollandse pot koken en ‘s avonds filmpjes knippen.

Thunersee

6 november 

Richting Italië! Rob wilde graag over een bergpas, maar alles wat voor ons een optie is, is afgesloten. Het wordt toch de Gotthardtunnel en nog een heleboel kortere tunnels. Bij de Gotthard zelfs sneeuw langs de weg en overdag temperaturen van 3 en 4 graden! Al met al ruim 40 kilometer onder de grond gereden.

Toch is het ook weer mooi, we stoppen bij het Comomeer. Het plan is Verona, maar net te ver naar onze zin. We vinden een prima CP. Tegen 18 uur helemaal vol. Bijzonder hoeveel mensen er nu nog op pad zijn  overwegend Italianen, maar ook Duitsers, Zwitsers en behalve wij nog een Hollander.

7 november 

We blijven een dagje en gaan Como bekijken. Met de pont over en slenteren door de stad. Boris wil niet zo erg, enorm geschrokken van een andere hond die vreselijk blafte en hij lijkt niet helemaal fit. De drukte vindt hij maar niks, in de meer afgelegen straatjes gaat het beter. Daar vinden we ook een eettentje voor de lunch. Como is niet groot, dus niet te laat terug, bijna de pont gemist, we staan bij de verkeerde steiger, ons Italiaans is niet helemaal ok en Engels doen ze hier niet aan. Op een draf net op tijd voor de terugweg. Bij de camper beetje opruimen en de boel klaar maken om morgen te vertrekken.

8 november

We rijden over binnendoor wegen via Brescia naar het Gardameer. Wat een ongelooflijk slechte wegen, het eerste half uur ben ik zelfs een beetje misselijk. Slecht wegdek 😩😱, veel rotondes, maar vooral kuilen en gaten. Maar goed we willen zoveel mogelijk binnendoor en dan hoort dat er bij. Gelukkig komt er ook nog goed asfalt. 

Ons uitzicht in de buurt van het Gardameer

We gaan naar Agricamping Maiella del Garda, een prima plekje, we blijven 3 nachten. We zijn best een beetje gaar van de afgelopen weken. Dus even rust, wandelen, fietsen naar mooie dorpjes, lezen en de camper van binnen weer even poetsen.

We gaan morgen nog even naar Verona en keren dan om richting Spanje. Het plan is dus gewijzigd, geen Griekenland voor nu en dus naar Spanje.

Helaas is de camper in Verona opengebroken en zijn we alle elektronica kwijt, m.u.v. van onze telefoons. Daarnaast rijbewijzen en kentekenbewijs pasjes etc. Kortom een hoop gedoe en vertraging. Hoe nu verder weten we nog niet. We lopen dus ook heel veel vertraging op met onze filmpjes op YouTube.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Rustig richting Nederland

18 t/25 oktober

Ventimiglia

Vanaf de camping fietsen we naar Ventimiglia, wat zijn wij in Nederland verwend met onze fietspaden. Hier zijn ze gelukkig ook en dat fietst heerlijk, maar soms houden ze opeens op of gaan dwars over een skatebaan, door een tunneltje waar je zonder elektrische fiets echt niet fietsend uit komt. Ben je dan echt in een stadje aangekomen dan houden de fietspaden op. Dus storten we ons op een rotonde met best druk verkeer dat absoluut niet rekent op een paar fietsers met hondenkar #%@&€#@!!!🧐😤😫😱😳🤯!!!  je ziet het ze denken en misschien hebben ze wel gelijk, we komen heel over de rotonde en parkeren onze fietsen aan de boulevard. We trakteren ons zelf op een heerlijke Italiaanse lunch samen met heel veel Italianen want het zit overal ramvol.

Dit heerlijke maal moet er ook weer afgelopen worden, dus steil omhoog dit prachtige dorpje in. We vermaken ons prima en genieten van de rommelige steegjes, het toch wel vervallen uiterlijk en het feit dat dit dorpje niet onderhevig is aan toerisme. Dat betekent dat we de ijsboer waar we naar zochten, niet vinden. Wel 3 kappers en 2 bakkers.

Als we terug fietsen vinden we langs de boulevard een ijswinkel en in het zonnetje genieten we van ons ijsje.

Van Italië naar Castellane over de Route Napoleon

Het wordt tijd om weer een klein beetje naar het noorden te gaan rijden. We willen hier echt de tijd voor nemen. Een dag rijden afwisselen met een dag op een plekje blijven om te wandelen en dorpjes te bekijken. 

Via de route Napoleon rijden we naar Castellane, aan het begin van de Gorges du Verdon. We genieten van de schoonheid van het landschap, vooral door de vele herfsttinten. Wat is de herfst prachtig. We vinden een camperplek aan de rand van het dorp onder een enorme rots met een kerkje er bovenop. We maken een prachtige  wandeling naar de top van de rots, het gaat flink omhoog maar we nemen de tijd en houden pauzes om op adem te komen en te genieten van de uitzichten. Terug langs de andere kant is nog zwaarder een steil paadje waar in het voorjaar waarschijnlijk smelt of regenwater doorheen klettert, maar we komen heel beneden. Boris heeft het pad 5 keer heen en weer genomen en is uitgeteld als we bij de camper aankomen. 

Verder weer, we gaan nu de Gorges du Verdon rijden. We zijn de hele dag bezig  en roepen iedere 10 minuten “wat is het mooi”. We stoppen dan ook regelmatig, om  in de verte en de diepte te turen, met een zonnetje en geen wind is 11 graden helemaal goed. We hebben dit 20 jaar geleden met de kinderen ook gereden en in de kloof gewaterfietst, dat vonden we toen al magisch, nu het zo rustig is is het nog imposanter. Uiteindelijk rijden we maar 35 km, maar who  cares!

We overnachten na veel zoeken op een CP bij het Saint Croix du Verdon. We hebben heel wat leuke plekjes gezien, ook om wild te kamperen, maar overal slagbomen tot een hoogte van 2.20mtr. Jammer, maar de CP is prima, we wandelen nog even naar het strand en lopen een flink rondje.

Niet al te ver vandaag. Iets minder kronkels, maar de bochten zijn nog niet op. Boris lijkt het rijden niet zo leuk meer te vinden, veel bochten, hij komt regelmatig een aaitje halen en gaat niet meer zo ontspannen liggen. Hij eet ook slechter, best wel even een dingetje.

Onderweg stoppen we nog in Sisteron, een mooi plaatsje met imposante rotsformatie. We komen aan het eind van de dag aan in Lalley een klein dorpje met een bijna verlaten camping. Er is nog één andere camper en 2 mensen in een huisje.

Het heeft vannacht, net als in Nederland, flink gestormd. Rob heeft er goed van kunnen slapen. Ik niet, ik vind dat geschud en geloei om me heen maar niks, een kort nachtje dus. Gevolgd door een prachtige dag. De andere camper vertrekt dus het kampeerterrein is voor ons. Het badhok ook, best lekker hoor een privé sanitair gebouw. We maken een wandeling door de omgeving en door het dorpje. Het is een klein dorpje met een beetje horeca, de herberg waar we dachten een biertje te drinken is helaas gesloten.

Gelukkig nu een rustige nacht en we gaan weer op pad. Rob heeft nog wat gedoe met de instellingen van Google voor de routeplanner. Vervelend wat het heeft ons al een paar keer veel tijd gekost. Ook vandaag, we worden door straatjes en wijkjes gestuurd die nergens op slaan, vooral het slechte wegdek, vele bochten, krappe straatjes maken ons een beetje chagrijnig.

Maar goed, we hebben niet zoveel te kiezen op dat soort momenten, dus door maar. We vinden een camping die open is in Poncin. Een verlaten toestand, behoorlijk rommelig, maar we doen het er mee.

Het is een koude start, 7 graden als we wakker worden, dus snel de kachel aan en die doet het prima. Rustig aan vandaag, ik heb een kwakkeldagje, niet helemaal fit. We wandelen via een omweggetje naar het dorp, Boris even lekker los en doen boodschappen voor het avondeten. Camper even poetsen, beetje rommelen en genieten van de zon, die ‘s middags rond een uur of drie ons plekje weet te vinden. Dan is het zonnetje nog heerlijk.

‘S avonds kruipt Rob er vroeg in. Het is allemaal best wel vermoeiend, hoe mooi en indrukwekkend het ook is. Af en toe een dipje hoort erbij. Nog een paar dagen rijden dan zijn we even in Nederland. Als we weer op weg gaan schrijven we weer verder, tot dan.

Onderstaande links verwijzen naar de diverse Social Media die we gebruiken.

Op YouTube staat ons videoverslag

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Frankrijk en een heel klein beetje Italië

11 t/m 17 oktober

We blijven een paar dagen op Paradis de campeurs in Les Issambres. Achter de camping ligt een bos waar we fijn met Boris kunnen lopen. Hij kan daar ook los en dat is natuurlijk altijd superfijn. 

Het leven bestaat dus vooral uit wandelen en fietsen. Dat laatste vooral door Rob. De wegen zijn hier smal en veel verkeer, niet echt ontspannen om samen met Boris in de hondenkar te fietsen. Het is prettig om apart van elkaar wat te ondernemen. Dus Rob fietst en ik wandel.

camping Cigales in le Muy

We schuiven een klein stukje op langs de kust. Iets meer richting Cannes. De camping ligt langs een vrij drukke weg, maar we kunnen hier fijn wandelen naar de kust en Rob pakt weer af en toe de fiets. Het is verrassend hoe druk het hier nog is met camperaars. Aan de andere kant ook niet zo vreemd, het weer is hier stabiel, overdag een heerlijk zonnetje waardoor we de hele dag buiten zijn. Wij zijn niet de enigen die dit prettig vinden.

We willen nog een keer verkassen aan de kust. Na een paar dagen zijn we het lawaai op de camping wel zat. Het binnenland in willen we nog niet, toch wat minder weer. We schuiven op naar Italië. Bizar we doen over 80 km bijna 2,5 uur. Dat krijg je als je kiest voor binnendoor. Dus door Cannes over een berg, langs Monaco en Menton en dan zijn we in Italië. We wurmen ons nog even door het stadje Ventemiglia, naar Vallecrosia. Naar de gelijknamige camping.

We vinden het een wereldplek. Vanaf de camping steken we de straat over en zijn op het strand. Een uitgestrekt kiezelstrand waar het heerlijk wandelen is. Langs de kust loopt een boulevard met fietspad.

We halen de fietsen en hondenkar te voorschijn om weer eens samen te fietsen. Dit hebben we al een paar weken niet gedaan en hoogste tijd om weer te doen. We horen van andere hondenbezitters dat ze te snel opgegeven hebben en hun hond echt niet meer wil, dat willen we voorkomen door toch regelmatig te gaan. Maar het gaat super, even springen en blaffen, maar de rest van de rit een brave hond. We fietsen relaxed langs de boulevard. In een dorpje verderop doen we boodschappen en drinken een espresso. Terug op de camping geniet Rob van de hangmat en maak ik een lange strandwandeling met Boris.

17 oktober, gaat deze camping dicht, de laatste dag hier nog een lange fietstocht, onderweg lunchen en nog even genieten van het heerlijke weer. Daarna beginnen we heel rustig aan de terugtocht door Frankrijk richting de 90ste verjaardag van Rob zijn moeder.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.