Meer kust, veel moois en we zien de zon

28 januari t/m 4 februari

We rijden vandaag naar een bijzondere plek op de route, Oualidia. Wij zijn hier zelf 3 jaar gelden ook geweest en vonden het toen meteen een superplek. Misschien omdat het eigenlijk niets is, een groot parkeerterrein verdeelt in twee stukken. Het wordt in tweeën gedeeld door een brug met een onderdoorgang. Die brug gaat trouwens nergens naartoe. We worden hartelijk verwelkomd door Bachir, die een mooie hoek voor ons heeft vrij gehouden, uit de wind! Want wind is er nog steeds, gelukkig laat de zon zich wel steeds meer zien.

We hebben niet zo heel veel tijd voor de groep aankomt, maar wel net genoeg om bij één van de visrestaurantjes een flinke dorade met garnalen te bestellen. De vis wordt op een mooie schaal bij de camper gebracht en daar peuzelen we die op, heerlijk. Dan druppelen de eerste deelnemers binnen en dat is voor ons een moment om bij iedereen te informeren hoe het met ze gaat, hoe de route was en te luisteren naar de verhalen en te zorgen dat iedereen een plekje heeft. Daar zijn we altijd wel even mee bezig, maar dat vinden we ook gewoon gezellig. Iedereen is dan altijd even om de camper aan het rommelen, sommigen weten al snel de visrestaurantjes te vinden en anderen lopen naar het strand. Er worden ook al snel fietsen uit de garages gehaald voor een rondje in de omgeving.

Wij nemen ook even de tijd om naar het strand te wandelen en Boris te laten rennen, dat kan hier goed. Zeker op dit moment, want de oceaan is nog steeds onstuimig. De viskramen op het strand, waar je normaal een visje kunt halen zijn er niet en de vissersboten liggen hoog, weg van de oceaan. Deze kleine vissersbootjes kunnen momenteel echt niet uitvaren. Boris heeft dus alle ruimte om lekker te rennen, wij genieten van de mooie kust en de woeste golven.

De volgende dag gaan wij met de groep bootje varen in de lagune. Maar voor we naar de bootjes varen komt Bachir met 3 cakes die we besteld hebben. Zijn vrouw bakt deze overheerlijke cakes en ze worden door iedere groep van EOW besteld. Dat hebben wij dus ook gedaan en aangezien het onze trouwdag is, is het een goed moment om te trakteren. Iedereen neemt een flink stuk cake en neemt dat mee, eet het meteen op of bewaart het voor later.

Helaas is het weer niet fantastisch, het water onstuimig en de lucht niet echt helder. Verdeeld over 4 bootjes varen we toch een rondje door de lagune. We zien veel vogels en een paar lepelaars worden met bewondering bekeken. Vol verwondering kijken we met zijn allen naar een oud, vervallen zomerpaleis van een voormalige koning. Er is niet veel meer van over dan een vervallen ruïne, maar toch lopen er 2 bewakers en worden we vriendelijk verzocht om niet te fotograferen en te filmen. Het tochtje is ingekort tot een uur en dat is ook genoeg vinden we met zijn allen.

We wandelen met zijn allen terug, vlak voor de camperplaats staan een aantal oesterstalletjes, door de één likkebaardend bekeken, door een ander met lichte afkeer. Ja, je houd ervan of niet! Iedereen trekt voor de middag weer zijn eigen plan. Nog een keer lekker vis eten bij de restaurantjes, fietstochtje maken of een boek lezen bij de camper.

Voor de avond zijn er tajines besteld en die zullen bij de campers worden afgeleverd, thuisbezorgd in Marokko, dus! Iedereen staat er glunderend naar te kijken, een brommertje met laadbak er achter, volgeladen met tajines komt tussen de campers staan. Rob en ik hebben even getwijfeld, buiten eten of de tajines in de camper op eten. We kiezen voor het laatste, maar dan beslist de groep anders. Dit kunnen we wel waarderen, vlak voor de tajines komen is er toch weer een zonnetje. Terwijl we een half uur daarvoor onder een luifel en met paraplu’s, de etappebespreking hebben gedaan. Een aantal mensen roept “buiten eten, de zon schijnt weer!” Super, binnen no-time staan er 11 tafels, 22 stoelen, servies en is iedereen er klaar voor. Natuurlijk smaken de tajines dan nog beter, zo gezellig met zijn allen in het zonnetje. Als het eten op is, is de zon ook weg en wordt het snel koud, iedereen ruimte op en trekt zich voor de avond terug in de huisjes op wielen.

De volgende dag rijden we naar Essaouira, voor ons ook weer bekend terrein. Op camping Le Calme krijgen we een mooie plek toegewezen. Een groot veld, omringd door bomen achter een klein muurtje, alsof we met zijn allen in een grote tuin staan. Het weer wordt ook steeds beter, dus alle deelnemers die binnen druppelen, trekken de stoelen uit de garage, doen een was en genieten van het zonnetje.

De volgende dag is het tijd voor een excursie. Om 10 uur staan er taxibusjes voor ons klaar. Ik neem de groep mee naar het leuke vissersstadje Essaouira. Rob blijft op de camping om het één en ander voor de komende dagen te regelen en met Boris te wandelen. Ik vind het ook wel even spannend om dit alleen te doen, maar dat is echt niet nodig. De groep is echt prettig om mee op stap te zijn, iedereen is steeds keurig op tijd en heeft aandacht voor de gids. De taxi’s weten waar we moeten zijn en daar staat gids Ahmed ons al op te wachten, ik hoef eigenlijk niets te doen.

Een leuke, aardige gids die veel vertelt, maar iedereen ook de tijd gunt om om zich heen te kijken. Onderweg kom ik mijn oud collega weer tegen, eerst tussen de tomaten bij de Lidl in Spanje en nu hier in dit plaatsje. Even een groet en een knuffel en verder weer. We drinken koffie met de hele groep en zwerven nog wat verder achter Ahmed aan, hij laat ons veel hoeken en gaten van de medina zien. Ahmed maakt het me wel makkelijk hoor, want regelmatig telt hij even de hoofden en dan lopen we weer verder. De rondwandeling stopt bij een restaurant waar we kunnen eten, een aantal mensen kiest ervoor dit ergens anders te doen en ook dat is natuurlijk prima.

Precies op dat moment verschijnt Rob ook, hij is alleen met een taxi hier naar toe gekomen om mee te lunchen. Na de lunch heeft iedereen nog een uurtje de tijd om rond te wandelen en inkopen te doen of gewoon nog even rond te lopen. Rob en ik gaan op een holletje inkopen doen, voor een aantal activiteiten en verjaardagen hebben we nog cadeautjes nodig en die willen we hier kopen. Voor mij een genietmoment voor Rob iets minder, al geniet hij dan weer enorm van het afdingen en spelletjes spelen met de diverse verkopers. Hier zijn de leuke magicboxen te koop, houten doosjes, waar aan je niet kunt zien hoe ze open moeten. Wij kopen er een paar en later blijkt dat flink wat deelnemers ze ook al gekocht hebben. Met een tas vol spullen en een ijsje in de hand komen we weer terug op de taxiplek. Iedereen is er weer keurig op tijd en we worden netjes op de camping afgezet.

Het is vandaag echt lekker weer, dus nodigen we de groep uit voor een borrel en een hapje. In een grote kring is het dan ook eindelijk tijd voor een gezamenlijke activiteit. Voor we hier aan beginnen zingen we eerst voor Teus, die was de eerste dag van de reis jarig en dat is me helemaal ontschoten. Dat maken we hier goed, hij krijgt een magic box en natuurlijk wordt er voor hem “lang zal hij leven”. Zo is het eerste muzieknummer van dit feestje een feit. Daarna spelen we “raad de plaat”, iedere deelnemer heeft mij zijn of haar favoriet nummer gestuurd en daar hebben wij een spotifylijst van gemaakt. Het is heel simpel, we spelen een stukje van een nummer af en de groep mag raden wie dit ingestuurd heeft. Natuurlijk willen we als het geraden is waarom dit nummer. Het is heel gezellig, de muziekkeuze van de groep wordt gewaardeerd en we leren elkaar weer iets beter kennen.

’s avonds eten we met zijn allen in het restaurant van de camping, iedereen heeft gisteren kunnen kiezen wat ze willen eten. Ik help de dames van het restaurant met het uitserveren, zodat iedereen de juiste tajine krijgt. Deze keer zitten we aan kleinere tafels, dat geeft weer een hele andere sfeer en andere gesprekken, leuk deze variatie!

Dan is het tijd om naar één van de koningssteden te rijden, op naar Marrakesh. Helaas hebben wij in 20 minuten tijd 2 bekeuringen te pakken, wel ernstig hoor. In iedere etappebespreking nemen we even wat extra puntjes door, gisteravond ging dat over bekeuringen. Er waren namelijk al een paar bekeuringen aan deelnemers uitgedeeld. Ik een heel verhaal, hoe het moet, hoe je je moet gedragen en nu worden wij door de groep wel even flink uitgelachen en worden we op de hak genomen. Dat kunnen we goed hebben en geeft ook aan dat de sfeer goed is. Gelukkig zijn de bekeuringen niet al te gek, 15 hele euro’s.

We hebben in Marrakesh op camping Le Relais een mooi pleintje om te staan. ’s Avonds gaan wij naar het centrum met nog 2 stellen en genieten op het grote plein, Jemaa el-Fnaa, we wandelen een rondje, kopen een broodtas en eten op een terras met uitzicht op het gekrioel op het plein.

De volgende ochtend gaat Rob met de helft van de groep samen met gids Zakaria op de fatbike door de stad. Na de instructie gaan ze op pad, via de Koranschool, een bakkerij en lunch in het park eindigt de fietstocht in de regen. De rit van de middag wordt verplaatst naar de volgende ochtend, wat fijn dat Zakaria dit zo snel weet te regelen. Gelukkig is het dan droog en kan ook de tweede groep een mooie fietstocht maken. En ook deze groep geniet van Marrakesh op de fatbike. Zakaria heeft flink wat foto’s en filmpjes gemaakt, dat wordt natuurlijk gewaardeerd en is een leuke herinnering aan deze dag.

Wij krijgen visite, zo gezellig. Reisleiders Margot en Ralph komen met vrienden Margot en Rob een avondje langs. Zij toeren al een week of 6 samen door Marokko en komen een avond op visite. We eten gezellig in het restaurant van de camping en hebben een heerlijke avond.

’s morgens worden we uitgezwaaid door onze gasten en rijden wij naar Ouarir. Het is toch echt anders om zo als reisleiders op pad te zijn. We staan vroeg op, maken flink tempo, ik eet vaak pas als we gaan rijden. Mijn bakje yoghurt, fruit en muesli samen met een beker thee staan in het dashboard. Rob probeert wel even rustig te eten, terwijl ik opruim in en rond de camper. Dit gaat best gestroomlijnd en wie van ons tijd heeft loopt met Boris. Dan is het tempo maken naar de volgende camping, dus geen gezellige stops onderweg, hooguit voor wat boodschapppen of een plek zoeken om Boris even te laten rennen. Is dit vervelend? Nee hoor, dit is hoe het werkt als je reisbegeleider bent. We staan in dienst van de groep en hebben er samen lol in om dit te doen. Het is echt wel flink aanpoten, maar de groep te zien genieten en blij zijn met wat er geregeld wordt is goud waard!

Het vlog bij dit verhaal staat hier