Op naar een boosterprik en kerstmis

15 december

Het is tijd om weer verder te trekken. We zakken de kust af via een binnendoor weg en een klein stukje wat grotere weg naar de landtong bij Xabia. De landtong ligt hoog op een rots, met een vuurtoren. Er staan al een aantal campers, dat geeft ons wel een veilig gevoel. We vinden het hier zo mooi. We blijven 2 nachten. Het weer is redelijk. Echt buiten zitten gaat niet, maar een kop koffie en genieten van het uitzicht gaat heel goed en dat doen we met veel genot.

We trekken verder en rijden vlak langs de kust, hier willen we een plek zoeken om te overnachten, maar we schrikken er voor terug om in een badplaats te gaan staan. Dit hebben we al in L’ Estartit en Peniscola gedaan en dat is toch niet echt wat we zoeken. Van een medekampeerder in Peniscola hebben we de tip gehad om te kijken in de hoek van Mazarron. We komen terecht in Bolnuevo. Een grote camping, met een klein dorpje en een prachtig strand, geen hoogbouw, wel veel tuinbouw onder wit plastic.

Rob heeft flink zitten puzzelen om uit te zoeken hoe we ons kunnen laten vaccineren, wij willen ook wel die boosterprik. Op de camping hangt keurig informatie en dat helpt altijd. Ik heb inmiddels een afspraak bij een dierenarts voor Boris gemaakt. Dus deze eerste dag is regelen. Een afspraak voor een boosterprik is gelukt, 26 januari zijn we aan de beurt! Met Boris valt het ook mee. De dierenarts vindt hem gezond, voor de diarree adviseert ze de Spaanse ontwormingstabletten, maar dan ook frequenter. Nog een probiotica erbij om zijn darmen tot rust te brengen. Nu maar hopen dat het helpt. Hij is inmiddels toch al een week of 4 regelmatig aan de diarree en dat zit ons toch niet helemaal lekker. Hij is verder wel levendig en vitaal, dus nu afwachten maar. We genieten enorm van hem, al zou je hem af en toe ook achter het behang willen plakken, puberende hond! Maar het is vooral veel gezelligheid.

Het is een gezapig leventje, soms voelt dat wat saai, maar iedere dag vol spanning en sensatie leven is ook niet te doen. Het is ook best wel even zoeken, hoe werkt dat, leven als een camperaar? Het is eigenlijk net als thuis met de dagelijkse beslommeringen en af en toe gebeuren er dan mooie, bijzondere of rare dingen. Het grote voordeel is dat we iedere dag zelf bepalen wat we willen, we heel veel buiten zijn en het vooral samen moeten doen. Dat begint steeds meer te wennen en te bevallen, we kibbelen af en toe en het is prettig om elkaar de ruimte te geven. Dan pakt Rob de fiets, ik rommel in de camper of één van ons gaat wandelen met Boris. Maar het is vooral erg prettig en we hebben het vermoeden dat we dit best even vol kunnen houden.

De omgeving hier is prachtig, wij zitten bij de overgang van strand naar rotskust. Dat is mooi om te wandelen, dus broodje en water mee. Rob heeft hier al langs de kust gefietst en heeft gezien dat we daar ook kunnen wandelen. Een stukje met de fiets en dan lopen. Het is prachtig, aan een kant de zee en aan de andere kant de heuvels en het achterland. De kust is hier grillig. Bij de camping vooral strand, maar hier een klein stukje verderop wordt de kust grilliger, met baaien, kliffen, prachtig gekleurde rotswanden in alle pasteltinten die je kunt bedenken. Er is een goed pad aangelegd, dus goed om te lopen. Als we terug zijn terug nog even een terrasje, met een redelijke lunch, biertje en sangria.

Dan is het kerst, al schreef ik eerder dat het best kan wennen allemaal, dit is toch even raar. Vooral de week voor kerst kriebelt het, niet bij de kinderen zijn, met zijn tweeën kerst vieren, hoe doe je dat? Dus maar een keertje extra facetimen, kleine cadeautjes aan elkaar geven en ervaren dat kerst ook gewoon weer een dag is die voorbij gaat.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Onze kerstgroet staat hier

Valencia

We hebben het pakje waar we opwachten ontvangen, dus we kunnen weg. Het was heerlijk op deze camping, maar we willen ook verder. Gisteren al veel opgeruimd. Vandaag de wekker gezet! Om 8 uur er uit en de gewone riedel, rond kwart voor 10 rijden we weg. We rijden over de N340, steeds in de buurt van de snelweg, maar dit is toch leuker. Mooie uitzichten, dorpjes, weinig verkeer, maar wel veel koekenbakkers die met hun telefoon bezig zijn, dus opletten!

Bij Valencia hondenvoer voor Boris gehaald, helaas niet waar we voor kwamen, maar toch iets gevonden. Dan nog een kwartier naar de camping. Tja wat moet je er van zeggen? Bonkige ontvangst, niet onvriendelijk maar stug. Een rommelige camping, met veel huisjes, maar een prima toiletgebouw. Na de lunch een flinke wandeling om de benen en poten te strekken en daarna verhaaltjes, foto’s en andere klusjes op de laptop.

De volgende dag gaan we op de fiets naar Valencia, tot de rand van de stad zo’n 10 km. Prima fietspaden, af en toe opeens niets, maar goed te doen. De fietspaden lopen voor een groot deel langs het strand waar geen autoverkeer is, dus dat is echt mooi fietsen. We gaan eerst naar het nieuwe deel, waar in de rivierbedding van de Turia, musea en een conferentiecentrum zijn gebouwd. Er zijn ook tuinen, een park en veel water. We zijn hier op zaterdag en er wordt veel gewandeld, het bijzondere is dat je midden in de stad bent maar doordat het lager ligt, echt op de bodem van de rivier, is het heel stil. We eten een klein hapje op een terras. Zoeken de fietsen op en gaan verder door het park in de rivierbedding. Er zijn ook sportvelden en heel veel groen, grote bomen, verder naar het oude deel van de stad. Daar nog even rondslenteren, nog een hapje op een terras. We willen nog even naar een overdekt winkelcentrum voor nieuwe schoenen voor Rob, staan we daar voor de deur en ontdekken we dat we de groene rugzak op de plek hebben laten staan waar we weer op de fiets gestapt zijn. (terug gefietst, niets, de volgende dag naar het politiebureau, niets, de dag daarop naar lost en found weer niets! Zonnebril, afstandsbediening blafband, 30 euro en een mooie rugzak armer.) We hebben  ook veel waar we op moeten letten, zeker met Boris erbij, gebeurt er veel voor we op de fiets zitten. Maar dat betekent ook dat we beter op moeten letten! Worden we toch een dagje ouder en zijn we minder alert? Ik ben er in ieder geval zeker een dag chagrijnig van. In het winkelcentrum waar we toch nog maar even naar binnen gaan, zijn we snel klaar, een kerstshow met volume “meer dan hard” jaagt ons snel weer naar buiten. Terug naar de camping en daar eten we nog een broodje eten.

Nog een keer naar Valencia, we fietsen nu meteen door naar het oude deel. Wat een pracht! Net als in Portugal doen ze hier ook veel met keramiek. Bankjes, fonteinen, gebouwen, overal is keramiek te zien. Het is een sfeervolle stad, op een aantal plekken zijn ze met glasvezel bezig zijn (net als in de rest van Spanje) Daardoor is het op de grote pleinen snel te druk, omdat er grote stukken zijn afgezet. In de zijstraten is het prima lopen en winkeltjes kijken. Op één van de grote pleinen wordt niet gewerkt, dan is het ook meteen veel sfeervoller en kun je veel meer genieten van alles wat er op en rond een plein gebeurt. Op dit plein is zelfs een ijsbaan! We kijken onze ogen uit naar al die mooie gebouwen, heerlijk is dat om zo rond te slenteren en zoveel moois te zien. We eten tapas op een redelijk rustig plekje en genieten van het flaneren van de zondagmiddag in Valencia. We lopen nog naar station noord, met veel keramiek in jugendstil, het is echt prachtig. We zijn halverwege de middag wel voldaan en gaan terug naar de fietsen. We hebben toch weer zo’n 10 km gelopen. Bij het strand Boris nog even los laten lopen, dat heeft hij wel verdiend. Hij loopt steeds beter mee in de stad, doordat er veel straten autovrij zijn is het voor hem en ons fijn om te slenteren. Teveel verkeer vind Boris maar niks en geef hem eens ongelijk.

We blijven nog een dagje in Saler. Rob fietst naar de stad om toch nog even naar nieuwe schoenen te kijken en ik poets de camper, ook wel weer nodig. We genieten ook nog even in korte broek van de zon en eind van de middag nog even rondje om met Boris. Ik maak voor het eerst pizza in de oven en dat lukt best goed, dus eten we ’s avonds met smaak een pizza.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Peniscola en wat Boris uitvreet

We brengen de dagen hier erg rustig door. Wandelen op het strand of achter de camping. Beetje buiten zitten, maar toch meestal binnen. Het waait hier erg veel en hard. Waardoor de momenten dat we echt buiten kunnen zitten spaarzaam zijn. Wandelen gaat prima, dus dat doen we veel. Maar hé, we lopen in een vest buiten, iedere dag wel even zon en een aangename temperatuur.

Helaas vreet Boris nog steeds troep en is hij weer aan de diarree. Vervelend voor hem en ons, hij laat ook veel windjes en dat is echt niet prettig. We maken ons er ook wel een beetje zorgen om. Op internet nog maar eens rond gespeurd. Een tip is om hem 24 uur geen eten te geven en wel drinken.  Dus dat doen we nu maar. Ik heb er meer moeite mee dan Boris, hij zeurt er echt niet om. Hoera! dat helpt. Zijn darmen komen tot rust en na een paar dagen is het over. De blafband die we hebben mee genomen uit Nederland zetten we nu in om hem een signaal (korte geluidjes) te geven als hij troep eet. Als we dit gebruiken kijkt hij met verbazing om zich heen en is afgeleid van de viezigheid die hij wil eten. (hij vreet van alles, vieze tissues, plastic ed.). Na een paar keer merken we al dat hij de troep laat liggen en dat is echt fijn. Het is ook wel grappig om te merken dat wanneer hij aan de lijn loopt en iets wil op eten, hij aan een NEE van ons genoeg heeft. Het probleem is vooral als hij losloopt. Hij kan dan buiten gewoon triomfantelijk om ons heen huppelen met de viezigheid, wetende dat we het toch niet af kunnen pakken. Rob houdt er van zijn huisdieren kunstjes te leren. (ooit heeft hij een kat geleerd om rondjes om de koelkast te lopen -geen inbouw- al vorens hij eten kreeg) Boris heeft ’s avonds erg vaak dorst, Rob heeft hem geleerd met zijn waterbak te schuiven, zodat wij weten dat zijn water op is!

Natuurlijk hebben we van thuis ook kerstversiering meegenomen, nou ja Rob niet, maar ik wel. Een klein doosje, thuis had ik bedacht dat wat er in past mee mag en meer niet. als ik campers om me heen zie ben ik veel te bescheiden geweest, het is op sommige camperplekken echt over de top. Ik heb een paar mooie twijgen gevonden, die in elkaar gevlochten en daar lichtjes omheen gewikkeld. Ik spaar engeltjes, dus die hangen er aan en een tak met sterren en boompjes. Niet veel, maar wel gezellig.

6 december is de dag van de grondwet en 8 december is de dag van Onbevlekte Ontvangenis van Maria, feestdagen in Spanje. Veel Spanjaarden hebben dan vrij en trekken er op uit. Daardoor is de camping zo goed als vol. In “ons” straatje strijken 5 of 6 Spaanse gezinnen neer met bijbehorende kinderen. Rond een uur of 9 ’s morgens begint het roepen naar elkaar, wat uitmond in een “vergadering” in de middag met zijn allen midden op het straatje. Dat loopt zo door in de avond, waar de nodige borrels, met de hele groep aan tafel, voor het avondvertier zorgen. Voor ons is het wel even afzien, buiten zitten met een boek is er niet bij, concentreren op wat je leest is onmogelijk. We gaan zelfs maar een extra rondje lopen met Boris.

Als op 8 december de families ’s morgens beginnen in te pakken, gaat bij ons de vlag uit. Ze zijn steeds vriendelijk en beleefd, maar wij vinden het wel mooi geweest. Er vertrekken veel mensen vandaag. Om 12 uur is het dan ook oorverdovend stil op de camping. We lunchen buiten, zetten daarna de stoelen zoveel mogelijk uit de wind. Ik pak een boek en Rob doet zijn ogen dicht, heerlijk! Later gaat Rob nog een rondje fietsen naar de andere kant van Peniscola.

Het is ook best prettig om af en toe iets alleen te doen. Al is het ook fijn om te merken dat we elkaar bijna nooit in de weg zitten. Het weer zorgt er nog steeds wel voor dat we ook veel binnen zijn, maar dat gaat dus prima

9 december arriveert een pakje uit Nederland op de camping. Heel fijn, want nu kunnen we weer verder. Morgen op naar Valencia. Ons filmpje staat hier.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Hoera! We mogen weer!

23 november – 4 december

Hoera, de rijbewijzen zijn binnen. Na een week veel geregel en winkelen en onze nieuwe spullen weer installeren (laptop en iPad) gaan we weer op pad. Het was een pittig weekje, veel regelen, toch nog wat familie zien, maar ook een soort vacuüm. We zijn wel blij dat we in Egmond een huisje hebben gehuurd. Geeft net wat meer ruimte en zeker met het herfstweer is dat wel fijn. Maar we vertrekken.

CP Leveroy is onze eerste stop. Dit is de derde keer dat we hier komen en dat is niet voor niets. Het is een echt fijne plek met goed sanitair. We nemen ons voor hier ook eens een weekje te blijven om de omgeving te verkennen. Maar nu niet, we gaan nu door, richting Spanje.

Frankrijk……………..

Echt novemberweer. Grijs, mistig, hier en daar streepje licht. We rijden naar  Langres. Zo’n 500 km rijden. Daar vinden we een grote mooie camperplaats waar gelukkig ook anderen staan, dat geeft toch meer gevoel van veiligheid. Eind van de middag en het wordt al donker, toch nog maar even rondje wandelen om de benen te strekken. Wel even goed onze spullen opruimen en het extra slot dicht. Er zit bij ons allebei toch wel de schrik in. We slapen wel prima en dat is fijn.

Boris heeft het wel zwaar, onderweg tijdens het rijden, heel stilletjes zijn ligkussen gesloopt. Naald en draad er bij en zijn kussen voorlopig maar wat verder bij hem vandaan tijdens het rijden. We hebben het idee dat hij de lange rijdagen niet zo leuk meer vindt. Nog een paar dagen dan kunnen we meer buiten spelen. we doen ons best om wel iedere dag een flinke wandeling te maken.

Van Langres rijden we naar Montpellier, een grijze dag met eind van de dag ook nog wat regen,. We staan bij een particulier op het erf, gevonden via campercontact, wel even zoeken, voor een nachtje op doorreis prima. ’s morgens eerst even naar het strand, we zijn er dichtbij en teveel haast is ook niet goed. Er is weinig wind, een klein zonnetje en het is niet druk. Dus heerlijk om even een halfuurtje op het strand te lopen. Daarna 3 kwartier rijden naar Narbonne, een nieuwe simkaart halen, die Rob bij verassing gratis krijgt. Het abonnement was nog niet op, maar de simkaart gestolen. Een meevallertje. Boodschappen doen en snel verder. Het is hier guur koud, we kennen Narbonne van de zomers, ook toen altijd veel wind, maar vooral warme wind. Dus de snelweg weer op, tegen al onze voornemens in, we wilden zo graag veel binnen door rijden. Het koude weer beslist anders.

Spanje……………………….

We hebben een camping gevonden bij L’estratit, boven Barcelona. Een uitgestorven kustplaats, waar het zomers enorm druk moet zijn. Daar strijken we neer, voor hoe lang weten we niet, maar in ieder geval 2 nachten. Maar eerst de camper neerzetten, stroom inprikken, en naar het strand. We lopen een flink eind en zijn blij dat we hier zijn.

We slapen gelukkig allebei prima en genieten van ons goede bed in de camper. De bedden in het huisje waren niet zo goed, dus dan is je eigen nestje weer erg lekker. We blijven hier, dus geen wekker gezet en pas tegen 9 uur wakker. Rustig ontbijten en koffie. Rondje met Boris en daarna klusjes. Boris fijn buiten aan de lijn, hij geniet er zichtbaar van. Zijn stoffer, dweil en touw in zijn nabijheid en we hebben een tevreden hond. Wij gaan serieus aan de bak. Je wil niet weten hoe vies een camper wordt van een paar dagen regen, modder en hondenhaar. Een paar uur later is ons huisje weer om door een ringetje te halen. Lunchen, douchen en dan ondanks dreigende buien en niet veel zin, de krant en het boek kunnen zo lekker zijn, toch nog maar even een flinke wandeling. De dagen bestaan vooral uit opruimen, boodschappen doen, stofzuigen, eten en lezen. Goed te doen en we merken allebei dat we de afgelopen weken best druk in ons hoofd zijn geweest. Nu dus even bijkomen.

We gaan weer op pad. Wekker gezet en op tijd er uit. Het ritueel van vertrekken krijgt steeds vastere vorm. Boris uit laten, rustig ontbijten en koffie toe. Rob de buitenboel en ik de binnenboel, lekker stereotype, maar het werkt goed. Dan is het tegen 10 uur en we zijn klaar voor vertrek. Het kan vast sneller, maar hier doen we het goed op. De bestemming is Peniscola. Toch spannend of er plek is. Op Facebook las Rob dat we weinig kans maken omdat het overal overvol is. Maar we willen niet reserveren, ook beetje eigenwijsheid van ons. Het valt reuze mee, plek zat! We worden wel gewezen op het komende weekend. Het is een vrij, lang  weekend voor heel Spanje en veel mensen gaan er op uit. We boeken dus maar voor een hele week. Waren we toch al een beetje van plan. Van hieruit wandelen en fietsen en genieten van de zon en het strand.

We hebben nog steeds geen helmen en in Spanje is het buiten de bebouwde kom verplicht een helm te dragen. Dus op naar de Decathlon. Een flink eind fietsen, maar het is overal zo stil dat we lekker door kunnen rijden. Het blijft wel opletten want er zijn Spanjaarden (waarschijnlijk ook Nederlanders) die weinig kijken en dus zo oversteken of afslaan en dat is best lastig als je een flink tempo op de fiets hebt. Een kleine overvolle Decathlon waar we vinden wat we nodig hebben, zelfs nog een beschermhoes voor een fiets. Helmpjes op en gaan. Rob mopperend, maar ach, hoe vaak zullen we hem echt op hebben?

Nog even boodschappen doen en dan terug. ’s avonds lekker koken, zalm en groente op de grill, pasta met verse saus, heerlijk.

Het is niet altijd mooi weer, er staat een stevige wind en een zonnetje, uit de wind in de zon is het best lekker. Op zo’n dag brengen we het grootste deel van de dag binnen door. Er is altijd wel een klusje, zoals een verstopte afvoer, gelukkig weet Rob het weer goed te krijgen. Verder lummelen en videootjes knippen en verhalen schrijven. Ons laatste filmpje staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.