Hernieuwde kennismaking met Griekenland

Dit wordt onze vierde trip door Griekenland, de eerste keer was in 1989, later zijn we er in 2007 en 2008 met onze kinderen geweest en omdat we toch wel een beetje verliefd op dit land zijn en er nog lang niet uitgekeken zijn, gaan we nu een maand lang opnieuw trekken door dit mooie land.

28 maart t/m 2 april

We vertrekken rustig aan naar Brindisi, we weten nu al (SMS’je) dat de boot een uur vertraging heeft. Leve de tegenwoordige tijd, dit soort meldingen is toch wel fijn. We drinken dus rustig koffie en gaan dan op weg naar de haven. Op de vorige boot waren nog best wel wat toeristen, nu niet meer dan een handjevol. Vooral vrachtwagens en Bulgaren met van alles aan huisraad, kapotte auto’s en scooters op trailers. Je kunt je bijna niet voorstellen dat het de moeite waard is om die spullen op te halen. Een bootticket is toch echt niet goedkoop (wij betalen 276,- euro inclusief hut, hond en diner). De overtocht verloopt rustig, we vonden wel dat het een klein schip was, maar hij vaart rustiger dan de boot van Barcelona naar Rome.

Het is wel nachtwerk voor we eindelijk van de boot (Florence) af zijn en op zoek kunnen naar een slaapplaats. Het afrijden van de boot was helaas niet zonder gevolgen. We moesten op het autodek staan, steil omhoog de boot op. Het was niet mogelijk om met onze 7,50 meter vooruit de boot te verlaten. Kortom achteruit insteken, steil omlaag, met aan weerszijde hooguit 10 cm. Dat ging dus niet goed! #*?#@!%$#!! Dikke schraap langs de onderkant van de camper. Klacht ingediend bij Grimaldi. We zijn benieuwd of Grimaldi-lines deze schade vergoed !!! We hadden nl nooit die kant op gestuurd mogen worden !!!

park4night #103118 bij Igoemenitsa

We vinden een park4night #103118 plek een halfuurtje rijden van de haven. We zijn daar alleen en dat vind ik nog steeds wel lastig, maar gelukkig val ik uiteindelijk ook in slaap. ’s morgens is de eerste Griek die we zien een monnik die bij een kapelletje de tuin verzorgd. We genieten met koffie van het uitzicht en gaan dan op zoek naar een park4night plek hier niet al te ver vandaan. Na een uur rijden hebben we een mooi strandje, met nog 2 andere campers, helemaal prima. Dachten we! Als we 5 minuten met Boris buiten lopen hangt er al een hond in zijn vacht, Rob weet het beest weg te jagen, wij snel terug. Komt het mormel toch weer achter ons aan. Dan doe ik iets wat ik nooit van mezelf verwacht had, ik gooi een steen naar het beest. (Nou sta ik (José) er om bekend dat ik beroerd gooi, maar het helpt) terug in de camper besluiten we hier niet te blijven. Boris kan het nooit winnen van dat soort honden, dus rijden we een stukje terug en vinden een heerlijke camping Nissos (P4N #251098) . Officieel zijn ze nog gesloten, maar we kunnen er wel terecht. Er staat een Zwitsers stel en een Nederlands gezin met 3 kinderen en verder niets. Dat vinden wij helemaal niet erg. We staan 3 stappen van het strand, er zijn wel zwerfhonden in de buurt, maar die komen niet dichtbij. De hond die Boris aanviel was waarschijnlijk geen zwerfhond, maar hoorde bij de taverne en Boris kwam te dicht in zijn territorium. Op P4N werd ook al aangegeven dat dit aan de orde was.

Boris graaft kuilen en wij gooien ze dicht.

De camping is prima, we doen de was, 6 trommels! Spelen op het strand met Boris, maken een praatje met het Nederlandse gezin en genieten vooral van de mooie zee. Rob poetst de schade aan de camper zoveel mogelijk weg, het lijkt soms erger dan het is, maar balen blijft het. Er gaat dan natuurlijk ook nog wel een mail naar Grimaldi Lines, de veerdienst, ze hadden ons nooit het autodek op moeten sturen.

We rijden naar Nafpaktos (P4N #303531) , eerst even boodschappen doen en onderweg bij een pomp maar weer eens een wasbeurt. Ongelooflijk hoe vies de camper kan worden. Halverwege de middag komen we in het stadje aan. Het kost wat moeite, want de navigatie doet soms gekke dingen. Gelukkig is Rob er erg bedreven in om al een beeld van een plek en rijrichting in zijn hoofd te hebben, anders hadden we nog veel langer rondgedwaald.

Net buiten het centrum is een grote plak asfalt en daar staan we dan. Ik heb het er even moeilijk mee, we staan weer alleen, er zijn nauwelijks andere reizigers en het steeds onderweg zijn van de laatste weken breekt me op. Ach, we hebben waarschijnlijk allemaal wel eens van die dagen, of je nou onderweg of thuis bent, dat je denkt waar ben ik mee bezig? Gelukkig helpt een flinke huilbui bij mij altijd erg goed. Ik weet ook dat ik dit avontuur niet wil missen en er toch voor wil gaan. (Ik heb ook niet zoveel keus, op het vliegtuig stappen zou toch ook gek zijn!) We gaan dus maar even op stap en eten heerlijk bij een klein tentje, waarvan de eigenaren goed Engels en een beetje Nederlands spreken. Ze hebben een paar jaar in het oosten van Nederland gewoond!

Onderweg naar het Venetiaanse kasteel

Na mijn dipje van gisteren, ik heb gelukkig prima geslapen, hebben we wel de conclusie getrokken dat we het vanaf nu weer rustig aan gaan doen. Eén van de dingen die we te weinig gedaan hebben de afgelopen weken, is wandelen. Dat gaan we vandaag dus doen. Het weer is dreigend, maar we gaan. Broodjes, thee, water en goede zin mee. Er is boven in het dorp een ruïne van een Venetiaans kasteel. Een mooie wandeling met prachtige vergezichten over de baai, kleine straatjes met honden en katten, dus veel geblaas en geblaf. We hebben af en toe een paar druppels regen, maar we komen boven en genieten volop van al het moois. We hadden al bedacht dat Boris niet mee naar binnen mocht en dat klopt. We gaan om de beurt en de ander blijft bij Boris en luncht, zittend op een bankje binnen de kasteelpoort, uit de wind is dat geen straf.

Daarna wandelen we naar het haventje dat ooit ook onderdeel van het kasteel is geweest en genieten daar van een kleine lunch. De serveerster is een jong meisje en die vindt ons kleine cameraatje wel erg interessant, als we uitleggen dat we die gebruiken voor onze vlog wil ze onze vlognaam, dat dat in het Nederlands is vind ze niet erg. Ze doet heel erg haar best om zo goed mogelijk Engels met ons te spreken en we hebben zo een heel gezellige lunch. Helaas komt de voorspelling voor regen uit. Tussen de buien door lopen we in flink tempo terug naar de camper. De rest van de middag en avond regent en onweert het stevig, dus besteden we de tijd aan vlog en blog.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Naar de andere kant van Europa

21 t/m 26 maart

Oze laatste dag in Spanje staat in het teken van regen. Tussen de buien door Boris uitlaten en verder binnen lezen en klusjes doen op de laptop. We lunchen in het restaurant naast de camping. Best lekker allemaal. Al merk ik wel dat ik niet zo goed een zware lunch kan hebben. Het is gewoon te machtig op dat uur. Terwijl ik ’s avonds altijd enorm geniet van een warme maaltijd.

Als we opruimen zijn de weergoden met ons, het is droog. We doen rustig aan, na vertrek nog wat boodschappen en dan op naar Barcelona. Dat gaat voorspoedig, vooral de laatste kilometers zijn prachtig. We rijden hoog langs de kust en hebben een fantastisch uitzicht. Zo tuffen we Barcelona binnen, bijna over de kop van de Ramblas en het standbeeld van Columbus naar de haven. In het havenkantoor wacht ons nog een verassing. Dachten we alles zo keurig voorbereid te hebben, moet er nog weer een app gedownload worden i.v.m. corona en de veiligheid. De duvel en zijn ouwe moer moeten we invullen. Dat is voor iedereen het geval en er worden heel wat wanhoopskreten geslaakt. Natuurlijk lukt het uiteindelijk toch en een uur na binnenkomst verlaten we het havenkantoor met onze tickets (het duurde echt niet lang omdat het zo druk was, maar die app, he!).

Dan is het dus verder wachten. We pakken wat spullen in, lopen een rondje, eten in de camper, lopen nog een rondje en dan mogen we het haventerrein op. Weer wachten en een verkleumde Duitse motorrijder binnen uitgenodigd voor de koffie. Dat werd in dank aanvaardt, we moesten daar toch ook weer zo’n 2 uur wachten. Dat is in het donker en de kou naast je motor echt niet prettig.

We rijden aan boord en gaan met onze spullen en Boris op zoek naar onze hut. Tussen de vrachtwagens is nauwelijks 50cm ruimte en Boris vind al dat lawaai doodeng, maar het lukt en na zoeken en met hulp van de bemanning vinden we onze hut. Spullen neerzetten en snel naar boven, want een haven uitvaren is altijd een mooi moment. Dat heeft toch iets magisch, zo’n enorm schip dat uit vaart.

Daarna begint de lange tocht. Het is inmiddels al best laat, dus snel nog een hapje eten. Nog even lummelen en dan naar bed. Voor Boris een feest, voor ons iets minder. Hij weet niet goed wat hij met zijn vrijheid aan moet. Boris slaapt altijd in zijn bench en dat vindt hij heerlijk. Als we die ’s avonds klaar zetten, springt hij er bijna altijd zelf in en gaat lekker slapen. We hebben de bench niet meegenomen, wel zijn kussen. Maar Boris vindt het veel leuker om van bed naar bed te springen, lekker in mijn handen te happen , bovenop me gaan liggen en zo brengt hij spelend de nacht door. Voor één keer gunnen we hem dit feestje.

Een zonnig plekje in de luwte.

Na ontbijt en praatje met wat reisgenoten vindt Rob een goed plekje aan boord. Een bankje in de zon, daar brengen we het grootste deel van de dag door. Het is heel rustig aan boord, vooral vrachtwagen chauffeurs en die blijven binnen hangen. Wel jammer dat er in de chauffeursruimte gerookt mag worden, het is daar na een dag echt niet fris meer. Het restaurant ligt daarnaast, dus we kunnen er niet om heen. Gek hoor dat we dat vroeger zo normaal vonden en het nu gewoon vies vinden als er in een binnenruimte gerookt wordt. Dus is het extra fijn dat we de meeste tijd buiten in het zonnetje kunnen zitten.

Rond 18.30 uur kunnen we van boord af. Toen we vertrokken was er veel personeel om de weg te wijzen, maar het lijkt alsof die allemaal al van boord zijn. Er is niemand te vinden, allerlei doorgangen zijn afgesloten en niemand weet waar we naar de auto’s kunnen. Het geeft een onbehaaglijk gevoel en na een oproep om naar de auto’s te gaan is er opeens ergens een deur open, maar ook niemand die iets vertelt. Gelukkig is er een medecamperaar die ontdekt hoe we bij onze voertuigen moeten komen en dan zijn we ook snel in onze camper. Vrachtwagenchauffeurs staan al te toeteren, ja die waren er natuurlijk al lang!

Dan op zoek naar een camperplek, de eerste die we uitgezocht hebben bevalt ons niet. Een groot parkeerterrein waar niemand is, het is inmiddels donker en dat helpt niet voor het veilige gevoel. Dan maar door naar een camping, eerst nog een adres dat niet klopt en dan staan we bij een camperplek bij een boerderij. Het is er stikdonker! Rob gaat eerst maar eens lopend op onderzoek. Net als ik bedenk dat het te lang duurt en hem wil gaan zoeken komt hij terug. Het is een camping in renovatie maar we mogen er staan. Dat doen we maar. We zijn gaar en moe en willen een plekje voor de nacht.

Camping nabij Rome. De camping wordt gerenoveerd, we zijn er alleen.

We worden wakker op een prachtige plek. Gisteren in het donker konden we er niets van zien. Het is een groot terrein, met visvijver, appartementen in aanbouw en camperplekken. Alles kleinschalig met in de verte uitzicht op zee. 20 euro is wel veel geld want de wc is al maanden niet stofvrij gemaakt, en de douche werkt niet. We hebben heerlijk geslapen en alleen een ezel horen balken, dat is ook wat waard. We trekken verder en komen in een klein dorpje, Scampitella, op een park4night plek. Voor de nacht prima . Het is er stil, naast het kerkhof en onder toezicht van padre Pio. We worden ’s nachts een paar keer wakker van zwerfhonden, die nogal te keer gaan. Verder slapen we prima. Ook dit gaat ons steeds beter af in de kleine dorpjes. We zijn wel een bezienswaardigheid, een fiat panda uit het jaar nul rijdt een extra rondje op het parkeerterrein om eens goed te kijken wat er gebeurt, wandelaars lijken speciaal even voorbij te komen. Als we wegrijden en even verderop stoppen bij een vuilnisbak komt er een mevrouw de camper en ons bekijken. We zijn de gebeurtenis van de dag. Het is in dit gebied ook uitzonderlijk om een camper tegen te komen. campings lijken hier niet te zijn.

Wonderschoon Matera

Om te beginnen rijden we naar Matera, afhankelijk van hoe lang we daar rond willen kijken bepalen we of we daar blijven of door rijden. Het is er prachtig, een stadje , ontstaan rond 1200, uitgehakt in de rotsen. Na jaren van verval en verwaarlozing wordt het langzaam aan gerestaureerd. We kijken onze ogen uit, zo mooi. Wat goed helpt is dat we voor het eerst sinds weken weer echt mooi weer hebben en het seizoen nog niet begonnen is, het is hier heel stil en dan maakt zo’n mooi plaatsje extra sfeervol. We lunchen er erg lekker en wandelen de hele middag door Matera.

We besluiten toch door te rijden tot vlak voor Brindisi, als we dat nu doen kunnen we 3 nachten op één plek blijven , ook al is het al een beetje laat. Bij Bari is het spitsuur en Rob weet weer waarom hij zo’n hekel heeft aan de Italiaanse rijstijl. Anticiperen doen ze niet, het zijn (bijna) allemaal “Remi’s”(uit Alleen op de wereld, weetjewel!) maar ook hier rijdt Rob ons goed doorheen. We arriveren in het donker, maar de campingbaas helpt ons goed op weg en helpt bij het inparkeren. We hebben er goed aan gedaan om door te rijden, want als we ’s morgens buiten komen schijnt het zonnetje en kunnen we zelfs buiten ontbijten. Dat voelt als een cadeautje. Lekker een kop koffie toe en dan een wandeling met Boris naar de zee. Stranden zijn hier niet, maar we vermaken ons op de rotsen en Boris kan lekker los lopen. Helaas snapt hij nog steeds niet dat zout water niet goed voor zijn darmen is. Dus ’s avonds dunne poep en schrikt hij van zijn eigen winden. Na de lunch stapt Rob op de fiets voor boodschappen en ik vind dat ik de camper moet opruimen. De zon en mijn boek zijn veel aantrekkelijker, dus blijft de rommel liggen en geniet ik van het zonnetje. Rob komt een paar uur later terug, nog bruiner dan hij al was, met een paar stijve benen, het fietsen naar het stadje was behoorlijk “vals plat” Rob heeft zelfs een stukje moeten lopen, zelfs de elektrische fiets kon het niet aan. Morgen spierpijn?! Zo hebben we en paar heerlijke Italiaanse dagen voor we aan een nieuw hoofdstuk van onze reis beginnen, Griekenland!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Onderweg naar nieuwe landen

14 t/m 20 maart

We rijden Portugal uit over de brug terug Spanje in. We weten het, we zijn veel te kort in Portugal geweest! We hebben ook besloten dat we zeker nog een keer in Portugal terug komen, dan nemen we daar echt meer tijd voor. Aan het begin van de reis hadden we al de wens om naar Griekenland te gaan en dat gaan we nu ook echt doen. Het kijken naar andere vloggers is nog steeds leerzaam en daar zagen we dus dat een hond mee kan op de boot. Dat was voor ons bepalend om toch te gaan. Het scheelt heel veel rijdagen en veel brandstof , ook niet onbelangrijk momenteel. Met de boot is veel voordeliger, rustiger en kost minder tijd.

doorkijkje in Carmona

Voor nu rijden we naar Carmona, een dorpje ten noordoosten van Sevilla. Het stond al op ons lijstje en nu komen we er langs. We maken niet veel lijstjes en aan een bucketlist doen we niet, maar soms lezen we iets wat ons aanspreekt en dat schrijven we dan op. Dus nu Carmona en wat een fantastisch stadje! Aan de rand van de stad is een campercontact plek en binnen een minuut staan we binnen de stadspoort. We maken er een lange wandeling en zijn bijna helemaal alleen. Het is er echt heel mooi, wel koud en we hebben behoorlijk last van het Sahara zand dat momenteel over Spanje trekt.

bankje vol Sahara zand

We slapen daar, ik een beetje onrustig, het waait en we staan alleen. Ik moet daar echt nog aan wennen. Met meerdere campers om me heen slaap ik gewoon beter. Terwijl ik hier niet het gevoel heb van onveiligheid heb, maar wel lichter slaap.

We rijden weg van Carmona, na het ontbijt en een klein rondje met Boris. Het is buiten nog steeds niet prettig, dus nog een rondje Carmona zit er niet in. We rijden naar Valdepenas. In de regen en stofwolken. Een prima camperplek, zo mogen er meer zijn! Een groot, verzorgd parkeerterrein waar wel 45 campers kunnen staan. Parking valdepenas, sitecode 72975. Vlakke plekken, water, grijs water lozen, toilet schoonmaken. En een stille rustige nacht.

Van Valdepenaz rijden we naar Saler en twijfelen een beetje of we naar de camping gaan waar we in december ook waren. Uiteindelijk besluiten we toch bij het strand op een vrije plek te gaan staan. Dicht bij het strand maar wel beschut achter een duintje. Het stormt flink en als we bij de zee kijken gaat die behoorlijk te keer. We staan met 6 campers op dit parkeerterrein en dat voelt veilig genoeg om de nacht te blijven. Het spookt ’s nacht behoorlijk, storm en regen. ’s morgens nog even een stukje over het strand. Hoera!! Boris is vandaag 1 jaar geworden. Een extra flinke kluif waar hij erg blij van wordt. Dan op zoek naar een wasstraat want de camper is zo vies. Gelukkig is het Sahara zand een beetje neergedaald. We wassen het ergste stof en vuil er af, hopelijk vinden we later nog ergens een wasstraat waar we ook het dak kunnen doen.

de lucht kleurt oranje van het Saharazand

Doordat we steeds slecht weer hebben rijden we verder. Ergens een paar dagen blijven heeft niet zo veel zin, het regent veel en hard.

We rijden naar Peniscola, hier zijn we begin december ook geweest. Niet zo bijzonder dat we er graag weer heen willen, maar het grote voordeel is wel dat er een fijne camping is met goed sanitair en behoorlijke afvoer van regenwater. Dat lijkt niet belangrijk, maar lang niet alle campings in Spanje hebben dat en met het regenwater dat naar benden komt is het wel fijn als er goede afwatering is.

Dinsdagavond 22 maart gaat de boot naar Rome. We besluiten tot dinsdag hier op camping Eden in Peniscola te blijven. Vandaag komt de regen met bakken naar beneden. Tussen de buien door Boris uit laten, we werken aan vlog en blog, e-reader weer goed vullen met fijne boeken en de camper aan de binnenkant soppen. Het Sahara zand is ook binnen op allerlei plekken gekropen, dus een sopje kan geen kwaad.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Rondje Portugal met bezoek

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal. We blijven hier 2 nachtjes op een park4night plek. Dichtbij het strand en het dorp. Boris kan weer lekker op het strand hollen en wij lekker wandelen.

Vandaar rijden we naar Benagil waar we mijn zusjes met partners ontmoeten op de camping. Ze gaan een week met ons mee rijden en van tevoren is er een route gemaakt. We beginnen dus in Benagil. We hebben elkaar natuurlijk pas nog gezien in Nederland, wel gek om elkaar zo snel weer te zien, maar dat hadden we natuurlijk niet kunnen voorzien. We eten de eerste avond bij de camper, Rob en ik hebben sateetjes, brood en salade gemaakt. Wel ff ingewikkeld om in zo’n kleine keuken voor zoveel mensen te koken maar het lukt.

De volgende dag gaan we een wandeling maken bij de “Seven hanging valley’s”. Prachtig over de kliffen met uitzichten op de bulderende oceaan. De wandeling is prachtig! Het is geen lange wandeling, maar de uitzichten op de kliffen zijn steeds zo mooi en imposant dat we over een paar kilometer best lang doen. als we onderweg ook nog een terrasje tegenkomen duurt de wandeling nog langer. Maar daar is het vakantie voor en uiteindelijk één van de weinige mooie dagen van deze week. We trakteren ons ’s avonds op een restaurant en eten heerlijk.

Via Monchique rijden we naar Sines. Monchique is een klein bergdorpje, met prachtige vergezichten, wandelen we door kleine straatjes omhoog naar een klooster. Het klooster is een bouwval, in Nederland waren er al lang grote hekken omheen gezet! Er lijkt er een man te wonen die ons naar binnen laat gaan en we kijken onze ogen uit in dat wat ooit een klooster was. We zien nog wel een paar hele mooie oude tegeltjes, grote cameliabomen en een flinke hoeveelheid kippen en hanen.

Van daar uit rijden we naar Sines en wandelen een rondje. Sines is vast ooit een mooi plaatsje aan de haven geweest. Nu is er niet veel van over. Er staat nog wel de ommuring van een kasteel en een enorm beeld van Vasco da Gama, maar het dorpje is een beetje triest. Veel leegstand, verval en graffiti. We genieten wel van de uitzichten op de oceaan.

We overnachten in Evora, hier blijven we 2 nachten. Helaas zit het weer niet helemaal mee, we hebben niet veel zon, waardoor het aan het eind van de dag al snel koud wordt. Evora is een mooie stad, met veel winkeltjes en leuke eettentjes, kleine straatjes en mooie pleinen. ’s middags lunchen we daar ’s avonds eten we een boterham in de camper.

Na 2 nachten Evora rijden we via het National park van Guadiana naar Alcoutim. Helaas wordt het weer steeds minder en komt er van de wandeling in het NP Guadiana niet veel terecht. Wel is de rit er naar toe weer prachtig, wat is er toch veel moois te zien onderweg. Alcoutim is een leuk plaatsje aan de grensrivier met Spanje. De camperplek is niet veel, gelukkig is er nog één in het dorp dus daar rijden we heen en die ziet er vriendelijker en verzorgder uit. Helaas zijn de voorzieningen, douche, wc, stroom en water niet in gebruik. Het is allemaal nieuw, maar niet in gebruik. In de reviews van campercontact lezen we dat dit al lang zo is. Zonde hoor!

De volgende dag, voor het gevoel dat we weer even in Spanje zijn, met het pontje over de grensrivier en een rondje wandelen in Sanlucar de Guadiana het Spaanse dorp. Rob was ’s morgens al helemaal in de war. De kerkklok sloeg toch echt 9 x, terwijl de telefoon 8 uur aangaf. Verwarrend, maar het was de kerkklok aan de Spaanse kant die goed te horen was. Met een uur tijdsverschil raak je dan ook wel in de war.

Onze gasten moeten nog even wennen aan de vrije camperplekken, wij vinden het er prima en willen wel een paar nachten blijven. De anderen gaan de volgende dag liever door naar een camping. We vertrekken dus weer met elkaar en maken het rondje Algarve af en gaan naar de camping in Monte Gordo.

De Portugezen lijken niet zoveel met het kamperen te hebben, is ons idee tot nu toe. We zijn nu op een paar campings geweest en het is vooral oud en slecht onderhouden. Wel is het overal goed schoon . Maar soms is het ook gewoon tijd om een sanitair gebouw te vernieuwen en daar doen ze blijkbaar niet aan. We blijven hier 2 nachtjes. Een strandwandeling, winkeltjes kijken, nog eens lekker uit eten, de dagen vliegen voorbij. Dan is het 15 maart geworden en gaat de visite terug naar Faro. Vandaag leveren ze de campers in en overnachten ze in een hotel in Faro. Morgenochtend vliegen ze terug naar Nederland. het was heerlijk om ze op visite te hebben, we vonden het fijn om ze een kijkje in ons camperleven te geven! Voor wij vertrekken van de camping komen we vast te zitten in het zand. Een uurtje geduld dan zijn we bevrijd en kunnen op pad.

Nu weer verder met ons eigen plan!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

——————–

Afscheid nemen en weer verder gaan.

12 februari t/m 5 maart

Er is even een gat geslagen in onze blog, Voor ik aan het schrijven toe kwam waren we onderweg naar Nederland. We zijn nog naar Cadiz geweest, waar we te horen kregen dat het met mijn moeder slecht ging. Ze woonde al een aantal jaren in een verpleeghuis na een zware hersenbloeding. Nu aan het einde van de pandemie kreeg ze corona, maar ze was geestelijk en lichamelijk ook wel moe. Ondertussen gingen onze dagen in Spanje door. Onze dochter kwam naar Sevilla waar we een huisje hadden gehuurd. Toch nog wel even fijn met elkaar Sevilla in gegaan, maar toen overleed mijn moeder. Terug naar Nederland samen met onze dochter. Rob is achter gebleven om een goede plek voor Boris en de camper te regelen.

Inmiddels zijn we weer in Spanje. Maandag gevlogen en dinsdag Boris en de camper opgehaald. Ze hebben het allebei goed doorstaan, Boris had een super opvang en we hebben niet het idee dat het hem slecht is gegaan. Natuurlijk dolblij, net als wij, maar hij gaat weer gewoon zijn gangetje, zoals altijd. Fijn hoor!

We zijn een paar nachten vlakbij Caminito del Rey geweest, het koningspad. We hebben het niet gelopen, honden mogen niet mee en we wilden Boris niet alleen laten. Maar de omgeving is prachtig, heerlijk gewandeld en geprobeerd weer een beetje tot rust te komen. Dat gaat nog niet helemaal, maar zo’n mooie omgeving, stilte en rust helpen wel.

Verder richting Portugal, maar niet voor we ook nog 2 nachten op de camping bij El Rocio hebben gestaan. Een vrij nieuwe plaats met een kerk uit 1965. Er staan allemaal gebouwen om heen van verschillende broederschappen. En 1x per jaar, met Pinksteren is het een bedevaartsoord, waar wel een miljoen mensen op afkomen. Het is een dorp van 2.000 inwoners, dus dat is een enorme toestand in zo’n klein dorp. Wat het extra bijzonder maakt is dat in het hele dorp geen asfalt of bestrating is alleen maar zand. Er wordt dan ook veel paard gereden.

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal.

We hebben leuke plannen voor de komende weken, maar daar later meer over!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Andalusië en zijn prachtige witte dorpjes

5 t/m 12 februari

Frigliana en Torremolinos

We zijn vroeg op en rijden na het ontbijt en de koffie naar Frigliana. Een prachtig wit dorpje, heerlijk om door heen te slenteren en te genieten van de uitzichten. We zijn er redelijk op tijd en er zijn weinig toeristen. We lunchen heerlijk op een terras en genieten van het uitzicht. Pas als we het dorp uit lopen zien we dat wij in het deel hebben gelopen wat niet het historisch centrum is, de verkeerde kant opgelopen, dus. Wij denken dat we daar goed aan gedaan hebben. Als we de straatjes inkijken van het historisch centrum zien we vooral veel winkeltjes en drukte. Het deel waar wij gelopen hebben was prachtig en goed genoeg voor ons! 😉 daarna gaan we door naar Torremolinos. We vinden aan de rand van Torremolinos een groot parkeerterrein, dit hoort bij een congrescentrum. Nu staan er 6 campers, paar vrachtwagens, bussen en wat auto’s. Goed om te overnachten. Maar eerst maken we een lange wandeling door Torremolinos. Het is net zo erg als we verwacht hadden. Veel hoogbouw, veel verwaarloosde hotels, wel een mooie boulevard. Torremolinos ligt echt tegen een berghelling aangeplakt. Je ziet er weinig van, maar je merkt het wel. We klimmen en dalen veel. In Frigliana hebben we een kleine lunch gegeten en in Torremolinos sluiten we de dag af met patat, bitterballen en een biertje. Voor een middagje prima, maar verder, wat ons betreft, niet meer naar omkijken.

Rob heeft prima geslapen, ik wat onrustig. Ik ben nog niet helemaal gewend aan deze plekken. Ik ben niet bang, maar slaap wel lichter en onrustiger. Na de koffie rijden we naar Estepona. Een prachtig plaatsje, waar veel muurschilderingen zijn. Helaas staan ze slecht aangegeven en is de touristinfo dicht voor een goede plattegrond. Waarom zijn die kantoren altijd op zondag dicht? Dat is toch juist de dag dat mensen er op uit trekken! We vinden er dus een paar, maar het frustreert ons zo dat we er mee ophouden. We lopen dan naar het historisch centrum van Estepona en dat is prachtig. Hier kijken we onze ogen uit. Het kleine oude centrum is in 2006 gerestaureerd en dat ziet er mooi uit. Van de markthallen hebben ze horeca gemaakt. De buitenmuren zijn gedecoreerd met grote tegeltableaus, het is er groen en stil. Jammer van de niet gevonden muurschilderingen, maar dit maakt veel goed. Via de boulevard en het strand, voor Boris, lopen we terug.

veel straatjes met bloeiende planten in Estepona

Weer in de camper rijden we richting Gibraltar. We komen door een prachtig groen gebied, wonderlijk, dit hebben we al lang niet gezien. Tussen de bomen is het overal droog en dor en hier zijn groene hellingen. Bij Gibraltar is in de Spaanse haven een groot parkeerterrein voor campers. Mooi gelegen langs het water. Daar zetten we de camper neer.

We bezoeken Gibraltar en “bewonderen” het vliegveld, gek hoor om over een landing/startbaan te lopen. Tja wat vinden we ervan? Rob vind het zeker leuk en boeiend, ik vind het vooral vies, lawaaierig, maar natuurlijk ook boeiend. Als je hier in de buurt bent zou het ook zonde zijn om het over te slaan. We lopen weer heel wat kilometers en struinen door de hele stad, ook naar die plekken waar weinig toeristen zijn.

de rots van Gibraltar

Er wonen ruim 33.000 mensen in Gibraltar, er zijn heel veel verschillende groeperingen. Er zijn 4 orthodoxe synagogen, een moskee, Gibraltar was eeuwenlang onder islamitische heerschappij, een deel van de bevolking is hindoe, rooms-katholieken, Church of England, en nog een aantal religies. Bijzonder dat er in zo’n kleine gemeenschap zoveel religies zijn, die redelijk harmonieus met elkaar leven.

We laten Gibraltar achter ons en gaan op pad naar Ronda. We gaan naar camping El Sur, vlakbij Ronda zelf. Een prima camping blijkt al snel. Terrasvormig, mooie ruime plekken, een goed sanitair gebouw en buiten de camping een fijn wandelpad voor Boris met een prachtig uitzicht op Ronda. We willen 2 of 3 nachten blijven, het worden er 4! Rob heeft nog steeds last van zijn mond en dat kost veel energie. Uiteindelijk besluit hij naar een tandtechnicus te gaan en die kan hem helpen, de pijn is daarna redelijk snel verdwenen! Gelukkig maar.

Ronda, wat een mooi stadje

Voor ons bezoek aan Ronda nemen we goed de tijd. We stappen weer eens op de fiets en 20 minuten later staan we in het centrum van Ronda. We wandelen veel door de buurtjes, waar weinig toeristen zijn maar gaan natuurlijk ook naar de brug. De Puente Nuevo oftewel de nieuwe brug, verbind 2 stadsdelen van Ronda. De bouw van de brug is begonnen in 1735, maar pas in 1793 voltooid. Dit omdat de brug instortte en er 50 arbeiders omkwamen. De brug gaat over El Tago, de kloof die 50 meter breed is en op sommige plekken wel 120 meter diep.

Wat een prachtig stadje is dit en wat heerlijk dat het er nu redelijk stil is, met heerlijk weer. We eten zalige tapas bij een leuk restaurantje. Het is binnen piepklein, maar buiten zitten we goed en genieten we van het Spaanse leven om ons heen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.