4 t/m 8 september
Op de CP in Kreuzwertheim zijn een enorme feesttent en wat kermisattracties neergezet, we kunnen daar dus niet terecht. Aan de andere kant van de rivier ligt Wertheim en daar is ook een CP. Het lijkt even heel naargeestig, als we het terrein oprijden ligt boven ons een weg, maar als we staan op een plekje aan de rivier de Main, hebben we helemaal geen last van de weg boven ons. Die geeft vooral schaduw en dat is met 30 graden helemaal prima.
Rob loopt ’s middags alleen even een rondje naar het centrum en ontdekt de optimist van Wertheim, een felgekleurd mannetje met een opgestoken duim. deze is tijdens de corona epidemie gemaakt om de inwoners van Wertheim een hart onder de riem te steken. Inmiddels is de optimist er in een heleboel kleuren en maten en is het een symbool van de stad geworden.
De volgende dag gaan we samen op pad. We kunnen Boris rustig in de camper laten, want het wordt er niet te warm. Al lopend door het centrum ontdekken we dat dit niet het meest gezellige tijdstip is om door het stadje te lopen! Op zaterdagmiddag (en zondag) zijn bijna alle winkels gesloten. Nu kwamen wij niet om te winkelen, maar een beetje mensen op straat vinden we toch wel gezellig, maar om naar boven te lopen, naar de burcht. Een flinke klim, maar rustig aan, dan komen we er wel. Af en toe even uitblazen is helemaal niet erg, want het uitzicht op de stad is prachtig. Bij de burcht aangekomen betalen we drie euro entree en lopen dan nog vele traptreden om helemaal boven te komen om nog meer te genieten van nog meer mooie vergezichten. Het is prachtig helder weer en niet druk in de toren. We nemen dan ook uitgebreid de tijd om van het uitzicht te genieten.
Wie naar boven gaat moet ook naar beneden. dat gaat een stuk makkelijker en sneller. Rob zoekt nog even een plekje om de drone de lucht in te laten, boven op de burcht waaide het te hard. Ik loop naar het glasmuseum om daar in mijn eentje rond te dwalen. Helaas kloppen de tijden op de website niet, het museum is al dicht. Ik mag nog wel even een rondje in de winkel lopen. Dat doe ik dan ook eventjes, ik zie veel moois, maar laat het liggen en ga naar de afgesproken plek . Op een bankje naast de kerk, in het zonnetje wacht ik op Rob. Als hij terug is strijken we neer op een terras, dat biertje gaat er wel in!
We hebben hier 2 prima dagen, er is volop schaduw, we zitten met onze stoelen bijna in de rivier de Main en al met al is het een prima plekje.
Van Wertheim rijden we naar Würzburg, geen grote afstand, dus dat is een rit van een uurtje. In Würzburg is een groot parkeerterrein, dichtbij het centrum, waar ook campers mogen staan. Op zich hartstikke fijn, toch? Op loopafstand van het centrum! Maar het is te warm, er zijn wel wat schaduwplekken, maar die zijn natuurlijk allemaal bezet. Na wat puzzelen besluiten we zo’n 7 km verderop een camping op te zoeken en dan vandaar uit op de fiets naar de stad te gaan. We vinden een plekje op camping Kalte Quelle en strijken daar voor 2 nachtjes neer. De camping is niet bijzonder, hele kleine plekken, redelijk sanitair en flink aan de prijs. Maar goed, we staan op gras en buiten de stad is het toch echt wat koeler. Rob neemt hier ook even de tijd voor een paar kleine klusjes. De spiegel die we in Nederland bij Lacros hebben gekocht zet hij op zijn fiets. De schoenenzak die we gekocht hebben bevestigd hij aan de binnenkant van de garagedeur. Waarom heet dit een garage? Geen idee, een garage lijkt mij meer voor auto’s en die past hier echt niet in! Maar goed, de zak hangt en onze schoenen passen er allemaal in.
De plekken op de camping zijn klein, maar we hebben wel mazzel met onze buren. De eerste nacht een bescheiden buscamper en de tweede avond, twee zusjes op de fiets met een ieniemienie tentje.
De volgende dag stappen we eind van de middag op de fiets en rijden over een redelijk goed fietspad naar het centrum van Würzburg. We lopen eerst maar eens naar de beroemde brug, de Alte Mainbrücke. Een ontmoetingsplek met barretjes, live muziek, locals en toeristen en een prachtig uitzicht over de rivier. Dan lopen we verder, eten een ijsje, en snuffelen verder door het centrum. Al lopend met een plattegrond in de hand bezoeken de tuinen van het voormalig pauselijk paleis, nu museum, en genieten daar van de parkachtige omgeving en het immense gebouw.
Dan zoeken we in het centrum een terras, eten super Duits, Rob blij, ik iets minder. Ik ben niet zo’n grote vleeseter, maar wil toch het Duitse eten wel even proberen. Dat heb ik nu 2 keer gedaan en dat vind ik wel genoeg, niet mijn kostje zullen we maar zeggen. Rob wel, die wordt helemaal gelukkig van al die stukken vlees! Op de fiets terug is nog wel een avontuur, de route loopt iets anders dan de heenweg, fietspaden houden zomaar op en het schemert al behoorlijk. Zo nu en dan stoppen we om even goed te kijken waar we heen moeten en dan zijn we na een halfuurtje fietsen weer terug bij Boris, die heerlijk ligt te slapen in de camper.
Boris is echt niet zielig als we hem in de camper laten, hoor! We gaan echt alleen weg als we vinden dat het niet te warm is en hij drinken en eten heeft. Al eet hij nooit als we weg zijn! Het zou voor hem veel vervelender zijn als hij mee moet de stad in, hij houdt echt niet van de drukte en verkeerslawaai.
We bellen regelmatig met Rob zijn moeder, maar ook zeker met Rob zijn zus. Helaas horen we van beide dat het niet goed gaat met Rob zijn moeder. We besluiten dan ook om om te keren en naar Nederland terug te gaan.
De video bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
