Finistére – We zijn op pad

22 augustus 202627 augustus 2026

Onze laatste stops in Bretagne!

3 t/m 7 juli

We stoppen in Le Conquet op een park4night plek, maar die keuren we af. Het is een gewoon parkeerterrein en dat betekent een komen en gaan van auto’s, de stoelen en wij dus, kunnen niet naar buiten. Voor we verder rijden lopen we wel eerst het dorp in, even langs de tourist info en naar de haven. Het is een leuk, schilderachtig Bretons dorp. Gezellige terrasjes, kleine winkeltjes en mooie straatjes. Erg prettig om een uurtje door heen te wandelen. We willen graag met een zodiactocht mee, je weet wel, zo’n opblaasboot die over het water scheert. In de haven is wel wat informatie, maar dat is voor hele dagtochten en dat willen we niet. Wel vinden we een website, dus later maar eens kijken of we daar iets kunnen boeken. Het lijkt ons allebei erg gaaf om met zo’n zodiactocht mee te gaan!

Maar eerst rijden we naar duincamping Blancs Sablons. De camping ligt op een rustig plekje vlakbij de zee en het dorp Le Conquet is op loopafstand. Ook hier is het nog rustig, de camping is maar voor een kwart vol, de plekken zijn ruim en er is schaduw, ook erg prettig. Want al is het niet meer echt heet, toch doet het zonnetje nog goed zijn best. We boffen gewoon enorm met het weer tijdens deze reis. Rob gaat aan de slag om via een website een zodiactocht voor ons te regelen en dat lukt! Morgen gaan we een uur varen in een zodiac!

Natuurlijk gaan we ook hier een vuurtoren spotten, de Kermorvan vuurtoren. Vanaf de camping wandelen we er naar toe, de vuurtoren ligt op een schiereiland. Het is 40 minuten lopen, over mooie smalle paadjes, hier en daar een klimmetje en een blije hond die lekker los met ons mee huppelt. De vuurtoren is op het moment dat wij er zijn gesloten vanwege onderhoud, maar de wandeling en het uitzicht zijn al meer dan de moeite waard. Het is een robuuste vuurtoren, welke vuurtoren is dat trouwens niet? Deze Kermorvan is 20 meter hoog en telt 77 treden.

’s Avonds laat krijgt Rob een bericht van de zodiacorganisatie dat onze tocht niet doorgaat, er is te weinig animo! We zijn duidelijk buiten het seizoen en dat heeft natuurlijk veel voordelen, maar soms dus ook een nadeel. Helaas, pindakaas en zachtjes, heel hard balen!

Na 2 nachtjes trekken we weer verder, we willen nog zoveel zien, maar in Nederland wachten er afspraken op ons, dus de tijd dringt. Van Le Conquet rijden we voor onze lunchstop naar Lilia. Een klein plaatsje met horeca, een wandelpromenade en een kust om bij weg te dromen, zo mooi! Als wij er aan komen is het eb aan het worden, bootjes liggen bijna droog en mensen scharrelen rond op zoek naar een maaltje. Wij komen om te genieten van een blik op phare de I’ île Wrac’h en île Vierge, deze liggen net buiten de kust.

Île Vierge bij Lilia, we kunnen hier uren bij wegdromen

Het eiland waarop de vuurtoren staat ligt 1,5 km uit de kust en is 6 hectare groot. Het is de grootste vuurtoren van steen ter wereld 82,5 meter en de 4^de hoogste ter wereld. Zoals veel vuurtorens is ook deze gebouwd van lokaal materiaal, in dit geval Kersanton graniet. Wat een geweldige lunchstop, maar we willen nog verder rijden, de route voert ons naar Carantec.

In Carantec vinden we een overnachtingsplek, net achter de boulevard met eettentjes. Hier mogen 10 campers staan en voor ons is er ook nog een plekje. ’s Avonds gaan we op de boulevard een hapje eten, het is wel een minuut lopen van de camper en dan zitten we met uitzicht op zee te genieten van een heerlijke pizza.

Carantec ligt aan de baai van Morlaix, die uitnodigt tot weer een wandeling. De wandelschoenen gaan dus aan en we besluiten eerst door het centrum naar de andere kant van het stadje te lopen. Ook dit is weer zo’n leuk plaatsje, waar we natuurlijk bij de lokale VVV binnen stappen, een brood scoren bij de bakker en dan doorlopen, heuveltje op en heuveltje af. Het zijn af en toe pittige klimmetjes, maar we hebben de tijd en genieten van dit mooie Bretonse plaatsje. Via de kust lopen we terug, al moet dit wel met wat extra ommetjes, want Boris mag niet op het strand en de route die we lopen gaat over een paar strandjes. We maken evengoed een mooie wandeling en vinden toch nog een stukje waar Boris even los kan rennen.

Natuurlijk spotten we ook hier een vuurtoren, aan de ingang van de baai van Morlaix staat vuurtoren de L’île Louët. Deze grote witte, vierkante toren is maar 17 meter hoog, een kleintje dus. Maar samen met chateau du Taureau staan ze samen fier in de baai een machtig gezicht.

We hebben nog zoveel op ons wensenlijstje staan, maar de tijd raakt op. We hebben onderweg mensen gesproken die verbaasd waren dat we Dinan hebben overgeslagen. Dat moet dan nog maar even gebeuren, we komen er per slot van rekening bijna langs.

Onze allerlaatste stop in Bretagne is dus Dinan. We hebben een beetje pech want de temperatuur klimt weer aardig omhoog, tot dik boven de 30 graden. We vinden een plekje op stadscamping chateaubriand, gelukkig met gras, bomen en een prima douche. We hebben contact met mijn oudste zus en haar man, die ook in Bretagne zijn, slechts een half uur bij ons vandaan. We treffen elkaar dan ook in Dinan voor een gezellige, smakelijke lunch en praten even lekker bij. ’s Avonds maken we nog een avondwandeling, maar daar blijft het voor ons wat betreft Dinan dan ook bij. We vinden het te warm om door het prachtige stadje te wandelen, maar we komen vast nog wel eens terug. Misschien moeten we dit toch niet te vaak denken of zeggen, er zijn zoveel plekjes waarvan we denken, mmmm, hier komen we nog eens terug! Die lijst wordt langer en langer!

Het zit er op, onze prachtige tocht langs de Bretonse kust, vuurtorens spottend, wandelend over prachtige paden hebben we enorm genoten van dit bijzondere stukje Frankrijk. Hopelijk komen we nog eens terug, maar ja dat lijstje, hé?! Nog zoveel mooie plekjes. Wie weet, ergens in de toekomst.

Gwelet ac’hanoc’h a-benn nebeut, Breizh!-Hopelijk tot ziens Bretagne!

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

15 augustus 202614 augustus 2026

ademloos, sprakeloos, zo mooi!

1-2 juli

De volgende dag rijden we naar één van de hoogtepunten van onze reis. We zijn echt in vuurtorenwalhalla terecht gekomen. Dat is ook niet zo gek, want we zijn op de kop van Bretagne, daar waar de scheepvaart het meeste risico loopt en waar ook heel wat scheepswrakken op de bodem van de oceaan liggen. De kliffen onder water zijn, zeker vroeger, lastig te omzeilen.

Maar dat hoogtepunt! We lezen natuurlijk altijd één en ander voor we naar een plek toe gaan en in onze hoofden vormt zich dan een beeld van de plaats die we gaan bezoeken, zo werkt dat nu eenmaal. We wisten dus al dat dit oude grond is, waarop in de 6e eeuw al een abdij ontstond om de relieken van apostel Mattheus te beschermen. Maar we worden toch echt verrast. Het mooie weer en de weinige bezoekers helpen daar natuurlijk goed bij. De vuurtoren van Saint Mathieu staat op een prachtige klif en om de vuurtoren heen staat de abdij, prachtig in verval. Ademloos hebben we staan te kijken, naar de golven waar de zon op schittert, de ruige kust, de statige vuurtoren en de restanten van de robuuste abdij.

Natuurlijk loopt hier ook het douanepad, de GR34. We hebben er een stuk van gelopen, adembenemend mooi, zeker omdat je steeds het zicht hebt op de abdij en de vuurtoren. Boris is natuurlijk met ons mee en geniet ook van het wandelpad langs de kliffen, want daar is lekker veel te ruiken en te snuffelen.

We hebben nog niet eerder een vuurtoren beklommen, dus dat wordt de hoogste tijd! Straks zit de reis erop en dan zijn we niet eens boven op een vuurtoren geweest! Dat kan natuurlijk niet. We brengen Boris terug naar de camper en dan gaan we naar boven. Deze vuurtoren uit 1835 is relatief laag, 37 meter en telt 163 treden. De wenteltrap is goed te belopen, behalve de laatste 13 treden op een smal, mooi, gietijzeren trappetje. Dan staan we echt boven, we kunnen de lampen haast aanraken. Wat een uitzicht, de woeste kust, al die rotsen in zee en de abdij beneden ons. Afhankelijk van de getijden kun je hier ook zeehonden spotten, wij hebben ze niet gezien. Maar hé, dit is al zo verschrikkelijk mooi en indrukwekkend.

Voordat de vuurtorens hun intrede deden zorgden de monniken in abdijen langs de kust voor vuren. Deze vuren werden op hoge torens aangestoken om schepen veilig door de stormachtige, verraderlijke wateren te loodsen. Van deze plek in Saint-Mathieu weet men dat al in 1157 de monniken op deze manier de schepen door de oceaan hielpen.

We dwalen natuurlijk ook nog even door de restanten van de abdij, prachtig. We sluiten ons bezoek aan Saint-Mathieu af in stijl. We gaan galettes eten, gemaakt van boekweit, de tegenhanger van de zoete crêpes. Er is een leuke binnentuin, waar we redelijk uit de wind zitten en smullen van de hartige galettes. Zelfs Rob, die zeker niet van pannenkoeken houdt ,geniet ervan. We blijven hier niet overnachten, dus is het halverwege de middag tijd om weer in te stappen, maar wat hebben we hier genoten, vuurtorens spotten is een machtige bezigheid.

we laten de vuurtoren en de abdij weer achter ons

de video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

18 juli 202618 juli 2026

Luieren, wandelen en een leuke ontmoeting

19 t/m 22 juni

Dan rijden we een nieuwe regio binnen, Finistére, letterlijk: “Fin des Terres” oftewel eind van het land. Op de kaart zie je ook dat het een enorm schiereiland is. Het landschap verandert enorm, weg roze granietblokken. Nu zien we meer zandstranden, bossen en akkers, ook weer heel mooi. We gaan naar Camping du Fond de la Baie in Locquirec. Een flink grote camping, meer dan 200 plekken. Een echt Franse camping, ietwat verouderd sanitair, geen wc bril, papier zelf meenemen. Maar wel grote plekken, prima douche en wasmachine en daar kwamen we voor, het is tijd om weer eens te wassen. Dat gaat bij ons volgens een vast patroon. Rob loopt heen en weer en ik hang het op en zorg dat alles uiteindelijk weer op zijn plek in de kastjes komt, prima systeem! We hebben een mooie plek, prachtig uitzicht en voor 20 euro is dat natuurlijk helemaal ok, want de campings in Bretagne zijn zeker niet duur. Het hangt er natuurlijk ook een beetje vanaf wat je kiest, maar een basic camping is er tussen de 20 en 25 euro.

We pakken de fiets om even in het dorpje rond te kijken, mooie oude straatjes, wat muurschilderingen, natuurlijk de VVV en natuurlijk een terrasje. Als we daar lekker zitten lijk ik een bekend hoofd te zien, maar dat is van de achterkant en impulsief als ik ben ren ik er achteraan en roep “He, hoi , Nederland!” van schrik weet ik haar naam niet meer, grote grijns en inderdaad het is één van de vrouwen met wie ik sport als ik in Nederland ben! Wat een toeval, zij zijn met vrienden en rijden in 2 Morgan sportwagens een rondje Bretagne. Met zijn zessen vinden we een tafel op het terras waar wij al zaten en rollen de verhalen vanzelf over tafel. De avonturen met 2 sportwagens zijn weer heel anders dan onze verhalen, maar hoe leuk is het om naar elkaar te luisteren, te leren en het gezellig te hebben?

Eind van de middag lopen we met Boris nog even over het strand, het is volop eb, naar de branding. Het is wel even ploeteren om Boris zover te krijgen dat hij door het ondiepe water met ons mee loopt. Wat vindt hij dat erg als zijn buik echt nat wordt. Als hij al een heel eind door het water is, keert hij toch weer om. Hoe we ook roepen, aanmoedigen, weglopen, iedere poging mislukt. Uiteindelijk gaan Rob en ik ook weer terug naar Boris, want hij komt echt niet naar ons toe. Rob maakt Boris aan de riem vast en op een plek waar het iets ondieper is, lukt het om Boris mee te krijgen. Dan hebben we weer een blije hond. Hij vindt het strand geweldig en kan lekker verder rennen.

De volgende dag willen we verder en hebben al een plekje uitgezocht, maar we schrikken als we naar de temperatuur kijken. Het blijft zeker een dag of 10, rond de 35 graden. Dat wordt dus een uurtje dubben en twijfelen. Gaan we dan eerder richting het noorden? Na wat gepuzzel en rondsnuffelen zien we dat het aan de zuidkant van Bretagne minder warm is en ook maar een paar dagen rond de 30 graden. Daarna koelt het af naar 20 graden, helemaal prima! Morgen rijden we die kant op en voor de eerste, warme dagen boeken we weer een camping. Gras en bomen zijn dan het prettigst, als het zo warm is!

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

11 juli 202610 juli 2026

vrij staan en adembenemend, de roze granietkust

13 t/m 17 juni

Van Paimpol zijn we 20 minuten verder gereden door waanzinnig leuke dorpjes. We vinden een prachtig vrij plekje bij Plage Líle á Bois, wat een mazzel! Als we hier aankomen staan er 2 campers, dus hoera plek voor ons, want er mogen 5 campers staan. Het is weekend, zondag, dus de Fransen trekken er op uit. Binnen een uur zijn er 2 groepen Fransen, met auto’s vol eten en één van de groepjes is met een bus, waar een volledige tuinset uit tevoorschijn komt. Natuurlijk ook de petanque en in de bus staat de gril met gasfles, de Fransen gaan picknicken. Even later komt één van de dames zelfs met een paard aan gelopen! Waarschijnlijk wonen ze hier ergens in de buurt en hoort ook het paard bij de familie. Wij kijken onze ogen uit!

Ondertussen zien we het aan onze voeten vloed worden, het water komt steeds dichterbij, we hebben een prachtig plekje! Natuurlijk gaan we ook wandelen, door dorpjes, langs velden, door het bos, even verdwalen en dan zijn we bij onze volgende vuurtoren. Want ja, we zijn tenslotte tijdelijk vuurtorenspotters! Deze vuurtoren Bodic heeft een verlaten woonhuis, dus gaan we door het hek het erf op, even een kijkje nemen. We classificeren deze tot waarschijnlijk “Meest lelijke van onze Bretagnetrip”. Het is zo erg dat we zelfs geen foto hebben genomen, wel gefilmd, dus in de vlog kun je zien of we gelijk hebben met “de lelijkste”. De Bodic is namelijk gebouwd in de vorm van een raket, tja, smaken verschillen. De wandeling is mooi, we genieten van alle kleuren van alles wat in bloei staat en dat is veel! Rozen, natuurlijk hortensia’s in alle tinten blauw, de Afrikaanse lelie, valeriaan, het is echt een kleurenpracht.

We hebben het al een paar keer gedacht, maar wat is het druk met campers en dan vooral Fransen. We zien wel wat buitenlanders maar dat is niet veel. We hebben zelfs gisteren geprobeerd een camping te boeken maar dat lukte niet, alles vol. Nu rijden we ook wel zo’n beetje het meest toeristische gebied in, het hart van de roze kust, Cote D’Armor.

We wilden dus in Perros-Guirec staan, toen we wegreden waren er nog 5 plekken open op de camping car park app, maar op het moment dat we aankwamen, een half uur later was het vol. Tja en daar sta je dan, wat nu? Even zoeken en gelukkig hebben we nog een tip van volgers op Polarsteps. We rijden een stukje terug naar Trévou-Tréguignec en vinden daar aan de kust een plekje, prima voor een nachtje. Rond 18 uur ’s avonds was ook deze camperplek vol. Morgen gaan we het nog een keer proberen in Perros-Guirec, maar dan wel als we hebben kunnen reserveren.

De volgende ochtend lukt het om een plekje te reserveren in Perros-Quirec! We rijden dus dezelfde 15 km als gisteren en nestelen ons tussen de andere campers. We zijn op een prachtig stuk kust aangekomen. De Roze granietkust/ kust D’Armor ( betekenis: strook langs de kust) het is een adembenemende kuststrook van 350 km lang. Er is één nadeel, het is af en toe net de Kalverstraat, maar wat is het mooi, we nemen de drukte voor lief en genieten van dit natuurgeweld. We spreken nauwelijks Nederlanders, maar hier maken we een praatje met 4 Volendamse mannen die met elkaar op stap zijn. Heel gezellig!

Het pad hier is onderdeel van de GR34, en wordt de douaniersroute genoemd. De Gr34 loopt langs de hele kust van Bretagne. En natuurlijk is er een vuurtoren, Men Ruz. De vuurtoren staat stoer tussen al die grote, roze, graniet keien, die echt meters in doorsnee zijn. Hiervandaan zijn in de verte nog 2 vuurtorens te zien, eentje ligt op de 7 eilanden en wordt nog bemand. De vuurtorenwachter is daar 2 weken in zijn eentje en wordt dan afgelost. We zijn zeker een paar uur zoet om te genieten en te wandelen in al dit moois. We wandelen via de haven en het dorpje terug naar de CP en dat blijft een wonderlijke ervaring, op het kustpad enorme drukte en dan is er opeens niemand meer. Terwijl het bij het haventje en door het dorp toch ook zo leuk wandelen is.

De CP ligt bij het dorpje Ploumanac’h. Het is tijd om ook weer eens op de fiets te stappen, de dag na de wandeling gaan we dan ook op de fiets naar het nabij gelegen Perros-Guirec. Er zijn leuke winkeltjes, kroegjes en een prachtig oud kerkje in het centrum. Om het kerkje heen is een prachtige fototentoonstelling over Sengal, erg mooi! We strijken neer bij de bar tabac café, waar binnen aan de bar vooral de locals zich vermaken, het terras geeft een gezellige kijk op het doen en laten van de bevolking en de toeristen. Hier is ook een bakker met goed brood en ander lekkers. We vermaken ons prima in dit stadje. Na het avondeten lopen we nog 200 meter naar een beeldenpark, echt vlak om de hoek van de CP. Het is niet spectaculair, maar wel leuk om even rond te kijken. Morgen rijden we weer verder.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier