Categorie: Sidi Wassay

4 t/m 8 februari

In Aourir hebben we weer een prima plek met zijn allen. Gelukkig wordt het weer beetje bij beetje beter, dat is fijn want er staat een wandeling op het programma. We gaan met z’n allen in busjes naar de kust bij Tamraght waar we een strandwandeling van zo’n 5 km maken. Normaal is Paradise Valley ook een keuzemogelijkheid, maar door de vele regenval wordt dit geskipt en gaan we met zijn allen strandwandelen. Het is mooi weer, de branding is prachtig, heel veel surfers in het water. In Taghazout gaat de groep lunchen, in kleinere groepjes worden er mooie plekjes met uitzicht gevonden. Wij stappen nog maar eens een bank binnen om geld te wisselen, vandaag mislukt dit, maar er komt altijd weer een plek waar het wel lukt. Met een tas vol fruit en uien stappen we weer in de busjes terug naar de camping.

Op deze camping kun je van alles laten maken en de hele werkplaats probeert in razend tempo zoveel mogelijk handel te drijven. Dat lukt hun goed, want binnen een mum van tijd hebben zeker 5 camperaars een sun screen geregeld. Dit is een doek om op het voorraam te bevestigen zodat de temperatuur in de cabine redelijk stabiel blijft bij kou of warmte en er minder condens op de ramen komt. Er zijn zelfs 2 deelnemers die de screens uitbreiden over de motorkap heen zodat het tijdens winterreizen extra beschermd is. Wij laten dit aan ons voorbij gaan, weer een groot ding erbij, de garage is al zo vol. Wel bestellen we een hoes voor het kussen waar Boris altijd op ligt. Helaas gaat de communicatie niet helemaal goed, het is uiteindelijk een hele strakke hoes rondom het kussen geworden, terwijl ik het met elastiek wilde zodat het er makkelijk af kan om te wassen. Klinkt misschien een beetje onduidelijk, maar we zijn hier ook wel blij mee en ik ga in Nederland nog wel eens iets bedenken om dit op te lossen.

Ook op deze camping eten we met de groep, dat is onderdeel van de reis, veel gezamenlijke maaltijden, uitstapjes en alles wat daar bij hoort. Op deze camping is het wel speciaal, de eigenaren zijn Duitsers, dus wat staat er op het menu? Schnitzel! Er is keuze hoor, maar het overgrote deel van de groep gaat voor de schnitzel. De keuken is klein, dus het duurt even voor iedereen eten heeft, maar er wordt flink gesmuld.

De volgende ochtend pakken we alles weer in, het wordt al een vast ritueel, het tempo is dan hoog. Helaas gaat dat soms ook mis. We weten weer dat we in Marokko zijn en op deze Duitse camping gaat daar nog een schepje bovenop. De vorige keer toen we hier waren was dat al zo en daar is nog niets in veranderd. Volgens de receptie komt het brood om 8 uur, dus sta ik met portemonnee en broodtas om 5 over 8 bij het winkeltje, dicht, geen brood. 8.15 geen brood, half 9 geen brood. Pas tegen 9 uur kan ik de broodbestelling voor de groep halen. Rob heeft ondertussen roggebrood en ontbijtkoek gegeten en als ik het brood heb uitgedeeld gaan we er snel van door.

We gaan op weg naar Sidi Wassay, onze laatste stop aan de kust. Een mooie rit, en ook op deze camping worden we weer met open armen ontvangen. Samen met de jongeman van de receptie bekijken we een paar mogelijkheden voor onze groep en kiezen we een plek uit waar we redelijk bij elkaar kunnen staan. De deelnemers sturen mij een appje als ze in de buurt zijn, zodat ik ze bij de poort op kan wachten om ze een nummertje te laten trekken voor hun plekje en natuurlijk een praatje te maken. Iedere dag zijn er wel mooie verhalen over de tocht van de dag en voor iedereen is er een mooi plekje met uitzicht op de oceaan. Een deel van de groep gaat ’s middags op pad voor een natuurwandeling. Ook dit gaat weer gesmeerd, met een paar taxi’s en hulp van de camping om dit te regelen. Het verrast ons steeds weer, samen met campingpersoneel en Yassine onze steun en toeverlaat, loopt alles wat geregeld moet worden gesmeerd. Rob is wel regelmatig aan het bellen en appen, maar moeilijk is het nooit. Helaas blijven we maar één nachtje op deze camping, we vinden het allemaal te kort, gelukkig is de kapper aan huis wel snel beschikbaar.

Van Sidi Wassay rijden we het binnenland in en rijden we een fantastische route, wat is Marokko toch prachtig, bergen, vergezichten, dorpjes en alles wat er op straat gebeurt. Tafraoute is een bijzondere plek in het rijtje bestemmingen waar veel reizigers in Marokko naar toe gaan. We worden op straat al opgehaald door Hassan, hij wist dat we komen en brengt ons naar een mooi stuk van het terrein, waar we allemaal in een grote kring kunnen staan. Wij blijven hier maar kort en dat betekent meteen hectiek! We inventariseren wie er mee willen met de 4×4 tocht die morgen op het programma staat. Er komt ook al snel een auto de was ophalen, er worden reparaties geregeld, tajines besteld en daar tussendoor lopen kinderen te bedelen, willen mensen allerlei klusjes voor je doen. Hoe sneu ook, we sturen de kinderen weg, het is hier bekend dat als de eerste kinderen iets gehad hebben er al heel snel tientallen kinderen komen en dan opdringerig worden en niet meer weggaan. We vermoeden dat de moeders iets verderop vanuit een busje de spulletjes van de kinderen in ontvangst nemen. Dat voelt toch allemaal niet heel prettig. Er zijn wel een aantal deelnemers die snoep, speeltjes, pennen en dergelijke mee hebben. Dit delen ze onderweg uit en worden daar met een grote glimlach voor beloond.

De aankomst hier in Tafroute is voor ons eventjes veel en ook Boris heeft daar last van, veel mannen in djellaba’s die ook wel een beetje bang voor Boris zijn en juist dan gaat hij tekeer als een dolle, waarschijnlijk voelt hij onze stress ook wel aan, dus hectiek! Gelukkig is dat na een uurtje minder en blijf ik even met Boris in de camper en regelt Rob buiten wat er verder nog te regelen valt. Als iedereen staat, keert de rust terug en genieten we van deze plek. Voor vanavond was er een kampvuur geregeld, Hassan vindt niets te gek, maar in goed overleg laten we het toch niet doorgaan, het waait te hard en dat risico gaan we niet nemen.

De volgende ochtend gaan we met een flink deel van de groep op stap. In 4 flinke 4×4 auto’s gaan we een tocht in de omgeving maken en dat begint bij de blauwe, roze en gele stenen van de Belgische kunstenaar Jean Verame, met liefst 19 ton waterverf heeft hij immense rotsblokken geschilderd. We bekijken dit kunstwerk met zijn allen en hebben er allemaal wel een mening over en dat is natuurlijk ook het leuke aan kunst, het levert altijd een gesprek op. We hebben hier een half uur om rond te dwalen, de auto’s wachten verderop op ons. De dag brengen we verder door met een wandeling in een oase, een rit langs oude berberdorpen en een bezoek aan een nomadenkamp. Hier zijn de kinderen erg gretig, beetje brutaal en na ingrijpen van één van de chauffeurs weten ze zich te gedragen. De volwassenen van het kamp blijven op afstand en lijken zich er niet zoveel van aan te trekken hoe de kinderen zich gedragen. We zijn er ook een beetje door overdonderd hoe dit gaat. We leren wel steeds beter dat we op sommige plekken echt de regie moeten nemen om het gezellig te houden, gelukkig gaat het meestal goed en wordt het gewaardeerd als je iets mee brengt.

We hebben een heerlijke dag die voor ons zelfs als een vakantiedag voelt, we sluiten de tocht af met een heerlijke, late lunch in het dorp Tafroute. Door Hassan worden we na de lunch ook nog even meegenomen naar een tapijtwinkel. In eerste instantie hebben we daar allemaal niet zo’n zin in. Maar de eigenaar weet veel te vertellen over de verschillende technieken en patronen in de kleden, waardoor het toch interessant is. Een paar van ons twijfelen een beetje over de aanschaf van zo’n mooi kleed. Uiteindelijk gaat de koop niet door, de grote kleden zijn best prijzig en dat koop je niet in een halfuurtje. Ik ga wel met een aanwinst naar buiten, een oranje kussenhoes met bruine strepen is voor mij!

De volgende ochtend is het weer inpakken en ga ik op zoek naar de man met het brood, hij loopt met zijn fiets en broodmand over het terrein. Ik loop langs onze camper en tackel mezelf. Ik blijf met mijn voet in de lijn van Boris hangen en lig plat op mijn snoet. Gelukkig ziet niemand me en sta ik snel op, maar helaas, ik ben toch gespot en hulp wordt snel geboden, maar ik sta alweer overeind. Geknakt ego en geknakte bril, gelukkig heb ik een reservebril bij me.

De video bij dit verhaal staat hier