De kust van Kotor tot Dubrovnik

1 t/m 7 mei

Varen in de baai bij camping Agora

We hebben het goed naar onze zin op camping Farmhouse Agora. Het is hier stil, we horen heel af en toe een auto in de verte. De vogeltjes horen we fluiten en een kleine kudde geiten blaat af en toe. De mensen die hier kamperen, steeds 3 of 4 campers, zijn stil en op zichzelf. Helaas kwam daar vanmiddag een Duits stel bij met 2 loslopende honden, die duidelijk behoefte aan vertier en gesprek hadden. Wij iets minder, wat zijn wij mensen dan ook rare wezens. Heel vaak maken we juist een praatje en is dat heel gezellig en leren we ook weer van anderen, geven we elkaar tips en is het fijn om weer eens iemand anders te spreken. Dat is nu niet het geval. Ze zijn amper de camper uit en lopen al roepend van alles te fotograferen. Goed, het zij zo, hoort er allemaal bij. Wij trekken ons nog iets verder terug in onze bubbel. ’s middags gaan we met één van de jongens van het restaurant bootje varen. De lucht ziet loodgrijs, maar volgens zijn weerapp blijft het droog. Het is prachtig op het water, Boris vind het eerst een beetje gek, maar geniet er steeds meer van en wil graag in het water kijken, hij hangt regelmatig op de rand. Het is hier zo ongelooflijk mooi, we worden er stil van. Hij neemt ons mee naar een onbewoond eiland, waar restanten van huizen en kerken zijn. Onderwater zijn nog veel meer huizen en kerken, maar die zijn allemaal verdwenen toen dit stuwmeer ontstond. Op het eiland is het mooi. Boris kan losrennen en hij en de gids zijn al snel goede maatjes en hebben lol met elkaar. Hij vertelt ons van alles over de bewoners van het eiland. Zijn Engels is niet heel goed, dus vragen stellen gaat lastig. We laten het gaan, genieten van zijn enthousiasme, de natuur en de vele schildpadden. Als we terug zijn begint het te waaien en te regenen. Goeie timing!

We gaan weer verder, Rob stuurt de camper behendig naar boven over het steile pad. Het ergste moet dan nog komen. Er is een stuk zonder asfalt en het heeft best veel geregend vannacht, dus door de modder een paar honderd meer tot we echt op het asfalt zijn. Gelukt! We rijden naar Shkodër en doen daar boodschappen. We blijven ons verbazen, ik ga de camper uit om nog een brood te halen en wordt op het zebrapad door de politie bijna uit mijn sandalen gereden. Geen zwaailicht of sirene, hoor! Zebrapad is niet voor voetgangers!! De bakkerijen verbazen ons hier ook, heel modern, ze zouden in Nederland niet misstaan. Iets verderop dan een groentekraam opgebouwd uit golfplaten en houten schotten. Een land vol contrasten. Van Shkodër rijden we naar de kust. We komen in een wel heel desolate omgeving terecht. Veel flats uit het communistisch tijdperk, afval, horeca die niet open is, het lijkt een badplaats, parasols en ligbedden in de opslag, maar er is niemand. Het is begin mei, we vragen ons af wanneer het seizoen hier begint en wanneer ze dan gaan opbouwen. Er rijden wel veel auto’s heen en weer. Zijn dit dan de mannen van het systeem? Zo worden de criminelen, drugshandelaren en anderen die naast de wet leven, hier genoemd. Een vreemde omgeving. We vinden ergens aan het eind van een pad een camping! Nog volop in aanbouw, ze zijn meer bezig de graafmachines te repareren dan aan het bouwen, naar ons idee. We mogen er staan, er werken 3 jonge knullen, super vriendelijk en gastvrij. We eten ’s avonds heerlijk in het restaurant en slapen prima. We hebben ons er helemaal niet onveilig gevoeld, maar een rare plaats is het wel.

Albanië, een bijzonder land, we komen terug!

We verlaten Albanië, het is een bijzonder land, we hebben er enorm genoten. Door de vriendelijke mensen en de prachtige natuur. We komen zeker terug. Vandaag rijden we Montenegro in. Bij de grens gaat het voorspoedig en we krijgen een stempel in ons paspoort!! Ik kan van hele rare dingen blij worden, dit is er één van. We hebben een kortere route gevonden en dat zullen we weten ook. Het is smal en druk. Het einde van de ramadan wordt gevierd, daardoor zijn er veel mensen onderweg en ook op smalle wegen moet je hard rijden en het liefst vlak voor een bocht inhalen. Het is voor Rob hard werken, maar we komen er ongeschonden uit. We hebben een andere camper gezien, met politie en stilstaande auto’s erbij, dat was waarschijnlijk niet helemaal goed gegaan. Onderweg nog even gestopt voor de lunch en een praatje gemaakt met 4 jonge kinderen, die verrassend goed Engels spraken. Ze gingen de deuren langs om iets lekkers op te halen omdat het einde ramadan is, een soort Sint Maarten zoals wij dat in Noord Holland kennen. Wij hadden nog drop van thuis en die wilden ze wel hebben, ben benieuwd of ze de “schoolkrijtjes” kunnen waarderen. Ze waren er wel heel blij mee. We rijden naar Kotor, het is niet ver en zetten de camper op een bewaakt parkeerterrein, veel te duur, maar veel keus is er niet.  Met Boris de stad in. Een kleine cultuurschok voor ons. We hebben al weken geen grote groepen mensen bij elkaar gezien, maar hier begint het echte toerisme. Een enorm cruiseschip ligt in Kotor, er rijden veel touringcars door de stad, kortom het is druk. Uiteindelijk valt het in het oude centrum wel mee. We kunnen rustig rondlopen en genieten van deze mooie stad. We besluiten om het kasteel dat boven tegen de berghelling ligt deze keer maar over te slaan. Na een uurtje rondwandelen drinken we iets en gaan terug naar de camper. ’s avonds gaan we zonder Boris eten in de stad.  Hij heeft steeds beter in de gaten wanneer we ons voorbereiden om weg te gaan zonder hem en dat gaat onder groot protest. We krijgen de deur bijna niet dicht, want hij worstelt zich een weg naar buiten. We vinden dat hij het wel moet leren, het is voor Boris echt niet altijd leuk om mee een stad in te gaan. Dus wisselen we het af.

Baai van Kotor, Montenegro

We hebben goed geslapen op het parkeerterrein. Ontbijten in de camper en buiten op een muurtje genieten van een kop koffie. We hebben 2 problemen, de dop van de vuil water tank wil niet meer open, dit gebeurt normaal door binnen een schakelaar om te zetten, maar die doet het dus niet! Dat is wel een dingetje. Rob probeert het op te lossen, maar helaas! Ondertussen heeft Boris kans gezien de hor van de camperdeur te slopen. Hij ging een duif vangen die vlak voor zijn neus aan het rond huppen was en dat kon hij niet laten passeren. Wel een flinke scheur. Deze ochtend is de stemming dus niet al te best. We stappen toch maar met zijn drieën in, want een andere keus hebben we niet.

Gelukkig is de weg die voor ons ligt prachtig en genieten we van het mooie landschap. De zee links en rechts van ons de bergen en voor ons wisselen deze twee elkaar af. We worden er blij van. Weer een grens over, hoera! Stempel! En rijden zo Kroatië binnen. 15 km voor Dubrovnik settelen we ons op camping Kate, in Mlini, het is hier bijna vol. Het kost ons nog wel wat moeite om aan deze drukte te wennen. Eigenlijk willen we dit niet, maar ook hier hebben we even niet zoveel in te kiezen. We komen nu in toeristischer, dus drukker gebied terecht. De middag spenderen we aan 2 dingen, het provisorisch repareren van de hor, toch wel fijn als we die kunnen blijven gebruiken en Rob stort zich op de vuilwatertank. De dealer wordt gebeld, maar ook die kan ons niet helpen. Rob stelt de vraag op facebook in de adria camper groep en hoera! Daar heeft iemand het zelf ook gehad en die weet ook de oplossing. Rob krijgt er zelfs een foto bij, waar het euvel moet zitten. Een verbindingsdraad die nogal dun is, is waarschijnlijk door een steen losgeschoten. Rob onder de camper, de vierde keer inmiddels, Boris probeert te helpen, maar dan krijgt hij het voor elkaar. Gelukkig is Rob handig met elektronica en heeft ook nog de juiste spullen in zijn gereedschapskist en na nog een halfuur is het gefikst. Wat een opluchting.

We stappen op de boot naar Dubrovnik en Boris gaat mee. Het is niet zonnig, maar de temperatuur is prima. We wandelen een paar uur over de stadsmuur, de afstand is bijna 4 km, er is zoveel te zien, we doen er bijna 2 uur over! Gelukkig is het niet al te druk en kunnen we op veel plekjes blijven staan en genieten. Boris doet het super goed. We komen 1 kat tegen en een paar honden, met baasjes en daar reageert hij amper op of wil alleen even snuffelen. Fijn hoor als dat zo goed gaat. We eten in een restaurant een heerlijke pizza en slenteren nog wat door de stad. Helaas begint dan de regen die voorspelt was. We gaan op zoek naar de boot, nog een halfuur wachten en dan varen we terug. We hebben uiteindelijk wel mazzel gehad. Het gaat steeds harder regenen en het blijft de hele nacht doorgaan.

Op camping Kate maken we ook wat korte en langere wandelingen, het is hier ondanks dat het wat drukker is heel fijn. Uiteindelijk blijven we hier 5 dagen en dat is prima.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Toeren door Albanië

24 t/m 30 april

We verlaten camping Family, we hebben het hier goed naar onze zin gehad. We vinden Albanië nu al leuk. We rijden naar Llixhat e Bënjët #65676 P4N, een plek met warmwater bronnen. Nu maken we echt kilometers door Albanië. Het stukje van de Griekse grens naar Gjirokaster was maar kort. Vandaag zien we veel meer en hoe! Het land is dun bevolkt, er wonen 3.000.000 Albanezen in het land. Het grootste deel van de Albanezen woont in het buitenland. We zien af en toe wat huizen, een dorpje, een stadje , maar het is vooral steeds weer dat adembenemende landschap. Het laatste uur rijden we over een smalle weg, wat betekent dat het soms maar net kan als we bijvoorbeeld een vrachtwagen tegen komen. Er zijn opvallend veel restaurants langs de weg, op mooie plekjes. Het is er vandaag gezellig druk. Het orthodoxe paasfeest wordt gevierd, een week later dan het christelijke paasfeest. Dat zien we ook als we bij de bron aankomen. Een handjevol campers, maar vooral veel luxe auto’s. In de bron zelf is het heel druk en ook er omheen zitten en wandelen veel mensen. We besteden de middag verder maar aan luieren, beetje rond kijken en ons verbazen dat het op zo’n afgelegen plek zo druk kan zijn. Al is het ook wel logisch zo’n warm waterbron trekt natuurlijk ook Albanezen voor een dagje uit. Helaas puilen de vuilnisbakken uit en ligt er veel zwerfafval in het gebied, jammer!

brug bij de warm water bron

De volgende dag is het rustig bij de bron. Na het ontbijt trekken we onze zwemkleding aan. Dat kost Rob wat moeite, hij is een stuk slanker geworden, dus zijn zwembroek is te groot! Zijn waterschoenen zijn half vergaan, de zolen laten los! Uiteindelijk lukt het toch allemaal en laten we ons in het warme water zakken. Het is echt heerlijk. Het water stroomt goed door en hier en daar zie je warmte omhoog borrelen. Gelukkig is het geen zwavelbron, dat geeft hier dus geen rotte eierenlucht. Na de koffie en opgedroogd te zijn, ruimen we de laatste spullen op en gaan richting Berat. Het landschap verandert, meer vlaktes en dus landbouw, meer dorpjes en stadjes, dus ook wat drukker. We rijden over een goede 2-baansweg en op een enkele langzame automobilist na, rijdt het best lekker door. De laatste 50 km is de weg wat slechter, maar het is  goed te doen. We hebben Riverside camping, CC #78445, uitgezocht om te overnachten en dat is een goede keus. Het is lekker warm en hier kunnen we onder een rieten afdak staan en dat is prettig. De temperatuur loopt op tot 29 graden!

Berat bij avondlicht, linksboven het verlichte kasteel

We bezoeken Berat, dat wordt aangegeven als een toeristische stad. Dat zou best kunnen kloppen, maar nu is het er zeker niet druk. Wat is dat toch fantastisch om in deze tijd van het jaar op mooie plekken te komen. Het is heerlijk weer, vandaag 26 graden en nergens druk. We gaan op de fiets en laten Boris in de camper. Hij heeft vanmorgen even lekker los kunnen rennen en mag nu in de camper blijven. We hebben dat nu al een paar keer voor een paar uur gedaan en dat gaat prima. Vooral op zo’n warme dag is het voor hem en ons niet fijn om hem mee te nemen. We klimmen flink omhoog naar het kasteel, we lopen er zeker een half uur over, het is enorm steil. Maar dat wordt beloont als we boven aan komen. Een prachtig dorpje binnen de vestingmuren en natuurlijk overal de prachtige vergezichten. We kunnen zelfs de camper spotten. We lopen en glibberen af en toe, want er liggen gladde keien als straatwerk. Wanneer we weer naar beneden gaan komen we een Oostenrijker tegen met wie we gisteren in de warm waterbron een praatje hebben gemaakt. Dat is wel iets wat bij Albanië hoort. Er zijn niet veel wegen en iedereen is op zoek naar dezelfde mooie plekken. Op de camping staan ook 2 stellen die we al eerder gezien hebben. Het is een kleine wereld in Albanië, maar daardoor ook gemoedelijk. Beneden aangekomen drinken en eten we wat voor we op de fiets stappen naar de camper.

In de camper heeft Boris zich misdragen. Van de campingeigenaresse hadden we fruit en hazelnoten gehad en Boris is gek op het kraken van noten. De hazelnoten heeft hij uit de fruitschaal gehaald en is ze alvast gaan open breken. Hij vind ze blijkbaar niet echt lekker, maar een leuk speeltje is het wel!

Vandaag rijden we via Durrës naar Suç. De bedoeling was om in Durrës op een P4N plek te gaan staan, maar we vinden het niks, we rijden door. Het wordt daardoor wel een lange reisdag. In dit gebied is niet veel wat voorzieningen betreft en we zien ook niets waar we zomaar willen gaan staan. Het is een mooie route, door een kloof met stuwdammen, bergen, prachtig blauw water en een matige weg, dat kost ons veel tijd. We komen uiteindelijk niet eens zo heel laat op de camping aan. CC #27128, Echt een camping is het niet, het is een missiepost, met een kerkje, een groot woonhuis, waar 3 Italiaanse nonnen wonen en logeerfaciliteiten zijn. Een Nederlands echtpaar doet hier vrijwilligerswerk en staan hier met hun omgebouwde vrachtwagen, zij beheren de camperplek en ondersteunen gezinnen in het dorp met voedselpakketten. De middag dat wij aankomen worden er aan 15 jongens schoenen uitgedeeld. De kinderen van het Nederlandse echtpaar zijn hier voor de meivakantie en hebben dozen vol schoenen meegenomen. De jongens worden hier na schooltijd opgevangen door een betaalde kracht. Hij komt zelf uit het dorp en houdt zo de jongens van de straat. Het is als wij er zijn dan ook een drukte van belang, er wordt veel gevoetbald, gespeeld en ondertussen rent daar ook nog een kluwen honden doorheen, waaronder Boris. Hij heeft de tijd van zijn leven. Hij kan hier loslopen omdat het terrein afgesloten is! Wij vinden het af en toe enorm druk, maar we zijn ook niet veel meer gewend, of worden we gewoon een dagje ouder!?

wandelen met Boris en zijn vrienden

De volgende dag is het rustig op het terrein. De jongens zijn er niet, de Nederlandse gezinnen zijn veel op pad en gaan ’s middags met zijn allen bij een gezin in de buurt eten. Boris speelt met zijn vriendjes en wij rommelen tot een uur of drie op het terrein. Dan gaan we een wikiloc wandeling doen. We doen een paar pogingen om de drie zwerfhonden die bij de missiepost horen van ons af te schudden, maar die lopen deze wandeling waarschijnlijk vaker met bezoekers, dus geven we het maar op om ze weg te sturen. We houden Boris wel aan de lijn. Er zijn teveel verleidingen, koeien, geiten, kippen waar hij achteraan gaat. Het is 4,5 km maar een pittige wandeling. Veel omhoog, dus regelmatig uitrusten en genieten van het uitzicht. Uiteindelijk wandelen de honden gezellig met ons mee. Als we terug komen is het verlaten op de camping. Wij genieten nog van het zonnetje, een fijne douche en een hapje eten buiten bij onze gril.

We hebben onze plannen gewijzigd. We wilden met een veerdienst door een kloof varen van Fierze naar Koman, over het Komani meer, maar we durven het niet aan. De weg er naar toe is niet al te best en bij de veerboot zelf schijnt de doorgang erg smal en rommelig te zijn. We hebben op de boot van Italië naar Griekenland al schade genoeg gereden. We rijden dus de weg terug, dat gaat niet snel, maar is wel weer prachtig. Onderweg even lunchen, Boris een rondje en genieten van de stilte. Het gaat weer niet snel, maar daar houden we inmiddels rekening mee, vooral  het laatste stuk is slecht. We arriveren om half vijf bij camping Agora in Barcolle CC#86804 en staan op een prachtige plek. De camping ligt aan het water en ligt in dezelfde kloof als waar de veerboot door vaart, die we eigenlijk wilden nemen. We zijn wel tevreden over deze beslissing. De camping heeft 2 boten liggen waarmee ze voor gasten een boottochtje ondernemen. We staan hier met 4 campers. ’s avonds eten we in het restaurant. Een heerlijk voorgerecht van allemaal huisgemaakte hapjes en daarna vis en vlees. Het smaakt prima. Al moeten we wel wennen aan het feit dat ze alles wel erg gaar grillen.

camping “Farmhouse Agora”, uitzicht vanuit de camper

Gisteren veel boodschappen gedaan in Burrel. Een prima supermarkt met een groentekraam voor de deur. Alle groente die we kopen moet wel snel bereid worden, want het is snel verlept. Er gaat hier niets in de koeling en komt waarschijnlijk zo van het land. Buiten in de groentekraam ligt alles wel in de schaduw, maar het is warm. Vandaag pastasaus en groente gebakken voor tortilla’s. Het meeste gaat in de vriezer. Ik probeer regelmatig op voor te koken, dat is altijd prettig op reisdagen. Verder brengen we de dag door met genieten in het zonnetje en de stilte om ons heen. Morgen nog maar zo’n dagje.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

de Vikoskloof en Albanië

17 t/m 23 april

We blijven 2 nachten in Ioannina, uiteindelijk staan we best wel goed op een parkeerterrein en we lopen zo de stad in. Het oude deel van Ioannina is mooi. Daar zijn geen toeristische winkeltjes, het is een woonwijk met een moskee, die gerestaureerd wordt en dienst doet als gemeentelijk museum. Op de binnenplaats kun je vrij rondlopen en dat is erg mooi. Er is ook nog een museum met vooral zilver smeedwerk, maar die slaan we over. Aan het eind van de middag nog even geld halen en een terrasje. De volgende dag lopen we door de stad zelf, misschien omdat het zondag is en er veel dicht is, maar we vinden het troosteloos. Veel dichtgetimmerd, vervallen en op sommige plekken onaangenaam. Soms ook weer even hele mooie plekjes. We maken wel een flinke wandeling en zijn net voor een bui weer terug in de camper. We hebben ook wel een beetje pech met deze stad. De stad is op de oude wijk na niet heel mooi, maar het uitzicht is fantastisch, want het ligt aan een groot meer met uitzicht op besneeuwde bergtoppen, en aan het water zijn veel bankjes waar je heerlijk zou kunnen zitten. Dan is de stad best een stop waard. We vinden Ioannina uiteindelijk vooral een mooie stad vanwege de ligging, aan het meer van Ioannina of het Pamvotismeer.

Overnachten in Vikos

 Vanuit Ioannina rijden we naar Vikos, bij de gelijknamige kloof. We zijn al een aantal keren in Griekenland geweest maar nooit in dit deel en de Vikoskloof moet de moeite waard zijn en we willen hier graag een paar dagen doorbrengen en dat gaat nu lukken. In Vikos staan we naast de kerk, kerkhof en kroeg. Een klein dorpje met nog een paar hoogbejaarde inwoners, 3 restaurants en in de zomer waarschijnlijk veel wandelaars. Nu staan er af en toe een paar auto’s en is het er verder stil. We slapen hier heerlijk en na het ontbijt dalen we af, de kloof in, voor mijn knie is dit te zwaar, dus ik keer halverwege om. Rob en Boris lopen tot beneden aan toe. Het is prachtig en heel stil. Wat een uitzichten, af een toe een roofvogel in de lucht, vogeltjes die kwetteren en beneden de rivier die stroomt. De weinige wandelaars zijn stil en genieten net als wij van al dit moois.

Ik ga dus terug naar de camper alvast een beetje opruimen en als Rob en Boris terug zijn lunchen we en rijden daarna richting Papigko.  Het is nog wel even hard werken om door het plaatsje Aristi te manoeuvreren. Het stoplicht daar werkt maar voor een deel van het dorp en net daarbuiten rijden wij, 2 auto’s en een touringcar elkaar volledig klem. Gelukkig lukt het met millimeter werk om elkaar te passeren. De rit naar Papigko is zo mooi!! Een enorme partij haarspeldbochten, maar de moeite waard.

We maken in Papigko een wandeling naar de Rock pools, waar het gewoon druk is, en genieten van de prachtige vergezichten op de “towers van Astraka” zoals de rotsformaties genoemd worden.

Papigko, de towers of Astraka

We sluiten de dag af met een hapje eten buiten de deur. We komen terecht in een klein restaurantje, met 5 tafels. Wel leuk, er zijn een paar super mooie restaurants in het dorp en dit is kaal, de open haard brand maar het is heel sfeervol. Ik heb nog geen moussaka gegeten, maar hier hebben ze dat en het ruikt en smaakt heerlijk. Rob krijgt helaas weer een stukje vlees dat te gaar en licht verkoold is. We hebben een gezellig gesprek met een Nederlandse jongen die aan het hiken is door de bergen. Hij wilde in de bergen slapen, maar verse berenpoten weerhielden hem er van en dus heeft hij een kamer hier in het dorp. Het is een gezellige avond.

We gaan weer verder, naar onze laatste bestemming bij de Vikoskloof. We rijden eerst aan de verkeerde kant van de rivier, waardoor we in een stuk bos terechtkomen. Voor het eerst voelen we ons daar allebei niet prettig bij. Het is er donker, je ziet niet wat er om je heen gebeurt en het pad zit vol met kuilen en modderstromen. Het is nog steeds regenachtig en we willen ook niet vast komen te zitten. We lunchen er wel en gaan dan aan de andere kant van de rivier kijken. Daar is een goede P4N SC 288012 plek, bij een informatiecentrum op een open gebied. Er staan wat huizen, een verlaten hotel, rafterverhuur en wat vee. Prima voor vannacht. Het weer blijft een beetje rommelen, maar als het halverwege de middag droog is en opklaart lopen we nog een stuk langs de rivier. Een prachtig pad, Boris kan los, speelt bij het water en rent als een dolle heen en weer.

wandelen langs de rivier

We gaan de grens met Albanië over! We hebben de afgelopen dagen een reisplan gemaakt, dat is het voordeel van veel regen, we hadden daar alle tijd voor. Rob heeft de groene kaart nog even digitaal tevoorschijn gehaald, verder hebben we alles uit de kluis gehaald , paspoorten, papieren van Boris, rijbewijs. Er staan 8 auto’s voor ons en de grensposten liggen 200 mrt bij elkaar vandaan. Paspoort inkijken en “go” is beide keren de opdracht. Niks allerlei documenten laten zien. Dan zijn we in Albanië, een nieuw land voor ons. We strijken eerst op een camping neer, na 6 nachten min of meer vrij staan hebben we behoefte aan een wasmachine, douche en een beetje lummelen. Rob is best moe van het intensieve rijden en we moeten een paar dingen regelen. Eind van de dag even wat drinken met een jong Nederlands stel op het terras. Het is een fijne camping, goede douche, wasmachine en een fantastisch uitzicht.

Ik doe het huishouden, 5 trommels wasgoed, en sop de camper van binnen. Veel binnen zijn en slecht weer maken er een zooi van. Het weer is hier heerlijk, de zon schijnt, we zijn veel buiten en dan kun je goed “huishouden”. Rob stapt op zijn fiets, voor vooronderzoek in Gjirokaster, simkaart scoren en Lek halen, Albanees geld. Met euro’s betalen kan ook, maar dan ben je duurder uit. Even allebei iets anders doen is fijn en dan heb je elkaar ook weer eens wat te vertellen!

De laatste dag in Gjirokaster zijn we ’s morgens op de camping, maar na de lunch gaan we op stap. We laten Boris in de camper en stappen op de fiets. We willen naar het aquaduct boven in het Gjirokaster. We fietsen tot het te steil wordt, dat had Rob gisteren al ontdekt. Vandaar lopen we het oude centrum in. Eerst langs de bazaar en dan omhoog. Het is behoorlijk steil, dus regelmatig even pauze. Dat is helemaal niet erg, want het uitzicht is fabelachtig mooi. We klimmen en klimmen. Volgens google zijn we er steeds bijna, maar dan komt er toch nog iets bij. We staan op een goed moment uit te puffen en te overwegen wat we zullen doen. Een Albanees gezin is in de tuin aan het werk en ik bewonder hun blauwe regen. We raken in gesprek en vragen hoever het aquaduct nog is, ze geven aan dat het nog wel een kwartier lopen is. We weten het niet zo goed, wat zullen we doen. Het is nu al vreselijk steil, veel los grind, we zien het niet zo zitten. De 13-jarige dochter vraagt ons namens haar ouders binnen, dat doen we natuurlijk! Wat een gastvrijheid, koffie, vijgen, limonade en raki worden ons aangereikt. De vader spreekt goed Duits, dus raken we gezellig in gesprek. Over hoe vriendelijk iedereen is, hoe goed de jeugd Engels leert speken en de man geeft ook aan dat alle religies hier goed samen gaan. Hij is christen en zijn vrouw moslima en dat er veel (religieus) gemengde huwelijken zijn. Het is een gezellig uurtje en we zijn steeds meer verrast door dit land en zijn bevolking. Met een tak van de blauwe regen als gift lopen we toch maar terug naar de fietsen. We hebben een prachtige wandeling gehad, gezellige mensen ontmoet en van de uitzichten genoten. Laat het aquaduct maar zitten.

Op de camping hebben we afgesproken met een Nederlands stel, Ad en Corien. Zij hebben al door Albanië gereisd en gaan naar Griekenland, een goede gelegenheid om informatie uit te wisellen! Het is zo gezellig, dat we gezamenlijk eten op de camping en een leuke avond hebben. De eigenaren van de camping runnen ook het restaurant, supervriendelijke mensen en een volwassen dochter die goed Engels spreekt en van alles over haar leven als student in Tirana vertelt.

We zijn nog maar 3 dagen in Albanië en nu al verkocht aan dit land.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.