In augustus 2021 zijn we met onze camper op pad gegaan, om te beginnen naar Spanje, Portugal, Griekenland en Albanië. Van daaruit terug naar Nederland, het werd hoogtijd om iedereen thuis weer even vast te houden. Na 8 weken thuis in de zomer van 2022 zijn we weer vertrokken. Door Engeland en Schotland terug naar Spanje, Portugal en zelfs 7 weken Marokko. In April 2023 kwam aan deze lange, prachtige reis een einde.
In Juli 2023 zijn we voor een trip van 3 maanden, naar de Baltische Staten gegaan. Een boeiende hoek van Europa waar we genoten van de stilte en de mooie steden.
In al die tijd dat we op reis waren, hebben we met enige regelmaat aan elkaar gevraagd, zou het niet geweldig zijn om nog langer, nog meer……………..? We nemen de beslissing om ons huis te verkopen en op 30 april 2024 dragen we de sleutels over van ons huis waar we zo lang gewoond hebben. Het wonderlijke is dat we het allebei geen moment moeilijk vinden! Het geeft zo’n gevoel van vrijheid! Wel kopen we in de buurt van Alkmaar een chalet, want we willen toch graag een plek hebben voor calamiteiten.
Een week na de sleuteloverdracht rijden we naar het noorden. Via Denemarken steken we over naar Noorwegen en we zijn totaal ondersteboven van dit geweldige land. We hebben mazzel want het is een prachtige voorjaar. Via Zweden rijden we terug naar Nederland vol met waanzinnige indrukken.
In oktober 2024 rijden we rustig via Frankrijk naar Spanje om de oversteek naar Marokko te maken. De bedoeling was om voor “Endless on Wheels” een camperreis te gaan begeleiden. Helaas worden we terug naar Nederland geroepen en wordt de reis door een ander koppel overgenomen. Wij blijven in Nederland om te zorgen en wonen een aantal maanden in ons chalet.
Begin maart 2025 kunnen we weer op reis en vertrekken via Frankrijk naar Italië, waar we oversteken naar Griekenland. De terugweg willen we via Bulgarije, Hongarije en Roemenië reizen.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Dit bericht staat boven aan. Maar direct hieronder staan de meest recente boodschappen.
In Aourir hebben we weer een prima plek met zijn allen. Gelukkig wordt het weer beetje bij beetje beter, dat is fijn want er staat een wandeling op het programma. We gaan met z’n allen in busjes naar de kust bij Tamraght waar we een strandwandeling van zo’n 5 km maken. Normaal is Paradise Valley ook een keuzemogelijkheid, maar door de vele regenval wordt dit geskipt en gaan we met zijn allen strandwandelen. Het is mooi weer, de branding is prachtig, heel veel surfers in het water. In Taghazout gaat de groep lunchen, in kleinere groepjes worden er mooie plekjes met uitzicht gevonden. Wij stappen nog maar eens een bank binnen om geld te wisselen, vandaag mislukt dit, maar er komt altijd weer een plek waar het wel lukt. Met een tas vol fruit en uien stappen we weer in de busjes terug naar de camping.
wandelen in Aourir
Op deze camping kun je van alles laten maken en de hele werkplaats probeert in razend tempo zoveel mogelijk handel te drijven. Dat lukt hun goed, want binnen een mum van tijd hebben zeker 5 camperaars een sun screen geregeld. Dit is een doek om op het voorraam te bevestigen zodat de temperatuur in de cabine redelijk stabiel blijft bij kou of warmte en er minder condens op de ramen komt. Er zijn zelfs 2 deelnemers die de screens uitbreiden over de motorkap heen zodat het tijdens winterreizen extra beschermd is. Wij laten dit aan ons voorbij gaan, weer een groot ding erbij, de garage is al zo vol. Wel bestellen we een hoes voor het kussen waar Boris altijd op ligt. Helaas gaat de communicatie niet helemaal goed, het is uiteindelijk een hele strakke hoes rondom het kussen geworden, terwijl ik het met elastiek wilde zodat het er makkelijk af kan om te wassen. Klinkt misschien een beetje onduidelijk, maar we zijn hier ook wel blij mee en ik ga in Nederland nog wel eens iets bedenken om dit op te lossen.
het naai atelier, waar ze van alles maken
Ook op deze camping eten we met de groep, dat is onderdeel van de reis, veel gezamenlijke maaltijden, uitstapjes en alles wat daar bij hoort. Op deze camping is het wel speciaal, de eigenaren zijn Duitsers, dus wat staat er op het menu? Schnitzel! Er is keuze hoor, maar het overgrote deel van de groep gaat voor de schnitzel. De keuken is klein, dus het duurt even voor iedereen eten heeft, maar er wordt flink gesmuld.
De volgende ochtend pakken we alles weer in, het wordt al een vast ritueel, het tempo is dan hoog. Helaas gaat dat soms ook mis. We weten weer dat we in Marokko zijn en op deze Duitse camping gaat daar nog een schepje bovenop. De vorige keer toen we hier waren was dat al zo en daar is nog niets in veranderd. Volgens de receptie komt het brood om 8 uur, dus sta ik met portemonnee en broodtas om 5 over 8 bij het winkeltje, dicht, geen brood. 8.15 geen brood, half 9 geen brood. Pas tegen 9 uur kan ik de broodbestelling voor de groep halen. Rob heeft ondertussen roggebrood en ontbijtkoek gegeten en als ik het brood heb uitgedeeld gaan we er snel van door.
we zien onderweg veel kuddes geiten en schapen
We gaan op weg naar Sidi Wassay, onze laatste stop aan de kust. Een mooie rit, en ook op deze camping worden we weer met open armen ontvangen. Samen met de jongeman van de receptie bekijken we een paar mogelijkheden voor onze groep en kiezen we een plek uit waar we redelijk bij elkaar kunnen staan. De deelnemers sturen mij een appje als ze in de buurt zijn, zodat ik ze bij de poort op kan wachten om ze een nummertje te laten trekken voor hun plekje en natuurlijk een praatje te maken. Iedere dag zijn er wel mooie verhalen over de tocht van de dag en voor iedereen is er een mooi plekje met uitzicht op de oceaan. Een deel van de groep gaat ’s middags op pad voor een natuurwandeling. Ook dit gaat weer gesmeerd, met een paar taxi’s en hulp van de camping om dit te regelen. Het verrast ons steeds weer, samen met campingpersoneel en Yassine onze steun en toeverlaat, loopt alles wat geregeld moet worden gesmeerd. Rob is wel regelmatig aan het bellen en appen, maar moeilijk is het nooit. Helaas blijven we maar één nachtje op deze camping, we vinden het allemaal te kort, gelukkig is de kapper aan huis wel snel beschikbaar.
de kapper komt bij de camper langs, service!
Van Sidi Wassay rijden we het binnenland in en rijden we een fantastische route, wat is Marokko toch prachtig, bergen, vergezichten, dorpjes en alles wat er op straat gebeurt. Tafraoute is een bijzondere plek in het rijtje bestemmingen waar veel reizigers in Marokko naar toe gaan. We worden op straat al opgehaald door Hassan, hij wist dat we komen en brengt ons naar een mooi stuk van het terrein, waar we allemaal in een grote kring kunnen staan. Wij blijven hier maar kort en dat betekent meteen hectiek! We inventariseren wie er mee willen met de 4×4 tocht die morgen op het programma staat. Er komt ook al snel een auto de was ophalen, er worden reparaties geregeld, tajines besteld en daar tussendoor lopen kinderen te bedelen, willen mensen allerlei klusjes voor je doen. Hoe sneu ook, we sturen de kinderen weg, het is hier bekend dat als de eerste kinderen iets gehad hebben er al heel snel tientallen kinderen komen en dan opdringerig worden en niet meer weggaan. We vermoeden dat de moeders iets verderop vanuit een busje de spulletjes van de kinderen in ontvangst nemen. Dat voelt toch allemaal niet heel prettig. Er zijn wel een aantal deelnemers die snoep, speeltjes, pennen en dergelijke mee hebben. Dit delen ze onderweg uit en worden daar met een grote glimlach voor beloond.
ook in Tafraoute staat de beachflag te wapperen
De aankomst hier in Tafroute is voor ons eventjes veel en ook Boris heeft daar last van, veel mannen in djellaba’s die ook wel een beetje bang voor Boris zijn en juist dan gaat hij tekeer als een dolle, waarschijnlijk voelt hij onze stress ook wel aan, dus hectiek! Gelukkig is dat na een uurtje minder en blijf ik even met Boris in de camper en regelt Rob buiten wat er verder nog te regelen valt. Als iedereen staat, keert de rust terug en genieten we van deze plek. Voor vanavond was er een kampvuur geregeld, Hassan vindt niets te gek, maar in goed overleg laten we het toch niet doorgaan, het waait te hard en dat risico gaan we niet nemen.
het kunstwerk van Jean Vermare
De volgende ochtend gaan we met een flink deel van de groep op stap. In 4 flinke 4×4 auto’s gaan we een tocht in de omgeving maken en dat begint bij de blauwe, roze en gele stenen van de Belgische kunstenaar Jean Verame, met liefst 19 ton waterverf heeft hij immense rotsblokken geschilderd. We bekijken dit kunstwerk met zijn allen en hebben er allemaal wel een mening over en dat is natuurlijk ook het leuke aan kunst, het levert altijd een gesprek op. We hebben hier een half uur om rond te dwalen, de auto’s wachten verderop op ons. De dag brengen we verder door met een wandeling in een oase, een rit langs oude berberdorpen en een bezoek aan een nomadenkamp. Hier zijn de kinderen erg gretig, beetje brutaal en na ingrijpen van één van de chauffeurs weten ze zich te gedragen. De volwassenen van het kamp blijven op afstand en lijken zich er niet zoveel van aan te trekken hoe de kinderen zich gedragen. We zijn er ook een beetje door overdonderd hoe dit gaat. We leren wel steeds beter dat we op sommige plekken echt de regie moeten nemen om het gezellig te houden, gelukkig gaat het meestal goed en wordt het gewaardeerd als je iets mee brengt.
dit kleine mannetje was in ieder geval heel blij met teigetje en zijn mutsje
We hebben een heerlijke dag die voor ons zelfs als een vakantiedag voelt, we sluiten de tocht af met een heerlijke, late lunch in het dorp Tafroute. Door Hassan worden we na de lunch ook nog even meegenomen naar een tapijtwinkel. In eerste instantie hebben we daar allemaal niet zo’n zin in. Maar de eigenaar weet veel te vertellen over de verschillende technieken en patronen in de kleden, waardoor het toch interessant is. Een paar van ons twijfelen een beetje over de aanschaf van zo’n mooi kleed. Uiteindelijk gaat de koop niet door, de grote kleden zijn best prijzig en dat koop je niet in een halfuurtje. Ik ga wel met een aanwinst naar buiten, een oranje kussenhoes met bruine strepen is voor mij!
wandelen in de oase
De volgende ochtend is het weer inpakken en ga ik op zoek naar de man met het brood, hij loopt met zijn fiets en broodmand over het terrein. Ik loop langs onze camper en tackel mezelf. Ik blijf met mijn voet in de lijn van Boris hangen en lig plat op mijn snoet. Gelukkig ziet niemand me en sta ik snel op, maar helaas, ik ben toch gespot en hulp wordt snel geboden, maar ik sta alweer overeind. Geknakt ego en geknakte bril, gelukkig heb ik een reservebril bij me.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We rijden vandaag naar een bijzondere plek op de route, Oualidia. Wij zijn hier zelf 3 jaar gelden ook geweest en vonden het toen meteen een superplek. Misschien omdat het eigenlijk niets is, een groot parkeerterrein verdeelt in twee stukken. Het wordt in tweeën gedeeld door een brug met een onderdoorgang. Die brug gaat trouwens nergens naartoe. We worden hartelijk verwelkomd door Bachir, die een mooie hoek voor ons heeft vrij gehouden, uit de wind! Want wind is er nog steeds, gelukkig laat de zon zich wel steeds meer zien.
onderweg naar Oualidia
We hebben niet zo heel veel tijd voor de groep aankomt, maar wel net genoeg om bij één van de visrestaurantjes een flinke dorade met garnalen te bestellen. De vis wordt op een mooie schaal bij de camper gebracht en daar peuzelen we die op, heerlijk. Dan druppelen de eerste deelnemers binnen en dat is voor ons een moment om bij iedereen te informeren hoe het met ze gaat, hoe de route was en te luisteren naar de verhalen en te zorgen dat iedereen een plekje heeft. Daar zijn we altijd wel even mee bezig, maar dat vinden we ook gewoon gezellig. Iedereen is dan altijd even om de camper aan het rommelen, sommigen weten al snel de visrestaurantjes te vinden en anderen lopen naar het strand. Er worden ook al snel fietsen uit de garages gehaald voor een rondje in de omgeving.
Wij nemen ook even de tijd om naar het strand te wandelen en Boris te laten rennen, dat kan hier goed. Zeker op dit moment, want de oceaan is nog steeds onstuimig. De viskramen op het strand, waar je normaal een visje kunt halen zijn er niet en de vissersboten liggen hoog, weg van de oceaan. Deze kleine vissersbootjes kunnen momenteel echt niet uitvaren. Boris heeft dus alle ruimte om lekker te rennen, wij genieten van de mooie kust en de woeste golven.
vissersbootjes hoog op het strand
De volgende dag gaan wij met de groep bootje varen in de lagune. Maar voor we naar de bootjes varen komt Bachir met 3 cakes die we besteld hebben. Zijn vrouw bakt deze overheerlijke cakes en ze worden door iedere groep van EOW besteld. Dat hebben wij dus ook gedaan en aangezien het onze trouwdag is, is het een goed moment om te trakteren. Iedereen neemt een flink stuk cake en neemt dat mee, eet het meteen op of bewaart het voor later.
trakteren op onze trouwdag
Helaas is het weer niet fantastisch, het water onstuimig en de lucht niet echt helder. Verdeeld over 4 bootjes varen we toch een rondje door de lagune. We zien veel vogels en een paar lepelaars worden met bewondering bekeken. Vol verwondering kijken we met zijn allen naar een oud, vervallen zomerpaleis van een voormalige koning. Er is niet veel meer van over dan een vervallen ruïne, maar toch lopen er 2 bewakers en worden we vriendelijk verzocht om niet te fotograferen en te filmen. Het tochtje is ingekort tot een uur en dat is ook genoeg vinden we met zijn allen.
het in en uitstappen is een hele onderneming
We wandelen met zijn allen terug, vlak voor de camperplaats staan een aantal oesterstalletjes, door de één likkebaardend bekeken, door een ander met lichte afkeer. Ja, je houd ervan of niet! Iedereen trekt voor de middag weer zijn eigen plan. Nog een keer lekker vis eten bij de restaurantjes, fietstochtje maken of een boek lezen bij de camper.
thuisbezorgd in Marokko
Voor de avond zijn er tajines besteld en die zullen bij de campers worden afgeleverd, thuisbezorgd in Marokko, dus! Iedereen staat er glunderend naar te kijken, een brommertje met laadbak er achter, volgeladen met tajines komt tussen de campers staan. Rob en ik hebben even getwijfeld, buiten eten of de tajines in de camper op eten. We kiezen voor het laatste, maar dan beslist de groep anders. Dit kunnen we wel waarderen, vlak voor de tajines komen is er toch weer een zonnetje. Terwijl we een half uur daarvoor onder een luifel en met paraplu’s, de etappebespreking hebben gedaan. Een aantal mensen roept “buiten eten, de zon schijnt weer!” Super, binnen no-time staan er 11 tafels, 22 stoelen, servies en is iedereen er klaar voor. Natuurlijk smaken de tajines dan nog beter, zo gezellig met zijn allen in het zonnetje. Als het eten op is, is de zon ook weg en wordt het snel koud, iedereen ruimte op en trekt zich voor de avond terug in de huisjes op wielen.
heerlijk buiten aan de tajine
De volgende dag rijden we naar Essaouira, voor ons ook weer bekend terrein. Op camping Le Calme krijgen we een mooie plek toegewezen. Een groot veld, omringd door bomen achter een klein muurtje, alsof we met zijn allen in een grote tuin staan. Het weer wordt ook steeds beter, dus alle deelnemers die binnen druppelen, trekken de stoelen uit de garage, doen een was en genieten van het zonnetje.
De volgende dag is het tijd voor een excursie. Om 10 uur staan er taxibusjes voor ons klaar. Ik neem de groep mee naar het leuke vissersstadje Essaouira. Rob blijft op de camping om het één en ander voor de komende dagen te regelen en met Boris te wandelen. Ik vind het ook wel even spannend om dit alleen te doen, maar dat is echt niet nodig. De groep is echt prettig om mee op stap te zijn, iedereen is steeds keurig op tijd en heeft aandacht voor de gids. De taxi’s weten waar we moeten zijn en daar staat gids Ahmed ons al op te wachten, ik hoef eigenlijk niets te doen.
onze vrolijke gids Ahmed
Een leuke, aardige gids die veel vertelt, maar iedereen ook de tijd gunt om om zich heen te kijken. Onderweg kom ik mijn oud collega weer tegen, eerst tussen de tomaten bij de Lidl in Spanje en nu hier in dit plaatsje. Even een groet en een knuffel en verder weer. We drinken koffie met de hele groep en zwerven nog wat verder achter Ahmed aan, hij laat ons veel hoeken en gaten van de medina zien. Ahmed maakt het me wel makkelijk hoor, want regelmatig telt hij even de hoofden en dan lopen we weer verder. De rondwandeling stopt bij een restaurant waar we kunnen eten, een aantal mensen kiest ervoor dit ergens anders te doen en ook dat is natuurlijk prima.
we kopen van alles, maar natuurlijk ook de beroemde “magic box”
Precies op dat moment verschijnt Rob ook, hij is alleen met een taxi hier naar toe gekomen om mee te lunchen. Na de lunch heeft iedereen nog een uurtje de tijd om rond te wandelen en inkopen te doen of gewoon nog even rond te lopen. Rob en ik gaan op een holletje inkopen doen, voor een aantal activiteiten en verjaardagen hebben we nog cadeautjes nodig en die willen we hier kopen. Voor mij een genietmoment voor Rob iets minder, al geniet hij dan weer enorm van het afdingen en spelletjes spelen met de diverse verkopers. Hier zijn de leuke magicboxen te koop, houten doosjes, waar aan je niet kunt zien hoe ze open moeten. Wij kopen er een paar en later blijkt dat flink wat deelnemers ze ook al gekocht hebben. Met een tas vol spullen en een ijsje in de hand komen we weer terug op de taxiplek. Iedereen is er weer keurig op tijd en we worden netjes op de camping afgezet.
zingen voor Teus en een cadeautje
Het is vandaag echt lekker weer, dus nodigen we de groep uit voor een borrel en een hapje. In een grote kring is het dan ook eindelijk tijd voor een gezamenlijke activiteit. Voor we hier aan beginnen zingen we eerst voor Teus, die was de eerste dag van de reis jarig en dat is me helemaal ontschoten. Dat maken we hier goed, hij krijgt een magic box en natuurlijk wordt er voor hem “lang zal hij leven”. Zo is het eerste muzieknummer van dit feestje een feit. Daarna spelen we “raad de plaat”, iedere deelnemer heeft mij zijn of haar favoriet nummer gestuurd en daar hebben wij een spotifylijst van gemaakt. Het is heel simpel, we spelen een stukje van een nummer af en de groep mag raden wie dit ingestuurd heeft. Natuurlijk willen we als het geraden is waarom dit nummer. Het is heel gezellig, de muziekkeuze van de groep wordt gewaardeerd en we leren elkaar weer iets beter kennen.
’s avonds eten we met zijn allen in het restaurant van de camping, iedereen heeft gisteren kunnen kiezen wat ze willen eten. Ik help de dames van het restaurant met het uitserveren, zodat iedereen de juiste tajine krijgt. Deze keer zitten we aan kleinere tafels, dat geeft weer een hele andere sfeer en andere gesprekken, leuk deze variatie!
onderweg naar Marrakesh, besneeuwde toppen van het Atlasgebergte voor ons
Dan is het tijd om naar één van de koningssteden te rijden, op naar Marrakesh. Helaas hebben wij in 20 minuten tijd 2 bekeuringen te pakken, wel ernstig hoor. In iedere etappebespreking nemen we even wat extra puntjes door, gisteravond ging dat over bekeuringen. Er waren namelijk al een paar bekeuringen aan deelnemers uitgedeeld. Ik een heel verhaal, hoe het moet, hoe je je moet gedragen en nu worden wij door de groep wel even flink uitgelachen en worden we op de hak genomen. Dat kunnen we goed hebben en geeft ook aan dat de sfeer goed is. Gelukkig zijn de bekeuringen niet al te gek, 15 hele euro’s.
We hebben in Marrakesh op camping Le Relais een mooi pleintje om te staan. ’s Avonds gaan wij naar het centrum met nog 2 stellen en genieten op het grote plein, Jemaa el-Fnaa, we wandelen een rondje, kopen een broodtas en eten op een terras met uitzicht op het gekrioel op het plein.
uitzicht op het grote plein
De volgende ochtend gaat Rob met de helft van de groep samen met gids Zakaria op de fatbike door de stad. Na de instructie gaan ze op pad, via de Koranschool, een bakkerij en lunch in het park eindigt de fietstocht in de regen. De rit van de middag wordt verplaatst naar de volgende ochtend, wat fijn dat Zakaria dit zo snel weet te regelen. Gelukkig is het dan droog en kan ook de tweede groep een mooie fietstocht maken. En ook deze groep geniet van Marrakesh op de fatbike. Zakaria heeft flink wat foto’s en filmpjes gemaakt, dat wordt natuurlijk gewaardeerd en is een leuke herinnering aan deze dag.
tijdens de fietstocht wordt er ook gestopt bij een oude bakkerij
Wij krijgen visite, zo gezellig. Reisleiders Margot en Ralph komen met vrienden Margot en Rob een avondje langs. Zij toeren al een week of 6 samen door Marokko en komen een avond op visite. We eten gezellig in het restaurant van de camping en hebben een heerlijke avond.
’s morgens worden we uitgezwaaid door onze gasten en rijden wij naar Ouarir. Het is toch echt anders om zo als reisleiders op pad te zijn. We staan vroeg op, maken flink tempo, ik eet vaak pas als we gaan rijden. Mijn bakje yoghurt, fruit en muesli samen met een beker thee staan in het dashboard. Rob probeert wel even rustig te eten, terwijl ik opruim in en rond de camper. Dit gaat best gestroomlijnd en wie van ons tijd heeft loopt met Boris. Dan is het tempo maken naar de volgende camping, dus geen gezellige stops onderweg, hooguit voor wat boodschapppen of een plek zoeken om Boris even te laten rennen. Is dit vervelend? Nee hoor, dit is hoe het werkt als je reisbegeleider bent. We staan in dienst van de groep en hebben er samen lol in om dit te doen. Het is echt wel flink aanpoten, maar de groep te zien genieten en blij zijn met wat er geregeld wordt is goud waard!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
In Gibraltar komen we dan na lang wachten eindelijk met de groep bij elkaar, het gaat beginnen! Het weer is onstuimig, dus kiezen we voor een officieel moment buiten om met te proosten op Marokko en op elkaar. We hebben met de groep daarna een speeddate gedaan. Een simpel maar doeltreffend concept, een aantal mensen is gevraagd hun camper open te stellen voor bezoek, de anderen komen om de beurt een kwartier op visite en wij verzorgen de hapjes en de drankjes. Een mooie manier om elkaar beter te leren kennen en na afloop is iedereen enthousiast, er zijn al heel wat verhalen met elkaar gedeeld.
tijdens de officiële opening staat Carlos opeens middenin de groep!
De volgende ochtend rijden we naarLos Barrios. Iedereen kan daar nog even tanken en boodschappen doen. Storm Harry teistert de oceaan en de weersberichten voorspellen niet veel goeds. Op de parkeerplaats waar we staan doen al geruchten de ronde dat de overtochten naar Marokko zijn geannuleerd! Tijd om nog maar eens bij het ticketkantoor van Carlos langs te gaan en inderdaad, waar we al bang voor waren, we varen morgen niet over. Dit is dan meteen de test of wij en de groep stressbestendig zijn, nou dat zijn we met zijn allen!
tickets halen wachten op de boot en gezellig lunchen
Rob en ik gaan ’s avonds het dorp in om een restaurant te zoeken waar we de volgende dag met de groep kunnen lunchen, een lief gebaar van Endless on Wheels. Het kost even moeite maar dan vinden we een leuk tentje op het dorpsplein. Op de parkeerplaats doet iedereen zijn ding en worden er wandelingetjes gemaakt naar de supermarkten of de bouwmarkt. Het prettige van de grote winkels in Spanje is dat ze bijna allemaal sanitair hebben. Om de toiletcassettes te sparen, want hoe lang gaat storm Harry duren, wordt er heel wat heen en weer gelopen voor de diverse boodschappen.
Op het overdekte terras zijn voor ons de tafels gedekt, worden er mooie kaasplanken en vissalade geserveerd. Het smaakt prima en ook de hoofdgerechten zijn dik in orde. Na de lunch maakt iedereen nog een wandeling langs het water om het dorpje Palomes te bekijken en te genieten van de zee en de zon. In de baai is het water rustig, onvoorstelbaar dat de oceaan zo wild is dat we niet uit kunnen varen. Het breekt de dag en iedereen komt met een fris, uitgewaaid hoofd bij de campers terug. Rob loopt nog maar weer eens naar Carlos om te informeren of we morgen over kunnen. Ja, misschien, waarschijnlijk, ga het maar proberen!
we gaan varen
Zondagochtend om 7.30 uur staan we dus allemaal in colonne opgesteld en rijden samen naar de haven. Rob en ik voelen ons wel even groots, ongemakkelijk en super verantwoordelijk, alles in onze lijven borrelt en bruist, gaan wij echt met 11 campers naar Marokko? Ja dat gaan we echt doen en dat vinden we best spannend, maar we hebben er vooral heel veel zin in.
We mogen overvaren! De overtocht duurt wel veel langer dan gepland, want er is geen plaats in de haven van Tanger Med, maar na een paar uur extra rondjes varen mogen we naar binnen. Het regent weer knetterhard, dat helpt wel om sneller over het haventerrein te rijden, want de meeste douanebeambten schuilen voor de regen. Na nog wat extra oponthoud omdat één van de koppels problemen met de papieren heeft rijden we eindelijk Marokko in.
We hebben een hele dag gemist, dus blijven we maar 1 nachtje op camping As saad in Asilah. Aan de overkant van de weg is een restaurant waar we met de groep de eerste tajines eten en die smaken heerlijk. We zijn in Marokko! We willen zo snel mogelijk het reisschema volgen, zodat we niet van alles om moeten boeken. Het is jammer van Asilah, al gaan een paar deelnemers toch even een kijkje nemen. Verder is het niet erg om snel door te rijden, want de camping is nat, erg nat door de vele regen.
weinig foto’s gemaakt, het is te nat
Wij pakken de snelweg en we strijken neer in Mohammedia op camping L’ ocean Blue. Daar worden we overvallen door het enthousiasme van de groep. Op de vraag wie er mee willen naar Casablanca om de Hassan 2 moskee te bezoeken reageert iedereen met JA! Het oorspronkelijke plan was om dat met taxi’s en de trein te doen, maar dat lijkt ons met 22 mensen een beetje teveel van het goede. Wij hadden 3 of 4 stellen verwacht om mee te gaan. Gelukkig denkt Rob snel in oplossingen en weet hij via de camping een minibus te regelen voor 20 personen en dat betekent dat wij niet mee gaan. Via internet tickets gekocht en huppakee de volgende ochtend de hele groep in de minibus en wij blijven achter. Eén van de deelnemers zal de tickets ophalen bij het museum en een andere deelnemer zal communiceren met de chauffeur omdat hij goed Frans spreekt. Dat geeft ons de gelegenheid om het één en ander te regelen voor de komende dagen. De groep heeft een fantastische dag in de moskee en in het centrum van Casablanca.
onze vrouwen in de moskee van Casablanca de foto is gemaakt door een deelneemster
Volgende week verder langs de kust op zoek naar meer Marokko en de zon, tot dan!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We zijn nog niet klaar bij Helmy en Fred in Bocairent, want we gaan nog met zijn viertjes op de fiets naar Pou Clar. Voor ons de eerste keer op onze elektrische vouwfietsen, het is meteen een flinke uitdaging! Het begint met schade, waren onze Batavus fietsen flink stabiel, de vouwfiets is dat wat minder. Boris springt met een flinke sprong in de fietskar en de fiets kantelt en ligt plat op de grond, waarbij de spiegel afbreekt. Gelukkig is dat de enige schade, maar wel jammer. We hadden als serieuze senioren nu eindelijk spiegels op onze fiets!
op de fiets naar Pou Clar
Heen gaan we met een flink vaartje naar beneden, daar ben ik nooit zo dol op, want het is flink bochtig en ik moet echt even wennen aan de fiets. Het is wel fijn dat het Spaanse verkeer zich goed aan de regels houdt, de afstand tot een fiets moet 1,5 meter zijn en dat gebeurt ook. Ze blijven netjes achter ons totdat ze zeker weten dat ze er langs kunnen.
het is mooi met al die watervallen en stroompjes
Het is 8 km over een bochtige weg en dan zijn we bij Pou Clar, een schilderachtige plek. We wandelen langs het water, genieten van de prachtige kleuren in het water, van de watervallen en van Boris die zich hier prima vermaakt. Wat hebben we het fijn met zijn viertjes. De terugweg is voor Rob pittig, de 8km terug gaan vooral omhoog, wennen aan de nieuwe fiets en Boris in zijn kar moet ook omhoog gefietst worden. Wanneer we weer op de camping zijn moet Rob wel even bijkomen. We sluiten onze dagen hier af met een lekkere maaltijd die Helmy voor ons maakt.
Fred laat ons mooie plekjes zien onderweg
Dan is het echt tijd om te vertrekken, het was weer een feestje, maar nu gaan we ons echt opmaken voor Marokko. Dus dikke knuffels en dan gas op de plank! We rijden door het binnenland richting Granada. Deze route hebben we nog niet eerder gereden en omdat we niet zoveel zin hebben in de drukte aan de kust, is dit een goed alternatief. We maken flink wat kilometers en overnachten op een P4N plek in cortes y Graena, bij een stuwdam. Een prachtige plek, met sneeuwtoppen in de verte en prachtige berghellingen om ons heen. Er staan ’s nachts een stuk of 6 campers en verder is het vooral stil om ons heen.
mooi plekje voor de nacht
’s morgens rijden we weer verder en rond de middag zoeken we in Loja een Lidl voor brood en een lunchplek. Aan de andere kant van het kleine stadje is een camperplaats met voorzieningen, een prima plek voor de lunch en wandelen met Boris. Nu we hier toch staan gaan we allebei onder de douche en vullen de watertank weer. Na een pauze van 2 uur rijden we verder, vandaag willen we de kust bereiken en de boottickets bij Carlos ophalen.
serviceplek in Loja
We vinden de parkeerplaats in Los Barrios vlakbij het ticketkantoor, deze parkeerplaats willen we bekijken omdat we hier de nacht voor vertrek ook met de groep gaan staan. Als Rob de camper inparkeert wordt er vanuit de camper tegenover ons druk gezwaaid. Het zijn Henk en Janny, deelnemers van de groep, die hier ook even een kijkje wilden nemen, wat gezellig! Natuurlijk even een praatje maken, maar niet te lang, want we willen naar Carlos.
de rots van Gibraltar
Dat is dan ook het eerste wat we doen, camper neerzetten, deur op slot en Rob trekt voor het eerst zijn Endless on Wheels jas aan! Bij Carlos is het heel rustig, Myran van EOW had ons nog gewaarschuwd. Zij was hier vorige week en toen was het enorm druk. Nu dus niet, we zijn direct aan de beurt en 20 minuten later staan we weer buiten, met tickets voor alle deelnemers van onze eerste groepsreis! Het wordt nu wel heel serieus!!
tickets halen
De volgende ochtend nemen we even de tijd om wat langer met Henk en Janny te kletsen. Daarna gaan zij door naar een camping in de buurt en wij brengen de dag grotendeels in de camper door, want tjonge jonge wat komt er een regen naar beneden. Gelukkig wordt het in de loop van de middag droog en lopen we nog even het dorpje in en kijken vanaf het strand naar de rots van Gibraltar, een vliegtuig dat daar landt en zien we de haven waar de overtocht naar Marokko begint.
wandelen bij Los Barrios
De volgende dag is maandag en zijn alle winkels weer open. We maken een rondje langs een kantoorboekhandel, waar je bijna in verdwaalt. Spullen en hoeveelheden die je bij ons niet meer ziet worden hier blijkbaar nog in grote hoeveelheden gebruikt. Stapels schriften, multomapblaadjes, knutselpapier, schrijfblokken, het is enorm. We vinden gelukkig wat we zoeken en gaan door naar de volgende enorme winkel, EurAsia of in de volksmond, de Chinees! Iedereen die langere tijd in Spanje zwerft komt vanzelf een keer bij de Chinees terecht, het zijn een soort Actions maar dan groter en met nog meer zooi. Wij speuren ons een rotje, maar vinden uiteindelijk wat we zoeken, wegwerpservies voor onze welkomstborrel. Want ja hoeveel serviesgoed hebben we nou helemaal mee in de camper? In ieder geval niet genoeg om voor 24 mensen hapjes op te maken. Voor ons zelf nemen we nog ook wat dingetjes mee.
Dan de volgende winkel, de Lidl, ik stap naar binnen en het eerste dat ik zie is een bekend gezicht tussen de tomaten. Nee geen deelnemer van de reis, maar een oud collega! Hoe leuk is dat?! We staan lekker in de weg in het gangpad, (vreselijke hekel heb ik aan mensen die dat doen!) maar dit moet even. Ook zij staan op het punt om naar Marokko over te steken! Daarna laden we onze karren vol met hapjes en drankjes en buiten op het parkeerterrein praten we nog even verder met Jolien en Jan. Heel gezellig!
het strand bij Tarifa
Dan storten wij ons in het verkeer, de omgeving van Algecieras (haven) is één grote bouwput, dus het kost wat moeite om er doorheen te komen. We rijden de mooie kustweg naar Tarifa en een halfuurtje later zijn we bij de camperplaats. Het is eigenlijk een slecht verzorgde CP, in ieder geval het terrein, kuilen, gaten en grote plassen, maar de omgeving vinden wij fantastisch. Nog geen 5 minuten lopen en we staan op het strand, waar Boris heerlijk los kan lopen. Het is daar altijd druk met kitesurfers, spectaculair om naar te kijken en het gebeuk van de golven te zien. We wandelen dan ook lekker op het strand naar Tarifa wat over het strand een 20 minuten lopen is en genieten in het zonnetje.
terrasje in Tarifa
De volgende dag doen we dat nog eens, we zijn blij dat we onze winterjassen nog steeds bij de hand hebben. Het is guur en gelukkig schijnt het zonnetje, want we willen lunchen op een terrasje, dat lukt! Achter glas in de zon, genieten we van de lunch. Daarna is het over met de pret, de zon verdwijnt en het is echt koud als de wind ook nog meer aanwakkert. Over het strand worstelen we ons tegen de wind in terug naar de camper, maar ondertussen genieten we wel van de enorme hoeveelheid kitesurfers op het strand.
Op woensdag rijden we naar Gibraltar, naar de CP in de haven van La Linea de la Concepcion. We willen hier nog even de laatste dingetjes regelen voor de officiële start, want die is morgen. We komen op de CP al drie deelnemende campers tegen en er worden dus al de eerste verhalen gedeeld. Een beetje zenuwachtig, maar vooral met heel veel zin worden we door de deelnemers begroet en zin in deze mooie reis hebben we allemaal.
de CP bij Gibraltar
Dan houden de blog en vlog hier even op. We kiezen ervoor om onze aandacht helemaal op de groep te richten. Het maken van de vlog en blog kost ons altijd best wel de nodige tijd en dat vinden we zelf erg leuk, maar de groep gaat nu even voor! dus tot over een week of 6 !!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Onze dagje rust in Biarritz werden 2 dagen, zeer tegen onze wil. In de nacht begon het te waaien, stormen, windstoten en uiteindelijk groeide dat uit tot windkracht 8-9. Voor ons was het snel duidelijk, we gaan de weg niet op! Er waren nog wat klusjes voor onze groepsreis, vlog en blog moesten nog afgemaakt worden, dus vloog de dag voorbij. Ik had nog het idee om een netflix serie te kijken maar dat kwam er niet eens van. Eind van de middag toch nog maar even een wat langere wandeling met Boris naar het dorp, iets lekkers halen bij de koffie en brood. Rob bleef buiten wachten met Boris, maar werd door een heel vriendelijke dame naar binnen gehaald, zo lief.
de lucht wordt steeds blauwer
Gelukkig ging de wind in de loop van de nacht liggen en konden we met windkracht 4 de weg weer op. Nog een uurtje regen en daarna, begon het zonnetje te schijnen! Wat een feest. Langzaam liep de thermometer op tot wel zo’n 15 graden. We konden flink wat kilometers maken, op zaterdag rijdt er ook in Spanje nauwelijks vrachtverkeer, dus bijna lege snelwegen en aan het eind van de dag een dikke 500 km gereden. We overnachten op een P4N plek langs de weg in Segorbe, een foutje. De plek die we wilden zijn we voorbij gereden, ik had het verkeerd ingevoerd in de navigatie. We blijven toch maar staan, want inmiddels ook wel moe, het is bijna donker en verder is er niet zoveel in de buurt.
Gelukkig slapen we prima en staan op tijd op. Nog even telefonisch overleg met Myran van EOW, een belletje met onze dochter en een zus en dan gaan we weer verder. Vandaag rijden we maar een kleine 2 uur, want dan zijn we op onze bestemming voor de komende dagen. We gaan naar camper vrienden, zij staan langere tijd op de kleine camperplaats Carmen, wij gaan ze daar bezoeken. Dit zijn van die nieuwe vriendschappen die ontstaan door het reizen en Helmy en Fred zijn ons inmiddels erg dierbaar.
met de neus naar Bocairent
De dagen daarna, eten we samen, wandelen naar het prachtige Bocairent waar ze inmiddels goed de weg weten en ze nemen ons mee door dit prachtige dorpje. We staan met zijn vieren te genieten bij de olijvenperserij, waar mensen met een kleine boomgaard uit de omgeving hun olijven brengen. De echt grotere olijfboeren gaan naar een perserij buiten het dorp. Deze perserij ligt echter midden in het dorp, bij ons zou het aan alle kanten afgekeurd worden op het gebied van veiligheid en hygiëne, maar hier gebeurt het gewoon. En het ruikt lekker!! We lopen nog langs de ijskelder, zien de grotwoningen en natuurlijk gaan we lunchen. Het tentje ziet er niet uit, harde witte muren, harde vloeren, kunststof meubilair, maar veel locals, dus het eten is echt lekker.
één van de vele fonteinen in Bocairent
Met Boris maken we wandelingen in de omgeving, die heeft na de vele dagen binnen zitten wel wat extra beweging verdient. Hij kan ook lekker bij de camper buiten liggen, want het zonnetje doet goed zijn best. De nachten zijn flink koud, maar dat geeft niet. Natuurlijk wordt ook de was gedaan, de camper gesopt en de garage opnieuw ingericht.
zo nietig, genieten
Samen met Helmy en Boris loop ik het pad naar het klooster dat boven Bocairent ligt. Een prachtige wandeling, regelmatig stop ik even om van het uitzicht te genieten en om op adem te komen, want het gaat best steil omhoog en dat heb ik al een tijdje niet gedaan. Helmy wel, die loopt zeker 5x in de week een heuvel op. dus samen met Boris rennen ze bijna de heuvel op. Boris is blij met zijn nieuwe vriendinnetje, al blijft hij wel af en toe even bij een bocht staan om te kijken of ik er al aan kom. Maar als ik dan zeg “Ga maar!” trekt hij een sprintje om weer bij Helmy te komen. Aangekomen bij het klooster genieten we op een muurtje, het is tijd voor een slok water voor ons alledrie en voor Boris wat extra brokken. Het genieten is natuurlijk vooral het uitzicht, Spanje op zijn mooist! Glooiende heuvels, strak blauwe lucht, een dorpje aan je voeten en bijkomen van de tocht naar boven, zo voel ik me intens gelukkig!
wandelen in Bocairent
Rob en ik hebben nog even discussie, blijven we hier wat langer of trekken we langzaam langs de kust om nog meer te zien en te doen. De keuze is eigenlijk simpel, we blijven! Er zijn nog wat kleine dingetjes die we voor de groepsreis willen voorbereiden, we hebben aangenaam gezelschap, de omgeving is prachtig, dus blijven we!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Na 2 maanden in Nederland en veel gezellige momenten met onze kinderen, familie en vrienden is het tijd om ons vakantiehuisje weer leeg te ruimen en de camper te vullen. Verbazingwekkend hoeveel spullen er toch uit de camper komen en er dus ook weer in gaan. We hebben een paar opvouwkratten en ik heb serieus totaal 10 kratten gevuld, zeker 6 volle shoppers en dan nog de nodige losse spullen. Nu halen we ook veel uit de camper: alle kruiden, toiletartikelen, kleding, een braadpan, keukenspullen en ga zo maar door.
moet dit allemaal mee? ja en nog veel meer
De laatste week nog veel gezelligheid met etentjes bij vrienden, een ouderwetse jaarwisseling met vrienden, daar hoort dan heel veel canasta bij. Helaas voor ons dames was de stand ’s nachts om 1.30 uur 3-0. Daar gaan we het dan verder ook maar niet over hebben. Het was een heerlijk avondje, ze wonen ver buiten een dorp, dus Boris heeft heerlijk liggen slapen.
het tempo is niet hoog
4 januari is het dan echt zo ver, we gaan. De weersomstandigheden zijn niet erg rooskleurig, maar ons huisje is leeg, dus we gaan! De 500 km per dag die we hoopten te rijden, zakken al snel terug naar 300 km. Het weer is te slecht, veel sneeuw op straat, zeker in de dorpjes rijden we stapvoets. Op de snelwegen rijden we gemiddeld 50 km per uur, omdat het gewoon niet sneller kan, er sneeuwschuivers voor ons rijden of er maar één rijstrook open is. Kortom we rijden in de winter naar Spanje en dat gaat niet snel. We maken lange dagen en het is vermoeiend rijden. Maar…………… het is ook gewoon verschrikkelijk mooi, wandelen met Boris in een verse sneeuwlaag. Wat vindt die malle hond dat leuk, met zijn snuit door de sneeuw ploegen omdat er een muisje of i.d. onder de grond rommelt of er heeft gewoon een andere hond gelopen. Van enthousiasme komt hij als een dolle op ons afgestormd en glijdt dan een heel stuk verder op zijn gat door de sneeuw. Het is duidelijk een hond met een stevige vacht, die meer met kou dan met warmte heeft. We moeten hem regelmatig echt naar binnen sleuren omdat het klaar is. We proberen hem wel genoeg te laten bewegen, want ook voor Boris zijn de dagen in de auto lang.
een mooi begin van de dag
We vinden wel steeds mooie plekjes om te overnachten. Myran van Endless on Wheels heeft een gratis TripPlans app gemaakt, zodat reizigers dit eens kunnen uitproberen voordat ze één van de andere apps kopen. (Marokko, Griekenland en binnenkort de Balkan). wij gebruiken nu ook die gratis app. We hebben op de volgende plekken gestaan: Ieper, België, Montville, Frankrijk en Saint Benoit, Frankrijk
Ondertussen is er ook steeds meer contact met onze Marokkogroep, dat gaat voor ons nu echt beginnen. Een deel van de groep is al onderweg of geniet in Portugal van een trip.
het is ook genieten met al die mooie landschappen
Na 3 lange en intensieve dagen besluiten we een dag te rusten. Dat doen we in Biarritz op een camper car park locatie. Niet heel bijzonder, wel dicht bij het strand en wie ons kent weet dat wij van de kust houden. Die kust is hier dan ook nog eens waanzinnig mooi, rotsen, brede stranden, mooie wandelpaden, helemaal prima. Wat ook helemaal prima is, is de temperatuur. De beloofde 10 graden op de diverse weerapps blijken uit te kome op 16 graden, beetje wind, helemaal lekker.
wandelen in Biarritz
We besteden onze rustdag dan ook goed, boodschappen doen, de binnenkant van de camper soppen, de buitenkant moet na 4 dagen ook, maar dat wordt toch echt een wasstraat! Het belangrijkste is vandaag natuurlijk met Boris naar buiten, hij mag lekker op het strand rennen, met andere honden ravotten, takken halen en gewoon ff lekker bewegen.
morgen fris en fruitig weer verder!
Morgen met frisse moed weer verder, benieuwd wat het weer nog in petto heeft voor ons!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Het is weer een mooie dag, zonnetje, paar sluierwolken, 23 graden, heerlijk. Een goed moment om de drone te testen. Toch even een spannend momentje, is de reparatie gelukt?! Ja hoor, hij stijgt, maakt opnames en komt weer keurig op zijn pootjes terecht bij de landing.
op pad tussen de wijnvelden
Na de lunch trekken we de wandelschoenen weer aan en proberen een route van komoot te volgen, maar dat spoor zijn we al snel kwijt. Er staan wel overal aanduidingen naar het dorpje La Morra, dat is ook de bestemming die we uitgekozen hebben, dus volgen we die bordjes. Nu is het ook niet al te ingewikkeld want La Morra ligt bovenop een heuvel en er lopen meer mensen door de wijngaarden die waarschijnlijk allemaal hetzelfde plan hebben.
genieten van het uitzicht en even uithijgen
Het is een prachtige wandeling, rondom de vallei liggen kleine dorpjes, de hellingen verkleuren in herfsttinten en het is stil, op het gebabbel van Italianen na. Het is dan ook zondagmiddag, vrienden, families er zijn veel mensen op pad. Hier en daar zelfs met kleedjes en picknick om te genieten van de zon, het uitzicht en elkaar.
onderweg naar La Morra
Het is inderdaad een prachtige wandeling, maar ook pittig, we gaan zo’n 300 meter omhoog. Er zitten een paar flinke klimmetjes in, we lopen op een weggetje zelfs 18% omhoog en dat voelen we goed in onze kuiten. Onder het mom, weer even van het uitzicht genieten nemen we dan ook regelmatig pauze om even uit te puffen. Helaas kan Boris maar heel af en toe los, want er liggen nog restanten druiven trossen op de grond en Boris is daar al een keer heel ziek van geweest, dus dat risico nemen we liever niet.
een prachtige wandeling
We hebben regelmatig zicht op La Morra en zien al van verre dat mensen bij een balustrade staan om het dal in te kijken, na heel wat klimmen komen wij ook op het plein aan en genieten ook daar van het uitzicht. Het is er druk met wandelaars, fietsers, mensen op een terrasje en Italianen kuierend door het mooie dorpje. We horen weinig andere talen om ons heen, dit zijn waarschijnlijk allemaal dagjes mensen uit de regio. Na een korte wandeling door het dorp gaan wij weer terug. De terrasjes zijn aantrekkelijk, maar we willen voor donker terug zijn en vannacht is de klok een uur terug gezet, dus is het vroeg donker en er is geen verlichting op de paden.
het uitzicht vanaf de balustrade in La Morra
We vinden een kortere route terug, maar wel één die hard werken is. Het pad is een soort greppel, waar in het voorjaar of met veel regen vast flink wat water doorheen stroomt. We lopen dus schuin op de zijkanten van het pad. In het greppeltje ligt veel blad, met veel eikels en dan rollen je voeten regelmatig weg. Het is hard werken en ik ben dan ook blij als ik beneden ben en dankzij mijn stokken ben ik niet onderuit gegaan. Het laatste stuk van de wandeling lopen we over asfalt en dan kan het tempo ook weer wat omhoog. Terug bij de camper begint het ook al een beetje te schemeren, toch 10 km gelopen!
we genieten al rijdend van het landschap
Na een overnachting in Como, rijden we de volgende dag verder, we twijfelen onderweg of we over of door de Sint- Gotthard willen. Erover heen is prachtig en nog een keer op een bergtop overnachten klinkt leuk, maar is het weer nog goed genoeg? Uiteindelijk wordt de beslissing voor ons genomen, de pas is al dicht. We hebben ook al heel wat witte Alpentoppen gezien, dus niet zo verwonderlijk dat het niet lukt. Er wordt flink gewerkt rondom de tunnel, er komt een nieuwe tunnelbuis bij en die zal in 2029 klaar zijn. Nu gaat al het verkeer nog door één tunnel, met maar 2 rijstroken. Het is vooral kilometers rijden en een plek zoeken om met Boris te wandelen, in Efringen-Kirchen vinden we een mini CP achter een loods, niets bijzonders, maar we kunnen wandelen en overnachten.
Via Zwitserland en Duitsland, komen we na een paar dagen rijden in Nederland. Zwitserland was weer waanzinnig mooi, strak blauwe luchten, gladde meren en hoge bergtoppen. Daarna valt Duitsland altijd een beetje tegen met de saaie autowegen. We hadden natuurlijk meer binnendoor kunnen rijden, maar dat lijkt zo op de terugweg nooit echt een optie. We gaan naar Leveroy, een fijne camperplaats, waar we al meerdere keren hebben gestaan en waarvan we weten dat de plek en douche fijn zijn.
terug in Nederland, voor 2 maanden
De volgende dag even naar de Wit in Schijndel, paar spulletjes en kleding kopen en dan rijden we nog naar Lacros, de vouwfietsenzaak die ook in Schijndel zit. Rob heeft op de camperbeurs op een Lacros gefietst en we willen het toch nog eens beter bekijken. We maken allebei een proefrit, deze keer ook met hondenkar. Uiteindelijk is dat wel één van de belangrijkste overwegingen, fietst het ook prettig met 45 kilo extra achter de fiets? We worden erg prettig geholpen en stappen weer in de camper met veel informatie en een beetje keuzestress.
De volgende dag is het dan toch echt tijd om naar Noord-Holland te rijden, we beginnen met een gezellige verjaardag van een lieve vriendin, fijn om mee te beginnen. Daarna worden we samen ziek, hoort dat bij thuiskomen? Eten we gezellig in ons huisje met de kinderen om Rob zijn verjaardag te vieren. Gaat Rob op stap met zijn zus en moeder om haar 94ste verjaardag tussen de alpaca’s te vieren en zijn er gezellige ontmoetingen met familie en vrienden.
Ondertussen pakken wij regelmatig de laptops om ons voor te bereiden op Marokko! In januari gaan wij met 11 campers de overtocht naar dit mooie land maken om voor Endless on Wheels een groepsreis te begeleiden. Half december is het kennismakingsweekend en daar willen we natuurlijk goed voorbereid naar toe. Voor deze reis is dit dus even de laatste blog, begin januari gaan we weer op pad en zijn we weer terug met een nieuw reisavontuur, tot dan!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We zijn echt diktevreden met het plekje tussen de kassen en we zijn niet de enige want iedere avond is het bijna vol! Opa doet zijn werk goed. We maken dus nog maar even geen haast, want als we hier vertrekken gaan we noordwaarts en daar lijken we niet zoveel zin in te hebben.
nog even genieten aan de kust
Wij zitten aan de kust in Diano Marina en zien in het binnenland Diano Castello liggen, hoog op een heuvel. Volgens de beschrijvingen die we lezen lijkt het een mooi plaatsje te zijn. Dus de wandelschoenen aan, water mee en daar gaan we. De wandeling valt ons niet mee, niet omdat het zwaar is, maar er is regelmatig geen stoep en we lopen dan dus op de bochtige weg, dat is geen feestje. Tot overmaat van ramp worden we door 3 nonnen in een FIAT Panda van de weggereden, het lijkt of ze stoppen om ons iets te vragen, maar dat is niet het geval. Wij zijn inmiddels wel door deze actie een meter achteruit gesprongen en net op dat moment ziet Boris een kat, ik word dus bijna gelanceerd, maar blijf met Boris overeind en zeg dingen die nonnen vast niet graag horen g*v*d enz. Een flinke kneuzing op mijn hand is het gevolg. Ondertussen zitten de dames vrolijk te kwebbelen en rijden vriendelijk lachend weer weg, hoe dan?!
We vervolgen onze weg en komen onderaan het dorp Diano Castello, waar een keienpad ons verder omhoog leidt. Als we boven zijn strijken we eerst aan de voet van de kerk neer, daar is water en kunnen we even uitpuffen. Naast ons zijn bouwvakkers aan het werk, we zien ze niet, maar het klinkt als 3 mannen en 1 vrouw. Ze hebben geen radio, maar die zou ook geen enkele functie hebben want de vrouw heeft zoveel te vertellen dat het een kakafonie van jewelste is, ze werken ook nog in een holle ruimte, we merken later dat ze bijna in het hele dorp te horen zijn. We zijn echt in Italië!
wandelen in Diano Castello
Het is een prachtige plek om de drone op te laten, oud dorpje op een heuvel, voor ons lager het plaatsje aan de zee, het is prachtig. Helaas, helaas, de drone wil niet! Een van de 4 motoren die op de vleugels zitten is kapot. Bij de laatste drone vlucht ging de landing niet goed en kwam de drone te hard neer. Rob probeert het terplekke te repareren maar dat lukt niet. Na veel gemopper en gefriemel geeft hij het op, hopelijk lukt het later in de camper wel.
genieten in Italië
We zijn inmiddels wel uit gehijgd en lopen door het dorpje, prachtige hoge gevels in allerlei pasteltinten, mooie doorkijkjes naar lager gelegen gebieden en stille hoekjes maken dit dorpje de moeite waard. We overwegen om wat te drinken op het enigste terras van het dorpje, maar dat ligt in de schaduw en dat is best fris. Daaraan merken we dat het inmiddels wel eind oktober is. Dan maar teruglopen naar de camping en daar nog wat drinken, we hebben bijna 10 km gelopen en merken dan wel dat onze Hollandse kuiten dit klimmen en dalen niet zo gewend zijn.
weer onderweg
De volgende dag rijden we verder, we gaan het binnenland in. Jaren geleden zijn we tijdens een vakantie door Italië in de Barolo vallei terecht gekomen. Nu zijn wij absoluut geen wijnkenners, maar we weten inmiddels wel dat de Barolo wijn erg lekker is. We kiezen dan ook voor een camperplek bij een wijnboer, op de bonnefooi rijden we naar Cascina Rocca. Daar is nog plek voor de camper en voor een proeverij! De camperplek is een stuk gras voor de boerderij en als je extra betaalt krijg je de sleutel van het sanitair. Dat slaan we over, we hebben alle vuil vanmorgen geleegd en voldoende schoon water, dus staan we voor 5 euro op het grasveld. In de boerderij zelf zijn ook een aantal appartementen en net als veel andere wijnboeren in dit gebied is het toerisme een belangrijk neveninkomen. Het is wel allemaal kleinschalig en gezellig.
een stukje Barolo vallei, bij La Morra
Voor we naar de proeverij maak ik alvast het één en ander klaar voor een maaltijdsalade. Bij de proeverij zitten ook wat snacks en als we daar van 17.00 tot 19.00 uur zijn heb ik geen idee hoeveel trek we nog hebben. We weten inmiddels weer van O Sole Mio, dat de porties nooit klein zijn. Nog even een rondje met Boris en dan is het tijd om te gaan. We komen binnen in een prachtige grote ruimte waar een enorme houten prachtig gedekte tafel staat, waar we met 18 mensen omheen kunnen zitten, dit beloofd al veel goeds.
de wijnproeverij gaat bijna beginnen
We worden eerst meegenomen door de vrouw die hier als 4de generatie wijn verbouwt en uitlegt dat zij en haar man allebei uit een wijnfamilie komen en zij de wijngaarden hebben samengevoegd. Inmiddels staan hun 3 kinderen klaar om het over te nemen, maar aan de daadkracht van de dame te zien gaat dat nog even duren! Ze is ook nog vrij jong, wij schatten rond de 50 jaar, dus heeft ze nog even tijd. Haar schoonouders wonen ook op de boerderij en ze vertelt dat ze allemaal een taak hebben binnen het bedrijf.
we zitten midden in de Barolo vallei
Ze neemt ons mee naar de opslagruimte voor wijn, hier staan flink wat pallets met flessen en er liggen enorme wijnvaten gemaakt van Frans eikenhout. Ze vertelt enorm veel over het productieproces, de pluk, de samenstelling van de wijnen, wanneer een wijn Barolo genoemd mag worden. Het is intensief luisteren want haar Engels heeft zo’n sterk Italiaans accent dat ze slecht te volgen, zeker in het tempo waarmee ze feiten over ons uitstrooit. Dat vinden we niet heel erg, ze is wel heel charmant en we zien dat ze wel haar best doet, maar een cursus bij de nonnen in Vught zou haar misschien wel helpen.
Dan mogen we aan tafel, we krijgen per 2 personen en plank met kazen, ham en worst uit de regio, een mandje met brood en crackers en inderdaad ze noemen dit een snack, voor ons bijna een maaltijd! Ik ben blij dat ik een kleine maaltijdsalade voor later op de avond heb bedacht! Dan begint het echte proeven, natuurlijk eerst de simpelste wijn, die meteen al erg lekker is. In anderhalf uur tijd neemt ze ons mee door 6 flessen wijn, mooie verhalen en veel weetjes over de wijn. Ondertussen genieten we van de hapjes en de gezelligheid aan tafel. Aan het eind mag iedereen aangeven waar men nog meer van wil proeven, zodat ze de flessen leeg kan schenken. Wij zijn weer verkocht en net als jaren geleden kopen we een paar flessen voor onszelf en ééntje voor een cadeautje.
morgen gaan we hier wandelen
’s Avonds haalt Rob de drone tevoorschijn. Nu in alle rust en na een halfuurtje zoeken op google, vindt hij de oplossing. De kapotte motor is door de tik scheef gaan zitten en nu weet hij ook hoe hij hem weer goed op zijn plek kan krijgen. Wat wel spannend is, is dat Rob het in de camper doet! Boris is niet zo gecharmeerd van de hoge tonen en ik hoop dat de drone niet de lucht in gaat, is best krap voor zoiets in een camper. Het lukt! Rob krijgt de drone weer aan de praat en morgen maar eens kijken of het lukt om weer opnames te maken!
De volgende dag blijven we hier ook nog, de omgeving is mooi, het weer is fijn en op de top van een heuvel achter ons ligt het dorpje La Morra, daar willen we morgen naar toe lopen. Of dat gaat lukken vertel ik volgende week!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Een prachtige route, smalle wegen, fantastische vergezichten, maar inmiddels ook wel beetje moe komen we aan op de camperplaats in Sospel. Een bergdorp met 2 campings, beide gesloten voor de winter en aan de rand van het dorp een camperplaats.
in de wolken in Sospel
We zetten de camper op een mooi plekje en ik ga meteen met Boris op pad, want die werd het laatste half uur ook wel een beetje mal van al dat gedraai in de bochten. Hoe ik dat merk? Hij gaat steeds vaker staan, wil dan geaaid worden en tegengehouden in de bochten, gaat weer liggen en even later weer staan. Kortom hij wordt onrustig. Direct naast de camperplaats is een parkje, daar mag hij even overal aan snuffelen, op veel plekken er een plasje overheen doen en genieten van het buiten zijn.
Terug bij de camper staat Rob te kletsen met de buurman. Hij is voor het eerst met zijn camper op pad en wil 8 maanden door Europa trekken. Genoeg gesprekstof dus. Daarom nodigen we hem uit om te komen eten en dat is heel gezellig, soms raak je ook niet uitgepraat over het camperleven. Rond negen uur vertrekt hij weer en kijken wij nog even t.v. voor we ons mandje induiken, we zijn moe!
de zoutbrug in Sospel
Zoals beloofd regent het de volgende dag, tussen de buien door lopen we een rondje met Boris. Verder is het rommelen, douchen en beetje werken. De regen blijft doorgaan, Boris heeft onder protest al een rondje gelopen. nu zijn wij aan de buurt, het is geen stortregen, dus eigenlijk ook wel te doen. We lopen een halfuurtje door dit mooie bergdorp, werpen een blik in de kerk en hopen maar dat het morgenochtend droog is.
het kerkplein
We hebben mazzel, het is de volgende dag droog, dus lopen we met Boris nog een rondje door dit fraaie middeleeuwse bergdorp. Eeuwen geleden was dit een knooppunt voor de koninklijke zoutroute en dat is nog steeds goed te zien. Zeker vanaf de brug, waar tol betaald moest worden voor het zout, heb je een prachtig zicht op de beide dorpjes. Alles is toch echt leuker als het droog is. Geen zonnetje, maar we zijn al lang blij dat we hier toch nog even van kunnen genieten!
………..en verder gaan we
Vanuit de bergen rijden we weer naar de kust en na veel zoeken, afwijzen en verder zoeken vinden we bij San Remo een plekje. In een straat naast sportvelden, die van ’s morgens tot ’s avonds laat gebruikt worden, lees veel lawaai en dus ook veel auto’s, scooters en ander verkeer. Ik roep meteen “we gaan morgen weer!” Rob is nog niet overtuigd, maar in de loop van de avond heeft hij het ook wel bekeken. De mogelijkheid om vrij te staan aan de kust laten we varen. De volgende ochtend verder maar weer, de zon schijnt nog steeds, maar in de camper hangt een klein onweerswolkje. We zijn er allebei een beetje mopperig van, ja ook in de camper is het niet altijd feest.
vrije plek in San Remo
We hebben een paar opties dichtbij de kust en de eerste is een agricampeggio, een boerenerf dus. Daar aangekomen worden we aangesproken door een man op de fiets, die we voor het gemak meteen maar opa noemen. We vermoeden dat hij als een soort propper voor de camping werkt want we zien hem regelmatig beet hebben. Nu is dat ook wel slim, want als je voor de deur staat krijg je de neiging om door te rijden. Rob verdwijnt met opa achter de winkel en kassen, want het boerenerf bestaat uit een aantal kassen, om een kijkje te nemen op de camping. Opa is nogal innemend en Rob houdt wel van het niet alledaagse, dus rijden we 5 minuten later achter de opgetrommelde zoon, tevens eigenaar van camping en kassen, door een wirwar van straatjes. De laatste bocht kunnen we nauwelijks nemen, maar dan staan we op een prima plekje!
Het is verzorgd, groen, mooie plekken, simpel sanitair. De dagen erna verschijnt er iemand op de fiets met een tentje, een 4×4 met een daktent, een stel met auto en een tentje, een paar caravans en campers, opa haalt ze allemaal binnen!
strand wandelen
Wij hebben het hier goed naar de zin, de eerste middag lopen we naar het strand om te genieten van een rustige zee. We vinden na wat speuren het hondenstrand. Dit is wel een beetje een lachertje, want het is ongeveer 10 bij 20 meter en meer wordt het niet. Een stukje verderop staan een paar Italianen met hond en ik maak een praatje met ze. Hun honden lopen los en ze vertellen dat het zo buiten het seizoen geen probleem is om de honden los te laten. Boris is inmiddels al los en speelt uitzinnig met de andere honden. Een grote, prachtige koningspoedel, klein keffertje en een zwarte labrador en met die laatste is Boris meteen dikke maatjes. Na 10 minuten zijn ze alle vier wel total loss, dus doen we Boris aan de lijn, laten hem water drinken en eventjes uitpuffen. Het is wel een prachtig gezicht om te zien hoe fijn hij het vindt om met andere honden te spelen. Ondertussen loop ik nog even naar het groepje hondenbezitters en vraag een tip om vanavond te gaan eten. Nee geen pizza, lekker eten van de regio, dan moeten we toch echt naar “O Sole Mio”. Wij weten waar we vanavond gaan eten!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We willen nog een paar dagen genieten van de zon en de warmte, want met temperaturen tussen de 20 en 25 graden is het heerlijk aan de kust. Het is niet zo dat we met een stoel of handdoek naar het strand gaan, maar hoe lekker is het om buiten te ontbijten, lunchen en af en toe avondeten? Daar tussendoor wandelen en buiten rommelen.
de baai voor de camping
Dus op zoek naar een plekje, er zijn echt al veel campings dicht, maar bij Sainte-Croix, een stukje ten westen van Marseille vinden we camping Les Tamaris. Deze ligt aan een baaitje en het is heerlijk om hier een paar dagen te vertoeven. We beginnen natuurlijk met de was, binnen 2 dagen hebben we 5 wassen gedraaid en weer weggewerkt. Wat we hier vooral doen is wandelen met Boris langs de kust en op de fiets boodschappen doen. En verder? Genieten we van het heerlijke weer, een boek lezen, uitgebreid de krant doorspitten en al rommelend zijn er zomaar 4 dagen voorbij! Ik heb het al eerder in een vlog gezegd, langzamerhand leren we rustiger te reizen. Het helpt dat Frankrijk niet nieuw voor ons is, dus de behoefte om van alles te zien en te doen is ook wat minder dan wanneer we naar nieuwe bestemmingen reizen.
wandelen langs de kust
Via het binnenland rijden we weer terug naar de kust. In het binnenland hebben we één nachtje op een camperplaats in Cabasse gestaan, maar die lag nogal lastig om een wandeling te kunnen maken. Dan moesten we echt 1,5 km langs een smalle, bochtige weg lopen om ergens te komen. Dus rijden we verder, toch nog een keer op zoek naar een plekje aan de kust. Het kost ons heel wat tijd om uiteindelijk te constateren dat tussen Fréjus en Monaco gewoon geen vrije plekken te vinden zijn. We zien ze wel, campers die in parkeervakken naast de weg staan of dwars voor een verlaten gebouw, maar dat voelt voor ons niet goed.
de zee en de zon, hier houdt het op!
Alle parkeerterreinen in dit gebied hebben hoogtebeperkingen, hoger dan 1,9 meter kan er niet op, daar is plek genoeg! We bekijken nog een paar P4N plekken met prachtig uitzicht, maar daar is het nu vol en kunnen we nauwelijks op rijden. We kiezen eieren voor ons geld en trekken het binnenland in. Gelukkig hebben we op een goede plek geluncht, waar we ook een klein uurtje met Boris in een park hebben gewandeld, dus we kunnen wel even verder. Ter hoogte van Monaco, afslag dure auto’s, rijden wij de bergen in. Een prachtige route, smalle wegen, fantastische vergezichten, maar inmiddels ook wel beetje moe komen we aan op de camperplaats in Sospel. Een bergdorp met 2 campings, beide gesloten voor de winter en aan de rand van het dorp een camperplaats.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Ja ook hier koekjes. Je mag ze weigeren, maar dan werkt de site minder goed. We slaan geen gegevens op om je lastig te vallen met wat voor vragen dan ook.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
Geef een reactie