In augustus 2021 zijn we met onze camper op pad gegaan, om te beginnen naar Spanje, Portugal, Griekenland en Albanië. Van daaruit terug naar Nederland, het werd hoogtijd om iedereen thuis weer even vast te houden. Na 8 weken thuis in de zomer van 2022 zijn we weer vertrokken. Door Engeland en Schotland terug naar Spanje, Portugal en zelfs 7 weken Marokko. In April 2023 kwam aan deze lange, prachtige reis een einde.
In Juli 2023 zijn we voor een trip van 3 maanden, naar de Baltische Staten gegaan. Een boeiende hoek van Europa waar we genoten van de stilte en de mooie steden.
In al die tijd dat we op reis waren, hebben we met enige regelmaat aan elkaar gevraagd, zou het niet geweldig zijn om nog langer, nog meer……………..? We nemen de beslissing om ons huis te verkopen en op 30 april 2024 dragen we de sleutels over van ons huis waar we zo lang gewoond hebben. Het wonderlijke is dat we het allebei geen moment moeilijk vinden! Het geeft zo’n gevoel van vrijheid! Wel kopen we in de buurt van Alkmaar een chalet, want we willen toch graag een plek hebben voor calamiteiten.
Een week na de sleuteloverdracht rijden we naar het noorden. Via Denemarken steken we over naar Noorwegen en we zijn totaal ondersteboven van dit geweldige land. We hebben mazzel want het is een prachtige voorjaar. Via Zweden rijden we terug naar Nederland vol met waanzinnige indrukken.
In oktober 2024 rijden we rustig via Frankrijk naar Spanje om de oversteek naar Marokko te maken. De bedoeling was om voor “Endless on Wheels” een camperreis te gaan begeleiden. Helaas worden we terug naar Nederland geroepen en wordt de reis door een ander koppel overgenomen. Wij blijven in Nederland om te zorgen en wonen een aantal maanden in ons chalet.
Begin maart 2025 kunnen we weer op reis en vertrekken via Frankrijk naar Italië, waar we oversteken naar Griekenland. De terugweg willen we via Bulgarije, Hongarije en Roemenië reizen.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Dit bericht staat boven aan. Maar direct hieronder staan de meest recente boodschappen.
We stoppen in Le Conquet op een park4night plek, maar die keuren we af. Het is een gewoon parkeerterrein en dat betekent een komen en gaan van auto’s, de stoelen en wij dus, kunnen niet naar buiten. Voor we verder rijden lopen we wel eerst het dorp in, even langs de tourist info en naar de haven. Het is een leuk, schilderachtig Bretons dorp. Gezellige terrasjes, kleine winkeltjes en mooie straatjes. Erg prettig om een uurtje door heen te wandelen. We willen graag met een zodiactocht mee, je weet wel, zo’n opblaasboot die over het water scheert. In de haven is wel wat informatie, maar dat is voor hele dagtochten en dat willen we niet. Wel vinden we een website, dus later maar eens kijken of we daar iets kunnen boeken. Het lijkt ons allebei erg gaaf om met zo’n zodiactocht mee te gaan!
wandelen in Le Conquet
Maar eerst rijden we naar duincamping Blancs Sablons. De camping ligt op een rustig plekje vlakbij de zee en het dorp Le Conquet is op loopafstand. Ook hier is het nog rustig, de camping is maar voor een kwart vol, de plekken zijn ruim en er is schaduw, ook erg prettig. Want al is het niet meer echt heet, toch doet het zonnetje nog goed zijn best. We boffen gewoon enorm met het weer tijdens deze reis. Rob gaat aan de slag om via een website een zodiactocht voor ons te regelen en dat lukt! Morgen gaan we een uur varen in een zodiac!
op weg naar de vuurtoren van Kermorvan
Natuurlijk gaan we ook hier een vuurtoren spotten, de Kermorvan vuurtoren. Vanaf de camping wandelen we er naar toe, de vuurtoren ligt op een schiereiland. Het is 40 minuten lopen, over mooie smalle paadjes, hier en daar een klimmetje en een blije hond die lekker los met ons mee huppelt. De vuurtoren is op het moment dat wij er zijn gesloten vanwege onderhoud, maar de wandeling en het uitzicht zijn al meer dan de moeite waard. Het is een robuuste vuurtoren, welke vuurtoren is dat trouwens niet? Deze Kermorvan is 20 meter hoog en telt 77 treden.
de haven van Le conquet bij eb
’s Avonds laat krijgt Rob een bericht van de zodiacorganisatie dat onze tocht niet doorgaat, er is te weinig animo! We zijn duidelijk buiten het seizoen en dat heeft natuurlijk veel voordelen, maar soms dus ook een nadeel. Helaas, pindakaas en zachtjes, heel hard balen!
Na 2 nachtjes trekken we weer verder, we willen nog zoveel zien, maar in Nederland wachten er afspraken op ons, dus de tijd dringt. Van Le Conquet rijden we voor onze lunchstop naar Lilia. Een klein plaatsje met horeca, een wandelpromenade en een kust om bij weg te dromen, zo mooi! Als wij er aan komen is het eb aan het worden, bootjes liggen bijna droog en mensen scharrelen rond op zoek naar een maaltje. Wij komen om te genieten van een blik op phare de I’ île Wrac’h en île Vierge, deze liggen net buiten de kust.
Île Vierge bij Lilia, we kunnen hier uren bij wegdromen
Het eiland waarop de vuurtoren staat ligt 1,5 km uit de kust en is 6 hectare groot. Het is de grootste vuurtoren van steen ter wereld 82,5 meter en de 4de hoogste ter wereld. Zoals veel vuurtorens is ook deze gebouwd van lokaal materiaal, in dit geval Kersanton graniet. Wat een geweldige lunchstop, maar we willen nog verder rijden, de route voert ons naar Carantec.
In Carantec vinden we een overnachtingsplek, net achter de boulevard met eettentjes. Hier mogen 10 campers staan en voor ons is er ook nog een plekje. ’s Avonds gaan we op de boulevard een hapje eten, het is wel een minuut lopen van de camper en dan zitten we met uitzicht op zee te genieten van een heerlijke pizza.
wandelen langs de kust bij Carantec
Carantec ligt aan de baai van Morlaix, die uitnodigt tot weer een wandeling. De wandelschoenen gaan dus aan en we besluiten eerst door het centrum naar de andere kant van het stadje te lopen. Ook dit is weer zo’n leuk plaatsje, waar we natuurlijk bij de lokale VVV binnen stappen, een brood scoren bij de bakker en dan doorlopen, heuveltje op en heuveltje af. Het zijn af en toe pittige klimmetjes, maar we hebben de tijd en genieten van dit mooie Bretonse plaatsje. Via de kust lopen we terug, al moet dit wel met wat extra ommetjes, want Boris mag niet op het strand en de route die we lopen gaat over een paar strandjes. We maken evengoed een mooie wandeling en vinden toch nog een stukje waar Boris even los kan rennen.
Natuurlijk spotten we ook hier een vuurtoren, aan de ingang van de baai van Morlaix staat vuurtoren de L’île Louët. Deze grote witte, vierkante toren is maar 17 meter hoog, een kleintje dus. Maar samen met chateau du Taureau staan ze samen fier in de baai een machtig gezicht.
chateau du Taureau en de vuurtoren
We hebben nog zoveel op ons wensenlijstje staan, maar de tijd raakt op. We hebben onderweg mensen gesproken die verbaasd waren dat we Dinan hebben overgeslagen. Dat moet dan nog maar even gebeuren, we komen er per slot van rekening bijna langs.
avondwandeling in Dinan
Onze allerlaatste stop in Bretagne is dus Dinan. We hebben een beetje pech want de temperatuur klimt weer aardig omhoog, tot dik boven de 30 graden. We vinden een plekje op stadscamping chateaubriand, gelukkig met gras, bomen en een prima douche. We hebben contact met mijn oudste zus en haar man, die ook in Bretagne zijn, slechts een half uur bij ons vandaan. We treffen elkaar dan ook in Dinan voor een gezellige, smakelijke lunch en praten even lekker bij. ’s Avonds maken we nog een avondwandeling, maar daar blijft het voor ons wat betreft Dinan dan ook bij. We vinden het te warm om door het prachtige stadje te wandelen, maar we komen vast nog wel eens terug. Misschien moeten we dit toch niet te vaak denken of zeggen, er zijn zoveel plekjes waarvan we denken, mmmm, hier komen we nog eens terug! Die lijst wordt langer en langer!
Het zit er op, onze prachtige tocht langs de Bretonse kust, vuurtorens spottend, wandelend over prachtige paden hebben we enorm genoten van dit bijzondere stukje Frankrijk. Hopelijk komen we nog eens terug, maar ja dat lijstje, hé?! Nog zoveel mooie plekjes. Wie weet, ergens in de toekomst.
Gwelet ac’hanoc’h a-benn nebeut, Breizh!-Hopelijk tot ziens Bretagne!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
De volgende dag rijden we naar één van de hoogtepunten van onze reis. We zijn echt in vuurtorenwalhalla terecht gekomen. Dat is ook niet zo gek, want we zijn op de kop van Bretagne, daar waar de scheepvaart het meeste risico loopt en waar ook heel wat scheepswrakken op de bodem van de oceaan liggen. De kliffen onder water zijn, zeker vroeger, lastig te omzeilen.
Saint-Mathieu, de vuurtoren en de abdij
Maar dat hoogtepunt! We lezen natuurlijk altijd één en ander voor we naar een plek toe gaan en in onze hoofden vormt zich dan een beeld van de plaats die we gaan bezoeken, zo werkt dat nu eenmaal. We wisten dus al dat dit oude grond is, waarop in de 6e eeuw al een abdij ontstond om de relieken van apostel Mattheus te beschermen. Maar we worden toch echt verrast. Het mooie weer en de weinige bezoekers helpen daar natuurlijk goed bij. De vuurtoren van Saint Mathieu staat op een prachtige klif en om de vuurtoren heen staat de abdij, prachtig in verval. Ademloos hebben we staan te kijken, naar de golven waar de zon op schittert, de ruige kust, de statige vuurtoren en de restanten van de robuuste abdij.
Natuurlijk loopt hier ook het douanepad, de GR34. We hebben er een stuk van gelopen, adembenemend mooi, zeker omdat je steeds het zicht hebt op de abdij en de vuurtoren. Boris is natuurlijk met ons mee en geniet ook van het wandelpad langs de kliffen, want daar is lekker veel te ruiken en te snuffelen.
de laatste 13 treden
We hebben nog niet eerder een vuurtoren beklommen, dus dat wordt de hoogste tijd! Straks zit de reis erop en dan zijn we niet eens boven op een vuurtoren geweest! Dat kan natuurlijk niet. We brengen Boris terug naar de camper en dan gaan we naar boven. Deze vuurtoren uit 1835 is relatief laag, 37 meter en telt 163 treden. De wenteltrap is goed te belopen, behalve de laatste 13 treden op een smal, mooi, gietijzeren trappetje. Dan staan we echt boven, we kunnen de lampen haast aanraken. Wat een uitzicht, de woeste kust, al die rotsen in zee en de abdij beneden ons. Afhankelijk van de getijden kun je hier ook zeehonden spotten, wij hebben ze niet gezien. Maar hé, dit is al zo verschrikkelijk mooi en indrukwekkend.
de abdij en de vuurtoren
Voordat de vuurtorens hun intrede deden zorgden de monniken in abdijen langs de kust voor vuren. Deze vuren werden op hoge torens aangestoken om schepen veilig door de stormachtige, verraderlijke wateren te loodsen. Van deze plek in Saint-Mathieu weet men dat al in 1157 de monniken op deze manier de schepen door de oceaan hielpen.
lekker, galettes!
We dwalen natuurlijk ook nog even door de restanten van de abdij, prachtig. We sluiten ons bezoek aan Saint-Mathieu af in stijl. We gaan galettes eten, gemaakt van boekweit, de tegenhanger van de zoete crêpes. Er is een leuke binnentuin, waar we redelijk uit de wind zitten en smullen van de hartige galettes. Zelfs Rob, die zeker niet van pannenkoeken houdt ,geniet ervan. We blijven hier niet overnachten, dus is het halverwege de middag tijd om weer in te stappen, maar wat hebben we hier genoten, vuurtorens spotten is een machtige bezigheid.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We hebben het meest westelijke deel van Bretagne overgeslagen, de keus is nu om daar nog naar toe te gaan of de zuidkust verder vervolgen. Na wat lezen en de ervaring van Rob van vroeger, denken we dat we toch graag de westkust willen zien, dus gaan we vanuit Treffiagatnaar het westen.
Onze eerste stop is bij Trougeur, een puntje aan de kop van Bretagne, een vrije camperplek op een parkeerterrein. We arriveren hier op zondag. Het is redelijk druk met auto’s en dus veel wandelaars. Een stuk van het parkeerterrein is speciaal bestemd voor campers en daar is voor ons ook nog een plekje vrij.
genieten van de zee, bootjes, kliffen en de stilte
Weer zo’n schilderachtige plekje, Point du Van, het zijn echt net de kliffen van Dover! Al zijn de kliffen hier niet wit. De zee is vandaag strak blauw met hier en daar een zeilbootje, nietig en klein onder ons, het zal vast ook weleens ander weer zijn, maar altijd mooi en indrukwekkend. Vanaf de parkeerplaats lopen verschillenden wandelpaden langs de kust, dus trekken we de wandelschoenen weer aan en gaan op pad.
de 17e -eeuwse kapel Saint-They
500 meter van de parkeerplaats ligt de kapel van Saint-They. De kapel heeft een lange geschiedenis en staat er uit vrees voor de zee en behoud van de zeelieden. De baai van de Doden heeft al heel wat levens geëist want het is een gevaarlijk punt voor zeilschepen.
“Moge het kleine kapelletje aan zee
Nog lang blijven staan
Zodat de heilige de boten vanuit de deuropening voorbij kan zien varen……….”
Aan de zeekant is een deur waardoor de heiligen naar buiten kunnen kijken. Alles ter bescherming voor de mens op zee.
Het is echt een leuk kapelletje, met een waanzinnig uitzicht. In de buurt zijn ook 2 bronnen, de bron van de devotie Saint-They en de bron Saint-Mathieu. We wandelen meerdere keren even langs het kapelletje om naar de kust te kijken. Het mooiste moment is natuurlijk de ondergaande zon in de zee zien zakken, magisch, dus lopen we ’s avonds laat nog een keer het pad naar de zee.
de avondzon
Hoe kan het ook anders, in deze dodenbaai staan maar liefst 3 vuurtorens. Wij komen zo wel aan onze trekken. Phare de Tévennec, de vervloekte vuurtoren op een rots in zee, het meest westelijke puntje van Bretagne. De bijnaam heeft de vuurtoren te danken aan de barre omstandigheden waaronder de vuurtorenwachters hier woonden. 13 vuurtorenwachters namen dan ook ontslag! Het spookt er en de leefomstandigheden waren erg slecht. Je kunt de vuurtoren per boot bekijken, maar niet bezoeken.
Naar île de Sein Grand Lighthouse, vuurtoren Goulenez, kun je in iets minder dan een uur nnar toe varen en de vuurtoren bezoeken, 244 traptreden dan ben je boven. Wij kiezen ervoor om niet met een boottocht mee te gaan. Dat vinden wij met Boris niet zo handig. We hopen natuurlijk wel dat we nog een vuurtoren vinden waar we wel naar boven kunnen! En dan ligt hier voor de kust nog Phare La Vieille tussen Het pointe du Raz en île de sein, niet te bezoeken.
De kustlijn nodigd steeds weer uit om te wandelen. Wij gaan op pad naar het observatieplatform Pointe du Raz. Volgens google was dat 70 minuten lopen, nou niet dus. Het wandelpad is magnifiek, zicht op 3 vuurtorens, kliffen, stranden echt fantastisch en aan te bevelen. Gelukkig had ik mijn wandelstokken mee, want de afdalingen waren erg pittig. Het tempo lag dan ook erg laag. We hadden 3 flinke, steile afdalingen en daarna moesten we natuurlijk ook weer omhoog. Halverwege hebben we toch maar besloten dat we het observatieplatform niet gingen halen. We zijn bij een strand gaan zitten om ons broodje op te eten en toen via de weg weer terug gegaan. Het eerste stuk over de weg was supersteil. Hijgend en puffend kwamen we boven en toen waren we binnen 20 minuten terug bij de camper. De heen weg duurde 2 uur, over 2 km. Was het de moeite waard?absoluut!
er wordt heel wat gewandeld over mooie paadjes
Hiervandaan rijden we naar een scheepskerkhof bij Landévennec, we hadden er wat over gelezen en het leek ons wel interessant. Nou, je moet dus niet alles geloven wat er gezegd of geschreven wordt, maar dat wisten we al! Het stelde niet zoveel voor. Wel een prima plekje in een abdijtuin om te picknicken. Heel stil, heel groen en dan is het toch super om het tafelkleed op een picknicktafel neer te leggen, broodjes, crackers en genieten.
Van hier rijden we via Brest naar de volgende vuurtoren, le petit Minou. Er is weinig parkeerruimte en op het moment dat wij aankwamen stormde het ook verschrikkelijk. Na wat wikken en wegen rijden we toch maar door. De parkeervakken zijn klein en we staan er vol op de wind. 6 km verderop is in het dorpje Locmaria Plouzane is zomaar een officiële camperplek. Het is zoals zo vaak een dorpje van niks, maar we staan hier beschut tegen de wind. Er zijn voorzieningen, maar die werken al een tijdje niet. Wel een goede bakker in de buurt, boulangerie Simon, dus ’s morgens een lekker broodje. Heerlijk hoor, bijna ieder Frans dorpje heeft nog een echte bakker!
we zijn dol op de Franse bakkers
Onze volgende stop is Locronan, we weten niet zo goed wat we hier van moeten verwachten. Het wordt enorm bejubeld en dan weet je het nooit. Maar de jubel is terecht! Het stadje doet dan ook goed zijn best om het straatbeeld zo authentiek mogelijk te houden. Er rijden nauwelijks auto’s en het heeft ook de sfeer uit de 17e eeuw goed behouden. We lezen dat hier regelmatig filmopnames zijn en dat snappen we wel. Er is aan de rand van Locronan een camperplek met voorzieningen, dus helemaal prima. We komen pas eind van de dag aan en wachten tot de volgende ochtend om op pad te gaan. Dit soort stadjes heeft wel als schaduwzijde dat er heel wat touringbussen stoppen. Dat gebeurt natuurlijk ook als wij daar als toerist rondlopen, maar echt druk is het niet. Eigenwijs als we zijn snuffelen we in de achteraf straatjes, waar dan ook niemand, echt helemaal niemand loopt. Er zijn een aantal terrassen, maar bijna allemaal dicht, het is nog te vroeg. Ons kopje koffie drinken we dan ook in de camper en dan gaan we weer verder. Het was toch echt wel de moeite waard om hier even rond te wandelen.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We hebben onze route veranderd, aan de zuidkust van Bretagne gaat de temperatuur veel sneller naar beneden dan aan de noordkust. Onze voorkeur gaat dan toch echt uit naar 25 graden en niet naar +35 graden. Het is één van de weinige plekken in Europa tijdens de hittegolf waar het aangenaam vertoeven is. Hoe onze route er dan uit gaat zien, zien we later wel, want we krijgen visite!
Onverwacht komt onze dochter, altijd gezellig, want al dat reizen is leuk, maar we missen onze kinderen natuurlijk wel. We strijken neer op camping Le Léhan, hier zijn ook chalets te huur, dus het is fijn dat er voor Mara ook een plekje is op de camping. Zij is hier met de auto van het vliegveld gekomen, dat is een mooi mazzeltje. De volgende dag gaan we met zijn vieren, Boris mag natuurlijk ook mee, op stap.
lunchen en een affogato toe
We rijden eerst naar het dorpje Bénodet. Een gezellig dorpje waar we super heerlijk, echt super geluncht hebben. Er is een mooie wandelpromenade, die uitkijkt over de baai, met een prachtig zandstrand. Er is een diversiteit aan horeca, boetiekjes en op straat is reuring. Het is een leuk plaatsje om doorheen te dwalen. Bij de haven is een mooie kerk en een vuurtoren die je net aan tussen de bomen door ziet. De Pyramide zoals de vuurtoren heet, is 48 meter hoog. Net als veel andere vuurtorens werd ook deze in de tweede wereldoorlog gebombardeerd, maar later weer opgebouwd. Wij zien de vuurtoren nauwelijks, maar de drone geeft ons mooie beelden.
vuurtoren vakantiehuis Saint Marine
Dit stuk kust heeft heel wat vuurtorens, dus we zoeken er natuurlijk een paar op, om aan onze verzameling toe te voegen! Net buiten Bénodet ligt aan de GR34 de vuurtoren Saint Marine. De toren is niet hoog, 17 meter maar, wel aandoenlijk mooi. Aan de vuurtoren is een huis vastgeplakt dat er helemaal bij hoort. Er loopt een klif pad om heen, waardoor je de vuurtoren, de kust en Bénodet goed kunt bekijken. We kunnen de vuurtoren niet bezichtigen, maar via het wandelpad kun je goed zien hoe mooi deze vuurtoren is. Het is nu als vakantiehuis te huur, ook leuk! We lopen een stukje het pad op en later gaat Mara nog terug om een flink stuk van het pad te lopen en die vond het erg mooi! De vergezichten zijn prachtig, je komt een batterij met 3 kanonnen tegen en hebt uitzicht op de bootjes op rivier de Odet.
vuurtoren d’Eckmühl
Een stuk verderop langs de kust komen we bij het plaatsje Penmarc’h, beetje toeristisch, vooral veel eettentjes, maar wel weer met een prachtige kust. Er zijn 2 vuurtorens, vuurtoren d’Eckmühl en deze heeft een kleiner, ouder broertje en ze zijn beide te bezichtigen. De kleine is de vuurtoren van Penmarc’h (deze schrijfwijze zie je meer in Bretagne, geen idee hoe je het uitspreekt)gebouwd in 1831. Rond 1880 voldeed de vuurtoren niet meer, hij bleek te laag. Verhogen was geen optie dus koos men er voor om een nieuwe te bouwen. De grote broer, d’Eckmühl, werd in 1897 ingewijd. Voor een paar euro kun je beide bezoeken. We hebben dit inmiddels al een paar keer gezien, 2 vuurtorens dichtbij elkaar. Een nieuwe vuurtoren bouwen was blijkbaar makkelijker dan de oorspronkelijke vuurtoren verhogen of opnieuw opbouwen.
op stap met Mara in Concarneau
Mara en ik gaan ook een dagje samen op stap, winkeltjes kijken en lunchen. Rob en Boris blijven samen op de camping, die hebben allebei niet zoveel met winkelen! We gaan naar het mooie havenstadje Concarneau, één van de mooiste plaatsen van de regio. Het centrum zit vol met leuke winkeltjes en er is een prachtige markthal die van 9.30 tot 13.00 uur open is, wij zijn net op tijd om er nog even doorheen te lopen, het is een gezellige lokale markthal. Het echte oude centrum ligt in een fort. Een plaatje om doorheen te wandelen, we lopen wat winkeltjes in en gaan heerlijk een hapje te eten. Het mooiste is, vinden wij, om over de stadsmuur te lopen en te genieten van het uitzicht. Ik koop eindelijk een goede hoed, ik had een hele oude van onze zoon en later heb ik nog een hoedje gekocht, maar dat was een miskoop. Nu maar eens wat geld uitgegeven, deze zit echt lekker en ik vind hem mooi, dus gekocht.
dit roodborstje komt regelmatig iets ophalen
Doordat Mara er is blijven we wat langer op deze prima camping, ruime plekken, groen, bomen. We doen dan ook maar weer even de was, lopen regelmatig even naar het strand en hebben zo een paar fijne dagen samen. We hebben wel een ernstig probleem, samen met 70.000 huishoudens. Door de warmte is in de regio een stroomkast in brand gevlogen en dat betekent 30 uur zonder stroom en dat bij deze hoge temperaturen! Nu hebben wij de mazzel dat we zelfvoorzienend zijn, maar de koelkast is behoorlijk leeg. Gelukkig heeft Mara vanaf het vliegveld nog wat boodschappen kunnen doen. Zij kwam langs supermarkten die wel gewoon open waren. Bij ons in de buurt is echt alles op slot. Behalve de bakker! In het dorp Treffiagat is een bakker die zijn brood nog in een houtgestookte oven bakt. Hij bakt echt heerlijk brood, door de stroomstoring staat er dan ook een flinke rij voor zijn winkel!
lege koelvitrines in de supermarkten
30 uur na de stroomstoring zijn de winkels weer open, maar wat is dat triest. Lege koelingen, alles weggegooid en nog niet aangevuld. Gelukkig kunnen we met een paar boodschappen toch weer een maaltijd maken. Na 3 nachtjes gaat Mara weer terug naar Nederland en gaan wij brainstormen over het vervolg van onze reis.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Dan rijden we een nieuwe regio binnen, Finistére, letterlijk: “Fin des Terres” oftewel eind van het land. Op de kaart zie je ook dat het een enorm schiereiland is. Het landschap verandert enorm, weg roze granietblokken. Nu zien we meer zandstranden, bossen en akkers, ook weer heel mooi. We gaan naar Camping du Fond de la Baie in Locquirec. Een flink grote camping, meer dan 200 plekken. Een echt Franse camping, ietwat verouderd sanitair, geen wc bril, papier zelf meenemen. Maar wel grote plekken, prima douche en wasmachine en daar kwamen we voor, het is tijd om weer eens te wassen. Dat gaat bij ons volgens een vast patroon. Rob loopt heen en weer en ik hang het op en zorg dat alles uiteindelijk weer op zijn plek in de kastjes komt, prima systeem! We hebben een mooie plek, prachtig uitzicht en voor 20 euro is dat natuurlijk helemaal ok, want de campings in Bretagne zijn zeker niet duur. Het hangt er natuurlijk ook een beetje vanaf wat je kiest, maar een basic camping is er tussen de 20 en 25 euro.
leuke muurschildering
We pakken de fiets om even in het dorpje rond te kijken, mooie oude straatjes, wat muurschilderingen, natuurlijk de VVV en natuurlijk een terrasje. Als we daar lekker zitten lijk ik een bekend hoofd te zien, maar dat is van de achterkant en impulsief als ik ben ren ik er achteraan en roep “He, hoi , Nederland!” van schrik weet ik haar naam niet meer, grote grijns en inderdaad het is één van de vrouwen met wie ik sport als ik in Nederland ben! Wat een toeval, zij zijn met vrienden en rijden in 2 Morgan sportwagens een rondje Bretagne. Met zijn zessen vinden we een tafel op het terras waar wij al zaten en rollen de verhalen vanzelf over tafel. De avonturen met 2 sportwagens zijn weer heel anders dan onze verhalen, maar hoe leuk is het om naar elkaar te luisteren, te leren en het gezellig te hebben?
Eind van de middag lopen we met Boris nog even over het strand, het is volop eb, naar de branding. Het is wel even ploeteren om Boris zover te krijgen dat hij door het ondiepe water met ons mee loopt. Wat vindt hij dat erg als zijn buik echt nat wordt. Als hij al een heel eind door het water is, keert hij toch weer om. Hoe we ook roepen, aanmoedigen, weglopen, iedere poging mislukt. Uiteindelijk gaan Rob en ik ook weer terug naar Boris, want hij komt echt niet naar ons toe. Rob maakt Boris aan de riem vast en op een plek waar het iets ondieper is, lukt het om Boris mee te krijgen. Dan hebben we weer een blije hond. Hij vindt het strand geweldig en kan lekker verder rennen.
met eb het strand op
De volgende dag willen we verder en hebben al een plekje uitgezocht, maar we schrikken als we naar de temperatuur kijken. Het blijft zeker een dag of 10, rond de 35 graden. Dat wordt dus een uurtje dubben en twijfelen. Gaan we dan eerder richting het noorden? Na wat gepuzzel en rondsnuffelen zien we dat het aan de zuidkant van Bretagne minder warm is en ook maar een paar dagen rond de 30 graden. Daarna koelt het af naar 20 graden, helemaal prima! Morgen rijden we die kant op en voor de eerste, warme dagen boeken we weer een camping. Gras en bomen zijn dan het prettigst, als het zo warm is!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Van Paimpol zijn we 20 minuten verder gereden door waanzinnig leuke dorpjes. We vinden een prachtig vrij plekje bij Plage Líle á Bois, wat een mazzel! Als we hier aankomen staan er 2 campers, dus hoera plek voor ons, want er mogen 5 campers staan. Het is weekend, zondag, dus de Fransen trekken er op uit. Binnen een uur zijn er 2 groepen Fransen, met auto’s vol eten en één van de groepjes is met een bus, waar een volledige tuinset uit tevoorschijn komt. Natuurlijk ook de petanque en in de bus staat de gril met gasfles, de Fransen gaan picknicken. Even later komt één van de dames zelfs met een paard aan gelopen! Waarschijnlijk wonen ze hier ergens in de buurt en hoort ook het paard bij de familie. Wij kijken onze ogen uit!
vrijstaan aan de kust
Ondertussen zien we het aan onze voeten vloed worden, het water komt steeds dichterbij, we hebben een prachtig plekje! Natuurlijk gaan we ook wandelen, door dorpjes, langs velden, door het bos, even verdwalen en dan zijn we bij onze volgende vuurtoren. Want ja, we zijn tenslotte tijdelijk vuurtorenspotters! Deze vuurtoren Bodic heeft een verlaten woonhuis, dus gaan we door het hek het erf op, even een kijkje nemen. We classificeren deze tot waarschijnlijk “Meest lelijke van onze Bretagnetrip”. Het is zo erg dat we zelfs geen foto hebben genomen, wel gefilmd, dus in de vlog kun je zien of we gelijk hebben met “de lelijkste”. De Bodic is namelijk gebouwd in de vorm van een raket, tja, smaken verschillen. De wandeling is mooi, we genieten van alle kleuren van alles wat in bloei staat en dat is veel! Rozen, natuurlijk hortensia’s in alle tinten blauw, de Afrikaanse lelie, valeriaan, het is echt een kleurenpracht.
op onze wandeling overal blommetjes
We hebben het al een paar keer gedacht, maar wat is het druk met campers en dan vooral Fransen. We zien wel wat buitenlanders maar dat is niet veel. We hebben zelfs gisteren geprobeerd een camping te boeken maar dat lukte niet, alles vol. Nu rijden we ook wel zo’n beetje het meest toeristische gebied in, het hart van de roze kust, Cote D’Armor.
de roze kust, met vuurtoren Men Ruz
We wilden dus in Perros-Guirec staan, toen we wegreden waren er nog 5 plekken open op de camping car park app, maar op het moment dat we aankwamen, een half uur later was het vol. Tja en daar sta je dan, wat nu? Even zoeken en gelukkig hebben we nog een tip van volgers op Polarsteps. We rijden een stukje terug naar Trévou-Tréguignec en vinden daar aan de kust een plekje, prima voor een nachtje. Rond 18 uur ’s avonds was ook deze camperplek vol. Morgen gaan we het nog een keer proberen in Perros-Guirec, maar dan wel als we hebben kunnen reserveren.
roze granietkeien van meters breed
De volgende ochtend lukt het om een plekje te reserveren in Perros-Quirec! We rijden dus dezelfde 15 km als gisteren en nestelen ons tussen de andere campers. We zijn op een prachtig stuk kust aangekomen. De Roze granietkust/ kust D’Armor ( betekenis: strook langs de kust) het is een adembenemende kuststrook van 350 km lang. Er is één nadeel, het is af en toe net de Kalverstraat, maar wat is het mooi, we nemen de drukte voor lief en genieten van dit natuurgeweld. We spreken nauwelijks Nederlanders, maar hier maken we een praatje met 4 Volendamse mannen die met elkaar op stap zijn. Heel gezellig!
lekker buiten spelen
Het pad hier is onderdeel van de GR34, en wordt de douaniersroute genoemd. De Gr34 loopt langs de hele kust van Bretagne. En natuurlijk is er een vuurtoren, Men Ruz. De vuurtoren staat stoer tussen al die grote, roze, graniet keien, die echt meters in doorsnee zijn. Hiervandaan zijn in de verte nog 2 vuurtorens te zien, eentje ligt op de 7 eilanden en wordt nog bemand. De vuurtorenwachter is daar 2 weken in zijn eentje en wordt dan afgelost. We zijn zeker een paar uur zoet om te genieten en te wandelen in al dit moois. We wandelen via de haven en het dorpje terug naar de CP en dat blijft een wonderlijke ervaring, op het kustpad enorme drukte en dan is er opeens niemand meer. Terwijl het bij het haventje en door het dorp toch ook zo leuk wandelen is.
het kerkje in Perros-quirec
De CP ligt bij het dorpje Ploumanac’h. Het is tijd om ook weer eens op de fiets te stappen, de dag na de wandeling gaan we dan ook op de fiets naar het nabij gelegen Perros-Guirec. Er zijn leuke winkeltjes, kroegjes en een prachtig oud kerkje in het centrum. Om het kerkje heen is een prachtige fototentoonstelling over Sengal, erg mooi! We strijken neer bij de bar tabac café, waar binnen aan de bar vooral de locals zich vermaken, het terras geeft een gezellige kijk op het doen en laten van de bevolking en de toeristen. Hier is ook een bakker met goed brood en ander lekkers. We vermaken ons prima in dit stadje. Na het avondeten lopen we nog 200 meter naar een beeldenpark, echt vlak om de hoek van de CP. Het is niet spectaculair, maar wel leuk om even rond te kijken. Morgen rijden we weer verder.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Nadat we klaar zijn op cap Fréhel, uitgekeken raak je trouwens nooit op deze kust, fietsen we terug naar Plévenon en strijken daar nog even neer op het terrasje van het café. Het is hier echt een ontmoetingsplaats van jong en oud. De slager zit 2 deuren verderop, de mensen die daar heen lopen, maken ook even een praatje op het terras, een auto stopt en de chauffeur bemoeit zich ook nog even met het gesprek, om daarna zijn weg weer te vervolgen. Ondertussen genieten wij van een biertje, wijntje en de zon.
het viaduct van Douvenant
De volgende dag trekken we weer verder, het lijkt een goed ritme te worden, 2 nachten ergens staan, een dag er op uit en een beetje lummelen. Onze volgende stop is Paimpol, maar eerst zoeken we onderweg een lunchplek, vlakbij die lunchplek is een oud treinviaduct uit 1905 dus daar lopen we even naar toe. Nu is het een wandel- en fietspad, een zogenaamd voie verte. Dit zijn vaak oude spoorbanen waar nu gefietst en gewandeld kan worden.
abdij Beauport
Dan rijden we naar Paimpol waar we vlak naast een abdij parkeren, Rob kiest ervoor om met Boris op het strand te gaan wandelen en ik breng een bezoek aan abdij Beauport. Een abdij die in verval is, geen daken, dus ook geen interieur, maar wel muren en vensters, beeldhouwwerken en veel strakblauwe lucht. De tuin is ook prachtig, zoals meestal bij een abdij is er een boomgaard in dit geval natuurlijk voor de cider, kruidentuin, veel bloeiende struiken en planten. Het is ook een plek waar bezoekers op een ligstoel neer kunnen strijken om van de mooie omgeving te genieten. Als ik al bijna buiten ben, zie ik dat er later op de dag ook een concert gegeven wordt. Daar is het ook echt een mooie locatie voor. Ik ben een uur binnen geweest, maar was eigenlijk nog niet klaar, wat een schoonheid.
het kloosterhof
We parkeren de camper op een CP in Paimpol, een leuk levendig plaatsje, waar rondom de haven veel te zien en te doen is. Toen wij er waren, op een zaterdagmiddag, was er een kunstmarkt en aan het eind van de middag een groep staatartiesten die voor veel vermaak zorgden. We besluiten dat dit een goede plek om ’s avonds uit eten te gaan. We kiezen een terras, dichtbij het water, met avondzon en dan ook nog een lekker hapje eten, helemaal goed.
De CP is dichtbij het centrum, echt maar 2 minuten lopen. Nadeel is dat er redelijk wat verkeer voorbij komt. Voordeel is dat er bij het station activiteit was rondom een oude stoomtrein. Deze ging op zondag 14 juni voor het eerst weer in dienst (tot half september) De trein brengt je over een prachtige route het binnenland in. wij stappen na 1 nachtje weer in de camper om een vrij plekje aan de kust te zoeken.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Inmiddels hebben we de grote weg verlaten en rijden zoveel mogelijk binnendoor en dat is de moeite waard. Het landschap is glooiend, met akkers, een klein bos, vee in de wei en ongelofelijk veel planten in bloei. Onderweg stoppen we nog even bij een visafslag en zien een tractor met boot ver in het water want het is eb. Wij lopen een heel stuk met Boris over een weggetje naar de zee die echt ver weg is, Boris kan even lekker los, een komisch gezicht, er zijn allemaal geultjes en eilandjes met gras en daar huppelt hij als een groot konijn over heen. Er zitten vast veel muizen of ander klein spul want zijn neus zit steeds erg dicht bij de grond. Als we teruglopen komt de tractor net weer terug met het bootje op de oplegger. Rob neemt even een kijkje, ik blijf met Boris een beetje op afstand. De vangst is niet groot, wat krabben en makreel, een specialiteit in Bretagne. Het is gaan regenen dus snel naar de camper om nog even verder te rijden.
veel ruimte voor Boris
We gaan naar camping cité D’Aleth. Er zijn ook vrije plekken in en rond St Malo, maar deze hebben allemaal hoogtebeperkingen, waar wij, met onze 3 meter hoogte, niet door kunnen.
De camping is een goede keus, zeker nu het nog geen hoogseizoen is, is de camping niet vol en zijn de huurtenten leeg. Er zijn ruim 200 plekken, maar doordat die over 2 stukken verdeeld zijn voelt het niet groot. Maar wat een ongelooflijk mooie plek! Vanaf de camping kun je een wandeling van 3 km maken, waar je zomaar 3 uur over doet. Prachtige vergezichten op eilandjes, de kust, boten en veel bankjes om van dit alles te genieten Er ligt op deze 3 km ook veel historie, een monument bestaande uit 5 geschutkoepels, dat herinnert aan de 2de wereldoorlog. Ook voor Boris een heerlijk rondje, hij kan hier loslopen en vindt af en toe een speelmaatje waar hij mee kan rennen.
uitzicht vanaf het wandelpad bij Cité d’Aleth
Boris heeft een fijne wandeling gehad, dus kan hij ’s middags in de camper blijven en gaan wij op de fiets naar Saint Malo. We lopen eerst de pier op om van het uitzicht te genieten en de vuurtoren te bekijkenen na veel speuren en turen zien we er op zee nog één staan.
straatje in St. Malo
St Malo heeft een hoofdstraat met veel winkels, horeca en dagjesmensen. Wij wandelen liever wat rustiger en gaan de vestingmuur op en genieten van het zicht op de stad en de haven. We lopen natuurlijk wel even de mooie Saint-Vincent kathedraal van St Malo in. In het midden, ter hoogte van het altaar is opeens een brede stenen trap en achter het altaar gaat het weer naar beneden. Het altaar is van brons en erg indrukwekkend, net als de gebrandschilderde ramen.
Op de terugweg stoppen we vlakbij de camping bij café D’Aleth. Hier komen vooral de locals en de prijzen zijn dan ook gunstiger dan in St. Malo, het uitzicht vanaf het terras is prachtig. De kust, bootjes en uitzicht op de Solidortoren. Het begin van onze tour door Bretagne voelt nu al goed. We hebben mooi weer en de kust is prachtig.
het is mooi onderweg
De volgende rit is maar 50 km, nu we op de grens van Bretagne zijn gaan we het wat betreft kilometers rijden wat rustiger aan doen. We vinden in Plévenon een camperplaats. Het is een klein dorpje, maar wat zo verrassend is, is dat bijna ieder dorp nog wel een bakker en een kroeg heeft. Heel wat bewoners stoppen dan ook wel even bij het café of de bakker voor een praatje, broodje of biertje, dat maakt de dorpjes ook zo levendig.
De volgende dag stappen we op de fiets, Boris mee in de kar en we gaan eerst naar Fort la Latte, we trappen door het mooie heuvelachtige, groene landschap, waar graan, gras en bomen elkaar afwisselen. Door een paar gehuchtjes en langs buitenhuizen maakt het een mooi fietstochtje.
fort La Latte, wauw!
Op de parkeerplaats waar ook keurig ruimte is voor fietsen, stappen we af en lopen de laatste 400 meter. We passeren eerst de menhir de la Roche Goyon en als we daar de bocht omlopen kunnen we alleen maar met onze mond open genieten van dit betoverende landschap.
We zien de baai waar wat boten liggen te dobberen, maar vooral het zicht op het fort is adembenemend. Dan is het nog een stukje afdalen naar de entreepoort. Het fort is erg mooi en de beplanting verrassend kleurrijk. We zijn echt in de goede tijd van het jaar, er bloeit zoveel! Het blijft me verbazen hoe goed hortensia’s het hier doen, maar ook overal bloeiende rozen, valeriaan en nog veel meer! Je kunt langs de muur van het fort naar de dieptes beneden kijken, gelukkig hebben we allebei geen hoogtevrees! We dwalen door het fort en Rob klimt nog even de toren in. Boris en ik blijven beneden, de treden zijn niet te doen met Boris. Niet omdat hij dat niet kan maar we hebben zelf handen en voeten nodig, de ruimte is heel donker en de treden erg ongelijk.
de oude vuurtoren bij Fréhel
Van daaruit zijn we verder gefietst naar Cap Fréhel, ook weer een mooi ritje, regelmatig zicht op de zee en in de verte doemt de vuurtoren van Fréhel op. Via verschillende paden kun je naar de vuurtoren lopen, maar missen kun je hem niet, hij rijst op tegen de blauwe lucht. Het is een indrukwekkende vuurtoren met naast deze grote een iets kleinere die in de tweede wereldoorlog verwoest is, de nieuwe is in 1950 gebouwd.
De bijnaam van deze kust is niet voor niets de “roze kust”. Het roze graniet kleurt mooi op in de zon. Het roze graniet zie je onder je voeten, in de verschillende muurtjes en in de kleine toren helemaal op het puntje. De officiële naam van het gebied is Cotes d’Armor, in het Bretons Aodoú-an-Arvor en dat betekent kusten van het land aan de zee. We zijn dan ook in tweetalig gebied , Frans en Bretons.
Aodoú-an-Arvor, kusten van het land aan de zee
We fietsen van Cap Fréhel terug naar Plévenon en strijken daar nog even neer op het terrasje van het café. Het is hier echt een ontmoetingsplaats van jong en oud. De slager zit 2 deuren verderop, de mensen die daar heen lopen, maken ook even een praatje op het terras, een auto stopt en de chauffeur bemoeit zich ook nog even met het gesprek, om daarna zijn weg weer te vervolgen. Ondertussen genieten wij van een biertje, wijntje en de zon.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
De volgende dag rijden we vanuit Ens in een klein halfuurtje naar Marknesse en zijn dan in het Waterloopbos, een gebied in beheer van natuurmonumenten. Ik ben hier al eens geweest, maar Rob nog nooit en ik heb het vermoeden dat Rob dit wel interressant vindt. Boris mag mee, maar helaas niet los, dus houden we hem netjes aan de lijn.
rondneuzen in het Waterloopbos
Het Waterloopbos is een openluchtlaboratorium in een polderbos, hier zijn veel onderzoeken gedaan naar het gedrag naar water. Alles is uiteraard op schaal, zo lopen we langs de Deltawerken, maar ook de havens van Lagos en Bangkok zijn hier te zien. De havenwandeling is maar 3 km lang, maar we staan veel stil om te kijken en te lezen. Het polderbos begint inmiddels al aardig volume te krijgen, wat het tot een mooie wandeling maakt.
de testopstelling van de stormvloedkering is nu kunst
Vanuit het Waterloopbos rijden we naar Dalfsen, naar camperplaats de Ruitenborgh. Een prima plek waar we al eerder zijn geweest. De volgende dag lummelen we ’s morgens een beetje, gaat Rob met Boris naar een dijk dichtbij de camperplaats waar Boris even heerlijk los kan rennen. Na de lunch laten we Boris in de camper en stappen wij op de fiets om rondom Dalfsen te fietsen. Het is een mooie route, al moeten we nog wel even oefenen in het knooppunten rijden want in het begin gaat het meteen al mis. Dit gebeurt ons later nog een paar keer, dat ligt niet alleen aan ons, hoor! Sommige nummers zijn verstopt in het lange gras en dan rijden we zomaar de verkeerde kant op. Toch is het een mooi tochtje die we afsluiten met een drankje aan de Vecht in Dalfsen.
Voor het feestje morgen heb ik een mooi zomerbroek en zomerjurk klaar hangen, dan heb ik iets te kiezen, dacht ik. Het is echter helemaal niet zo warm, zeker ’s avonds niet, dus moet ik iets anders kopen, zielig, he?! Ik koop best wel af en toe iets nieuws, maar dan is het vooral praktisch, een wandelbroek of een warm vest. Ik heb vlakbij het terras een kledingszaak gezien dus ga ik gewoon ff kijken. Binnen een half uur loop ik met een nieuwe broek en blouse naar buiten, helemaal blij word ik daarvan.
De volgende dag is het feestje, Cor en Sonja zijn oude buren uit Alkmaar, maar zo af en toe hadden we nog contact en de laatste 2 jaar hebben we elkaar een paar keer ontmoet. Nu vieren ze hun trouwdag en hun pensioen en wij mogen daar bij zijn. Het is vooral heel leuk om hun kinderen weer te zien en te spreken en ook met andere gasten hebben we een hele gezellige avond.
op weg
Dan is het tijd om het land uit te gaan, de wekker wordt gezet en om half 10 rijden we dan richting het zuiden. Het is zondag en dat rijdt echt prettig, nauwelijks vrachtverkeer op de weg, we zijn dan ook snel Antwerpen voorbij en onze eerste stop is in Frankrijk in Arras. Een prima camperplek, Vallee de la Scarpe, met om de hoek een wandel/fietspad. Dat is dan ook het eerste dat we doen, even de benen strekken samen met Boris. Onderweg zijn we natuurlijk ook wel even gestopt voor de lunch en om Boris uit te laten, maar de parkeerplaats was daar zo ongelooflijk vies en vuil, dat dat uitlaten van heel korte duur was. Nu lopen we ruim een half uur, en gaan dan koken, eten en dan wil Rob nog even op stap, ik blijf in de camper. Hij loopt naar het centrum van Arras, dat is maar 10 minuten lopen en geniet daar nog even van deze mooie stad. We gaan op tijd slapen want morgen willen we nog een flink stuk rijden.
Rob snuffelt rond in Arras
Vanuit Arras rijden we naar Villedieu-les Poêles, een klein stadje met verschillende camperplaatsen en een camping, dus keus genoeg. We wilen naar de betaalde camperplaats maar die is vol. We hebben geen zin in de camping, dus op naar de gratis CP. Daar is gelukkig plek en nadat we met Boris een rondje hebben gelopen, even gekletst met de buren, lopen we samen nog even het stadje in. Het stadje promoot zichzelf met de historische wasplaats, waar ook grote foto’s van hangen. De wasplaats aan de rivier is best aardig, maar om daar nou echt promotie voor te maken? Wij zien het niet echt. Dat neemt niet weg dat het hier erg leuk is, we slenteren dus wat door het centrum en gaan dan terug naar de camper. De volgende ochtend lopen we nog een rondje door het centrum, er is markt, dus altijd leuk om even te kijken. Maar dan is het tijd om verder te rijden, we komen tenslotte voor Bretagne en nu zijn we nog in Normandië!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
We bezoeken paleis het Loo, we zijn er allebei nog nooit geweest, dus tijd om eens een bezoek te brengen. We zijn er zomaar 3 uur zoet, eerst in het nieuwe gedeelte, daar is een tentoonstelling over de Oranjes en dan via een ondergronds gedeelte komen we in het paleis terecht. Hier bekijken we de leefruimtes van de verschillende vorsten en verbazen ons over alle wildtrofeeën. Natuurlijk wisten we dit wel, maar als je dan een olifantenslurf als wandlamp ziet en de 4 poten als prullenbak en dergelijke staan we toch met grote ogen te kijken.
het nieuwe deel en de onderdoorgang bestaat uit marmer en hout
De wandschilderingen bij de grote trap worden gerestaureerd en dat is altijd indrukwekkend om naar te kijken. Maar ook een jonge knul die een schoolkas rondleidt en ze met enthousiasme weet te vangen is aandoenlijk om naar te kijken. Het grappige is dat er heel wat bezoekers blijven staan om naar zijn verhaal te luisteren en ook proberen de antwoorden op zijn opdrachtjes te zoeken. Wat klopt er niet in deze zaal? Het marmer is geen marmer, maar geschilderd hout, de deuren zijn er wel maar leiden nergens naar toe. Zo weet hij klein en groot publiek te vangen.
een olifantenslurf als wandlamp, er is wel iets verandert in smaak
Na 3 uur ronddwalen is het tijd om naar de camper terug te gaan. We hebben de tuinen niet kunnen bekijken, regen en tijdsgebrek. Ook de stallen hebben we niet bekeken, we besluiten dat we dan nog maar een keer terug moeten komen. Net als bij aankomst, miezert het nu ook weer (of nog steeds) dus in een flink tempo lopen we terug.
ook de stallen zijn voor een volgende keer
We blijven binnendoor rijden, dus kleine dorpjes, vaarten, woonwijken, bedrijventerreinen, maar vooral mooi Hollands landschap trekt aan ons voorbij. Van de bossen rondom Apeldoorn, naar de kaarsrechte lappendekens van de Noordoost polder. We hebben camperplaats Schokland uitgezocht in Ens en daar vinden we een prima plekje. Aardige eigenaren en hond Luuk, ook een stabij(na) verwelkomen ons en Boris en Luuk spelen even heerlijk op het erf.
de kerk van Schokland
Het plan was om hiervandaan naar het waterloopbos te fietsen, maar dat is best nog een eindje. Op zich is dat niet erg maar het weer is nogal wisselvallig. Onze buren vertellen dat ze naar het museum van Schokland zijn geweest en daar een rondje omheen hebben gefietst (Schokland was uiteindelijk nog maar 5 bij 1 km groot). Toevallig heb ik daar een paar jaar geleden een roman over gelezen ( Het eiland van Anna, van Eva Vriend) en vorig jaar was er een documentaire over het voormalig eiland, dus het wekt onze interesse.
Boris mag weer in de camper blijven, want het museum mag hij niet in. Hij vindt dat ook prima, hij heeft gelopen, aandacht gehad en meestal als we terugkomen ligt hij heerlijk te slapen. Wij stappen na de lunch op de fiets en rijden langs een kaarsrechte weg, alles is hier echt met de liniaal gemaakt! Eén keer afslaan, nog een rechte weg en dan zijn we al op Schokland.
op de deur van de pastorie
We worden door de dame van de kassa meteen naar de kerk en de expositie ruimte in de kerk gestuurd. Over een klein halfuurtje is er een trouwdienst en dan kunnen we er niet meer in. Daar beginnen we dan maar snel mee. Een prachtig kerkje, met een informatieve expositieruimte en een hoop rumoer van de voorbereidingen voor het trouwtje. We blijven dan ook niet lang, want rustig iets lezen lukt eigenlijk niet.
Gelukkig is er buiten het kerkje ook genoeg te zien en te lezen. De wind is vrij rustig, dus de drone gaat de lucht in want dan kun je nog beter de glooiingen in het landschap zien. In nagebouwde huisjes is ook nog een informatiecentrum/ tentoonstelling over Schokland, als we daar uitkomen strijken we neer op het terras. Bij de balie heb ik de fietsroute gehaald die we straks willen gaan fietsen, maar eerst iets lekkers op het terras. We horen vanuit de kerk veel religieus gezang. De serveerster vertelt ons dat het een stel van Urk is dat hier trouwt. Tja we zijn natuurlijk wel op de Bible belt en dat horen we. Als wij klaar zijn om verder te fietsen, komt het bruidspaar stralend blij naar buiten en gaan ze met alle gasten iets verderop feest vieren. Mooi om te zien, toch!?
terrasjesweer
Dan stappen we op de fiets om het rondje om Schokland te rijden. Het is maar een rondje van 10 km, want groter was Schokland aan het einde niet meer. Her en der staan beelden, die door aan een wiel te draaien informatie geven, een leuk informatief concept. We stappen dus regelmatig van de fiets af, luisteren naar de verhalen en genieten van de omgeving. Een leuke en interessante afsluiter van het museumbezoek.
een visser vertelt
De volgende dag rijden we vanuit Ens in een klein halfuurtje naar Marknesse en zijn dan in het Waterloopbos, een gebied in beheer van natuurmonumenten. Ik ben hier al eens geweest, maar Rob nog nooit en ik heb het vermoeden dat hij dit wel interressant vindt. Boris mag mee, maar helaas niet los, dus houden we hem netjes aan de lijn.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
Cookies hier ook al.
Ja ook hier koekjes. Je mag ze weigeren, maar dan werkt de site minder goed. We slaan geen gegevens op om je lastig te vallen met wat voor vragen dan ook.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
