De kust van Kotor tot Dubrovnik

1 t/m 7 mei

Varen in de baai bij camping Agora

We hebben het goed naar onze zin op camping Farmhouse Agora. Het is hier stil, we horen heel af en toe een auto in de verte. De vogeltjes horen we fluiten en een kleine kudde geiten blaat af en toe. De mensen die hier kamperen, steeds 3 of 4 campers, zijn stil en op zichzelf. Helaas kwam daar vanmiddag een Duits stel bij met 2 loslopende honden, die duidelijk behoefte aan vertier en gesprek hadden. Wij iets minder, wat zijn wij mensen dan ook rare wezens. Heel vaak maken we juist een praatje en is dat heel gezellig en leren we ook weer van anderen, geven we elkaar tips en is het fijn om weer eens iemand anders te spreken. Dat is nu niet het geval. Ze zijn amper de camper uit en lopen al roepend van alles te fotograferen. Goed, het zij zo, hoort er allemaal bij. Wij trekken ons nog iets verder terug in onze bubbel. ’s middags gaan we met één van de jongens van het restaurant bootje varen. De lucht ziet loodgrijs, maar volgens zijn weerapp blijft het droog. Het is prachtig op het water, Boris vind het eerst een beetje gek, maar geniet er steeds meer van en wil graag in het water kijken, hij hangt regelmatig op de rand. Het is hier zo ongelooflijk mooi, we worden er stil van. Hij neemt ons mee naar een onbewoond eiland, waar restanten van huizen en kerken zijn. Onderwater zijn nog veel meer huizen en kerken, maar die zijn allemaal verdwenen toen dit stuwmeer ontstond. Op het eiland is het mooi. Boris kan losrennen en hij en de gids zijn al snel goede maatjes en hebben lol met elkaar. Hij vertelt ons van alles over de bewoners van het eiland. Zijn Engels is niet heel goed, dus vragen stellen gaat lastig. We laten het gaan, genieten van zijn enthousiasme, de natuur en de vele schildpadden. Als we terug zijn begint het te waaien en te regenen. Goeie timing!

We gaan weer verder, Rob stuurt de camper behendig naar boven over het steile pad. Het ergste moet dan nog komen. Er is een stuk zonder asfalt en het heeft best veel geregend vannacht, dus door de modder een paar honderd meer tot we echt op het asfalt zijn. Gelukt! We rijden naar Shkodër en doen daar boodschappen. We blijven ons verbazen, ik ga de camper uit om nog een brood te halen en wordt op het zebrapad door de politie bijna uit mijn sandalen gereden. Geen zwaailicht of sirene, hoor! Zebrapad is niet voor voetgangers!! De bakkerijen verbazen ons hier ook, heel modern, ze zouden in Nederland niet misstaan. Iets verderop dan een groentekraam opgebouwd uit golfplaten en houten schotten. Een land vol contrasten. Van Shkodër rijden we naar de kust. We komen in een wel heel desolate omgeving terecht. Veel flats uit het communistisch tijdperk, afval, horeca die niet open is, het lijkt een badplaats, parasols en ligbedden in de opslag, maar er is niemand. Het is begin mei, we vragen ons af wanneer het seizoen hier begint en wanneer ze dan gaan opbouwen. Er rijden wel veel auto’s heen en weer. Zijn dit dan de mannen van het systeem? Zo worden de criminelen, drugshandelaren en anderen die naast de wet leven, hier genoemd. Een vreemde omgeving. We vinden ergens aan het eind van een pad een camping! Nog volop in aanbouw, ze zijn meer bezig de graafmachines te repareren dan aan het bouwen, naar ons idee. We mogen er staan, er werken 3 jonge knullen, super vriendelijk en gastvrij. We eten ’s avonds heerlijk in het restaurant en slapen prima. We hebben ons er helemaal niet onveilig gevoeld, maar een rare plaats is het wel.

Albanië, een bijzonder land, we komen terug!

We verlaten Albanië, het is een bijzonder land, we hebben er enorm genoten. Door de vriendelijke mensen en de prachtige natuur. We komen zeker terug. Vandaag rijden we Montenegro in. Bij de grens gaat het voorspoedig en we krijgen een stempel in ons paspoort!! Ik kan van hele rare dingen blij worden, dit is er één van. We hebben een kortere route gevonden en dat zullen we weten ook. Het is smal en druk. Het einde van de ramadan wordt gevierd, daardoor zijn er veel mensen onderweg en ook op smalle wegen moet je hard rijden en het liefst vlak voor een bocht inhalen. Het is voor Rob hard werken, maar we komen er ongeschonden uit. We hebben een andere camper gezien, met politie en stilstaande auto’s erbij, dat was waarschijnlijk niet helemaal goed gegaan. Onderweg nog even gestopt voor de lunch en een praatje gemaakt met 4 jonge kinderen, die verrassend goed Engels spraken. Ze gingen de deuren langs om iets lekkers op te halen omdat het einde ramadan is, een soort Sint Maarten zoals wij dat in Noord Holland kennen. Wij hadden nog drop van thuis en die wilden ze wel hebben, ben benieuwd of ze de “schoolkrijtjes” kunnen waarderen. Ze waren er wel heel blij mee. We rijden naar Kotor, het is niet ver en zetten de camper op een bewaakt parkeerterrein, veel te duur, maar veel keus is er niet.  Met Boris de stad in. Een kleine cultuurschok voor ons. We hebben al weken geen grote groepen mensen bij elkaar gezien, maar hier begint het echte toerisme. Een enorm cruiseschip ligt in Kotor, er rijden veel touringcars door de stad, kortom het is druk. Uiteindelijk valt het in het oude centrum wel mee. We kunnen rustig rondlopen en genieten van deze mooie stad. We besluiten om het kasteel dat boven tegen de berghelling ligt deze keer maar over te slaan. Na een uurtje rondwandelen drinken we iets en gaan terug naar de camper. ’s avonds gaan we zonder Boris eten in de stad.  Hij heeft steeds beter in de gaten wanneer we ons voorbereiden om weg te gaan zonder hem en dat gaat onder groot protest. We krijgen de deur bijna niet dicht, want hij worstelt zich een weg naar buiten. We vinden dat hij het wel moet leren, het is voor Boris echt niet altijd leuk om mee een stad in te gaan. Dus wisselen we het af.

Baai van Kotor, Montenegro

We hebben goed geslapen op het parkeerterrein. Ontbijten in de camper en buiten op een muurtje genieten van een kop koffie. We hebben 2 problemen, de dop van de vuil water tank wil niet meer open, dit gebeurt normaal door binnen een schakelaar om te zetten, maar die doet het dus niet! Dat is wel een dingetje. Rob probeert het op te lossen, maar helaas! Ondertussen heeft Boris kans gezien de hor van de camperdeur te slopen. Hij ging een duif vangen die vlak voor zijn neus aan het rond huppen was en dat kon hij niet laten passeren. Wel een flinke scheur. Deze ochtend is de stemming dus niet al te best. We stappen toch maar met zijn drieën in, want een andere keus hebben we niet.

Gelukkig is de weg die voor ons ligt prachtig en genieten we van het mooie landschap. De zee links en rechts van ons de bergen en voor ons wisselen deze twee elkaar af. We worden er blij van. Weer een grens over, hoera! Stempel! En rijden zo Kroatië binnen. 15 km voor Dubrovnik settelen we ons op camping Kate, in Mlini, het is hier bijna vol. Het kost ons nog wel wat moeite om aan deze drukte te wennen. Eigenlijk willen we dit niet, maar ook hier hebben we even niet zoveel in te kiezen. We komen nu in toeristischer, dus drukker gebied terecht. De middag spenderen we aan 2 dingen, het provisorisch repareren van de hor, toch wel fijn als we die kunnen blijven gebruiken en Rob stort zich op de vuilwatertank. De dealer wordt gebeld, maar ook die kan ons niet helpen. Rob stelt de vraag op facebook in de adria camper groep en hoera! Daar heeft iemand het zelf ook gehad en die weet ook de oplossing. Rob krijgt er zelfs een foto bij, waar het euvel moet zitten. Een verbindingsdraad die nogal dun is, is waarschijnlijk door een steen losgeschoten. Rob onder de camper, de vierde keer inmiddels, Boris probeert te helpen, maar dan krijgt hij het voor elkaar. Gelukkig is Rob handig met elektronica en heeft ook nog de juiste spullen in zijn gereedschapskist en na nog een halfuur is het gefikst. Wat een opluchting.

We stappen op de boot naar Dubrovnik en Boris gaat mee. Het is niet zonnig, maar de temperatuur is prima. We wandelen een paar uur over de stadsmuur, de afstand is bijna 4 km, er is zoveel te zien, we doen er bijna 2 uur over! Gelukkig is het niet al te druk en kunnen we op veel plekjes blijven staan en genieten. Boris doet het super goed. We komen 1 kat tegen en een paar honden, met baasjes en daar reageert hij amper op of wil alleen even snuffelen. Fijn hoor als dat zo goed gaat. We eten in een restaurant een heerlijke pizza en slenteren nog wat door de stad. Helaas begint dan de regen die voorspelt was. We gaan op zoek naar de boot, nog een halfuur wachten en dan varen we terug. We hebben uiteindelijk wel mazzel gehad. Het gaat steeds harder regenen en het blijft de hele nacht doorgaan.

Op camping Kate maken we ook wat korte en langere wandelingen, het is hier ondanks dat het wat drukker is heel fijn. Uiteindelijk blijven we hier 5 dagen en dat is prima.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Toeren door Albanië

24 t/m 30 april

We verlaten camping Family, we hebben het hier goed naar onze zin gehad. We vinden Albanië nu al leuk. We rijden naar Llixhat e Bënjët #65676 P4N, een plek met warmwater bronnen. Nu maken we echt kilometers door Albanië. Het stukje van de Griekse grens naar Gjirokaster was maar kort. Vandaag zien we veel meer en hoe! Het land is dun bevolkt, er wonen 3.000.000 Albanezen in het land. Het grootste deel van de Albanezen woont in het buitenland. We zien af en toe wat huizen, een dorpje, een stadje , maar het is vooral steeds weer dat adembenemende landschap. Het laatste uur rijden we over een smalle weg, wat betekent dat het soms maar net kan als we bijvoorbeeld een vrachtwagen tegen komen. Er zijn opvallend veel restaurants langs de weg, op mooie plekjes. Het is er vandaag gezellig druk. Het orthodoxe paasfeest wordt gevierd, een week later dan het christelijke paasfeest. Dat zien we ook als we bij de bron aankomen. Een handjevol campers, maar vooral veel luxe auto’s. In de bron zelf is het heel druk en ook er omheen zitten en wandelen veel mensen. We besteden de middag verder maar aan luieren, beetje rond kijken en ons verbazen dat het op zo’n afgelegen plek zo druk kan zijn. Al is het ook wel logisch zo’n warm waterbron trekt natuurlijk ook Albanezen voor een dagje uit. Helaas puilen de vuilnisbakken uit en ligt er veel zwerfafval in het gebied, jammer!

brug bij de warm water bron

De volgende dag is het rustig bij de bron. Na het ontbijt trekken we onze zwemkleding aan. Dat kost Rob wat moeite, hij is een stuk slanker geworden, dus zijn zwembroek is te groot! Zijn waterschoenen zijn half vergaan, de zolen laten los! Uiteindelijk lukt het toch allemaal en laten we ons in het warme water zakken. Het is echt heerlijk. Het water stroomt goed door en hier en daar zie je warmte omhoog borrelen. Gelukkig is het geen zwavelbron, dat geeft hier dus geen rotte eierenlucht. Na de koffie en opgedroogd te zijn, ruimen we de laatste spullen op en gaan richting Berat. Het landschap verandert, meer vlaktes en dus landbouw, meer dorpjes en stadjes, dus ook wat drukker. We rijden over een goede 2-baansweg en op een enkele langzame automobilist na, rijdt het best lekker door. De laatste 50 km is de weg wat slechter, maar het is  goed te doen. We hebben Riverside camping, CC #78445, uitgezocht om te overnachten en dat is een goede keus. Het is lekker warm en hier kunnen we onder een rieten afdak staan en dat is prettig. De temperatuur loopt op tot 29 graden!

Berat bij avondlicht, linksboven het verlichte kasteel

We bezoeken Berat, dat wordt aangegeven als een toeristische stad. Dat zou best kunnen kloppen, maar nu is het er zeker niet druk. Wat is dat toch fantastisch om in deze tijd van het jaar op mooie plekken te komen. Het is heerlijk weer, vandaag 26 graden en nergens druk. We gaan op de fiets en laten Boris in de camper. Hij heeft vanmorgen even lekker los kunnen rennen en mag nu in de camper blijven. We hebben dat nu al een paar keer voor een paar uur gedaan en dat gaat prima. Vooral op zo’n warme dag is het voor hem en ons niet fijn om hem mee te nemen. We klimmen flink omhoog naar het kasteel, we lopen er zeker een half uur over, het is enorm steil. Maar dat wordt beloont als we boven aan komen. Een prachtig dorpje binnen de vestingmuren en natuurlijk overal de prachtige vergezichten. We kunnen zelfs de camper spotten. We lopen en glibberen af en toe, want er liggen gladde keien als straatwerk. Wanneer we weer naar beneden gaan komen we een Oostenrijker tegen met wie we gisteren in de warm waterbron een praatje hebben gemaakt. Dat is wel iets wat bij Albanië hoort. Er zijn niet veel wegen en iedereen is op zoek naar dezelfde mooie plekken. Op de camping staan ook 2 stellen die we al eerder gezien hebben. Het is een kleine wereld in Albanië, maar daardoor ook gemoedelijk. Beneden aangekomen drinken en eten we wat voor we op de fiets stappen naar de camper.

In de camper heeft Boris zich misdragen. Van de campingeigenaresse hadden we fruit en hazelnoten gehad en Boris is gek op het kraken van noten. De hazelnoten heeft hij uit de fruitschaal gehaald en is ze alvast gaan open breken. Hij vind ze blijkbaar niet echt lekker, maar een leuk speeltje is het wel!

Vandaag rijden we via Durrës naar Suç. De bedoeling was om in Durrës op een P4N plek te gaan staan, maar we vinden het niks, we rijden door. Het wordt daardoor wel een lange reisdag. In dit gebied is niet veel wat voorzieningen betreft en we zien ook niets waar we zomaar willen gaan staan. Het is een mooie route, door een kloof met stuwdammen, bergen, prachtig blauw water en een matige weg, dat kost ons veel tijd. We komen uiteindelijk niet eens zo heel laat op de camping aan. CC #27128, Echt een camping is het niet, het is een missiepost, met een kerkje, een groot woonhuis, waar 3 Italiaanse nonnen wonen en logeerfaciliteiten zijn. Een Nederlands echtpaar doet hier vrijwilligerswerk en staan hier met hun omgebouwde vrachtwagen, zij beheren de camperplek en ondersteunen gezinnen in het dorp met voedselpakketten. De middag dat wij aankomen worden er aan 15 jongens schoenen uitgedeeld. De kinderen van het Nederlandse echtpaar zijn hier voor de meivakantie en hebben dozen vol schoenen meegenomen. De jongens worden hier na schooltijd opgevangen door een betaalde kracht. Hij komt zelf uit het dorp en houdt zo de jongens van de straat. Het is als wij er zijn dan ook een drukte van belang, er wordt veel gevoetbald, gespeeld en ondertussen rent daar ook nog een kluwen honden doorheen, waaronder Boris. Hij heeft de tijd van zijn leven. Hij kan hier loslopen omdat het terrein afgesloten is! Wij vinden het af en toe enorm druk, maar we zijn ook niet veel meer gewend, of worden we gewoon een dagje ouder!?

wandelen met Boris en zijn vrienden

De volgende dag is het rustig op het terrein. De jongens zijn er niet, de Nederlandse gezinnen zijn veel op pad en gaan ’s middags met zijn allen bij een gezin in de buurt eten. Boris speelt met zijn vriendjes en wij rommelen tot een uur of drie op het terrein. Dan gaan we een wikiloc wandeling doen. We doen een paar pogingen om de drie zwerfhonden die bij de missiepost horen van ons af te schudden, maar die lopen deze wandeling waarschijnlijk vaker met bezoekers, dus geven we het maar op om ze weg te sturen. We houden Boris wel aan de lijn. Er zijn teveel verleidingen, koeien, geiten, kippen waar hij achteraan gaat. Het is 4,5 km maar een pittige wandeling. Veel omhoog, dus regelmatig uitrusten en genieten van het uitzicht. Uiteindelijk wandelen de honden gezellig met ons mee. Als we terug komen is het verlaten op de camping. Wij genieten nog van het zonnetje, een fijne douche en een hapje eten buiten bij onze gril.

We hebben onze plannen gewijzigd. We wilden met een veerdienst door een kloof varen van Fierze naar Koman, over het Komani meer, maar we durven het niet aan. De weg er naar toe is niet al te best en bij de veerboot zelf schijnt de doorgang erg smal en rommelig te zijn. We hebben op de boot van Italië naar Griekenland al schade genoeg gereden. We rijden dus de weg terug, dat gaat niet snel, maar is wel weer prachtig. Onderweg even lunchen, Boris een rondje en genieten van de stilte. Het gaat weer niet snel, maar daar houden we inmiddels rekening mee, vooral  het laatste stuk is slecht. We arriveren om half vijf bij camping Agora in Barcolle CC#86804 en staan op een prachtige plek. De camping ligt aan het water en ligt in dezelfde kloof als waar de veerboot door vaart, die we eigenlijk wilden nemen. We zijn wel tevreden over deze beslissing. De camping heeft 2 boten liggen waarmee ze voor gasten een boottochtje ondernemen. We staan hier met 4 campers. ’s avonds eten we in het restaurant. Een heerlijk voorgerecht van allemaal huisgemaakte hapjes en daarna vis en vlees. Het smaakt prima. Al moeten we wel wennen aan het feit dat ze alles wel erg gaar grillen.

camping “Farmhouse Agora”, uitzicht vanuit de camper

Gisteren veel boodschappen gedaan in Burrel. Een prima supermarkt met een groentekraam voor de deur. Alle groente die we kopen moet wel snel bereid worden, want het is snel verlept. Er gaat hier niets in de koeling en komt waarschijnlijk zo van het land. Buiten in de groentekraam ligt alles wel in de schaduw, maar het is warm. Vandaag pastasaus en groente gebakken voor tortilla’s. Het meeste gaat in de vriezer. Ik probeer regelmatig op voor te koken, dat is altijd prettig op reisdagen. Verder brengen we de dag door met genieten in het zonnetje en de stilte om ons heen. Morgen nog maar zo’n dagje.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

de Vikoskloof en Albanië

17 t/m 23 april

We blijven 2 nachten in Ioannina, uiteindelijk staan we best wel goed op een parkeerterrein en we lopen zo de stad in. Het oude deel van Ioannina is mooi. Daar zijn geen toeristische winkeltjes, het is een woonwijk met een moskee, die gerestaureerd wordt en dienst doet als gemeentelijk museum. Op de binnenplaats kun je vrij rondlopen en dat is erg mooi. Er is ook nog een museum met vooral zilver smeedwerk, maar die slaan we over. Aan het eind van de middag nog even geld halen en een terrasje. De volgende dag lopen we door de stad zelf, misschien omdat het zondag is en er veel dicht is, maar we vinden het troosteloos. Veel dichtgetimmerd, vervallen en op sommige plekken onaangenaam. Soms ook weer even hele mooie plekjes. We maken wel een flinke wandeling en zijn net voor een bui weer terug in de camper. We hebben ook wel een beetje pech met deze stad. De stad is op de oude wijk na niet heel mooi, maar het uitzicht is fantastisch, want het ligt aan een groot meer met uitzicht op besneeuwde bergtoppen, en aan het water zijn veel bankjes waar je heerlijk zou kunnen zitten. Dan is de stad best een stop waard. We vinden Ioannina uiteindelijk vooral een mooie stad vanwege de ligging, aan het meer van Ioannina of het Pamvotismeer.

Overnachten in Vikos

 Vanuit Ioannina rijden we naar Vikos, bij de gelijknamige kloof. We zijn al een aantal keren in Griekenland geweest maar nooit in dit deel en de Vikoskloof moet de moeite waard zijn en we willen hier graag een paar dagen doorbrengen en dat gaat nu lukken. In Vikos staan we naast de kerk, kerkhof en kroeg. Een klein dorpje met nog een paar hoogbejaarde inwoners, 3 restaurants en in de zomer waarschijnlijk veel wandelaars. Nu staan er af en toe een paar auto’s en is het er verder stil. We slapen hier heerlijk en na het ontbijt dalen we af, de kloof in, voor mijn knie is dit te zwaar, dus ik keer halverwege om. Rob en Boris lopen tot beneden aan toe. Het is prachtig en heel stil. Wat een uitzichten, af een toe een roofvogel in de lucht, vogeltjes die kwetteren en beneden de rivier die stroomt. De weinige wandelaars zijn stil en genieten net als wij van al dit moois.

Ik ga dus terug naar de camper alvast een beetje opruimen en als Rob en Boris terug zijn lunchen we en rijden daarna richting Papigko.  Het is nog wel even hard werken om door het plaatsje Aristi te manoeuvreren. Het stoplicht daar werkt maar voor een deel van het dorp en net daarbuiten rijden wij, 2 auto’s en een touringcar elkaar volledig klem. Gelukkig lukt het met millimeter werk om elkaar te passeren. De rit naar Papigko is zo mooi!! Een enorme partij haarspeldbochten, maar de moeite waard.

We maken in Papigko een wandeling naar de Rock pools, waar het gewoon druk is, en genieten van de prachtige vergezichten op de “towers van Astraka” zoals de rotsformaties genoemd worden.

Papigko, de towers of Astraka

We sluiten de dag af met een hapje eten buiten de deur. We komen terecht in een klein restaurantje, met 5 tafels. Wel leuk, er zijn een paar super mooie restaurants in het dorp en dit is kaal, de open haard brand maar het is heel sfeervol. Ik heb nog geen moussaka gegeten, maar hier hebben ze dat en het ruikt en smaakt heerlijk. Rob krijgt helaas weer een stukje vlees dat te gaar en licht verkoold is. We hebben een gezellig gesprek met een Nederlandse jongen die aan het hiken is door de bergen. Hij wilde in de bergen slapen, maar verse berenpoten weerhielden hem er van en dus heeft hij een kamer hier in het dorp. Het is een gezellige avond.

We gaan weer verder, naar onze laatste bestemming bij de Vikoskloof. We rijden eerst aan de verkeerde kant van de rivier, waardoor we in een stuk bos terechtkomen. Voor het eerst voelen we ons daar allebei niet prettig bij. Het is er donker, je ziet niet wat er om je heen gebeurt en het pad zit vol met kuilen en modderstromen. Het is nog steeds regenachtig en we willen ook niet vast komen te zitten. We lunchen er wel en gaan dan aan de andere kant van de rivier kijken. Daar is een goede P4N SC 288012 plek, bij een informatiecentrum op een open gebied. Er staan wat huizen, een verlaten hotel, rafterverhuur en wat vee. Prima voor vannacht. Het weer blijft een beetje rommelen, maar als het halverwege de middag droog is en opklaart lopen we nog een stuk langs de rivier. Een prachtig pad, Boris kan los, speelt bij het water en rent als een dolle heen en weer.

wandelen langs de rivier

We gaan de grens met Albanië over! We hebben de afgelopen dagen een reisplan gemaakt, dat is het voordeel van veel regen, we hadden daar alle tijd voor. Rob heeft de groene kaart nog even digitaal tevoorschijn gehaald, verder hebben we alles uit de kluis gehaald , paspoorten, papieren van Boris, rijbewijs. Er staan 8 auto’s voor ons en de grensposten liggen 200 mrt bij elkaar vandaan. Paspoort inkijken en “go” is beide keren de opdracht. Niks allerlei documenten laten zien. Dan zijn we in Albanië, een nieuw land voor ons. We strijken eerst op een camping neer, na 6 nachten min of meer vrij staan hebben we behoefte aan een wasmachine, douche en een beetje lummelen. Rob is best moe van het intensieve rijden en we moeten een paar dingen regelen. Eind van de dag even wat drinken met een jong Nederlands stel op het terras. Het is een fijne camping, goede douche, wasmachine en een fantastisch uitzicht.

Ik doe het huishouden, 5 trommels wasgoed, en sop de camper van binnen. Veel binnen zijn en slecht weer maken er een zooi van. Het weer is hier heerlijk, de zon schijnt, we zijn veel buiten en dan kun je goed “huishouden”. Rob stapt op zijn fiets, voor vooronderzoek in Gjirokaster, simkaart scoren en Lek halen, Albanees geld. Met euro’s betalen kan ook, maar dan ben je duurder uit. Even allebei iets anders doen is fijn en dan heb je elkaar ook weer eens wat te vertellen!

De laatste dag in Gjirokaster zijn we ’s morgens op de camping, maar na de lunch gaan we op stap. We laten Boris in de camper en stappen op de fiets. We willen naar het aquaduct boven in het Gjirokaster. We fietsen tot het te steil wordt, dat had Rob gisteren al ontdekt. Vandaar lopen we het oude centrum in. Eerst langs de bazaar en dan omhoog. Het is behoorlijk steil, dus regelmatig even pauze. Dat is helemaal niet erg, want het uitzicht is fabelachtig mooi. We klimmen en klimmen. Volgens google zijn we er steeds bijna, maar dan komt er toch nog iets bij. We staan op een goed moment uit te puffen en te overwegen wat we zullen doen. Een Albanees gezin is in de tuin aan het werk en ik bewonder hun blauwe regen. We raken in gesprek en vragen hoever het aquaduct nog is, ze geven aan dat het nog wel een kwartier lopen is. We weten het niet zo goed, wat zullen we doen. Het is nu al vreselijk steil, veel los grind, we zien het niet zo zitten. De 13-jarige dochter vraagt ons namens haar ouders binnen, dat doen we natuurlijk! Wat een gastvrijheid, koffie, vijgen, limonade en raki worden ons aangereikt. De vader spreekt goed Duits, dus raken we gezellig in gesprek. Over hoe vriendelijk iedereen is, hoe goed de jeugd Engels leert speken en de man geeft ook aan dat alle religies hier goed samen gaan. Hij is christen en zijn vrouw moslima en dat er veel (religieus) gemengde huwelijken zijn. Het is een gezellig uurtje en we zijn steeds meer verrast door dit land en zijn bevolking. Met een tak van de blauwe regen als gift lopen we toch maar terug naar de fietsen. We hebben een prachtige wandeling gehad, gezellige mensen ontmoet en van de uitzichten genoten. Laat het aquaduct maar zitten.

Op de camping hebben we afgesproken met een Nederlands stel, Ad en Corien. Zij hebben al door Albanië gereisd en gaan naar Griekenland, een goede gelegenheid om informatie uit te wisellen! Het is zo gezellig, dat we gezamenlijk eten op de camping en een leuke avond hebben. De eigenaren van de camping runnen ook het restaurant, supervriendelijke mensen en een volwassen dochter die goed Engels spreekt en van alles over haar leven als student in Tirana vertelt.

We zijn nog maar 3 dagen in Albanië en nu al verkocht aan dit land.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Pilion en Kalampaka, zo moooooi

10 t/m 16 april

We hebben een auto gehuurd! Daarmee rijden we, na ontbijt en koffie, naar Mount Pilion. Het is een enorme bochtige weg en zo nu en dan enorm slecht wegdek, maar het is fantastisch mooi. We doen over een afstand van 60 km bijna 3 uur. Eerst rijden we naar de oostkust van het eiland naar een baaitje. Er staat een kleine kapel, er is een (gesloten) restaurant en een paar toeristen. Boris kan even los rennen , totdat we weer een zwerfhond tegenkomen. Het is moeilijk om Boris dan nog te laten luisteren. Hij wil alleen maar spelen. Dus toch maar weer aan de lijn. We rijden weer verder en dan ondervinden we het nadeel van zo vroeg in het jaar rond rijden. We zien een eettentje, maar denken, we pakken de volgende wel. Ja jammer dan, dat duurt nog anderhalf uur. Het gebied is dun bevolkt en er is gewoon niet veel. Ja, prachtige natuur, sneeuwhopen waar we langs rijden, uitzichten op de kust en blauw water zover we kunnen kijken. Wanneer we aan komen in Portaria, is het al half 3 en gaan we dus eerst lunchen. Daarna maken we een wandeling langs een beek, het “centauren pad”. Het is veel klimmen en klauteren, vooral als je de bewegwijzering niet volgt. Maar ongelooflijk mooi. Ook hier Boris weer even los. We maken de 3 km niet vol, maar genieten er enorm van.

Dan rijden we nog verder naar Makrinitsa, een paar kilometer verderop. Dit wordt het balkon van Volos genoemd en het is een balkon met een prachtig uitzicht. We blijven hier niet lang want we willen ook nog wat boodschappen doen en de dag schiet al aardig op.

Was gisteren het noorden van Pilion aan de beurt vandaag rijden we naar de zuidpunt van Pilion. De andere kant op dus. Minder hoog, waardoor het sneller rijdt. We rijden bijna steeds langs de kust, af en toe er een stukje vanaf, maar dan is er opeens weer een bocht en een fenomenaal uitzicht. Ook hier is het stil. We genieten enorm van de rit. Onderweg nog een oponthoud, een herder met een flinke kudde prachtige geiten, lopen op de weg. Dus stilstaan en wachten tot ze voorbij zijn.

schoonmaken van de inktvis tijdens de lunch in Agia Kyriaki

Rond lunchtijd, vandaag gaat het wel goed, komen we aan in een klein havenplaatsje, Agia Kyriaki, daar wandelen we rond en gaan dan uitgebreid lunchen. Naast het terras staat een man enorme hoeveelheden inktvis schoon te maken, een vissersbootjes legt vlak voor onze neus aan, poezen proberen wat van de inktvis te stelen, de zon schijnt en het eten smaakt goed. Wat een rijkdom.

Er is maar één route, dus dezelfde weg terug, onderweg nog wat loslopende schapen en geiten, bootjes op het water, af en toe een auto en weer die mooie kustlijn. Na een uurtje nog even door een dorpje en op een terras een espresso en dan terug naar de camping.

De laatste dag op camping Sikia brengen we door met opruimen, schoonmaken en genieten van zon en uitzicht. Morgen gaan we verder. We zouden hier 2 nachten blijven, dat werden er 6. Ik was toch zieker dan ik wilde en heb even mijn rust genomen. Dat was hier een hele fijne plek voor. Nu weer energie en zin, dus tijd om verder te gaan. We worden uitgezwaaid door een stuk of 4 dolfijnen voor de kust van de camping.

Op weg naar de Meteora kloosters, het is ook nu weer een prachtige rit. Er is zoveel moois onderweg, we rijden weg van de kust het binnenland in. Het is de tijd van koolzaad op het veld, dus enorme gele vlakken in het groen. Er komt steeds meer in bloei, in de dorpjes bloeit de blauwe regen en in het wild zien we seringenstruiken bloeien.

We rijden naar parking Arsenis waar we op de parkeerplaats mogen staan, wel komen eten in het restaurant, dat is de deal. Eerst genieten we buiten in het zonnetje van de omgeving en maken een wandeling met Boris. Hier zijn geen zwerfhonden en geen huizen, dus ook geen woeste erfhonden. Wel heeft Boris een ontmoeting met een schildpad. Boris staat er bij en kijkt er naar, wat dat nou toch is?

We vermaken ons wel bij Kostas in het restaurant, al is dat meer omdat we met een Israëlisch stel aan de praat raken en de man blijkt pas nog in onze woonplaats geweest te zijn. Hoe klein is de wereld!? Kostas roept na het eten iedereen in een kring om hem heen. Negeren kan niet, hij blijft volhouden totdat iedereen om hem heen zit. Dan vertelt hij de geschiedeins van het guesthouse en een heel verhaal over de kloosters. Iedereen vermaakt zich goed met zijn verhaal.

Als we willen afrekenen gaat dat met de grootste moeite, Kostas wil dat iedereen blijft en als je weg wil raakt hij bijna geïrriteerd. Het is een bijzondere man, maar voor een avond is het best een komische act. We slapen heerlijk want het is muisstil buiten.

Kostas

We worden rustig wakker, ontbijt koffie, rondje met Boris en opruimen. Dan rijden we naar Agio Stefano, het klooster dat wij gaan bezoeken. Onderweg een paar keer stoppen en langzaam rijden. De kloosters zijn natuurlijk bijzonder, maar het landschap wint. Het doet mij aan Cappadocië in Turkije denken en die vergelijking maakte Kostas gisteren ook. Dit feeërieke landschap is 60.000 jaar geleden ontstaan.

We hebben mazzel wanneer we een goed plekje vinden om de camper neer te zetten, er zijn geen echte parkeerplaatsen bij de kloosters. Wat dat betreft moedigen ze het toerisme niet aan. Het is zaterdag en daardoor wel wat drukker, er staan zomaar 5 touringcars langs de kant van de weg. Gelukkig vertrekken die net als wij het klooster binnen gaan, waardoor het daar vrij rustig is. Het is mooi, maar ontzettend netjes, alsof zelfs de buitenmuren net gepoetst zijn. Wel bijzonder, de kerk hangt vol met fresco’s, muurschildering gouden decoraties en houtsnijwerk. Mijn ogen en hersenen kunnen dit allemaal niet tegelijk opslaan, zoveel!

één van de kloosters in Kalampaka

Ook hier weer prachtige uitzichten, wat moeten die monniken een bijzonder leven hebben gehad. In het begin van het ontstaan van de kloosters konden ze alleen klimmend of met takels met manden er aan in of uit het klooster!

We rijden verder naar Ioanina, dom op zaterdag een stad in te willen! Rob manoeuvreert de camper er door heen. De P4N plek staat vol met auto’s en bussen, dus we gaan toch maar naar de betaalde parkeerplek, waar we voor 10 euro de nacht mogen staan. Dat doen we, want we willen hier wel even rondkijken. Eerst maar weer eens geld halen, thuis doen we dat bijna nooit meer, maar hier hebben we toch wel regelmatig cashgeld nodig. Daarna een biertje op het terras en de avond brengen we werkend aan vlog en blog door in de camper. We hebben weer genoten van deze reisdagen, het is zo fijn om af te wisselen. Een paar dagen een camping geeft meteen een vakantie gevoel, goed sanitair is dan een cadeautje, maar als we weer onderweg zijn en ’s morgens niet weten waar we ’s avonds zijn is nog steeds, na 8 maanden, een heerlijk gevoel.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Delphi, Pilion en zwerfhonden

3 t/m 8 april

Het is zondag en we verlaten Nefpaktos. Ik voel me niet lekker en we besluiten daarom een camping op te zoeken. Ik ben verkouden aan het worden en dat duurt meestal wel een paar dagen. We rijden weer een prachtige route en komen uit in Delphi. Laten we nou de camping hebben uitgezocht die we 15 jaar geleden met onze kinderen ook hebben bezocht. Het was er toen fijn en nu weer. Prachtig uitzicht, goed sanitair, ook hier stil en de horeca van de camping is nog dicht. Bij aankomst wel een lief presentje in de vorm van allerlei olijvenproducten, heerlijk. Ik had nog niet zoveel gegeten vandaag, dus het smaakt goed.

mooie wandelpaden bij Delphi

Rob bekommert zich om Boris en samen maken ze fijne wandelingen in de buurt. Niet teveel zwerfhonden en een veilige plek waar hij los kan. Ik doe niet veel, behalve voor het eten zorgen, maar dat is vooral een simpel dingetje maken. Rob vermaakt zich ook goed in zijn eentje. Haalt zijn fiets tevoorschijn en trapt naar Delphi om eens rond te kijken. De dag erna naar het dorp onder de camping. Op de terugweg nog wel een tandje bijzetten, het gaat flink omhoog en er is een hond die zijn kuiten wel aantrekkelijk vind. Gelukkig wint Rob. Zo gaan de dagen hier voorbij. Ik slaap veel en lummel in de zon, het weer is heerlijk en het uitzicht blijft fascinerend.

Het is na een paar dagen tijd om verder te gaan, al ben ik nog steeds niet fit, het kriebelt toch om meer te zien. We willen graag rustig langs de kust trekken en de koelkast is echt leeg. Hier in de buurt is niet veel te krijgen binnen fietsafstand. We slaan flink in, want er lag bijna niets meer in de koelkast. Vandaar rijden we naar Achillio en vinden daar een P4N. Een klein vissersplaatsje, waar we dichtbij een eettentje de camper neerzetten.

Achilio, klein havenplaatsje

Geweldig, we staan midden in het dorp, vlakbij een taveerne. Rob gaat even vragen of we hier mogen staan en of we ’s avonds kunnen eten. (Tip van andere camperaars, als je ergens eet, mag je ook altijd wel op het parkeerterrein staan) Een prima deal. Menukaart is er niet, sardientjes, salade en friet, dat is wat de pot schaft. Met een drankje erbij zijn we 18 hele euro’s kwijt en het smaakte prima. Het enige nadeel is, is dat ze op een soort petroleum stoken, er staat naast het toilet een manshoge ketel, die een nogal penetrante geur afgeeft. We verlaten dus wel allebei met hoofdpijn de taveerne. De volgende ochtend nemen we de tijd om nog even een stukje te wandelen en bij de vissersbootjes te kijken. Op een bankje in de haven drinken we koffie.

Zwerfhonden

Er werd ons gevraagd of we last hebben van de zwerfhonden met Boris, nou na een week begint het te wennen, maar het is echt een stukje ingewikkelder dan in Spanje. Er lopen roedels zwerfhonden in de dorpen en die zien Boris duidelijk als indringer. Ze komen uit hun schuilplaats en volgen op afstand met geblaf. Boris wil spelen dus laat zich niet zomaar meenemen. Vaak blijft 1 van ons een beetje achter om ze met geroep weg te sturen. Dit lukt altijd. Het grote nadeel is dat we Boris bijna nergens los kunnen laten lopen. De zwervers zijn zeker niet agressief, maar ze zijn echt overal, vaak in groepen van 5 tot 8 honden. Op sommige plekken zie je dat de lokale bevolking wel voor ze zorgt. Bij het strandje voor we Pilion opreden kwamen er verschillende mensen met eten naar de honden toe. De meeste zien er dan ook goed doorvoed uit. De honden die echt vervelend zijn, zijn de loslopende honden die bij een erf horen. Die gaan verschrikkelijk te keer en komen ook echt wel achter je aan. Gelukkig gebeurt dat niet zoveel. De meeste erfhonden zitten achter een hek of liggen aan de ketting, die gaan enorm te keer. Eigenlijk zijn die nog triester dan de zwervers, daar wordt nog met een beetje aandacht voor gezorgd. Het betekent wel dat we op een andere manier met Boris wandelen, veel meer aan de riem en steeds alert op zwerfhonden. Dat is wel jammer, maar we wennen er ook wel weer aan.

Boris is een bofferd, altijd eten en aandacht

We rijden verder richting Pilion, maar maken eerst een stop bij een P4N #68953 aan de kust. Het is hier uitgestorven . Af en toe komt er een auto, om naar de zee te kijken en de zwerfhonden te voeren. Boris kan hier zowaar af en toe even los en blijft ook nog netjes in de buurt van de camper. We durven hem nog niet zo veel los te laten omdat hij overal achteraan gaat. Hier lukt dat even, totdat er een stel uit Volos hier komt spelen met hun hond en vliegt Boris er naar toe. Rob er achteraan en uiteindelijk spelen ze even heerlijk met elkaar, de zwerfhonden bekijken het op afstand, maar komen niet dichterbij. Die hebben geleerd om op afstand van mensen te blijven.

Het is een mooie plek om te overnachten. Voor het eerst echt warm, dus stoelen buiten, boek en krant erbij en genieten van de zee en de stilte.

Ik ben nog steeds niet helemaal fit, het blijft een beetje sluimeren, vooral hoofdpijn, kortademig , balen want ik wil wandelen en erop uit. Rob fluit me terug. Het gaat nog niet. We besluiten daarom maar een camping op te zoeken, het wordt camping Sikia net voorbij Volos. Hier zijn we ook al eerder geweest, met onze kinderen. Er is nog niet veel open en dit is een fijne camping, dus waarom niet?! We krijgen een prachtige plek met uitzicht op kustplaatsjes, links en rechts van ons en de zee voor ons. Het is nog steeds heerlijk weer. We wandelen naar het dorpje, drinken wat op een terras en genieten de rest van de dag van het mooie weer.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Hernieuwde kennismaking met Griekenland

Dit wordt onze vierde trip door Griekenland, de eerste keer was in 1989, later zijn we er in 2007 en 2008 met onze kinderen geweest en omdat we toch wel een beetje verliefd op dit land zijn en er nog lang niet uitgekeken zijn, gaan we nu een maand lang opnieuw trekken door dit mooie land.

28 maart t/m 2 april

We vertrekken rustig aan naar Brindisi, we weten nu al (SMS’je) dat de boot een uur vertraging heeft. Leve de tegenwoordige tijd, dit soort meldingen is toch wel fijn. We drinken dus rustig koffie en gaan dan op weg naar de haven. Op de vorige boot waren nog best wel wat toeristen, nu niet meer dan een handjevol. Vooral vrachtwagens en Bulgaren met van alles aan huisraad, kapotte auto’s en scooters op trailers. Je kunt je bijna niet voorstellen dat het de moeite waard is om die spullen op te halen. Een bootticket is toch echt niet goedkoop (wij betalen 276,- euro inclusief hut, hond en diner). De overtocht verloopt rustig, we vonden wel dat het een klein schip was, maar hij vaart rustiger dan de boot van Barcelona naar Rome.

Het is wel nachtwerk voor we eindelijk van de boot (Florence) af zijn en op zoek kunnen naar een slaapplaats. Het afrijden van de boot was helaas niet zonder gevolgen. We moesten op het autodek staan, steil omhoog de boot op. Het was niet mogelijk om met onze 7,50 meter vooruit de boot te verlaten. Kortom achteruit insteken, steil omlaag, met aan weerszijde hooguit 10 cm. Dat ging dus niet goed! #*?#@!%$#!! Dikke schraap langs de onderkant van de camper. Klacht ingediend bij Grimaldi. We zijn benieuwd of Grimaldi-lines deze schade vergoed !!! We hadden nl nooit die kant op gestuurd mogen worden !!!

park4night #103118 bij Igoemenitsa

We vinden een park4night #103118 plek een halfuurtje rijden van de haven. We zijn daar alleen en dat vind ik nog steeds wel lastig, maar gelukkig val ik uiteindelijk ook in slaap. ’s morgens is de eerste Griek die we zien een monnik die bij een kapelletje de tuin verzorgd. We genieten met koffie van het uitzicht en gaan dan op zoek naar een park4night plek hier niet al te ver vandaan. Na een uur rijden hebben we een mooi strandje, met nog 2 andere campers, helemaal prima. Dachten we! Als we 5 minuten met Boris buiten lopen hangt er al een hond in zijn vacht, Rob weet het beest weg te jagen, wij snel terug. Komt het mormel toch weer achter ons aan. Dan doe ik iets wat ik nooit van mezelf verwacht had, ik gooi een steen naar het beest. (Nou sta ik (José) er om bekend dat ik beroerd gooi, maar het helpt) terug in de camper besluiten we hier niet te blijven. Boris kan het nooit winnen van dat soort honden, dus rijden we een stukje terug en vinden een heerlijke camping Nissos (P4N #251098) . Officieel zijn ze nog gesloten, maar we kunnen er wel terecht. Er staat een Zwitsers stel en een Nederlands gezin met 3 kinderen en verder niets. Dat vinden wij helemaal niet erg. We staan 3 stappen van het strand, er zijn wel zwerfhonden in de buurt, maar die komen niet dichtbij. De hond die Boris aanviel was waarschijnlijk geen zwerfhond, maar hoorde bij de taverne en Boris kwam te dicht in zijn territorium. Op P4N werd ook al aangegeven dat dit aan de orde was.

Boris graaft kuilen en wij gooien ze dicht.

De camping is prima, we doen de was, 6 trommels! Spelen op het strand met Boris, maken een praatje met het Nederlandse gezin en genieten vooral van de mooie zee. Rob poetst de schade aan de camper zoveel mogelijk weg, het lijkt soms erger dan het is, maar balen blijft het. Er gaat dan natuurlijk ook nog wel een mail naar Grimaldi Lines, de veerdienst, ze hadden ons nooit het autodek op moeten sturen.

We rijden naar Nafpaktos (P4N #303531) , eerst even boodschappen doen en onderweg bij een pomp maar weer eens een wasbeurt. Ongelooflijk hoe vies de camper kan worden. Halverwege de middag komen we in het stadje aan. Het kost wat moeite, want de navigatie doet soms gekke dingen. Gelukkig is Rob er erg bedreven in om al een beeld van een plek en rijrichting in zijn hoofd te hebben, anders hadden we nog veel langer rondgedwaald.

Net buiten het centrum is een grote plak asfalt en daar staan we dan. Ik heb het er even moeilijk mee, we staan weer alleen, er zijn nauwelijks andere reizigers en het steeds onderweg zijn van de laatste weken breekt me op. Ach, we hebben waarschijnlijk allemaal wel eens van die dagen, of je nou onderweg of thuis bent, dat je denkt waar ben ik mee bezig? Gelukkig helpt een flinke huilbui bij mij altijd erg goed. Ik weet ook dat ik dit avontuur niet wil missen en er toch voor wil gaan. (Ik heb ook niet zoveel keus, op het vliegtuig stappen zou toch ook gek zijn!) We gaan dus maar even op stap en eten heerlijk bij een klein tentje, waarvan de eigenaren goed Engels en een beetje Nederlands spreken. Ze hebben een paar jaar in het oosten van Nederland gewoond!

Onderweg naar het Venetiaanse kasteel

Na mijn dipje van gisteren, ik heb gelukkig prima geslapen, hebben we wel de conclusie getrokken dat we het vanaf nu weer rustig aan gaan doen. Eén van de dingen die we te weinig gedaan hebben de afgelopen weken, is wandelen. Dat gaan we vandaag dus doen. Het weer is dreigend, maar we gaan. Broodjes, thee, water en goede zin mee. Er is boven in het dorp een ruïne van een Venetiaans kasteel. Een mooie wandeling met prachtige vergezichten over de baai, kleine straatjes met honden en katten, dus veel geblaas en geblaf. We hebben af en toe een paar druppels regen, maar we komen boven en genieten volop van al het moois. We hadden al bedacht dat Boris niet mee naar binnen mocht en dat klopt. We gaan om de beurt en de ander blijft bij Boris en luncht, zittend op een bankje binnen de kasteelpoort, uit de wind is dat geen straf.

Daarna wandelen we naar het haventje dat ooit ook onderdeel van het kasteel is geweest en genieten daar van een kleine lunch. De serveerster is een jong meisje en die vindt ons kleine cameraatje wel erg interessant, als we uitleggen dat we die gebruiken voor onze vlog wil ze onze vlognaam, dat dat in het Nederlands is vind ze niet erg. Ze doet heel erg haar best om zo goed mogelijk Engels met ons te spreken en we hebben zo een heel gezellige lunch. Helaas komt de voorspelling voor regen uit. Tussen de buien door lopen we in flink tempo terug naar de camper. De rest van de middag en avond regent en onweert het stevig, dus besteden we de tijd aan vlog en blog.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Naar de andere kant van Europa

21 t/m 26 maart

Oze laatste dag in Spanje staat in het teken van regen. Tussen de buien door Boris uitlaten en verder binnen lezen en klusjes doen op de laptop. We lunchen in het restaurant naast de camping. Best lekker allemaal. Al merk ik wel dat ik niet zo goed een zware lunch kan hebben. Het is gewoon te machtig op dat uur. Terwijl ik ’s avonds altijd enorm geniet van een warme maaltijd.

Als we opruimen zijn de weergoden met ons, het is droog. We doen rustig aan, na vertrek nog wat boodschappen en dan op naar Barcelona. Dat gaat voorspoedig, vooral de laatste kilometers zijn prachtig. We rijden hoog langs de kust en hebben een fantastisch uitzicht. Zo tuffen we Barcelona binnen, bijna over de kop van de Ramblas en het standbeeld van Columbus naar de haven. In het havenkantoor wacht ons nog een verassing. Dachten we alles zo keurig voorbereid te hebben, moet er nog weer een app gedownload worden i.v.m. corona en de veiligheid. De duvel en zijn ouwe moer moeten we invullen. Dat is voor iedereen het geval en er worden heel wat wanhoopskreten geslaakt. Natuurlijk lukt het uiteindelijk toch en een uur na binnenkomst verlaten we het havenkantoor met onze tickets (het duurde echt niet lang omdat het zo druk was, maar die app, he!).

Dan is het dus verder wachten. We pakken wat spullen in, lopen een rondje, eten in de camper, lopen nog een rondje en dan mogen we het haventerrein op. Weer wachten en een verkleumde Duitse motorrijder binnen uitgenodigd voor de koffie. Dat werd in dank aanvaardt, we moesten daar toch ook weer zo’n 2 uur wachten. Dat is in het donker en de kou naast je motor echt niet prettig.

We rijden aan boord en gaan met onze spullen en Boris op zoek naar onze hut. Tussen de vrachtwagens is nauwelijks 50cm ruimte en Boris vind al dat lawaai doodeng, maar het lukt en na zoeken en met hulp van de bemanning vinden we onze hut. Spullen neerzetten en snel naar boven, want een haven uitvaren is altijd een mooi moment. Dat heeft toch iets magisch, zo’n enorm schip dat uit vaart.

Daarna begint de lange tocht. Het is inmiddels al best laat, dus snel nog een hapje eten. Nog even lummelen en dan naar bed. Voor Boris een feest, voor ons iets minder. Hij weet niet goed wat hij met zijn vrijheid aan moet. Boris slaapt altijd in zijn bench en dat vindt hij heerlijk. Als we die ’s avonds klaar zetten, springt hij er bijna altijd zelf in en gaat lekker slapen. We hebben de bench niet meegenomen, wel zijn kussen. Maar Boris vindt het veel leuker om van bed naar bed te springen, lekker in mijn handen te happen , bovenop me gaan liggen en zo brengt hij spelend de nacht door. Voor één keer gunnen we hem dit feestje.

Een zonnig plekje in de luwte.

Na ontbijt en praatje met wat reisgenoten vindt Rob een goed plekje aan boord. Een bankje in de zon, daar brengen we het grootste deel van de dag door. Het is heel rustig aan boord, vooral vrachtwagen chauffeurs en die blijven binnen hangen. Wel jammer dat er in de chauffeursruimte gerookt mag worden, het is daar na een dag echt niet fris meer. Het restaurant ligt daarnaast, dus we kunnen er niet om heen. Gek hoor dat we dat vroeger zo normaal vonden en het nu gewoon vies vinden als er in een binnenruimte gerookt wordt. Dus is het extra fijn dat we de meeste tijd buiten in het zonnetje kunnen zitten.

Rond 18.30 uur kunnen we van boord af. Toen we vertrokken was er veel personeel om de weg te wijzen, maar het lijkt alsof die allemaal al van boord zijn. Er is niemand te vinden, allerlei doorgangen zijn afgesloten en niemand weet waar we naar de auto’s kunnen. Het geeft een onbehaaglijk gevoel en na een oproep om naar de auto’s te gaan is er opeens ergens een deur open, maar ook niemand die iets vertelt. Gelukkig is er een medecamperaar die ontdekt hoe we bij onze voertuigen moeten komen en dan zijn we ook snel in onze camper. Vrachtwagenchauffeurs staan al te toeteren, ja die waren er natuurlijk al lang!

Dan op zoek naar een camperplek, de eerste die we uitgezocht hebben bevalt ons niet. Een groot parkeerterrein waar niemand is, het is inmiddels donker en dat helpt niet voor het veilige gevoel. Dan maar door naar een camping, eerst nog een adres dat niet klopt en dan staan we bij een camperplek bij een boerderij. Het is er stikdonker! Rob gaat eerst maar eens lopend op onderzoek. Net als ik bedenk dat het te lang duurt en hem wil gaan zoeken komt hij terug. Het is een camping in renovatie maar we mogen er staan. Dat doen we maar. We zijn gaar en moe en willen een plekje voor de nacht.

Camping nabij Rome. De camping wordt gerenoveerd, we zijn er alleen.

We worden wakker op een prachtige plek. Gisteren in het donker konden we er niets van zien. Het is een groot terrein, met visvijver, appartementen in aanbouw en camperplekken. Alles kleinschalig met in de verte uitzicht op zee. 20 euro is wel veel geld want de wc is al maanden niet stofvrij gemaakt, en de douche werkt niet. We hebben heerlijk geslapen en alleen een ezel horen balken, dat is ook wat waard. We trekken verder en komen in een klein dorpje, Scampitella, op een park4night plek. Voor de nacht prima . Het is er stil, naast het kerkhof en onder toezicht van padre Pio. We worden ’s nachts een paar keer wakker van zwerfhonden, die nogal te keer gaan. Verder slapen we prima. Ook dit gaat ons steeds beter af in de kleine dorpjes. We zijn wel een bezienswaardigheid, een fiat panda uit het jaar nul rijdt een extra rondje op het parkeerterrein om eens goed te kijken wat er gebeurt, wandelaars lijken speciaal even voorbij te komen. Als we wegrijden en even verderop stoppen bij een vuilnisbak komt er een mevrouw de camper en ons bekijken. We zijn de gebeurtenis van de dag. Het is in dit gebied ook uitzonderlijk om een camper tegen te komen. campings lijken hier niet te zijn.

Wonderschoon Matera

Om te beginnen rijden we naar Matera, afhankelijk van hoe lang we daar rond willen kijken bepalen we of we daar blijven of door rijden. Het is er prachtig, een stadje , ontstaan rond 1200, uitgehakt in de rotsen. Na jaren van verval en verwaarlozing wordt het langzaam aan gerestaureerd. We kijken onze ogen uit, zo mooi. Wat goed helpt is dat we voor het eerst sinds weken weer echt mooi weer hebben en het seizoen nog niet begonnen is, het is hier heel stil en dan maakt zo’n mooi plaatsje extra sfeervol. We lunchen er erg lekker en wandelen de hele middag door Matera.

We besluiten toch door te rijden tot vlak voor Brindisi, als we dat nu doen kunnen we 3 nachten op één plek blijven , ook al is het al een beetje laat. Bij Bari is het spitsuur en Rob weet weer waarom hij zo’n hekel heeft aan de Italiaanse rijstijl. Anticiperen doen ze niet, het zijn (bijna) allemaal “Remi’s”(uit Alleen op de wereld, weetjewel!) maar ook hier rijdt Rob ons goed doorheen. We arriveren in het donker, maar de campingbaas helpt ons goed op weg en helpt bij het inparkeren. We hebben er goed aan gedaan om door te rijden, want als we ’s morgens buiten komen schijnt het zonnetje en kunnen we zelfs buiten ontbijten. Dat voelt als een cadeautje. Lekker een kop koffie toe en dan een wandeling met Boris naar de zee. Stranden zijn hier niet, maar we vermaken ons op de rotsen en Boris kan lekker los lopen. Helaas snapt hij nog steeds niet dat zout water niet goed voor zijn darmen is. Dus ’s avonds dunne poep en schrikt hij van zijn eigen winden. Na de lunch stapt Rob op de fiets voor boodschappen en ik vind dat ik de camper moet opruimen. De zon en mijn boek zijn veel aantrekkelijker, dus blijft de rommel liggen en geniet ik van het zonnetje. Rob komt een paar uur later terug, nog bruiner dan hij al was, met een paar stijve benen, het fietsen naar het stadje was behoorlijk “vals plat” Rob heeft zelfs een stukje moeten lopen, zelfs de elektrische fiets kon het niet aan. Morgen spierpijn?! Zo hebben we en paar heerlijke Italiaanse dagen voor we aan een nieuw hoofdstuk van onze reis beginnen, Griekenland!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Onderweg naar nieuwe landen

14 t/m 20 maart

We rijden Portugal uit over de brug terug Spanje in. We weten het, we zijn veel te kort in Portugal geweest! We hebben ook besloten dat we zeker nog een keer in Portugal terug komen, dan nemen we daar echt meer tijd voor. Aan het begin van de reis hadden we al de wens om naar Griekenland te gaan en dat gaan we nu ook echt doen. Het kijken naar andere vloggers is nog steeds leerzaam en daar zagen we dus dat een hond mee kan op de boot. Dat was voor ons bepalend om toch te gaan. Het scheelt heel veel rijdagen en veel brandstof , ook niet onbelangrijk momenteel. Met de boot is veel voordeliger, rustiger en kost minder tijd.

doorkijkje in Carmona

Voor nu rijden we naar Carmona, een dorpje ten noordoosten van Sevilla. Het stond al op ons lijstje en nu komen we er langs. We maken niet veel lijstjes en aan een bucketlist doen we niet, maar soms lezen we iets wat ons aanspreekt en dat schrijven we dan op. Dus nu Carmona en wat een fantastisch stadje! Aan de rand van de stad is een campercontact plek en binnen een minuut staan we binnen de stadspoort. We maken er een lange wandeling en zijn bijna helemaal alleen. Het is er echt heel mooi, wel koud en we hebben behoorlijk last van het Sahara zand dat momenteel over Spanje trekt.

bankje vol Sahara zand

We slapen daar, ik een beetje onrustig, het waait en we staan alleen. Ik moet daar echt nog aan wennen. Met meerdere campers om me heen slaap ik gewoon beter. Terwijl ik hier niet het gevoel heb van onveiligheid heb, maar wel lichter slaap.

We rijden weg van Carmona, na het ontbijt en een klein rondje met Boris. Het is buiten nog steeds niet prettig, dus nog een rondje Carmona zit er niet in. We rijden naar Valdepenas. In de regen en stofwolken. Een prima camperplek, zo mogen er meer zijn! Een groot, verzorgd parkeerterrein waar wel 45 campers kunnen staan. Parking valdepenas, sitecode 72975. Vlakke plekken, water, grijs water lozen, toilet schoonmaken. En een stille rustige nacht.

Van Valdepenaz rijden we naar Saler en twijfelen een beetje of we naar de camping gaan waar we in december ook waren. Uiteindelijk besluiten we toch bij het strand op een vrije plek te gaan staan. Dicht bij het strand maar wel beschut achter een duintje. Het stormt flink en als we bij de zee kijken gaat die behoorlijk te keer. We staan met 6 campers op dit parkeerterrein en dat voelt veilig genoeg om de nacht te blijven. Het spookt ’s nacht behoorlijk, storm en regen. ’s morgens nog even een stukje over het strand. Hoera!! Boris is vandaag 1 jaar geworden. Een extra flinke kluif waar hij erg blij van wordt. Dan op zoek naar een wasstraat want de camper is zo vies. Gelukkig is het Sahara zand een beetje neergedaald. We wassen het ergste stof en vuil er af, hopelijk vinden we later nog ergens een wasstraat waar we ook het dak kunnen doen.

de lucht kleurt oranje van het Saharazand

Doordat we steeds slecht weer hebben rijden we verder. Ergens een paar dagen blijven heeft niet zo veel zin, het regent veel en hard.

We rijden naar Peniscola, hier zijn we begin december ook geweest. Niet zo bijzonder dat we er graag weer heen willen, maar het grote voordeel is wel dat er een fijne camping is met goed sanitair en behoorlijke afvoer van regenwater. Dat lijkt niet belangrijk, maar lang niet alle campings in Spanje hebben dat en met het regenwater dat naar benden komt is het wel fijn als er goede afwatering is.

Dinsdagavond 22 maart gaat de boot naar Rome. We besluiten tot dinsdag hier op camping Eden in Peniscola te blijven. Vandaag komt de regen met bakken naar beneden. Tussen de buien door Boris uit laten, we werken aan vlog en blog, e-reader weer goed vullen met fijne boeken en de camper aan de binnenkant soppen. Het Sahara zand is ook binnen op allerlei plekken gekropen, dus een sopje kan geen kwaad.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Rondje Portugal met bezoek

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal. We blijven hier 2 nachtjes op een park4night plek. Dichtbij het strand en het dorp. Boris kan weer lekker op het strand hollen en wij lekker wandelen.

Vandaar rijden we naar Benagil waar we mijn zusjes met partners ontmoeten op de camping. Ze gaan een week met ons mee rijden en van tevoren is er een route gemaakt. We beginnen dus in Benagil. We hebben elkaar natuurlijk pas nog gezien in Nederland, wel gek om elkaar zo snel weer te zien, maar dat hadden we natuurlijk niet kunnen voorzien. We eten de eerste avond bij de camper, Rob en ik hebben sateetjes, brood en salade gemaakt. Wel ff ingewikkeld om in zo’n kleine keuken voor zoveel mensen te koken maar het lukt.

De volgende dag gaan we een wandeling maken bij de “Seven hanging valley’s”. Prachtig over de kliffen met uitzichten op de bulderende oceaan. De wandeling is prachtig! Het is geen lange wandeling, maar de uitzichten op de kliffen zijn steeds zo mooi en imposant dat we over een paar kilometer best lang doen. als we onderweg ook nog een terrasje tegenkomen duurt de wandeling nog langer. Maar daar is het vakantie voor en uiteindelijk één van de weinige mooie dagen van deze week. We trakteren ons ’s avonds op een restaurant en eten heerlijk.

Via Monchique rijden we naar Sines. Monchique is een klein bergdorpje, met prachtige vergezichten, wandelen we door kleine straatjes omhoog naar een klooster. Het klooster is een bouwval, in Nederland waren er al lang grote hekken omheen gezet! Er lijkt er een man te wonen die ons naar binnen laat gaan en we kijken onze ogen uit in dat wat ooit een klooster was. We zien nog wel een paar hele mooie oude tegeltjes, grote cameliabomen en een flinke hoeveelheid kippen en hanen.

Van daar uit rijden we naar Sines en wandelen een rondje. Sines is vast ooit een mooi plaatsje aan de haven geweest. Nu is er niet veel van over. Er staat nog wel de ommuring van een kasteel en een enorm beeld van Vasco da Gama, maar het dorpje is een beetje triest. Veel leegstand, verval en graffiti. We genieten wel van de uitzichten op de oceaan.

We overnachten in Evora, hier blijven we 2 nachten. Helaas zit het weer niet helemaal mee, we hebben niet veel zon, waardoor het aan het eind van de dag al snel koud wordt. Evora is een mooie stad, met veel winkeltjes en leuke eettentjes, kleine straatjes en mooie pleinen. ’s middags lunchen we daar ’s avonds eten we een boterham in de camper.

Na 2 nachten Evora rijden we via het National park van Guadiana naar Alcoutim. Helaas wordt het weer steeds minder en komt er van de wandeling in het NP Guadiana niet veel terecht. Wel is de rit er naar toe weer prachtig, wat is er toch veel moois te zien onderweg. Alcoutim is een leuk plaatsje aan de grensrivier met Spanje. De camperplek is niet veel, gelukkig is er nog één in het dorp dus daar rijden we heen en die ziet er vriendelijker en verzorgder uit. Helaas zijn de voorzieningen, douche, wc, stroom en water niet in gebruik. Het is allemaal nieuw, maar niet in gebruik. In de reviews van campercontact lezen we dat dit al lang zo is. Zonde hoor!

De volgende dag, voor het gevoel dat we weer even in Spanje zijn, met het pontje over de grensrivier en een rondje wandelen in Sanlucar de Guadiana het Spaanse dorp. Rob was ’s morgens al helemaal in de war. De kerkklok sloeg toch echt 9 x, terwijl de telefoon 8 uur aangaf. Verwarrend, maar het was de kerkklok aan de Spaanse kant die goed te horen was. Met een uur tijdsverschil raak je dan ook wel in de war.

Onze gasten moeten nog even wennen aan de vrije camperplekken, wij vinden het er prima en willen wel een paar nachten blijven. De anderen gaan de volgende dag liever door naar een camping. We vertrekken dus weer met elkaar en maken het rondje Algarve af en gaan naar de camping in Monte Gordo.

De Portugezen lijken niet zoveel met het kamperen te hebben, is ons idee tot nu toe. We zijn nu op een paar campings geweest en het is vooral oud en slecht onderhouden. Wel is het overal goed schoon . Maar soms is het ook gewoon tijd om een sanitair gebouw te vernieuwen en daar doen ze blijkbaar niet aan. We blijven hier 2 nachtjes. Een strandwandeling, winkeltjes kijken, nog eens lekker uit eten, de dagen vliegen voorbij. Dan is het 15 maart geworden en gaat de visite terug naar Faro. Vandaag leveren ze de campers in en overnachten ze in een hotel in Faro. Morgenochtend vliegen ze terug naar Nederland. het was heerlijk om ze op visite te hebben, we vonden het fijn om ze een kijkje in ons camperleven te geven! Voor wij vertrekken van de camping komen we vast te zitten in het zand. Een uurtje geduld dan zijn we bevrijd en kunnen op pad.

Nu weer verder met ons eigen plan!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

——————–

Afscheid nemen en weer verder gaan.

12 februari t/m 5 maart

Er is even een gat geslagen in onze blog, Voor ik aan het schrijven toe kwam waren we onderweg naar Nederland. We zijn nog naar Cadiz geweest, waar we te horen kregen dat het met mijn moeder slecht ging. Ze woonde al een aantal jaren in een verpleeghuis na een zware hersenbloeding. Nu aan het einde van de pandemie kreeg ze corona, maar ze was geestelijk en lichamelijk ook wel moe. Ondertussen gingen onze dagen in Spanje door. Onze dochter kwam naar Sevilla waar we een huisje hadden gehuurd. Toch nog wel even fijn met elkaar Sevilla in gegaan, maar toen overleed mijn moeder. Terug naar Nederland samen met onze dochter. Rob is achter gebleven om een goede plek voor Boris en de camper te regelen.

Inmiddels zijn we weer in Spanje. Maandag gevlogen en dinsdag Boris en de camper opgehaald. Ze hebben het allebei goed doorstaan, Boris had een super opvang en we hebben niet het idee dat het hem slecht is gegaan. Natuurlijk dolblij, net als wij, maar hij gaat weer gewoon zijn gangetje, zoals altijd. Fijn hoor!

We zijn een paar nachten vlakbij Caminito del Rey geweest, het koningspad. We hebben het niet gelopen, honden mogen niet mee en we wilden Boris niet alleen laten. Maar de omgeving is prachtig, heerlijk gewandeld en geprobeerd weer een beetje tot rust te komen. Dat gaat nog niet helemaal, maar zo’n mooie omgeving, stilte en rust helpen wel.

Verder richting Portugal, maar niet voor we ook nog 2 nachten op de camping bij El Rocio hebben gestaan. Een vrij nieuwe plaats met een kerk uit 1965. Er staan allemaal gebouwen om heen van verschillende broederschappen. En 1x per jaar, met Pinksteren is het een bedevaartsoord, waar wel een miljoen mensen op afkomen. Het is een dorp van 2.000 inwoners, dus dat is een enorme toestand in zo’n klein dorp. Wat het extra bijzonder maakt is dat in het hele dorp geen asfalt of bestrating is alleen maar zand. Er wordt dan ook veel paard gereden.

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal.

We hebben leuke plannen voor de komende weken, maar daar later meer over!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.