Categorie: Borolo

25 oktober t/m 1 november

We zijn echt diktevreden met het plekje tussen de kassen en we zijn niet de enige want iedere avond is het bijna vol! Opa doet zijn werk goed. We maken dus nog maar even geen haast, want als we hier vertrekken gaan we noordwaarts en daar lijken we niet zoveel zin in te hebben.

Wij zitten aan de kust in Diano Marina en zien in het binnenland Diano Castello liggen, hoog op een heuvel. Volgens de beschrijvingen die we lezen lijkt het een mooi plaatsje te zijn. Dus de wandelschoenen aan, water mee en daar gaan we. De wandeling valt ons niet mee, niet omdat het zwaar is, maar er is regelmatig geen stoep en we lopen dan dus op de bochtige weg, dat is geen feestje. Tot overmaat van ramp worden we door 3 nonnen in een FIAT Panda van de weggereden, het lijkt of ze stoppen om ons iets te vragen, maar dat is niet het geval. Wij zijn inmiddels wel door deze actie een meter achteruit gesprongen en net op dat moment ziet Boris een kat, ik word dus bijna gelanceerd, maar blijf met Boris overeind en zeg dingen die nonnen vast niet graag horen g*v*d enz. Een flinke kneuzing op mijn hand is het gevolg. Ondertussen zitten de dames vrolijk te kwebbelen en rijden vriendelijk lachend weer weg, hoe dan?!

We vervolgen onze weg en komen onderaan het dorp Diano Castello, waar een keienpad ons verder omhoog leidt. Als we boven zijn strijken we eerst aan de voet van de kerk neer, daar is water en kunnen we even uitpuffen. Naast ons zijn bouwvakkers aan het werk, we zien ze niet, maar het klinkt als 3 mannen en 1 vrouw. Ze hebben geen radio, maar die zou ook geen enkele functie hebben want de vrouw heeft zoveel te vertellen dat het een kakafonie van jewelste is, ze werken ook nog in een holle ruimte, we merken later dat ze bijna in het hele dorp te horen zijn. We zijn echt in Italië!

Het is een prachtige plek om de drone op te laten, oud dorpje op een heuvel, voor ons lager het plaatsje aan de zee, het is prachtig. Helaas, helaas, de drone wil niet! Een van de 4 motoren die op de vleugels zitten is kapot. Bij de laatste drone vlucht ging de landing niet goed en kwam de drone te hard neer. Rob probeert het terplekke te repareren maar dat lukt niet. Na veel gemopper en gefriemel geeft hij het op, hopelijk lukt het later in de camper wel.

We zijn inmiddels wel uit gehijgd en lopen door het dorpje, prachtige hoge gevels in allerlei pasteltinten, mooie doorkijkjes naar lager gelegen gebieden en stille hoekjes maken dit dorpje de moeite waard. We overwegen om wat te drinken op het enigste terras van het dorpje, maar dat ligt in de schaduw en dat is best fris. Daaraan merken we dat het inmiddels wel eind oktober is. Dan maar teruglopen naar de camping en daar nog wat drinken, we hebben bijna 10 km gelopen en merken dan wel dat onze Hollandse kuiten dit klimmen en dalen niet zo gewend zijn.

De volgende dag rijden we verder, we gaan het binnenland in. Jaren geleden zijn we tijdens een vakantie door Italië in de Barolo vallei terecht gekomen. Nu zijn wij absoluut geen wijnkenners, maar we weten inmiddels wel dat de Barolo wijn erg lekker is. We kiezen dan ook voor een camperplek bij een wijnboer, op de bonnefooi rijden we naar Cascina Rocca. Daar is nog plek voor de camper en voor een proeverij! De camperplek is een stuk gras voor de boerderij en als je extra betaalt krijg je de sleutel van het sanitair. Dat slaan we over, we hebben alle vuil vanmorgen geleegd en voldoende schoon water, dus staan we voor 5 euro op het grasveld. In de boerderij zelf zijn ook een aantal appartementen en net als veel andere wijnboeren in dit gebied is het toerisme een belangrijk neveninkomen. Het is wel allemaal kleinschalig en gezellig.

Voor we naar de proeverij maak ik alvast het één en ander klaar voor een maaltijdsalade. Bij de proeverij zitten ook wat snacks en als we daar van 17.00 tot 19.00 uur zijn heb ik geen idee hoeveel trek we nog hebben. We weten inmiddels weer van O Sole Mio, dat de porties nooit klein zijn. Nog even een rondje met Boris en dan is het tijd om te gaan. We komen binnen in een prachtige grote ruimte waar een enorme houten prachtig gedekte tafel staat, waar we met 18 mensen omheen kunnen zitten, dit beloofd al veel goeds.

We worden eerst meegenomen door de vrouw die hier als 4de generatie wijn verbouwt en uitlegt dat zij en haar man allebei uit een wijnfamilie komen en zij de wijngaarden hebben samengevoegd. Inmiddels staan hun 3 kinderen klaar om het over te nemen, maar aan de daadkracht van de dame te zien gaat dat nog even duren! Ze is ook nog vrij jong, wij schatten rond de 50 jaar, dus heeft ze nog even tijd. Haar schoonouders wonen ook op de boerderij en ze vertelt dat ze allemaal een taak hebben binnen het bedrijf.

Ze neemt ons mee naar de opslagruimte voor wijn, hier staan flink wat pallets met flessen en er liggen enorme wijnvaten gemaakt van Frans eikenhout. Ze vertelt enorm veel over het productieproces, de pluk, de samenstelling van de wijnen, wanneer een wijn Barolo genoemd mag worden. Het is intensief luisteren want haar Engels heeft zo’n sterk Italiaans accent dat ze slecht te volgen, zeker in het tempo waarmee ze feiten over ons uitstrooit. Dat vinden we niet heel erg, ze is wel heel charmant en we zien dat ze wel haar best doet, maar een cursus bij de nonnen in Vught zou haar misschien wel helpen.

Dan mogen we aan tafel, we krijgen per 2 personen en plank met kazen, ham en worst uit de regio, een mandje met brood en crackers en inderdaad ze noemen dit een snack, voor ons bijna een maaltijd! Ik ben blij dat ik een kleine maaltijdsalade voor later op de avond heb bedacht! Dan begint het echte proeven, natuurlijk eerst de simpelste wijn, die meteen al erg lekker is. In anderhalf uur tijd neemt ze ons mee door 6 flessen wijn, mooie verhalen en veel weetjes over de wijn. Ondertussen genieten we van de hapjes en de gezelligheid aan tafel. Aan het eind mag iedereen aangeven waar men nog meer van wil proeven, zodat ze de flessen leeg kan schenken. Wij zijn weer verkocht en net als jaren geleden kopen we een paar flessen voor onszelf en ééntje voor een cadeautje.

’s Avonds haalt Rob de drone tevoorschijn. Nu in alle rust en na een halfuurtje zoeken op google, vindt hij de oplossing. De kapotte motor is door de tik scheef gaan zitten en nu weet hij ook hoe hij hem weer goed op zijn plek kan krijgen. Wat wel spannend is, is dat Rob het in de camper doet! Boris is niet zo gecharmeerd van de hoge tonen en ik hoop dat de drone niet de lucht in gaat, is best krap voor zoiets in een camper. Het lukt! Rob krijgt de drone weer aan de praat en morgen maar eens kijken of het lukt om weer opnames te maken!

De volgende dag blijven we hier ook nog, de omgeving is mooi, het weer is fijn en op de top van een heuvel achter ons ligt het dorpje La Morra, daar willen we morgen naar toe lopen. Of dat gaat lukken vertel ik volgende week!

De video bij dit verhaal staat hier