Op naar een boosterprik en kerstmis

15 december

Het is tijd om weer verder te trekken. We zakken de kust af via een binnendoor weg en een klein stukje wat grotere weg naar de landtong bij Xabia. De landtong ligt hoog op een rots, met een vuurtoren. Er staan al een aantal campers, dat geeft ons wel een veilig gevoel. We vinden het hier zo mooi. We blijven 2 nachten. Het weer is redelijk. Echt buiten zitten gaat niet, maar een kop koffie en genieten van het uitzicht gaat heel goed en dat doen we met veel genot.

We trekken verder en rijden vlak langs de kust, hier willen we een plek zoeken om te overnachten, maar we schrikken er voor terug om in een badplaats te gaan staan. Dit hebben we al in L’ Estartit en Peniscola gedaan en dat is toch niet echt wat we zoeken. Van een medekampeerder in Peniscola hebben we de tip gehad om te kijken in de hoek van Mazarron. We komen terecht in Bolnuevo. Een grote camping, met een klein dorpje en een prachtig strand, geen hoogbouw, wel veel tuinbouw onder wit plastic.

Rob heeft flink zitten puzzelen om uit te zoeken hoe we ons kunnen laten vaccineren, wij willen ook wel die boosterprik. Op de camping hangt keurig informatie en dat helpt altijd. Ik heb inmiddels een afspraak bij een dierenarts voor Boris gemaakt. Dus deze eerste dag is regelen. Een afspraak voor een boosterprik is gelukt, 26 januari zijn we aan de beurt! Met Boris valt het ook mee. De dierenarts vindt hem gezond, voor de diarree adviseert ze de Spaanse ontwormingstabletten, maar dan ook frequenter. Nog een probiotica erbij om zijn darmen tot rust te brengen. Nu maar hopen dat het helpt. Hij is inmiddels toch al een week of 4 regelmatig aan de diarree en dat zit ons toch niet helemaal lekker. Hij is verder wel levendig en vitaal, dus nu afwachten maar. We genieten enorm van hem, al zou je hem af en toe ook achter het behang willen plakken, puberende hond! Maar het is vooral veel gezelligheid.

Het is een gezapig leventje, soms voelt dat wat saai, maar iedere dag vol spanning en sensatie leven is ook niet te doen. Het is ook best wel even zoeken, hoe werkt dat, leven als een camperaar? Het is eigenlijk net als thuis met de dagelijkse beslommeringen en af en toe gebeuren er dan mooie, bijzondere of rare dingen. Het grote voordeel is dat we iedere dag zelf bepalen wat we willen, we heel veel buiten zijn en het vooral samen moeten doen. Dat begint steeds meer te wennen en te bevallen, we kibbelen af en toe en het is prettig om elkaar de ruimte te geven. Dan pakt Rob de fiets, ik rommel in de camper of één van ons gaat wandelen met Boris. Maar het is vooral erg prettig en we hebben het vermoeden dat we dit best even vol kunnen houden.

De omgeving hier is prachtig, wij zitten bij de overgang van strand naar rotskust. Dat is mooi om te wandelen, dus broodje en water mee. Rob heeft hier al langs de kust gefietst en heeft gezien dat we daar ook kunnen wandelen. Een stukje met de fiets en dan lopen. Het is prachtig, aan een kant de zee en aan de andere kant de heuvels en het achterland. De kust is hier grillig. Bij de camping vooral strand, maar hier een klein stukje verderop wordt de kust grilliger, met baaien, kliffen, prachtig gekleurde rotswanden in alle pasteltinten die je kunt bedenken. Er is een goed pad aangelegd, dus goed om te lopen. Als we terug zijn terug nog even een terrasje, met een redelijke lunch, biertje en sangria.

Dan is het kerst, al schreef ik eerder dat het best kan wennen allemaal, dit is toch even raar. Vooral de week voor kerst kriebelt het, niet bij de kinderen zijn, met zijn tweeën kerst vieren, hoe doe je dat? Dus maar een keertje extra facetimen, kleine cadeautjes aan elkaar geven en ervaren dat kerst ook gewoon weer een dag is die voorbij gaat.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Onze kerstgroet staat hier

Peniscola en wat Boris uitvreet

We brengen de dagen hier erg rustig door. Wandelen op het strand of achter de camping. Beetje buiten zitten, maar toch meestal binnen. Het waait hier erg veel en hard. Waardoor de momenten dat we echt buiten kunnen zitten spaarzaam zijn. Wandelen gaat prima, dus dat doen we veel. Maar hé, we lopen in een vest buiten, iedere dag wel even zon en een aangename temperatuur.

Helaas vreet Boris nog steeds troep en is hij weer aan de diarree. Vervelend voor hem en ons, hij laat ook veel windjes en dat is echt niet prettig. We maken ons er ook wel een beetje zorgen om. Op internet nog maar eens rond gespeurd. Een tip is om hem 24 uur geen eten te geven en wel drinken.  Dus dat doen we nu maar. Ik heb er meer moeite mee dan Boris, hij zeurt er echt niet om. Hoera! dat helpt. Zijn darmen komen tot rust en na een paar dagen is het over. De blafband die we hebben mee genomen uit Nederland zetten we nu in om hem een signaal (korte geluidjes) te geven als hij troep eet. Als we dit gebruiken kijkt hij met verbazing om zich heen en is afgeleid van de viezigheid die hij wil eten. (hij vreet van alles, vieze tissues, plastic ed.). Na een paar keer merken we al dat hij de troep laat liggen en dat is echt fijn. Het is ook wel grappig om te merken dat wanneer hij aan de lijn loopt en iets wil op eten, hij aan een NEE van ons genoeg heeft. Het probleem is vooral als hij losloopt. Hij kan dan buiten gewoon triomfantelijk om ons heen huppelen met de viezigheid, wetende dat we het toch niet af kunnen pakken. Rob houdt er van zijn huisdieren kunstjes te leren. (ooit heeft hij een kat geleerd om rondjes om de koelkast te lopen -geen inbouw- al vorens hij eten kreeg) Boris heeft ’s avonds erg vaak dorst, Rob heeft hem geleerd met zijn waterbak te schuiven, zodat wij weten dat zijn water op is!

Natuurlijk hebben we van thuis ook kerstversiering meegenomen, nou ja Rob niet, maar ik wel. Een klein doosje, thuis had ik bedacht dat wat er in past mee mag en meer niet. als ik campers om me heen zie ben ik veel te bescheiden geweest, het is op sommige camperplekken echt over de top. Ik heb een paar mooie twijgen gevonden, die in elkaar gevlochten en daar lichtjes omheen gewikkeld. Ik spaar engeltjes, dus die hangen er aan en een tak met sterren en boompjes. Niet veel, maar wel gezellig.

6 december is de dag van de grondwet en 8 december is de dag van Onbevlekte Ontvangenis van Maria, feestdagen in Spanje. Veel Spanjaarden hebben dan vrij en trekken er op uit. Daardoor is de camping zo goed als vol. In “ons” straatje strijken 5 of 6 Spaanse gezinnen neer met bijbehorende kinderen. Rond een uur of 9 ’s morgens begint het roepen naar elkaar, wat uitmond in een “vergadering” in de middag met zijn allen midden op het straatje. Dat loopt zo door in de avond, waar de nodige borrels, met de hele groep aan tafel, voor het avondvertier zorgen. Voor ons is het wel even afzien, buiten zitten met een boek is er niet bij, concentreren op wat je leest is onmogelijk. We gaan zelfs maar een extra rondje lopen met Boris.

Als op 8 december de families ’s morgens beginnen in te pakken, gaat bij ons de vlag uit. Ze zijn steeds vriendelijk en beleefd, maar wij vinden het wel mooi geweest. Er vertrekken veel mensen vandaag. Om 12 uur is het dan ook oorverdovend stil op de camping. We lunchen buiten, zetten daarna de stoelen zoveel mogelijk uit de wind. Ik pak een boek en Rob doet zijn ogen dicht, heerlijk! Later gaat Rob nog een rondje fietsen naar de andere kant van Peniscola.

Het is ook best prettig om af en toe iets alleen te doen. Al is het ook fijn om te merken dat we elkaar bijna nooit in de weg zitten. Het weer zorgt er nog steeds wel voor dat we ook veel binnen zijn, maar dat gaat dus prima

9 december arriveert een pakje uit Nederland op de camping. Heel fijn, want nu kunnen we weer verder. Morgen op naar Valencia. Ons filmpje staat hier.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Hoera! We mogen weer!

23 november – 4 december

Hoera, de rijbewijzen zijn binnen. Na een week veel geregel en winkelen en onze nieuwe spullen weer installeren (laptop en iPad) gaan we weer op pad. Het was een pittig weekje, veel regelen, toch nog wat familie zien, maar ook een soort vacuüm. We zijn wel blij dat we in Egmond een huisje hebben gehuurd. Geeft net wat meer ruimte en zeker met het herfstweer is dat wel fijn. Maar we vertrekken.

CP Leveroy is onze eerste stop. Dit is de derde keer dat we hier komen en dat is niet voor niets. Het is een echt fijne plek met goed sanitair. We nemen ons voor hier ook eens een weekje te blijven om de omgeving te verkennen. Maar nu niet, we gaan nu door, richting Spanje.

Frankrijk……………..

Echt novemberweer. Grijs, mistig, hier en daar streepje licht. We rijden naar  Langres. Zo’n 500 km rijden. Daar vinden we een grote mooie camperplaats waar gelukkig ook anderen staan, dat geeft toch meer gevoel van veiligheid. Eind van de middag en het wordt al donker, toch nog maar even rondje wandelen om de benen te strekken. Wel even goed onze spullen opruimen en het extra slot dicht. Er zit bij ons allebei toch wel de schrik in. We slapen wel prima en dat is fijn.

Boris heeft het wel zwaar, onderweg tijdens het rijden, heel stilletjes zijn ligkussen gesloopt. Naald en draad er bij en zijn kussen voorlopig maar wat verder bij hem vandaan tijdens het rijden. We hebben het idee dat hij de lange rijdagen niet zo leuk meer vindt. Nog een paar dagen dan kunnen we meer buiten spelen. we doen ons best om wel iedere dag een flinke wandeling te maken.

Van Langres rijden we naar Montpellier, een grijze dag met eind van de dag ook nog wat regen,. We staan bij een particulier op het erf, gevonden via campercontact, wel even zoeken, voor een nachtje op doorreis prima. ’s morgens eerst even naar het strand, we zijn er dichtbij en teveel haast is ook niet goed. Er is weinig wind, een klein zonnetje en het is niet druk. Dus heerlijk om even een halfuurtje op het strand te lopen. Daarna 3 kwartier rijden naar Narbonne, een nieuwe simkaart halen, die Rob bij verassing gratis krijgt. Het abonnement was nog niet op, maar de simkaart gestolen. Een meevallertje. Boodschappen doen en snel verder. Het is hier guur koud, we kennen Narbonne van de zomers, ook toen altijd veel wind, maar vooral warme wind. Dus de snelweg weer op, tegen al onze voornemens in, we wilden zo graag veel binnen door rijden. Het koude weer beslist anders.

Spanje……………………….

We hebben een camping gevonden bij L’estratit, boven Barcelona. Een uitgestorven kustplaats, waar het zomers enorm druk moet zijn. Daar strijken we neer, voor hoe lang weten we niet, maar in ieder geval 2 nachten. Maar eerst de camper neerzetten, stroom inprikken, en naar het strand. We lopen een flink eind en zijn blij dat we hier zijn.

We slapen gelukkig allebei prima en genieten van ons goede bed in de camper. De bedden in het huisje waren niet zo goed, dus dan is je eigen nestje weer erg lekker. We blijven hier, dus geen wekker gezet en pas tegen 9 uur wakker. Rustig ontbijten en koffie. Rondje met Boris en daarna klusjes. Boris fijn buiten aan de lijn, hij geniet er zichtbaar van. Zijn stoffer, dweil en touw in zijn nabijheid en we hebben een tevreden hond. Wij gaan serieus aan de bak. Je wil niet weten hoe vies een camper wordt van een paar dagen regen, modder en hondenhaar. Een paar uur later is ons huisje weer om door een ringetje te halen. Lunchen, douchen en dan ondanks dreigende buien en niet veel zin, de krant en het boek kunnen zo lekker zijn, toch nog maar even een flinke wandeling. De dagen bestaan vooral uit opruimen, boodschappen doen, stofzuigen, eten en lezen. Goed te doen en we merken allebei dat we de afgelopen weken best druk in ons hoofd zijn geweest. Nu dus even bijkomen.

We gaan weer op pad. Wekker gezet en op tijd er uit. Het ritueel van vertrekken krijgt steeds vastere vorm. Boris uit laten, rustig ontbijten en koffie toe. Rob de buitenboel en ik de binnenboel, lekker stereotype, maar het werkt goed. Dan is het tegen 10 uur en we zijn klaar voor vertrek. Het kan vast sneller, maar hier doen we het goed op. De bestemming is Peniscola. Toch spannend of er plek is. Op Facebook las Rob dat we weinig kans maken omdat het overal overvol is. Maar we willen niet reserveren, ook beetje eigenwijsheid van ons. Het valt reuze mee, plek zat! We worden wel gewezen op het komende weekend. Het is een vrij, lang  weekend voor heel Spanje en veel mensen gaan er op uit. We boeken dus maar voor een hele week. Waren we toch al een beetje van plan. Van hieruit wandelen en fietsen en genieten van de zon en het strand.

We hebben nog steeds geen helmen en in Spanje is het buiten de bebouwde kom verplicht een helm te dragen. Dus op naar de Decathlon. Een flink eind fietsen, maar het is overal zo stil dat we lekker door kunnen rijden. Het blijft wel opletten want er zijn Spanjaarden (waarschijnlijk ook Nederlanders) die weinig kijken en dus zo oversteken of afslaan en dat is best lastig als je een flink tempo op de fiets hebt. Een kleine overvolle Decathlon waar we vinden wat we nodig hebben, zelfs nog een beschermhoes voor een fiets. Helmpjes op en gaan. Rob mopperend, maar ach, hoe vaak zullen we hem echt op hebben?

Nog even boodschappen doen en dan terug. ’s avonds lekker koken, zalm en groente op de grill, pasta met verse saus, heerlijk.

Het is niet altijd mooi weer, er staat een stevige wind en een zonnetje, uit de wind in de zon is het best lekker. Op zo’n dag brengen we het grootste deel van de dag binnen door. Er is altijd wel een klusje, zoals een verstopte afvoer, gelukkig weet Rob het weer goed te krijgen. Verder lummelen en videootjes knippen en verhalen schrijven. Ons laatste filmpje staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

“Wezijnoppad”, nu voor een maand of 7

2 november

Na een week Nederland, met feestje van Rob zijn moeder en een gezellig afscheidsetentje met de kinderen en de verjaardag van één van onze beste vriendinnen, nemen we nu echt voor langere tijd afscheid. Dat valt niet mee, er vloeien best wat traantjes. Dit was ook wel de periode waar ik het meeste tegen op zag, ook Rob vind het niet makkelijk, maar we gaan ervoor. Het hoort er bij, afscheid nemen is moeilijk.

We rijden lekker door, ondanks de regen, die af en toe met bakken uit de lucht komt, en we halen Luxemburg en parkeren op CP Koerich. 4 camperplekken midden in het dorp. Mooie plek, wel met een drukke straat naast ons, maar voor een nachtje prima. Achter de camperplaats loopt een bospad, dus daar gaan we met Boris even lekker lopen, hij kan los en leeft zich helemaal uit.

3 november

Het weer is nog steeds niet fantastisch, maar wat wil je, het is begin november en het zal wel even duren voor het echt weer mooi zonnig weer is. Via Thionville, Metz en Nancy rijden we door de Vogezen naar de Elzas. We vinden een super CP, bij een wijnboer, wijngoed Marzolf. Geen voorzieningen alleen een wc, maar het is kosteloos. We wandelen dus eerst over het wijngoed met prachtige uitzichten over al die druivenranken die inmiddels in alle herfsttinten kleuren. Daarna een klein proeverijtje en 2 dozen wijn rijker verschansen we ons in de camper. Een lekker pastaatje met salade en we brengen de avond door met videootjes knippen en tv kijken.

4 november

Rustig opgestart. We rijden vandaag iets minder dan 200 km.  Via Basel en Bern naar CampingAlpenblick, in  Unterseen bij de Thunersee, dichtbij Interlaken. We zien besneeuwde bergtoppen! Er is al sneeuw gevallen. Niet bedacht dat we op weg naar het zuiden al de eerste sneeuw zouden zien. Net als meestal bij aankomst eerst een rondje lopen. De temperatuur is laag, maar zonder wind en met een zonnetje is het heerlijk.

5 november 

We blijven hier een dagje. Rustig op staan, ontbijt, koffie en op pad. We lopen een eindje van de doorgaande weg op een bospad, het ligt wat hoger, dus prachtig uitzicht op de bergen en het meer. We pakken ook nog een stukje een pontje, lunchen en met de bus terug. Een heerlijke middag. Weer uitgebreid douchen, Hollandse pot koken en ‘s avonds filmpjes knippen.

Thunersee

6 november 

Richting Italië! Rob wilde graag over een bergpas, maar alles wat voor ons een optie is, is afgesloten. Het wordt toch de Gotthardtunnel en nog een heleboel kortere tunnels. Bij de Gotthard zelfs sneeuw langs de weg en overdag temperaturen van 3 en 4 graden! Al met al ruim 40 kilometer onder de grond gereden.

Toch is het ook weer mooi, we stoppen bij het Comomeer. Het plan is Verona, maar net te ver naar onze zin. We vinden een prima CP. Tegen 18 uur helemaal vol. Bijzonder hoeveel mensen er nu nog op pad zijn  overwegend Italianen, maar ook Duitsers, Zwitsers en behalve wij nog een Hollander.

7 november 

We blijven een dagje en gaan Como bekijken. Met de pont over en slenteren door de stad. Boris wil niet zo erg, enorm geschrokken van een andere hond die vreselijk blafte en hij lijkt niet helemaal fit. De drukte vindt hij maar niks, in de meer afgelegen straatjes gaat het beter. Daar vinden we ook een eettentje voor de lunch. Como is niet groot, dus niet te laat terug, bijna de pont gemist, we staan bij de verkeerde steiger, ons Italiaans is niet helemaal ok en Engels doen ze hier niet aan. Op een draf net op tijd voor de terugweg. Bij de camper beetje opruimen en de boel klaar maken om morgen te vertrekken.

8 november

We rijden over binnendoor wegen via Brescia naar het Gardameer. Wat een ongelooflijk slechte wegen, het eerste half uur ben ik zelfs een beetje misselijk. Slecht wegdek 😩😱, veel rotondes, maar vooral kuilen en gaten. Maar goed we willen zoveel mogelijk binnendoor en dan hoort dat er bij. Gelukkig komt er ook nog goed asfalt. 

Ons uitzicht in de buurt van het Gardameer

We gaan naar Agricamping Maiella del Garda, een prima plekje, we blijven 3 nachten. We zijn best een beetje gaar van de afgelopen weken. Dus even rust, wandelen, fietsen naar mooie dorpjes, lezen en de camper van binnen weer even poetsen.

We gaan morgen nog even naar Verona en keren dan om richting Spanje. Het plan is dus gewijzigd, geen Griekenland voor nu en dus naar Spanje.

Helaas is de camper in Verona opengebroken en zijn we alle elektronica kwijt, m.u.v. van onze telefoons. Daarnaast rijbewijzen en kentekenbewijs pasjes etc. Kortom een hoop gedoe en vertraging. Hoe nu verder weten we nog niet. We lopen dus ook heel veel vertraging op met onze filmpjes op YouTube.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Rustig richting Nederland

18 t/25 oktober

Ventimiglia

Vanaf de camping fietsen we naar Ventimiglia, wat zijn wij in Nederland verwend met onze fietspaden. Hier zijn ze gelukkig ook en dat fietst heerlijk, maar soms houden ze opeens op of gaan dwars over een skatebaan, door een tunneltje waar je zonder elektrische fiets echt niet fietsend uit komt. Ben je dan echt in een stadje aangekomen dan houden de fietspaden op. Dus storten we ons op een rotonde met best druk verkeer dat absoluut niet rekent op een paar fietsers met hondenkar #%@&€#@!!!🧐😤😫😱😳🤯!!!  je ziet het ze denken en misschien hebben ze wel gelijk, we komen heel over de rotonde en parkeren onze fietsen aan de boulevard. We trakteren ons zelf op een heerlijke Italiaanse lunch samen met heel veel Italianen want het zit overal ramvol.

Dit heerlijke maal moet er ook weer afgelopen worden, dus steil omhoog dit prachtige dorpje in. We vermaken ons prima en genieten van de rommelige steegjes, het toch wel vervallen uiterlijk en het feit dat dit dorpje niet onderhevig is aan toerisme. Dat betekent dat we de ijsboer waar we naar zochten, niet vinden. Wel 3 kappers en 2 bakkers.

Als we terug fietsen vinden we langs de boulevard een ijswinkel en in het zonnetje genieten we van ons ijsje.

Van Italië naar Castellane over de Route Napoleon

Het wordt tijd om weer een klein beetje naar het noorden te gaan rijden. We willen hier echt de tijd voor nemen. Een dag rijden afwisselen met een dag op een plekje blijven om te wandelen en dorpjes te bekijken. 

Via de route Napoleon rijden we naar Castellane, aan het begin van de Gorges du Verdon. We genieten van de schoonheid van het landschap, vooral door de vele herfsttinten. Wat is de herfst prachtig. We vinden een camperplek aan de rand van het dorp onder een enorme rots met een kerkje er bovenop. We maken een prachtige  wandeling naar de top van de rots, het gaat flink omhoog maar we nemen de tijd en houden pauzes om op adem te komen en te genieten van de uitzichten. Terug langs de andere kant is nog zwaarder een steil paadje waar in het voorjaar waarschijnlijk smelt of regenwater doorheen klettert, maar we komen heel beneden. Boris heeft het pad 5 keer heen en weer genomen en is uitgeteld als we bij de camper aankomen. 

Verder weer, we gaan nu de Gorges du Verdon rijden. We zijn de hele dag bezig  en roepen iedere 10 minuten “wat is het mooi”. We stoppen dan ook regelmatig, om  in de verte en de diepte te turen, met een zonnetje en geen wind is 11 graden helemaal goed. We hebben dit 20 jaar geleden met de kinderen ook gereden en in de kloof gewaterfietst, dat vonden we toen al magisch, nu het zo rustig is is het nog imposanter. Uiteindelijk rijden we maar 35 km, maar who  cares!

We overnachten na veel zoeken op een CP bij het Saint Croix du Verdon. We hebben heel wat leuke plekjes gezien, ook om wild te kamperen, maar overal slagbomen tot een hoogte van 2.20mtr. Jammer, maar de CP is prima, we wandelen nog even naar het strand en lopen een flink rondje.

Niet al te ver vandaag. Iets minder kronkels, maar de bochten zijn nog niet op. Boris lijkt het rijden niet zo leuk meer te vinden, veel bochten, hij komt regelmatig een aaitje halen en gaat niet meer zo ontspannen liggen. Hij eet ook slechter, best wel even een dingetje.

Onderweg stoppen we nog in Sisteron, een mooi plaatsje met imposante rotsformatie. We komen aan het eind van de dag aan in Lalley een klein dorpje met een bijna verlaten camping. Er is nog één andere camper en 2 mensen in een huisje.

Het heeft vannacht, net als in Nederland, flink gestormd. Rob heeft er goed van kunnen slapen. Ik niet, ik vind dat geschud en geloei om me heen maar niks, een kort nachtje dus. Gevolgd door een prachtige dag. De andere camper vertrekt dus het kampeerterrein is voor ons. Het badhok ook, best lekker hoor een privé sanitair gebouw. We maken een wandeling door de omgeving en door het dorpje. Het is een klein dorpje met een beetje horeca, de herberg waar we dachten een biertje te drinken is helaas gesloten.

Gelukkig nu een rustige nacht en we gaan weer op pad. Rob heeft nog wat gedoe met de instellingen van Google voor de routeplanner. Vervelend wat het heeft ons al een paar keer veel tijd gekost. Ook vandaag, we worden door straatjes en wijkjes gestuurd die nergens op slaan, vooral het slechte wegdek, vele bochten, krappe straatjes maken ons een beetje chagrijnig.

Maar goed, we hebben niet zoveel te kiezen op dat soort momenten, dus door maar. We vinden een camping die open is in Poncin. Een verlaten toestand, behoorlijk rommelig, maar we doen het er mee.

Het is een koude start, 7 graden als we wakker worden, dus snel de kachel aan en die doet het prima. Rustig aan vandaag, ik heb een kwakkeldagje, niet helemaal fit. We wandelen via een omweggetje naar het dorp, Boris even lekker los en doen boodschappen voor het avondeten. Camper even poetsen, beetje rommelen en genieten van de zon, die ‘s middags rond een uur of drie ons plekje weet te vinden. Dan is het zonnetje nog heerlijk.

‘S avonds kruipt Rob er vroeg in. Het is allemaal best wel vermoeiend, hoe mooi en indrukwekkend het ook is. Af en toe een dipje hoort erbij. Nog een paar dagen rijden dan zijn we even in Nederland. Als we weer op weg gaan schrijven we weer verder, tot dan.

Onderstaande links verwijzen naar de diverse Social Media die we gebruiken.

Op YouTube staat ons videoverslag

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter en Youtube. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Sinds december houden we onze route bij op Polarsteps. Daar leidt link symbool (de laatste in het rijtje) naar toe, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

We oefenen

De camper is nu een week in ons bezit en wat een rijkdom is dat. We boffen met familie met een zeer grote tuin, waar onze camper kan staan en waar wij kunnen snuffelen in en aan onze camper. Dank voor jullie gastvrijheid, Ruud en Mariska.

CP Spanbroek

We zwerven nu een beetje heen en weer tussen de camper, thuis en nu zelfs een nachtje op onze eerste officiële CP in Spanbroek. Een prachtige plek, uitzicht op de polder, ruimte voor Boris om los te lopen en op loopafstand van een jarig zusje.

De komende weken verder met het huis op orde brengen en de laatste zaken regelen en dan komt het echte begin van onze trip in beeld.

Kan het eigenlijk wel ?

We mogen maar maar 560 kg meenemen en dat is exclusief ons eigen gewicht. Dan moet er nog diesel en water in samen met wat gasflessen. Kortom er blijft nog ruimte over voor een onderbroek en dat is het. Om die reden de boel maar op een hoger gewicht laten zetten (4400 kg). Ik ben nu tenslotte vrachtwagen chauffeur. Dat betekent wel een ander rijbewijs, namelijk minimaal C1 en dat diploma is nu ook binnen.

Helaas is het CBR een logge organisatie waar het, als zaken niet standaard zijn, moeilijk is om zaken geregeld te krijgen. Natuurlijk is het uiteindelijk allemaal gelukt, trots op het papiertje en het CBR krijgt nog een schrijven over klantvriendelijkheid.

.

Ja, echt waar !!

Ik geloof er nu echt in, ik heb namelijk ons alternatief gezien, gevoeld en besproken, samen met Boris. Boris heeft geen inspraak, maar moest gewoon FF mee naar deze afspraak. Dat duurde natuurlijk veel te lang. Omdat duidelijk te maken, een behoefte achter gelaten in de showroom van de dealer. Daar krijg je wel een rood hoofd van. Maar ja, Boris is een jonge hond, die zijn ervaringen en gedrag nog aan het ontwikkelen is.

De nu aangeboden camper is wel het beste compromis van wat we willen. Dit is hem voor nu, echtwaar aanstaande donderdag is deze Adria van ons. In dit geval een Adria Coral plus 670 SL i.p.v. DL. We mogen hierin rondtrekken totdat ons gewenste model beschikbaar is. Uiteraard komen we niet even terug uit zuid of noord Europa om te wisselen.

Kortom een goede deal met onze dealer van Baaren in Winkel (NH). Daar wordt je echt blij van !!