Baskenland

17 t/m 23 september

We rijden naar Logroño, hoofdstad van de Rioja. Ter voorbereiding lezen we het één en ander over de stad, dat doen we altijd kort van te voren. Waar willen we heen? Wat is er te doen? Welke mogelijkheden zijn er om te overnachten? Dat is altijd wel een beetje het huiswerk dat we onszelf geven. Deze keer lezen we dat in Logroño de oogstfeesten de komende 5 dagen zijn, we vallen dus met onze neus in de boter. We gaan zaterdag aan het eind van de middag even de stad in om te kijken wat er gebeurt, maar zijn daar al snel klaar mee. Zo vol met (dronken) mensen, afval op straat, op sommige plekken plakken we bijna op de straat vast van het vuil en de drank. Is dit nou het oogstfeest? 

We staan op een grote P4N #13491 plek, waar het op zaterdag en zondag eind van de middag hartstikke vol staat, want we staan vlak naast het circus en de kermis. Van andere camperaars begrijpen we dat in de hele regio één groot feest gaande is. We willen toch nog een keer de stad in, want we hebben er gisteren weinig van kunnen zien, eerst even met Boris wandelen en dan zonder hem de stad in. De sfeer is nu heel anders, er is muziek in het park en in de stad zijn het vooral feestelijk geklede families die flaneren en op een terrasje zitten. We staan nog even stil bij een manifestatie tegen het rond laten rennen van jonge stieren in de stad, ook een onderdeel van het oogstfeest. Dapper dat deze groep dat aandurft, ze krijgen heel wat boze blikken of worden genegeerd, toch blijven er ook wel wat mensen staan en een enkeling sluit zich bij de demonstranten aan.  We vinden zelfs nog een plek op een terrasje en drinken wat, fijn dat we toch nog even gegaan zijn want het was nu wel gezellig en sfeervol in de stad. Daarna weer terug naar Boris en de camper.

protest tegen het stierenvechten in Logroño

We hebben een plek gevonden bij een klein dorpje, San Vicente de la Sonsierra. P4N #20015 Een prachtige plek! Voor ons de Ebro, de grote rivier van noord Spanje, achter ons op de berg het dorp. We wandelen eind van de middag omhoog om het dorp te bekijken. Daar treffen we Co en Afra, die we beneden op de camperplaats ook al gesproken hebben, het klikt goed samen, dus drinken we samen een biertje op het Plaza Major, waar veel dorpelingen iets komen drinken. Oude mannen doen een spelletje en worden geflankeerd door anderen die het spel van het nodige commentaar voorzien, mannen die uit de wijngaard komen drinken een koffie of een biertje, vrouwen lopen met zeer oude mensen een rondje en drinken ook iets op het plein, erg dorps allemaal en vooral erg plezierig. Wat een verschil met Logroño!

de camper en daarboven het dorp San Vicente de la Sonsierra

We blijven hier nog een dagje en wandelen met Boris door de wijngaarden aan de andere kant van de rivier, hier wordt nog druk geplukt en we mogen de druiven proeven, heerlijk! Bij terugkomst bij de camper gaat het mis!! Boris blijft staan alsof hij iets ruikt, stokstijf staat hij daar. De volgende uren heeft hij steeds meer vreemde verschijnselen, hij kwijlt, beweegt vreemd met zijn kop en wil niet meer drinken of eten en dat gaat uren zo door. We besluiten een dierenarts te zoeken, ik bel nog even met onze dierenarts thuis, die adviseert ook om naar een dierenarts te gaan. We treffen een vriendelijke dierenarts die zo goed mogelijk via google translate met ons communiceert. Ze luistert naar zijn longen, meet zijn temperatuur, ogen en oren worden bekeken, maar daar vindt ze allemaal niets. Ze schrijft stesolid voor, een kalmeringsmiddel, en we krijgen een nummer van een kliniek waar ze meer neurologisch onderzoek kunnen doen en die 24 uur per dag open zijn. Terug in de camper geef ik hem de stesolid, maar dat helpt weinig. Om de beurt zitten Rob en ik bij Boris, het wrijven over zijn keel en lijf vindt hij lekker en hij kruipt ook steeds dicht tegen ons aan. We voelen ons hulpeloos en machteloos, vooral omdat we nauwelijks contact met hem kunnen maken, hij is heel apathisch. We delen de nacht in tweeën, Rob de eerste shift en ik daarna, want we willen hem niet alleen laten. Hij piept veel en is zielig. Om een uur of 1 komt gelukkig de omslag, hij begint te drinken!! 2 flinke bakken vol en als Rob daarna met hem gaat lopen, plast hij ook enorm, dat gaat goed. Rob blijft tot 2 uur op en heeft het gevoel dat Boris nu rustig kan slapen. En dat is gelukkig ook zo, we horen hem de hele nacht niet meer. Als ik om 7 uur naar de wc ga heb ik een hele blije hond, hij springt met 4 poten in mijn armen en is vreselijk uitgelaten en blij! Wij minstens zo blij als hij, want we hebben ons behoorlijk zorgen gemaakt.

blije Boris, blije baas

Het plan was om vandaag verder te rijden, maar na deze onrustige dag en nacht blijven we nog maar een dagje, beetje chillen en Boris tot rust laten komen, de camper soppen en eind van de middag nog even het dorpje in, waar het gezellig is. Er rijden nog veel tractoren rond met druiven, er komt over een paar dagen regen aan en we hebben het idee dat ze voor die tijd alles binnen willen hebben. Boris is weer goed herstelt en na de extra rustdag trekken we toch weer verder, wat een heerlijke plek was dit!

We rijden richting Vitoria- Gasteiz. De naam van de stad is een samenvoeging van de Spaanse en de Baskische naam. Officieel wordt de dubbele naam in beide talen gebruikt. In de volksmond zeggen de Basken Gasteiz en de Spanjaarden Vitoria. Het is de tweede stad van Baskenland met 229.000 inwoners. Op een camperplek net buiten het centrum, zetten we tussen een aantal andere campers die van ons neer. P4N #6556

Plaza Virgin Blanca in Vitoria Gasteiz

Boris leek helemaal herstelt en dat is ook zo, maar vandaag lijkt hij pas echt tot rust te komen en zijn gemiste slaap en stress die hij heeft gehad, maken hem vandaag een echte slaapkop. Goed teken! Al zal hij vanmiddag toch aan de bak moeten want we willen wel even naar het centrum lopen. In het centrum genieten we van de 2 grote pleinen en de mooie gebouwen die er staan, maar het historisch centrum is een rommeltje. De middeleeuwse markt die hier gaat plaatsvinden wordt nu opgebouwd. Het is dus en komen en gaan van busjes, kramen en mensen, dat is in de smalle straatjes niet prettig wandelen en kijken. We houden het maar voor gezien en wandelen terug naar de camper. Zelfs de dag er na slaapt Boris nog veel, wij willen nog wel even terug naar het centrum, want gisteren hebben we niet genoeg gezien naar onze zin. We pakken de fietsen en laten Boris in de camper, erg lang zullen we niet blijven, maar het is zo jammer om weg te gaan van een plek met het idee dat we amper iets gezien hebben. De markt wordt vanmiddag officieel geopend en als wij aankomen beginnen de meeste kramen open te gaan. Ze hebben echt hun best gedaan er iets moois van te maken. Het historische deel van de stad is aangekleed met vaandels, kleden, banieren, de verkeersborden zijn afgedekt met jute en de kraamhouders hebben zich gekleed in historische dracht. In de sporthal die midden in deze wijk ligt en die voor de kraamhouders is ingericht om het toilet en douche te gebruiken zien we nog veel mensen zich omkleden en klaar maken, steltlopers, een reuze draak en hele grote poppen. Het wordt vast een spektakel van jewelste. Wij lopen nog een rondje, drinken wat en gaan dan terug naar de camper. Wel tevreden dat we toch nog even zijn gaan kijken, keren we terug naar de camper, waar Boris heerlijk op tafel zijn zoveelste tukkie doet.

de Arabische markt in Vitoria Gasteiz

Morgen verder richting een park bij een stuwmeer en hopelijk gaat het ons lukken in de loop van de week in Bilbao te komen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Wales, Zuid Engeland en dan??

——————————————————————————

20 t/m 27 augustus

We komen toch ook wel op bijzondere plekken terecht! Eigenlijk zouden we meer op vrije plekken willen staan, maar dat zijn vaak  parkeerhavens langs de weg en daar willen we in ons eentje niet staan en dan het geraas van verkeer langs de camper. Soms hebben we mazzel en zijn het grotere plekken waar dan meerdere busjes en campers staan en dan voelt het veilig genoeg voor de nacht. Wanneer dat niet lukt dan maken we de keuze voor een betaalde plek, zo ook vandaag. Een haven in Kilmelford (P4N #246450) een prachtige baai, mooi uitzicht op het landschap en een terrein waar het een georganiseerde rommel is. Met douche, toilet, afwasruimte en wasmachine, het is oud maar schoon. Best een beetje vreemde plek, maar het voelt er prima en dat is voor de nacht genoeg.

Onze bedoeling is om wat zuidelijker in Engeland te komen om de regen te ontvluchten. De volgende dag rijden we naar een parkeerterrein in Abington P4N #137706, naast een rivier, waar we heerlijk een wandeling met Boris maken en het dorp bekijken op zoek naar een biertje. Helaas het lijkt er op dat hier de laatste horecavoorziening het niet gered heeft en dicht is. Het is geen groot parkeerterrein en wordt vooral gebruikt om elektrische auto’s te laden. We zitten redelijk dichtbij Glasgow en het lijkt of we in een forenzen dorp terecht zijn gekomen. ’s avonds komt er nog een camper die hier ook voor de nacht blijft staan.

de randweg van Glasgow

We hebben al een paar dagen veel regen onderweg, dat maakt het rijden wel intensief, we zijn dan ook blij dat we een groot deel snelweg hebben gepakt. Rob vindt dat prettiger rijden, ook al is het stuk tussen Liverpool en Manchester druk, het is een groot verstedelijkt gebied, met het nodige verkeer. Maar na 2 dagen flink wat kilometers komen we aan in Wales en beginnen we onze tocht door dit stukje Engeland in Trevor. Het weer is zachter, de temperatuur hoger en de buien iets minder. Daar waren we naar op zoek, iets meer buiten kunnen zijn.

Het aquaduct van Trevor

Trevor is geweldig! We staan op een parkeerterrein, P4N #75938, naast een tearoom die is gevestigd  in een kapel, men moet betalen in de kapel, maar daar is niemand, het parkeerterrein bijna leeg, we gaan toch maar staan en zien wel wat er gebeurt. Eerst maar eens wandelen, als we de straat oversteken komen we bij een pietepeuterig haventje met narrowboats. Deze zijn ooit ontwikkeld om als transportmiddel te dienen tijdens de industriële revolutie en nu zijn ze nog in gebruik voor het toerisme of als woonboot. Ze zijn hooguit 2.13 meter breed en bijna 22 meter lang. We lopen over Pontcysyllte aquaduct, bijgenaamd “Stream in the sky”. Het ligt 30 meter boven de rivier! Het is een bijzondere historische plek. Naast al deze weetjes is het vooral verschrikkelijk mooi, over het viaduct maken we een wandeling langs het kanaal en genieten van alle narrow boats die er liggen. Niet iedereen durft het aquaduct over te steken, als je hoogtevrees hebt is dit geen fijne plek! Na de wandeling een biertje op een terras, die eindigt met een regenbui, dus op een holletje terug naar de camper. Onze overnachtingsplek is toch wel bijzonder, Rond 18.00 uur vertrekt de laatste auto van het parkeerterrein en gaat het hek dicht! Nu kunnen we er lopend wel vanaf, maar niet met de camper, we zien wel wat er verder gebeurt, maar slapen verder prima. De volgende ochtend komt dezelfde auto weer terug, doet de poort open, rijdt naar binnen en doet de poort weer dicht! Rob gaat er maar eens op af en krijgt te horen dat het terrein pas over een uur open gaat en de tearoom van 10 tot 15 uur geopend is. Maar als we willen mogen we er wel eerder af, dan zal ze het hek open doen. Nu hebben we geen haast dus dat hoeft niet. Ze moeten ons gisteren dus wel gezien hebben en waarom ze niet even aangeklopt hebben is ons een raadsel, want het parkeren is niet gratis! Wonderlijk eigenlijk wel of doen wij iets verkeerd?

Vanuit Trevor rijden we verder naar de kust, heb ik het al gezegd? Ja vast al 1000x, wat is dit land mooi! Vandaag is het uitzicht heuvelachtig, af en toe een bos, soms een paar huizen. Dan is de lucht strak blauw, een kwartier later bewolkt, even een regenbui en weer terug naar alle schakeringen blauw, wit en grijs. De Hollandse meesters zijn bekend om hun luchten, maar Engeland doet er niet voor onder. Regelmatig rijden we in een prachtige setting van kleuren!

Zoveel moois in Groot Brittannië

Genoeg over al dat moois, ik ben niet bedreven genoeg om dat allemaal goed te omschrijven en uiteindelijk zijn we gewoon onderweg naar een Holiday Park. Rob is moe van het rijden, het is echt pittig om met een camper door Engeland te rijden. We weten al dat dit eens maar nooit weer is. Tijd voor rust, we hebben een gelikte camping uitgezocht, dicht bij het strand, het dorpje Herlach en een goed sanitair gebouw. ( Min-Y-don holiday Home and Touring Caravan Park CC SC #70582)

We settelen ons hier voor 3 dagen, genieten van het fijne sanitair, wandelen op het strand, lopen naar het dorpje Herlach, met het steilste straatje ter wereld. Luieren, lezen, de was doen en genieten van een plek waar het allemaal ok is.

Het strand van Herlach

Op vrijdag vertrekken we weer, het is “Bank Holiday” dit zijn in Engeland lange weekenden, wanneer alle financiële instellingen gesloten zijn. Misschien een tikkeltje ouderwets in de online wereld, maar hier betekent het een lang weekend vrij. De campings zijn overal volgeboekt en iedereen die kan rijden, is onderweg. Het is voor het eerst dat we zo ontzettend veel drukte op de weg hebben. Dat heeft binnen 10 minuten tot gevolg dat we voor de tweede keer onze spiegel er af hebben!!@@#%$$#@@#$%$#.POTVERDEPOTVER, de termen die wij op dat moment hadden waren veel erger!! De dichtstbijzijnde garage opgezocht, “Nee sorry, heb ik niet!” Wel heel lief een paar telefoontjes, maar nee niet verkrijgbaar, gaat zeker een week duren! Zelf bellen, nee hoor niet verkrijgbaar. Even verderop een bedrijf in auto onderdelen die wel een spiegel voor een luxewagen heeft, dus die er maar op geplakt met ductape. We kunnen verder, maar het is nog harder werken voor Rob, zeker met de drukte van vandaag. Gelukkig zitten er ook een flink aantal kilometers snelweg tussen, want de kleine wegen hebben we inmiddels wel gehad. Later spreken we een Engelsman met een camper, hij is inmiddels al drie spiegels kwijt en zijn vierde hangt ook met plakband aan elkaar. Goed voor Rob zijn ego?!

the Lighthouse Inn

Eind van de dag komen we op een wel heel leuk plekje uit. Aan de kust op het parkeerterrein van de “Lighthouse Inn”.  We zijn allebei moe en gaar van alle kilometers dat we de avond beginnen met een knallende ruzie, daarna lekker eten en bekaf gaan slapen.

Tja en dan is deze week ook weer om, Hoe nu verder? De spiegel is niet ok, we kunnen deze op korte termijn niet laten vervangen, we zijn inmiddels bij nog meer garages geweest en weinig kans dat het binnen een week gerepareerd is. Rob wil zo niet heel veel meer kilometers rijden. Dit is één van die momenten dat we onze plannen weer even doornemen en met elkaar gaan bedenken , hoe nu verder?

Wordt vervolgd!!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

De wonderschone westkust

13 t/m 20 augustus

We rijden naar Durness en komen op een mooie camping terecht, Sango Sands Oasis CC SC#23101. De camping ligt bovenop een klif en we hebben veel ruimte om ons heen. Schotse campings zijn toch heel anders dan wij gewend zijn, nu staan er sowieso niet veel bomen in dit deel van Schotland, daardoor lijken de campings wat bevreemdend. Wij hebben het idee dat het komt doordat het grasvelden zijn met wat verharde paden en glooiingen over de hele camping.  Alleen de plekken met elektra hebben een echt vlakke ondergrond. De rest van de camping heeft geen indeling, je kunt gaan staan waar je wil. Stroom hebben wij niet nodig, ondanks het wat wisselende weer hebben we genoeg aan de zonnepanelen. Zeker als we gereden hebben zijn de accu’s vol genoeg. We wandelen naar Smoo cave, dat is hier 2 km vandaan, een bijzondere grot, die aan één kant is uitgesleten door de zee en aan de andere kant door een rivier. Het is redelijk weer, dus na de wandeling kunnen we fijn buiten zitten.

We besluiten nog een dagje te blijven, Rob is moe van het rijden en ik heb nog veel last van mijn scheenbeen. We zitten hier op een prachtige plek, we lunchen buiten, Rob gaat met Boris de kliffen af en laat hem lekker in de baai rond rennen, eind van de middag nog even met zijn drieën een wandeling, een rustdag vliegt zo voorbij. Een biertje in de pub van de camping, net op tijd binnen, want er vallen dikke druppels regen. Die regen gaat best lang door, dus als het even minder is snel naar de camper want we hebben de regenjassen niet mee! ’s Avonds horen we rumoer buiten en als we gaan kijken is er een prachtige regenboog, fantastische rode luchten, windstil, een heerlijke avond.

een prachtige regenboog in de avond zon

We rijden verder en komen langs een waterval (Loch na Gainmhich Waterfall) die we willen die gaan bekijken, maar er staan nergens bordjes, nauwelijks parkeerplek. We vragen ons af of we wel op de goede plek zijn. We gaan het eerst maar eens bovenlangs proberen, maar er is nauwelijks een pad, de grond is zeiknat, we besluiten terug te gaan. Dan gaan we het beneden langs proberen, een stuk langs de weg en dan de kloof in. Geen enkel bordje of wegwijzer, maar we gaan toch maar. Het is er prachtig! Het is maar 500meter tot de waterval, maar dan wel klauteren over stenen, door modder, er is gewoon geen pad. Boris kan lekker los en die gedraagt zich alsof hij een berggeit is. Vlakbij de waterval komen we een gezin tegen die zeggen dat het echt de moeite waard is, dus klauteren we door. En mooi is het! Ook doordat er verder niemand is, alleen het bulderende water, heel veel midges (hele kleine irritante vliegjes) en wij. Zelfde route terug en de weg weer omhoog naar de camper. Ik besluit wel dat het voorlopig even het laatste inspannende geklauter is. Gewoon wandelen lukt redelijk, maar ik heb teveel last van mijn schenen om dit te doen.

We rijden verder naar Ullapool en overnachten daar op een parkeerterrein P4N #139849 midden in het dorp, samen met nog 6 andere campers. Voor 10 pond (bijna 12 euro)per nacht mag je hier staan. We blijven nog een nachtje in Ullapool, maar op een andere plek. We halen eerst boodschappen bij de Tesco en tanken gas. Daarna rijden we naar Het Royal hotel P4N #161552. Dat wilden we gisteren al, maar toen we belden was het vol. Wel konden we voor vandaag reserveren dus daar gaan we nu staan. Achter het hotel hebben ze parkeervakken voor campers en caravans, voor 15 pond mag je hier staan. Met stroom, water en een toilet dat dag en nacht open is, helemaal prima. Als ’s middags het zonnetje doorbreekt zitten we zelfs nog even buiten. We wandelen door dit leuke plaatsje, bekijken de haven, kopen een kaart en genieten van dit gezellige dorp. ’s avonds eten we lekker en vooral gezellig in een lokale pub.

de haven van Ullapool

We trekken verder en er staan 2 stops op het programma. De eerste is een waterval (Corrieshalloch Gorge National Nature Reserve), een halfuurtje rijden vanaf Ullapool. We rijden vooral langs de kust met zijn vele inhammen, dorpjes en mooie vergezichten. Deze waterval is beter aangegeven dan die van 2 dagen geleden, er staat zelfs een jongeman die ons uitlegt dat we voor de lange of de korte wandeling kunnen gaan, 15 of 30 minuten wandelen. We kiezen de lange, het is een goed begaanbaar pad, die wel wat klimt en daalt, maar goed te doen. Het is hier ook rustig en aangekomen bij de waterval is er zelfs wat drukte. Je mag maar met 6 personen op de hangbrug, als je in het midden staat kun je de waterval goed zien, het is zelfs even wachten! Over de hangbrug nog een klein stukje verder naar een viewpoint dat boven de kloof hangt. Het is een betoverend mooi stuk natuurgeweld., We rijden een klein stukje verder en stoppen dan op één van de parkeerplekken langs de weg we voor de lunch. Mooi uitzicht aan de waterkant, smaakt het broodje extra lekker.

de ommuurde tuin van Invewere

Dan rijden we door naar Inverewe, dankzij een warme golfstroom kan hier van alles groeien, en er is dan ook een botanische tuin aan de kust van de Atlantische oceaan is. Best bijzonder en heel mooi. We dwalen bijna 2 uur door de tuin en als Rob aan het eind nog even op een bankje zit, terwijl ik naar nog wat bloemen kijk, komt er een mevrouw naar Rob toe en vraagt of hij in Mei in Kroatië was. Inderdaad daar waren we toen. Zij vertelt dat we toen samen op een bankje gezeten hebben bij de watervallen van Krka. Ze herkende nu Boris en toen ze ons zijn naam hoorde zeggen en later op het parkeerterrein onze camper zag staan wist ze het zeker. Ze is terug de tuin in gegaan om even een praatje met ons te maken. Bijzonder toch!? Ze heeft zelf ook een Friese stabij en als ik het goed onthouden heb heet die Joris! Wat een leuke ontmoeting.  Ze waren toen een week op vakantie en nu 10 dagen en dan tref je elkaar weer, wat een toeval! Na deze bijzondere ontmoeting rijden we verder en vinden een P4N in een haventje. Met nog één andere camper brengen we de nacht door op een heel mooi plekje in een haventje Gairloch P4N # 299926.

We willen vandaag een flinke afstand rijden, het weer is niet fantastisch en Rob heeft beelden gezien van mensen in midden Engeland in korte broek en hemdjes, daar wil hij op af. We maken ons klaar voor wat meer kilometers te rijden, maar het plan is al na een uur gewijzigd, slecht weer, slechte wegen, druk, er zit weinig tempo in. Als het tijd is voor de lunch staan we bij een kasteel dat min of meer op ons lijstje stond en besluiten we om het kasteel, Eilean Danon, te bezoeken. Het zonnetje schijnt, dus gewoon doen. Het is een mooi kasteel op een prachtige locatie, we vermaken ons hier wel een uurtje. Daarna even rondje met Boris en op zoek naar een P4N die niet te ver weg is. Ons plan voor een dag kilometers vreten is hiermee definitief van de baan. Bij Bun Loyne P4N #316960 vinden we een fijn plekje, mooi uitzicht op Loch Beag. Het weer wordt er niet beter op, dus veel in de camper en voor het eerst enorm veel midges om ons heen. We schieten nog even te hulp bij een stel waar van de vrouw plotseling ziek wordt en van onder en boven alles eruit gooit en zichzelf bevuild, met keukenrol en vochtige doekjes en water geven wat hulp. In een wolk rottige, kleine vliegjes en flink beroerd vertrekken ze, hopelijk naar een hotel waar ze zich op kan knappen. Na het eten is de regen en de aanval van de midges wat minder, dus even een halfuurtje buiten spelen.

kasteel Eilean Dunon

Verder gaan we weer, dit wordt een dag met hindernissen. De wegen zijn afwisselend heel smal, smal en een prima breedte. Op een heel smal stuk wordt er door een Nederlander vriendelijk gezwaaid en ramt meteen daarmee onze spiegel, flinke klap en kapot. Op deze smalle wegen moet je echt je handen aan het stuur houden om zoveel mogelijk links te blijven. Wij hebben gemiddeld 10 cm aan iedere kant over en dat is echt niet veel. We zoeken een plek waar we even kunnen stoppen om de spiegel in ieder geval even provisorisch te repareren, gelukkig hebben we ductape mee! Dan zoeken we ook maar meteen een garagebedrijf waar de spiegel vervangen kan worden, die vinden we gelukkig zo’n 20 km verderop in Fort William. Daar hebben ze camperspiegels op voorraad, het gebeurt vast vaker! Geen originele Fiat spiegel, maar voor ons prima en een uur later is het al klaar!!

spiegel met ductape

Dan verder naar Oban, ik wel een beetje schrikkerig op de smalle wegen en Rob probeert nog meer links te rijden. In Oban wil het niet zo vlotten, er is parkeerruimte genoeg, maar daar mogen we de nacht niet staan, Park4Night geeft nog wel een paar opties maar die zijn vol of veel te smal. We geven het uiteindelijk op en gaan in Oban bij de Tesco boodschappen doen en zijn van plan om verder te rijden naar een haventje een halfuurtje rijden verderop. Als we met onze boodschappen buiten komen is één van de vier camperplekken op het parkeerterrein leeg! Rob gaat op een holletje de camper halen en een paar minuten later hebben we op de valreep een prima plek voor de nacht! Boodschappen opruimen, jas aan en met zijn drietjes lopen we even later langs de kade van Oban, wordt de dag toch nog gezellig afgesloten, biertje op een terras in de zon. Net als we die op hebben en weggaan breken de wolken open voor een enorme hoosbui. Dat hebben we in Schotland inmiddels geleerd, schijnt de zon? Onmiddellijk buiten gaan spelen, want het kan zo weer voorbij zijn. ’s avonds gaan we uit eten, een mediterraan restaurant waar we heerlijk eten.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Het mooie binnenland van Kroatië

15 t/m 21 mei

Joep, Lisa en Rob rijden naar Ston voor een bezoekje aan de burcht en de zoutpannen. Ik blijf op de camping met Boris. We hebben gelezen dat er geen honden in de burcht mogen en om een groot deel van de dag onderweg te zijn alleen voor het rijden zie ik niet zo zitten. Af en toe alleen zijn is heerlijk. De burcht is mooi, gave uitzichten, stevig omhoog en omlaag wandelen en vooral genieten.  De zoutpannen zijn buiten werking en in verval. De entree omzeilen mijn familieleden door, als de portier niet op let, gewoon naar binnen te lopen. Hoort niet zo, maar het is ook niet netjes om geld te vragen voor een vervallen puinhoop, is de redenatie. Ze hebben er in ieder geval lol om met elkaar. ’s Avonds lekker uit eten als afsluiting van weer een fijne dag. Nog een dag met ons viertjes , we chillen lekker. Boodschappen doen, alvast wat opruimen, nog even fijn naar het strand en ’s avonds BBQ’en en een potje patience. Dan gaan Joep en Lisa naar Dubrovnik, daar hebben ze nog 2 nachten een appartement voor ze naar huis vliegen. Het was heerlijk deze week samen, fijn om ons kind even bij ons te hebben en van elkaar te genieten. Nu hebben we zin om weer onderweg te zijn, het voelde voor ons ook als vakantie en nu verder. Over een maand zijn we in Nederland, dus het afscheid valt niet zwaar, het is maar voor even.

Joep blijft een waterrat

 We rijden verder langs de kust, maar konden het daar niet vinden. Het seizoen is hier ook nog niet begonnen en we zien vooral veel uitgestorven badplaatsen, waar het naar ons idee een rommeltje is. We willen toch het binnenland in en rijden dus maar door. We komen uit bij camping Biokovo in Zagvozd #CC 49878. Een vrij nieuwe camping bij een klein dorpje. Niks toerisme, gewoon een fijne kleine camping, met prima sanitair.

Dat hier geen toerisme is merkt Rob als hij ’s morgens brood gaat halen. De eerste terrasgasten, ja ’s morgens om half 9 zijn die er al, verdraaien hun nek voor die man op zijn elektrische stepje. Als hij dan ook nog terug komt en vraagt om “pekara” (bakkerij) snappen ze er in eerste instantie niets van. Gevalletje klemtoon verkeerd. Maar ze zijn wel zo bereidwillig om de weg te wijzen, 2 deuren verderop. Buiten de 3 campers en 3 motorrijders zien we de hele dag geen andere toeristen.

We rijden verder door het binnenland naar Imotski en het blauwe meer. Hier maken we een mooie wandeling langs de rand van het meer. Een prachtige en pittige wandeling. We lopen veel, maar echt flink wandelen hebben we al een tijdje niet gedaan en we genieten er echt van. Bij de camper terug gekomen rijden we door naar de Vranjaca grot bij Kotlenice. We zetten de camper neer op de parkeerplaats en lopen de laatste 500 meter om eens te kijken en informeren wat voor ons de beste optie is. En of we mogen overnachten op het parkeerterrein? Dat mag, onze overnachtingsplek is geregeld! We dubben wat, gaan we nu nog de grot in of morgen? De gids vertelt ons dat het ’s morgens altijd drukker is, met schoolgroepen en dat doet ons besluiten om nu te gaan. Boris brengen we terug naar de camper, lange broek aan en vesten mee en 20 minuten later gaan we de grot in. Wat een belevenis! De beheerder vertelt dat de grot op privégrond van zijn familie ligt. Zijn opa heeft de grot in 1910 bij toeval ontdekt. In 1929 was het de eerste grot met elektrische verlichting en het is nog steeds privébezit. Hij vertelt ons hoe we lopen moeten en wenst ons veel plezier. Als wij de grot in gaan komt er net een groepje van 5 Duitsers uit en dan……………….zijn wij er helemaal alleen! Zo bijzonder, we horen alleen het water druppelen, onze ademhaling en verder niets. De grot is mooi uitgelicht en goed te belopen. We hebben echt al veel grotten bezocht, maar dit is wel heel uniek.

Vranjaca grot

De volgende dag worden we wakker van het gebalk van een paar ezels en jawel, een touringcar met pubers! Gisteravond laat kwam er nog een luxewagen naast ons staan waar 2 Poolse jonge mensen in sliepen en ook die gaan naar de grot. Wij zijn heel blij dat wij gisteren al geweest zijn. We starten rustig op en na de koffie vertrekken we richting NP Krka. We willen naar Roski Slap een afgelegen plek van het park. We rijden er ook naar toe, maar met de camper is het vanaf de kant die wij hebben gekozen niet te doen. Het park in gaan heeft ook weinig zin , het is te laat om nog een wandeling te maken en entree betalen voor een kort rondje vinden we ook zonde. We wijzigen ons plan en rijden naar een camping, hotel Vrata Krka Lozovac CC #60590 bij een hoofdingang en gaan vandaar morgen een wandeling naar de watervallen maken.

De watervallen van Krka

Eigenlijk een beetje te laat, want we zijn langzame starters, maar nu het mooier en dus warmer wordt is het niet verstandig om midden op de dag te gaan wandelen. Maar we zijn hardleers en lopen we pas om half 11 bij de camper weg. Binnen 5 minuten staan we in het Nationaal Park Krka! We lopen 875 meter naar benden over een keien pad. Met de bus kan niet, want we hebben Boris mee. We wandelen door het prachtige park, over vlonders en tussen de watervallen door. We hebben ons niet voldoende gerealiseerd hoe druk het hier al is. Rob vindt het prima, maar ik word er wel een beetje kriegel van. Dit is ook het moment van de dag dat er veel schoolklassen rond lopen, volgende keer toch beter onze tijd plannen! Het is wel fantastisch mooi, het groen van de bomen, de zon er door heen, het gekwaak van kikkers, het heldere water met enorm veel vissen. Natuurlijk het mooist van alles de watervallen. We wandelen zo toch een paar uur heerlijk door het park. We overwegen nog even om te proberen een buschauffeur te vinden die Boris wel in zijn bus wil hebben, maar het is bij de opstapplaats zo druk, dat we dat al snel laten varen. We beginnen dus aan 875 meter steil omhoog! Na de nodige pauzes, water drinken en weer lopen, van schaduw naar schaduw, komen we enigszins rood aangelopen boven. Zelfs Boris is total loss. In de schaduw bijkomen en wat drinken, na een kwartiertje zijn we wel weer bijgekomen. We nemen even een duik in het best koude zwembad, daarna een heerlijke douche. Met een voldaan gevoel eten we ’s avonds een hapje op het terras. We vieren dat één van onze vlogs, nummer 26, 1000x bekeken is. Wie had dat ooit gedacht!! Wij zeker niet, we zijn er stiekem best en beetje trots op.

De kust van Srima

Na het ontbijt, opruimen en weer verder. Het weer is zo mooi, al dagen rond de 26 graden, dat we nog even een afslag naar de kust nemen. We willen door het binnenland richting Tsjechië, maar het zonnetje is zo aangenaam dat we een paar dagen strand willen pakken. We vinden via P4N een mooie plek aan de kust, in Srima, #209231, dicht bij Vodice. Een prachtige baai, waar weinig gebeurt. Naast ons wordt door een groep mannen een tent of paviljoen gebouwd, af en toe stopt er iemand om even naar de zee te kijken, verder klotst het water tegen de kade en zitten wij bijna met onze voeten in het water. Prima toch?!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

———————————————————–

Schiereiland Pelješac

8 t/m 14 mei

Een laatste dag in Mlini, van hier uit wandelen we naar de baai van Kapari. Het gebied is in de Joegoslavië oorlog kapot geschoten. Het staat er nu al 27 jaar verlaten bij. Tijdens de oorlog verbleef de militaire elite met hun families hier. Het waren fantastische hotels, rond 1920 werd hier het Gran hotel gebouwd, dat moet echt een fantastisch mooi hotel geweest zijn, met jugendstil elementen en in de jaren 60 was het echt een toeristische trekpleister, met grote hotels in de baai van Kapari. Het is een naargeestige omgeving in een prachtige baai. We raken er ook een beetje van in de war, we zijn er stil van.

Er komen nu zelfs bussen met toeristen op af en urban explorer gebeurt ook hier. Ik wist van het bestaan niet af, maar er zijn mensen die een aantrekkingskracht tot verlaten, fabrieken, hotels en andere grote gebouwen hebben. Ik bedenk me nu dat ik dat als kind ook gedaan heb. Wij woonden vlakbij, met wat ze toen noemden, een gekkengesticht het was verlaten en ’s avonds spraken wij daar af met vriendjes en vriendinnetjes om rond te dwalen. Als 13- jarige vond ik het doodeng. Maar ik snap de fascinatie wel.

We gaan verder, richting het schiereiland Pelješac, daar is een leuke kleine camping en daar staat het appartement waar Joep en Lisa een week zullen blijven. Het is een hilarische aankomst. De poort zit op slot en we staan samen met een Duits stel met hun camper op de stoep. Een bel vinden we niet, ondertussen is Rob de eigenaresse gaan bellen, want we hadden al contact met haar gehad om zeker te weten dat we een plekje op de camping zouden hebben. Ze herinnert zich het gesprek en geeft als antwoord dat wij 2 dagen te vroeg zijn! En dat klopt, Rob had gezegd dat wij er 10 mei zouden zijn. De camping is nu (8 mei) nog gesloten!!!! Na wat aandringen vind ze het goed als we binnen rijden, maar het toiletgebouw is nog niet schoon. Dat is ook duidelijk te zien, het ligt vol met dennennaalden, stof en zand van een winter niet gebruiken. Wij vinden dat niet erg, maar ze gaan onmiddellijk aan de slag en een uur later is de helft van het toiletgebouw schoon! Het is een fantastisch leuke kleine camping, camping Trstenica CC 60718 we zijn er helemaal blij mee, vooral omdat we hier ruim een week blijven. Voor ons ook een soort vakantie?!

Boris heeft een vriendinnetje, Donna.
Ze kunnen regelmatig even samen los op de camping.

We stappen hier ook maar weer eens op de fiets, dat hebben we al lang niet gedaan. Er was steeds wel iets, maar vooral het grote aantal zwerfhonden in Griekenland en Albanië maakten fietsen niet echt aantrekkelijk, vooral omdat Boris reageert op alles wat hond is. Het landschap en de rijstijl van de meeste weggebruikers in deze landen maakten fietsen minder prettig. Nu zitten we bij een heuvelachtig gebied, weinig verkeer, geen loslopende honden, dus de fietskar wordt uit de garage gehaald. We fietsen niet heel ver, maar genoeg om iets meer van de omgeving te zien en Boris weer even te laten wennen.

We gaan ook flink wat boodschappen halen, koken voor de vriezer, even wat extra’s in de vriezer is wel fijn om met Joep en Lisa te kunnen eten, we halen de sleutel van hun appartement en dinsdagavond om 23.00 uur zijn ze er!! Ze vallen binnen met lekkere trek, dus eieren bakken en even bijpraten, maar dan rollen ze lekker hun bed in. Joep en Lisa genieten de eerste dag van het strand, een boek en ’s avonds een BBQ bij de camper.

de haven van Korčula

Natuurlijk maken we ook uitstapjes, we steken met een veerboot over naar het eiland Korčula. We wandelen daar rond en genieten van een goede pizza. Het is een mooi vestingstadje, gebouwd rondom een kerk, waar dus alle straatjes naar boven op uit komen. Het is niet groot, maar we dwalen er heerlijk rond. Om 15.00 uur pakken we de veerboot weer terug naar Orebić.

We hebben in de warmwaterbron in Albanië onze zwemkleding al aan gehad, maar in de zee hebben we nog niet gezwommen. Joep wel, die heeft eerder deze week al een duik genomen. We kunnen dus niet achter blijven en Rob en ik nemen ook een (kleine) duik. Het valt mee! Echte zwemmers zijn we niet, of we moeten het enorm warm hebben. Dat is niet het geval, het strand is maar smal en aan de rand staan grote dennenbomen die goed schaduw geven. Met een boek, Boris aan de lijn is het er goed toeven.

Joep en Lisa op visite.

Joep en Lisa hebben een huurauto, die gaan we dan ook gebruiken. Het schiereiland is prachtig. Toen ze vanuit Dubrovnik aan kwamen was het donker, Joep en Lisa kijken dan ook hun ogen uit. Het is hier zo mooi en stil op de wegen. We rijden naar een baaitje, Plaza Duba, aan de andere kant van het eiland en genieten van het uitzicht en de stilte. Dan rijden we verder naar een havenplaatsje, Trpanje, en picknicken daar aan de haven en wandelen wat rondom de haven. Het is een prachtig plekje. We rijden terug naar Orebić, onderweg nog even boodschappen doen en ’s avonds lekker uit eten. De weken vliegen altijd voorbij en dat is deze week met visite niet anders!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Onderweg naar nieuwe landen

14 t/m 20 maart

We rijden Portugal uit over de brug terug Spanje in. We weten het, we zijn veel te kort in Portugal geweest! We hebben ook besloten dat we zeker nog een keer in Portugal terug komen, dan nemen we daar echt meer tijd voor. Aan het begin van de reis hadden we al de wens om naar Griekenland te gaan en dat gaan we nu ook echt doen. Het kijken naar andere vloggers is nog steeds leerzaam en daar zagen we dus dat een hond mee kan op de boot. Dat was voor ons bepalend om toch te gaan. Het scheelt heel veel rijdagen en veel brandstof , ook niet onbelangrijk momenteel. Met de boot is veel voordeliger, rustiger en kost minder tijd.

doorkijkje in Carmona

Voor nu rijden we naar Carmona, een dorpje ten noordoosten van Sevilla. Het stond al op ons lijstje en nu komen we er langs. We maken niet veel lijstjes en aan een bucketlist doen we niet, maar soms lezen we iets wat ons aanspreekt en dat schrijven we dan op. Dus nu Carmona en wat een fantastisch stadje! Aan de rand van de stad is een campercontact plek en binnen een minuut staan we binnen de stadspoort. We maken er een lange wandeling en zijn bijna helemaal alleen. Het is er echt heel mooi, wel koud en we hebben behoorlijk last van het Sahara zand dat momenteel over Spanje trekt.

bankje vol Sahara zand

We slapen daar, ik een beetje onrustig, het waait en we staan alleen. Ik moet daar echt nog aan wennen. Met meerdere campers om me heen slaap ik gewoon beter. Terwijl ik hier niet het gevoel heb van onveiligheid heb, maar wel lichter slaap.

We rijden weg van Carmona, na het ontbijt en een klein rondje met Boris. Het is buiten nog steeds niet prettig, dus nog een rondje Carmona zit er niet in. We rijden naar Valdepenas. In de regen en stofwolken. Een prima camperplek, zo mogen er meer zijn! Een groot, verzorgd parkeerterrein waar wel 45 campers kunnen staan. Parking valdepenas, sitecode 72975. Vlakke plekken, water, grijs water lozen, toilet schoonmaken. En een stille rustige nacht.

Van Valdepenaz rijden we naar Saler en twijfelen een beetje of we naar de camping gaan waar we in december ook waren. Uiteindelijk besluiten we toch bij het strand op een vrije plek te gaan staan. Dicht bij het strand maar wel beschut achter een duintje. Het stormt flink en als we bij de zee kijken gaat die behoorlijk te keer. We staan met 6 campers op dit parkeerterrein en dat voelt veilig genoeg om de nacht te blijven. Het spookt ’s nacht behoorlijk, storm en regen. ’s morgens nog even een stukje over het strand. Hoera!! Boris is vandaag 1 jaar geworden. Een extra flinke kluif waar hij erg blij van wordt. Dan op zoek naar een wasstraat want de camper is zo vies. Gelukkig is het Sahara zand een beetje neergedaald. We wassen het ergste stof en vuil er af, hopelijk vinden we later nog ergens een wasstraat waar we ook het dak kunnen doen.

de lucht kleurt oranje van het Saharazand

Doordat we steeds slecht weer hebben rijden we verder. Ergens een paar dagen blijven heeft niet zo veel zin, het regent veel en hard.

We rijden naar Peniscola, hier zijn we begin december ook geweest. Niet zo bijzonder dat we er graag weer heen willen, maar het grote voordeel is wel dat er een fijne camping is met goed sanitair en behoorlijke afvoer van regenwater. Dat lijkt niet belangrijk, maar lang niet alle campings in Spanje hebben dat en met het regenwater dat naar benden komt is het wel fijn als er goede afwatering is.

Dinsdagavond 22 maart gaat de boot naar Rome. We besluiten tot dinsdag hier op camping Eden in Peniscola te blijven. Vandaag komt de regen met bakken naar beneden. Tussen de buien door Boris uit laten, we werken aan vlog en blog, e-reader weer goed vullen met fijne boeken en de camper aan de binnenkant soppen. Het Sahara zand is ook binnen op allerlei plekken gekropen, dus een sopje kan geen kwaad.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Afscheid nemen en weer verder gaan.

12 februari t/m 5 maart

Er is even een gat geslagen in onze blog, Voor ik aan het schrijven toe kwam waren we onderweg naar Nederland. We zijn nog naar Cadiz geweest, waar we te horen kregen dat het met mijn moeder slecht ging. Ze woonde al een aantal jaren in een verpleeghuis na een zware hersenbloeding. Nu aan het einde van de pandemie kreeg ze corona, maar ze was geestelijk en lichamelijk ook wel moe. Ondertussen gingen onze dagen in Spanje door. Onze dochter kwam naar Sevilla waar we een huisje hadden gehuurd. Toch nog wel even fijn met elkaar Sevilla in gegaan, maar toen overleed mijn moeder. Terug naar Nederland samen met onze dochter. Rob is achter gebleven om een goede plek voor Boris en de camper te regelen.

Inmiddels zijn we weer in Spanje. Maandag gevlogen en dinsdag Boris en de camper opgehaald. Ze hebben het allebei goed doorstaan, Boris had een super opvang en we hebben niet het idee dat het hem slecht is gegaan. Natuurlijk dolblij, net als wij, maar hij gaat weer gewoon zijn gangetje, zoals altijd. Fijn hoor!

We zijn een paar nachten vlakbij Caminito del Rey geweest, het koningspad. We hebben het niet gelopen, honden mogen niet mee en we wilden Boris niet alleen laten. Maar de omgeving is prachtig, heerlijk gewandeld en geprobeerd weer een beetje tot rust te komen. Dat gaat nog niet helemaal, maar zo’n mooie omgeving, stilte en rust helpen wel.

Verder richting Portugal, maar niet voor we ook nog 2 nachten op de camping bij El Rocio hebben gestaan. Een vrij nieuwe plaats met een kerk uit 1965. Er staan allemaal gebouwen om heen van verschillende broederschappen. En 1x per jaar, met Pinksteren is het een bedevaartsoord, waar wel een miljoen mensen op afkomen. Het is een dorp van 2.000 inwoners, dus dat is een enorme toestand in zo’n klein dorp. Wat het extra bijzonder maakt is dat in het hele dorp geen asfalt of bestrating is alleen maar zand. Er wordt dan ook veel paard gereden.

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal.

We hebben leuke plannen voor de komende weken, maar daar later meer over!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Op naar een boosterprik en kerstmis

15 december

Het is tijd om weer verder te trekken. We zakken de kust af via een binnendoor weg en een klein stukje wat grotere weg naar de landtong bij Xabia. De landtong ligt hoog op een rots, met een vuurtoren. Er staan al een aantal campers, dat geeft ons wel een veilig gevoel. We vinden het hier zo mooi. We blijven 2 nachten. Het weer is redelijk. Echt buiten zitten gaat niet, maar een kop koffie en genieten van het uitzicht gaat heel goed en dat doen we met veel genot.

We trekken verder en rijden vlak langs de kust, hier willen we een plek zoeken om te overnachten, maar we schrikken er voor terug om in een badplaats te gaan staan. Dit hebben we al in L’ Estartit en Peniscola gedaan en dat is toch niet echt wat we zoeken. Van een medekampeerder in Peniscola hebben we de tip gehad om te kijken in de hoek van Mazarron. We komen terecht in Bolnuevo. Een grote camping, met een klein dorpje en een prachtig strand, geen hoogbouw, wel veel tuinbouw onder wit plastic.

Rob heeft flink zitten puzzelen om uit te zoeken hoe we ons kunnen laten vaccineren, wij willen ook wel die boosterprik. Op de camping hangt keurig informatie en dat helpt altijd. Ik heb inmiddels een afspraak bij een dierenarts voor Boris gemaakt. Dus deze eerste dag is regelen. Een afspraak voor een boosterprik is gelukt, 26 januari zijn we aan de beurt! Met Boris valt het ook mee. De dierenarts vindt hem gezond, voor de diarree adviseert ze de Spaanse ontwormingstabletten, maar dan ook frequenter. Nog een probiotica erbij om zijn darmen tot rust te brengen. Nu maar hopen dat het helpt. Hij is inmiddels toch al een week of 4 regelmatig aan de diarree en dat zit ons toch niet helemaal lekker. Hij is verder wel levendig en vitaal, dus nu afwachten maar. We genieten enorm van hem, al zou je hem af en toe ook achter het behang willen plakken, puberende hond! Maar het is vooral veel gezelligheid.

Het is een gezapig leventje, soms voelt dat wat saai, maar iedere dag vol spanning en sensatie leven is ook niet te doen. Het is ook best wel even zoeken, hoe werkt dat, leven als een camperaar? Het is eigenlijk net als thuis met de dagelijkse beslommeringen en af en toe gebeuren er dan mooie, bijzondere of rare dingen. Het grote voordeel is dat we iedere dag zelf bepalen wat we willen, we heel veel buiten zijn en het vooral samen moeten doen. Dat begint steeds meer te wennen en te bevallen, we kibbelen af en toe en het is prettig om elkaar de ruimte te geven. Dan pakt Rob de fiets, ik rommel in de camper of één van ons gaat wandelen met Boris. Maar het is vooral erg prettig en we hebben het vermoeden dat we dit best even vol kunnen houden.

De omgeving hier is prachtig, wij zitten bij de overgang van strand naar rotskust. Dat is mooi om te wandelen, dus broodje en water mee. Rob heeft hier al langs de kust gefietst en heeft gezien dat we daar ook kunnen wandelen. Een stukje met de fiets en dan lopen. Het is prachtig, aan een kant de zee en aan de andere kant de heuvels en het achterland. De kust is hier grillig. Bij de camping vooral strand, maar hier een klein stukje verderop wordt de kust grilliger, met baaien, kliffen, prachtig gekleurde rotswanden in alle pasteltinten die je kunt bedenken. Er is een goed pad aangelegd, dus goed om te lopen. Als we terug zijn terug nog even een terrasje, met een redelijke lunch, biertje en sangria.

Dan is het kerst, al schreef ik eerder dat het best kan wennen allemaal, dit is toch even raar. Vooral de week voor kerst kriebelt het, niet bij de kinderen zijn, met zijn tweeën kerst vieren, hoe doe je dat? Dus maar een keertje extra facetimen, kleine cadeautjes aan elkaar geven en ervaren dat kerst ook gewoon weer een dag is die voorbij gaat.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Onze kerstgroet staat hier

Peniscola en wat Boris uitvreet

We brengen de dagen hier erg rustig door. Wandelen op het strand of achter de camping. Beetje buiten zitten, maar toch meestal binnen. Het waait hier erg veel en hard. Waardoor de momenten dat we echt buiten kunnen zitten spaarzaam zijn. Wandelen gaat prima, dus dat doen we veel. Maar hé, we lopen in een vest buiten, iedere dag wel even zon en een aangename temperatuur.

Helaas vreet Boris nog steeds troep en is hij weer aan de diarree. Vervelend voor hem en ons, hij laat ook veel windjes en dat is echt niet prettig. We maken ons er ook wel een beetje zorgen om. Op internet nog maar eens rond gespeurd. Een tip is om hem 24 uur geen eten te geven en wel drinken.  Dus dat doen we nu maar. Ik heb er meer moeite mee dan Boris, hij zeurt er echt niet om. Hoera! dat helpt. Zijn darmen komen tot rust en na een paar dagen is het over. De blafband die we hebben mee genomen uit Nederland zetten we nu in om hem een signaal (korte geluidjes) te geven als hij troep eet. Als we dit gebruiken kijkt hij met verbazing om zich heen en is afgeleid van de viezigheid die hij wil eten. (hij vreet van alles, vieze tissues, plastic ed.). Na een paar keer merken we al dat hij de troep laat liggen en dat is echt fijn. Het is ook wel grappig om te merken dat wanneer hij aan de lijn loopt en iets wil op eten, hij aan een NEE van ons genoeg heeft. Het probleem is vooral als hij losloopt. Hij kan dan buiten gewoon triomfantelijk om ons heen huppelen met de viezigheid, wetende dat we het toch niet af kunnen pakken. Rob houdt er van zijn huisdieren kunstjes te leren. (ooit heeft hij een kat geleerd om rondjes om de koelkast te lopen -geen inbouw- al vorens hij eten kreeg) Boris heeft ’s avonds erg vaak dorst, Rob heeft hem geleerd met zijn waterbak te schuiven, zodat wij weten dat zijn water op is!

Natuurlijk hebben we van thuis ook kerstversiering meegenomen, nou ja Rob niet, maar ik wel. Een klein doosje, thuis had ik bedacht dat wat er in past mee mag en meer niet. als ik campers om me heen zie ben ik veel te bescheiden geweest, het is op sommige camperplekken echt over de top. Ik heb een paar mooie twijgen gevonden, die in elkaar gevlochten en daar lichtjes omheen gewikkeld. Ik spaar engeltjes, dus die hangen er aan en een tak met sterren en boompjes. Niet veel, maar wel gezellig.

6 december is de dag van de grondwet en 8 december is de dag van Onbevlekte Ontvangenis van Maria, feestdagen in Spanje. Veel Spanjaarden hebben dan vrij en trekken er op uit. Daardoor is de camping zo goed als vol. In “ons” straatje strijken 5 of 6 Spaanse gezinnen neer met bijbehorende kinderen. Rond een uur of 9 ’s morgens begint het roepen naar elkaar, wat uitmond in een “vergadering” in de middag met zijn allen midden op het straatje. Dat loopt zo door in de avond, waar de nodige borrels, met de hele groep aan tafel, voor het avondvertier zorgen. Voor ons is het wel even afzien, buiten zitten met een boek is er niet bij, concentreren op wat je leest is onmogelijk. We gaan zelfs maar een extra rondje lopen met Boris.

Als op 8 december de families ’s morgens beginnen in te pakken, gaat bij ons de vlag uit. Ze zijn steeds vriendelijk en beleefd, maar wij vinden het wel mooi geweest. Er vertrekken veel mensen vandaag. Om 12 uur is het dan ook oorverdovend stil op de camping. We lunchen buiten, zetten daarna de stoelen zoveel mogelijk uit de wind. Ik pak een boek en Rob doet zijn ogen dicht, heerlijk! Later gaat Rob nog een rondje fietsen naar de andere kant van Peniscola.

Het is ook best prettig om af en toe iets alleen te doen. Al is het ook fijn om te merken dat we elkaar bijna nooit in de weg zitten. Het weer zorgt er nog steeds wel voor dat we ook veel binnen zijn, maar dat gaat dus prima

9 december arriveert een pakje uit Nederland op de camping. Heel fijn, want nu kunnen we weer verder. Morgen op naar Valencia. Ons filmpje staat hier.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Hoera! We mogen weer!

23 november – 4 december

Hoera, de rijbewijzen zijn binnen. Na een week veel geregel en winkelen en onze nieuwe spullen weer installeren (laptop en iPad) gaan we weer op pad. Het was een pittig weekje, veel regelen, toch nog wat familie zien, maar ook een soort vacuüm. We zijn wel blij dat we in Egmond een huisje hebben gehuurd. Geeft net wat meer ruimte en zeker met het herfstweer is dat wel fijn. Maar we vertrekken.

CP Leveroy is onze eerste stop. Dit is de derde keer dat we hier komen en dat is niet voor niets. Het is een echt fijne plek met goed sanitair. We nemen ons voor hier ook eens een weekje te blijven om de omgeving te verkennen. Maar nu niet, we gaan nu door, richting Spanje.

Frankrijk……………..

Echt novemberweer. Grijs, mistig, hier en daar streepje licht. We rijden naar  Langres. Zo’n 500 km rijden. Daar vinden we een grote mooie camperplaats waar gelukkig ook anderen staan, dat geeft toch meer gevoel van veiligheid. Eind van de middag en het wordt al donker, toch nog maar even rondje wandelen om de benen te strekken. Wel even goed onze spullen opruimen en het extra slot dicht. Er zit bij ons allebei toch wel de schrik in. We slapen wel prima en dat is fijn.

Boris heeft het wel zwaar, onderweg tijdens het rijden, heel stilletjes zijn ligkussen gesloopt. Naald en draad er bij en zijn kussen voorlopig maar wat verder bij hem vandaan tijdens het rijden. We hebben het idee dat hij de lange rijdagen niet zo leuk meer vindt. Nog een paar dagen dan kunnen we meer buiten spelen. we doen ons best om wel iedere dag een flinke wandeling te maken.

Van Langres rijden we naar Montpellier, een grijze dag met eind van de dag ook nog wat regen,. We staan bij een particulier op het erf, gevonden via campercontact, wel even zoeken, voor een nachtje op doorreis prima. ’s morgens eerst even naar het strand, we zijn er dichtbij en teveel haast is ook niet goed. Er is weinig wind, een klein zonnetje en het is niet druk. Dus heerlijk om even een halfuurtje op het strand te lopen. Daarna 3 kwartier rijden naar Narbonne, een nieuwe simkaart halen, die Rob bij verassing gratis krijgt. Het abonnement was nog niet op, maar de simkaart gestolen. Een meevallertje. Boodschappen doen en snel verder. Het is hier guur koud, we kennen Narbonne van de zomers, ook toen altijd veel wind, maar vooral warme wind. Dus de snelweg weer op, tegen al onze voornemens in, we wilden zo graag veel binnen door rijden. Het koude weer beslist anders.

Spanje……………………….

We hebben een camping gevonden bij L’estratit, boven Barcelona. Een uitgestorven kustplaats, waar het zomers enorm druk moet zijn. Daar strijken we neer, voor hoe lang weten we niet, maar in ieder geval 2 nachten. Maar eerst de camper neerzetten, stroom inprikken, en naar het strand. We lopen een flink eind en zijn blij dat we hier zijn.

We slapen gelukkig allebei prima en genieten van ons goede bed in de camper. De bedden in het huisje waren niet zo goed, dus dan is je eigen nestje weer erg lekker. We blijven hier, dus geen wekker gezet en pas tegen 9 uur wakker. Rustig ontbijten en koffie. Rondje met Boris en daarna klusjes. Boris fijn buiten aan de lijn, hij geniet er zichtbaar van. Zijn stoffer, dweil en touw in zijn nabijheid en we hebben een tevreden hond. Wij gaan serieus aan de bak. Je wil niet weten hoe vies een camper wordt van een paar dagen regen, modder en hondenhaar. Een paar uur later is ons huisje weer om door een ringetje te halen. Lunchen, douchen en dan ondanks dreigende buien en niet veel zin, de krant en het boek kunnen zo lekker zijn, toch nog maar even een flinke wandeling. De dagen bestaan vooral uit opruimen, boodschappen doen, stofzuigen, eten en lezen. Goed te doen en we merken allebei dat we de afgelopen weken best druk in ons hoofd zijn geweest. Nu dus even bijkomen.

We gaan weer op pad. Wekker gezet en op tijd er uit. Het ritueel van vertrekken krijgt steeds vastere vorm. Boris uit laten, rustig ontbijten en koffie toe. Rob de buitenboel en ik de binnenboel, lekker stereotype, maar het werkt goed. Dan is het tegen 10 uur en we zijn klaar voor vertrek. Het kan vast sneller, maar hier doen we het goed op. De bestemming is Peniscola. Toch spannend of er plek is. Op Facebook las Rob dat we weinig kans maken omdat het overal overvol is. Maar we willen niet reserveren, ook beetje eigenwijsheid van ons. Het valt reuze mee, plek zat! We worden wel gewezen op het komende weekend. Het is een vrij, lang  weekend voor heel Spanje en veel mensen gaan er op uit. We boeken dus maar voor een hele week. Waren we toch al een beetje van plan. Van hieruit wandelen en fietsen en genieten van de zon en het strand.

We hebben nog steeds geen helmen en in Spanje is het buiten de bebouwde kom verplicht een helm te dragen. Dus op naar de Decathlon. Een flink eind fietsen, maar het is overal zo stil dat we lekker door kunnen rijden. Het blijft wel opletten want er zijn Spanjaarden (waarschijnlijk ook Nederlanders) die weinig kijken en dus zo oversteken of afslaan en dat is best lastig als je een flink tempo op de fiets hebt. Een kleine overvolle Decathlon waar we vinden wat we nodig hebben, zelfs nog een beschermhoes voor een fiets. Helmpjes op en gaan. Rob mopperend, maar ach, hoe vaak zullen we hem echt op hebben?

Nog even boodschappen doen en dan terug. ’s avonds lekker koken, zalm en groente op de grill, pasta met verse saus, heerlijk.

Het is niet altijd mooi weer, er staat een stevige wind en een zonnetje, uit de wind in de zon is het best lekker. Op zo’n dag brengen we het grootste deel van de dag binnen door. Er is altijd wel een klusje, zoals een verstopte afvoer, gelukkig weet Rob het weer goed te krijgen. Verder lummelen en videootjes knippen en verhalen schrijven. Ons laatste filmpje staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.