Het mooie binnenland van Kroatië

15 t/m 21 mei

Joep, Lisa en Rob rijden naar Ston voor een bezoekje aan de burcht en de zoutpannen. Ik blijf op de camping met Boris. We hebben gelezen dat er geen honden in de burcht mogen en om een groot deel van de dag onderweg te zijn alleen voor het rijden zie ik niet zo zitten. Af en toe alleen zijn is heerlijk. De burcht is mooi, gave uitzichten, stevig omhoog en omlaag wandelen en vooral genieten.  De zoutpannen zijn buiten werking en in verval. De entree omzeilen mijn familieleden door, als de portier niet op let, gewoon naar binnen te lopen. Hoort niet zo, maar het is ook niet netjes om geld te vragen voor een vervallen puinhoop, is de redenatie. Ze hebben er in ieder geval lol om met elkaar. ’s Avonds lekker uit eten als afsluiting van weer een fijne dag. Nog een dag met ons viertjes , we chillen lekker. Boodschappen doen, alvast wat opruimen, nog even fijn naar het strand en ’s avonds BBQ’en en een potje patience. Dan gaan Joep en Lisa naar Dubrovnik, daar hebben ze nog 2 nachten een appartement voor ze naar huis vliegen. Het was heerlijk deze week samen, fijn om ons kind even bij ons te hebben en van elkaar te genieten. Nu hebben we zin om weer onderweg te zijn, het voelde voor ons ook als vakantie en nu verder. Over een maand zijn we in Nederland, dus het afscheid valt niet zwaar, het is maar voor even.

Joep blijft een waterrat

 We rijden verder langs de kust, maar konden het daar niet vinden. Het seizoen is hier ook nog niet begonnen en we zien vooral veel uitgestorven badplaatsen, waar het naar ons idee een rommeltje is. We willen toch het binnenland in en rijden dus maar door. We komen uit bij camping Biokovo in Zagvozd #CC 49878. Een vrij nieuwe camping bij een klein dorpje. Niks toerisme, gewoon een fijne kleine camping, met prima sanitair.

Dat hier geen toerisme is merkt Rob als hij ’s morgens brood gaat halen. De eerste terrasgasten, ja ’s morgens om half 9 zijn die er al, verdraaien hun nek voor die man op zijn elektrische stepje. Als hij dan ook nog terug komt en vraagt om “pekara” (bakkerij) snappen ze er in eerste instantie niets van. Gevalletje klemtoon verkeerd. Maar ze zijn wel zo bereidwillig om de weg te wijzen, 2 deuren verderop. Buiten de 3 campers en 3 motorrijders zien we de hele dag geen andere toeristen.

We rijden verder door het binnenland naar Imotski en het blauwe meer. Hier maken we een mooie wandeling langs de rand van het meer. Een prachtige en pittige wandeling. We lopen veel, maar echt flink wandelen hebben we al een tijdje niet gedaan en we genieten er echt van. Bij de camper terug gekomen rijden we door naar de Vranjaca grot bij Kotlenice. We zetten de camper neer op de parkeerplaats en lopen de laatste 500 meter om eens te kijken en informeren wat voor ons de beste optie is. En of we mogen overnachten op het parkeerterrein? Dat mag, onze overnachtingsplek is geregeld! We dubben wat, gaan we nu nog de grot in of morgen? De gids vertelt ons dat het ’s morgens altijd drukker is, met schoolgroepen en dat doet ons besluiten om nu te gaan. Boris brengen we terug naar de camper, lange broek aan en vesten mee en 20 minuten later gaan we de grot in. Wat een belevenis! De beheerder vertelt dat de grot op privégrond van zijn familie ligt. Zijn opa heeft de grot in 1910 bij toeval ontdekt. In 1929 was het de eerste grot met elektrische verlichting en het is nog steeds privébezit. Hij vertelt ons hoe we lopen moeten en wenst ons veel plezier. Als wij de grot in gaan komt er net een groepje van 5 Duitsers uit en dan……………….zijn wij er helemaal alleen! Zo bijzonder, we horen alleen het water druppelen, onze ademhaling en verder niets. De grot is mooi uitgelicht en goed te belopen. We hebben echt al veel grotten bezocht, maar dit is wel heel uniek.

Vranjaca grot

De volgende dag worden we wakker van het gebalk van een paar ezels en jawel, een touringcar met pubers! Gisteravond laat kwam er nog een luxewagen naast ons staan waar 2 Poolse jonge mensen in sliepen en ook die gaan naar de grot. Wij zijn heel blij dat wij gisteren al geweest zijn. We starten rustig op en na de koffie vertrekken we richting NP Krka. We willen naar Roski Slap een afgelegen plek van het park. We rijden er ook naar toe, maar met de camper is het vanaf de kant die wij hebben gekozen niet te doen. Het park in gaan heeft ook weinig zin , het is te laat om nog een wandeling te maken en entree betalen voor een kort rondje vinden we ook zonde. We wijzigen ons plan en rijden naar een camping, hotel Vrata Krka Lozovac CC #60590 bij een hoofdingang en gaan vandaar morgen een wandeling naar de watervallen maken.

De watervallen van Krka

Eigenlijk een beetje te laat, want we zijn langzame starters, maar nu het mooier en dus warmer wordt is het niet verstandig om midden op de dag te gaan wandelen. Maar we zijn hardleers en lopen we pas om half 11 bij de camper weg. Binnen 5 minuten staan we in het Nationaal Park Krka! We lopen 875 meter naar benden over een keien pad. Met de bus kan niet, want we hebben Boris mee. We wandelen door het prachtige park, over vlonders en tussen de watervallen door. We hebben ons niet voldoende gerealiseerd hoe druk het hier al is. Rob vindt het prima, maar ik word er wel een beetje kriegel van. Dit is ook het moment van de dag dat er veel schoolklassen rond lopen, volgende keer toch beter onze tijd plannen! Het is wel fantastisch mooi, het groen van de bomen, de zon er door heen, het gekwaak van kikkers, het heldere water met enorm veel vissen. Natuurlijk het mooist van alles de watervallen. We wandelen zo toch een paar uur heerlijk door het park. We overwegen nog even om te proberen een buschauffeur te vinden die Boris wel in zijn bus wil hebben, maar het is bij de opstapplaats zo druk, dat we dat al snel laten varen. We beginnen dus aan 875 meter steil omhoog! Na de nodige pauzes, water drinken en weer lopen, van schaduw naar schaduw, komen we enigszins rood aangelopen boven. Zelfs Boris is total loss. In de schaduw bijkomen en wat drinken, na een kwartiertje zijn we wel weer bijgekomen. We nemen even een duik in het best koude zwembad, daarna een heerlijke douche. Met een voldaan gevoel eten we ’s avonds een hapje op het terras. We vieren dat één van onze vlogs, nummer 26, 1000x bekeken is. Wie had dat ooit gedacht!! Wij zeker niet, we zijn er stiekem best en beetje trots op.

De kust van Srima

Na het ontbijt, opruimen en weer verder. Het weer is zo mooi, al dagen rond de 26 graden, dat we nog even een afslag naar de kust nemen. We willen door het binnenland richting Tsjechië, maar het zonnetje is zo aangenaam dat we een paar dagen strand willen pakken. We vinden via P4N een mooie plek aan de kust, in Srima, #209231, dicht bij Vodice. Een prachtige baai, waar weinig gebeurt. Naast ons wordt door een groep mannen een tent of paviljoen gebouwd, af en toe stopt er iemand om even naar de zee te kijken, verder klotst het water tegen de kade en zitten wij bijna met onze voeten in het water. Prima toch?!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

———————————————————–

Schiereiland Pelješac

8 t/m 14 mei

Een laatste dag in Mlini, van hier uit wandelen we naar de baai van Kapari. Het gebied is in de Joegoslavië oorlog kapot geschoten. Het staat er nu al 27 jaar verlaten bij. Tijdens de oorlog verbleef de militaire elite met hun families hier. Het waren fantastische hotels, rond 1920 werd hier het Gran hotel gebouwd, dat moet echt een fantastisch mooi hotel geweest zijn, met jugendstil elementen en in de jaren 60 was het echt een toeristische trekpleister, met grote hotels in de baai van Kapari. Het is een naargeestige omgeving in een prachtige baai. We raken er ook een beetje van in de war, we zijn er stil van.

Er komen nu zelfs bussen met toeristen op af en urban explorer gebeurt ook hier. Ik wist van het bestaan niet af, maar er zijn mensen die een aantrekkingskracht tot verlaten, fabrieken, hotels en andere grote gebouwen hebben. Ik bedenk me nu dat ik dat als kind ook gedaan heb. Wij woonden vlakbij, met wat ze toen noemden, een gekkengesticht het was verlaten en ’s avonds spraken wij daar af met vriendjes en vriendinnetjes om rond te dwalen. Als 13- jarige vond ik het doodeng. Maar ik snap de fascinatie wel.

We gaan verder, richting het schiereiland Pelješac, daar is een leuke kleine camping en daar staat het appartement waar Joep en Lisa een week zullen blijven. Het is een hilarische aankomst. De poort zit op slot en we staan samen met een Duits stel met hun camper op de stoep. Een bel vinden we niet, ondertussen is Rob de eigenaresse gaan bellen, want we hadden al contact met haar gehad om zeker te weten dat we een plekje op de camping zouden hebben. Ze herinnert zich het gesprek en geeft als antwoord dat wij 2 dagen te vroeg zijn! En dat klopt, Rob had gezegd dat wij er 10 mei zouden zijn. De camping is nu (8 mei) nog gesloten!!!! Na wat aandringen vind ze het goed als we binnen rijden, maar het toiletgebouw is nog niet schoon. Dat is ook duidelijk te zien, het ligt vol met dennennaalden, stof en zand van een winter niet gebruiken. Wij vinden dat niet erg, maar ze gaan onmiddellijk aan de slag en een uur later is de helft van het toiletgebouw schoon! Het is een fantastisch leuke kleine camping, camping Trstenica CC 60718 we zijn er helemaal blij mee, vooral omdat we hier ruim een week blijven. Voor ons ook een soort vakantie?!

Boris heeft een vriendinnetje, Donna.
Ze kunnen regelmatig even samen los op de camping.

We stappen hier ook maar weer eens op de fiets, dat hebben we al lang niet gedaan. Er was steeds wel iets, maar vooral het grote aantal zwerfhonden in Griekenland en Albanië maakten fietsen niet echt aantrekkelijk, vooral omdat Boris reageert op alles wat hond is. Het landschap en de rijstijl van de meeste weggebruikers in deze landen maakten fietsen minder prettig. Nu zitten we bij een heuvelachtig gebied, weinig verkeer, geen loslopende honden, dus de fietskar wordt uit de garage gehaald. We fietsen niet heel ver, maar genoeg om iets meer van de omgeving te zien en Boris weer even te laten wennen.

We gaan ook flink wat boodschappen halen, koken voor de vriezer, even wat extra’s in de vriezer is wel fijn om met Joep en Lisa te kunnen eten, we halen de sleutel van hun appartement en dinsdagavond om 23.00 uur zijn ze er!! Ze vallen binnen met lekkere trek, dus eieren bakken en even bijpraten, maar dan rollen ze lekker hun bed in. Joep en Lisa genieten de eerste dag van het strand, een boek en ’s avonds een BBQ bij de camper.

de haven van Korčula

Natuurlijk maken we ook uitstapjes, we steken met een veerboot over naar het eiland Korčula. We wandelen daar rond en genieten van een goede pizza. Het is een mooi vestingstadje, gebouwd rondom een kerk, waar dus alle straatjes naar boven op uit komen. Het is niet groot, maar we dwalen er heerlijk rond. Om 15.00 uur pakken we de veerboot weer terug naar Orebić.

We hebben in de warmwaterbron in Albanië onze zwemkleding al aan gehad, maar in de zee hebben we nog niet gezwommen. Joep wel, die heeft eerder deze week al een duik genomen. We kunnen dus niet achter blijven en Rob en ik nemen ook een (kleine) duik. Het valt mee! Echte zwemmers zijn we niet, of we moeten het enorm warm hebben. Dat is niet het geval, het strand is maar smal en aan de rand staan grote dennenbomen die goed schaduw geven. Met een boek, Boris aan de lijn is het er goed toeven.

Joep en Lisa op visite.

Joep en Lisa hebben een huurauto, die gaan we dan ook gebruiken. Het schiereiland is prachtig. Toen ze vanuit Dubrovnik aan kwamen was het donker, Joep en Lisa kijken dan ook hun ogen uit. Het is hier zo mooi en stil op de wegen. We rijden naar een baaitje, Plaza Duba, aan de andere kant van het eiland en genieten van het uitzicht en de stilte. Dan rijden we verder naar een havenplaatsje, Trpanje, en picknicken daar aan de haven en wandelen wat rondom de haven. Het is een prachtig plekje. We rijden terug naar Orebić, onderweg nog even boodschappen doen en ’s avonds lekker uit eten. De weken vliegen altijd voorbij en dat is deze week met visite niet anders!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Onderweg naar nieuwe landen

14 t/m 20 maart

We rijden Portugal uit over de brug terug Spanje in. We weten het, we zijn veel te kort in Portugal geweest! We hebben ook besloten dat we zeker nog een keer in Portugal terug komen, dan nemen we daar echt meer tijd voor. Aan het begin van de reis hadden we al de wens om naar Griekenland te gaan en dat gaan we nu ook echt doen. Het kijken naar andere vloggers is nog steeds leerzaam en daar zagen we dus dat een hond mee kan op de boot. Dat was voor ons bepalend om toch te gaan. Het scheelt heel veel rijdagen en veel brandstof , ook niet onbelangrijk momenteel. Met de boot is veel voordeliger, rustiger en kost minder tijd.

doorkijkje in Carmona

Voor nu rijden we naar Carmona, een dorpje ten noordoosten van Sevilla. Het stond al op ons lijstje en nu komen we er langs. We maken niet veel lijstjes en aan een bucketlist doen we niet, maar soms lezen we iets wat ons aanspreekt en dat schrijven we dan op. Dus nu Carmona en wat een fantastisch stadje! Aan de rand van de stad is een campercontact plek en binnen een minuut staan we binnen de stadspoort. We maken er een lange wandeling en zijn bijna helemaal alleen. Het is er echt heel mooi, wel koud en we hebben behoorlijk last van het Sahara zand dat momenteel over Spanje trekt.

bankje vol Sahara zand

We slapen daar, ik een beetje onrustig, het waait en we staan alleen. Ik moet daar echt nog aan wennen. Met meerdere campers om me heen slaap ik gewoon beter. Terwijl ik hier niet het gevoel heb van onveiligheid heb, maar wel lichter slaap.

We rijden weg van Carmona, na het ontbijt en een klein rondje met Boris. Het is buiten nog steeds niet prettig, dus nog een rondje Carmona zit er niet in. We rijden naar Valdepenas. In de regen en stofwolken. Een prima camperplek, zo mogen er meer zijn! Een groot, verzorgd parkeerterrein waar wel 45 campers kunnen staan. Parking valdepenas, sitecode 72975. Vlakke plekken, water, grijs water lozen, toilet schoonmaken. En een stille rustige nacht.

Van Valdepenaz rijden we naar Saler en twijfelen een beetje of we naar de camping gaan waar we in december ook waren. Uiteindelijk besluiten we toch bij het strand op een vrije plek te gaan staan. Dicht bij het strand maar wel beschut achter een duintje. Het stormt flink en als we bij de zee kijken gaat die behoorlijk te keer. We staan met 6 campers op dit parkeerterrein en dat voelt veilig genoeg om de nacht te blijven. Het spookt ’s nacht behoorlijk, storm en regen. ’s morgens nog even een stukje over het strand. Hoera!! Boris is vandaag 1 jaar geworden. Een extra flinke kluif waar hij erg blij van wordt. Dan op zoek naar een wasstraat want de camper is zo vies. Gelukkig is het Sahara zand een beetje neergedaald. We wassen het ergste stof en vuil er af, hopelijk vinden we later nog ergens een wasstraat waar we ook het dak kunnen doen.

de lucht kleurt oranje van het Saharazand

Doordat we steeds slecht weer hebben rijden we verder. Ergens een paar dagen blijven heeft niet zo veel zin, het regent veel en hard.

We rijden naar Peniscola, hier zijn we begin december ook geweest. Niet zo bijzonder dat we er graag weer heen willen, maar het grote voordeel is wel dat er een fijne camping is met goed sanitair en behoorlijke afvoer van regenwater. Dat lijkt niet belangrijk, maar lang niet alle campings in Spanje hebben dat en met het regenwater dat naar benden komt is het wel fijn als er goede afwatering is.

Dinsdagavond 22 maart gaat de boot naar Rome. We besluiten tot dinsdag hier op camping Eden in Peniscola te blijven. Vandaag komt de regen met bakken naar beneden. Tussen de buien door Boris uit laten, we werken aan vlog en blog, e-reader weer goed vullen met fijne boeken en de camper aan de binnenkant soppen. Het Sahara zand is ook binnen op allerlei plekken gekropen, dus een sopje kan geen kwaad.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Afscheid nemen en weer verder gaan.

12 februari t/m 5 maart

Er is even een gat geslagen in onze blog, Voor ik aan het schrijven toe kwam waren we onderweg naar Nederland. We zijn nog naar Cadiz geweest, waar we te horen kregen dat het met mijn moeder slecht ging. Ze woonde al een aantal jaren in een verpleeghuis na een zware hersenbloeding. Nu aan het einde van de pandemie kreeg ze corona, maar ze was geestelijk en lichamelijk ook wel moe. Ondertussen gingen onze dagen in Spanje door. Onze dochter kwam naar Sevilla waar we een huisje hadden gehuurd. Toch nog wel even fijn met elkaar Sevilla in gegaan, maar toen overleed mijn moeder. Terug naar Nederland samen met onze dochter. Rob is achter gebleven om een goede plek voor Boris en de camper te regelen.

Inmiddels zijn we weer in Spanje. Maandag gevlogen en dinsdag Boris en de camper opgehaald. Ze hebben het allebei goed doorstaan, Boris had een super opvang en we hebben niet het idee dat het hem slecht is gegaan. Natuurlijk dolblij, net als wij, maar hij gaat weer gewoon zijn gangetje, zoals altijd. Fijn hoor!

We zijn een paar nachten vlakbij Caminito del Rey geweest, het koningspad. We hebben het niet gelopen, honden mogen niet mee en we wilden Boris niet alleen laten. Maar de omgeving is prachtig, heerlijk gewandeld en geprobeerd weer een beetje tot rust te komen. Dat gaat nog niet helemaal, maar zo’n mooie omgeving, stilte en rust helpen wel.

Verder richting Portugal, maar niet voor we ook nog 2 nachten op de camping bij El Rocio hebben gestaan. Een vrij nieuwe plaats met een kerk uit 1965. Er staan allemaal gebouwen om heen van verschillende broederschappen. En 1x per jaar, met Pinksteren is het een bedevaartsoord, waar wel een miljoen mensen op afkomen. Het is een dorp van 2.000 inwoners, dus dat is een enorme toestand in zo’n klein dorp. Wat het extra bijzonder maakt is dat in het hele dorp geen asfalt of bestrating is alleen maar zand. Er wordt dan ook veel paard gereden.

En nu, aan het eind van onze eerste week terug in de camper zijn we Spanje uitgereden en staan we in Monte Gordo in Portugal.

We hebben leuke plannen voor de komende weken, maar daar later meer over!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Op naar een boosterprik en kerstmis

15 december

Het is tijd om weer verder te trekken. We zakken de kust af via een binnendoor weg en een klein stukje wat grotere weg naar de landtong bij Xabia. De landtong ligt hoog op een rots, met een vuurtoren. Er staan al een aantal campers, dat geeft ons wel een veilig gevoel. We vinden het hier zo mooi. We blijven 2 nachten. Het weer is redelijk. Echt buiten zitten gaat niet, maar een kop koffie en genieten van het uitzicht gaat heel goed en dat doen we met veel genot.

We trekken verder en rijden vlak langs de kust, hier willen we een plek zoeken om te overnachten, maar we schrikken er voor terug om in een badplaats te gaan staan. Dit hebben we al in L’ Estartit en Peniscola gedaan en dat is toch niet echt wat we zoeken. Van een medekampeerder in Peniscola hebben we de tip gehad om te kijken in de hoek van Mazarron. We komen terecht in Bolnuevo. Een grote camping, met een klein dorpje en een prachtig strand, geen hoogbouw, wel veel tuinbouw onder wit plastic.

Rob heeft flink zitten puzzelen om uit te zoeken hoe we ons kunnen laten vaccineren, wij willen ook wel die boosterprik. Op de camping hangt keurig informatie en dat helpt altijd. Ik heb inmiddels een afspraak bij een dierenarts voor Boris gemaakt. Dus deze eerste dag is regelen. Een afspraak voor een boosterprik is gelukt, 26 januari zijn we aan de beurt! Met Boris valt het ook mee. De dierenarts vindt hem gezond, voor de diarree adviseert ze de Spaanse ontwormingstabletten, maar dan ook frequenter. Nog een probiotica erbij om zijn darmen tot rust te brengen. Nu maar hopen dat het helpt. Hij is inmiddels toch al een week of 4 regelmatig aan de diarree en dat zit ons toch niet helemaal lekker. Hij is verder wel levendig en vitaal, dus nu afwachten maar. We genieten enorm van hem, al zou je hem af en toe ook achter het behang willen plakken, puberende hond! Maar het is vooral veel gezelligheid.

Het is een gezapig leventje, soms voelt dat wat saai, maar iedere dag vol spanning en sensatie leven is ook niet te doen. Het is ook best wel even zoeken, hoe werkt dat, leven als een camperaar? Het is eigenlijk net als thuis met de dagelijkse beslommeringen en af en toe gebeuren er dan mooie, bijzondere of rare dingen. Het grote voordeel is dat we iedere dag zelf bepalen wat we willen, we heel veel buiten zijn en het vooral samen moeten doen. Dat begint steeds meer te wennen en te bevallen, we kibbelen af en toe en het is prettig om elkaar de ruimte te geven. Dan pakt Rob de fiets, ik rommel in de camper of één van ons gaat wandelen met Boris. Maar het is vooral erg prettig en we hebben het vermoeden dat we dit best even vol kunnen houden.

De omgeving hier is prachtig, wij zitten bij de overgang van strand naar rotskust. Dat is mooi om te wandelen, dus broodje en water mee. Rob heeft hier al langs de kust gefietst en heeft gezien dat we daar ook kunnen wandelen. Een stukje met de fiets en dan lopen. Het is prachtig, aan een kant de zee en aan de andere kant de heuvels en het achterland. De kust is hier grillig. Bij de camping vooral strand, maar hier een klein stukje verderop wordt de kust grilliger, met baaien, kliffen, prachtig gekleurde rotswanden in alle pasteltinten die je kunt bedenken. Er is een goed pad aangelegd, dus goed om te lopen. Als we terug zijn terug nog even een terrasje, met een redelijke lunch, biertje en sangria.

Dan is het kerst, al schreef ik eerder dat het best kan wennen allemaal, dit is toch even raar. Vooral de week voor kerst kriebelt het, niet bij de kinderen zijn, met zijn tweeën kerst vieren, hoe doe je dat? Dus maar een keertje extra facetimen, kleine cadeautjes aan elkaar geven en ervaren dat kerst ook gewoon weer een dag is die voorbij gaat.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Onze kerstgroet staat hier

Peniscola en wat Boris uitvreet

We brengen de dagen hier erg rustig door. Wandelen op het strand of achter de camping. Beetje buiten zitten, maar toch meestal binnen. Het waait hier erg veel en hard. Waardoor de momenten dat we echt buiten kunnen zitten spaarzaam zijn. Wandelen gaat prima, dus dat doen we veel. Maar hé, we lopen in een vest buiten, iedere dag wel even zon en een aangename temperatuur.

Helaas vreet Boris nog steeds troep en is hij weer aan de diarree. Vervelend voor hem en ons, hij laat ook veel windjes en dat is echt niet prettig. We maken ons er ook wel een beetje zorgen om. Op internet nog maar eens rond gespeurd. Een tip is om hem 24 uur geen eten te geven en wel drinken.  Dus dat doen we nu maar. Ik heb er meer moeite mee dan Boris, hij zeurt er echt niet om. Hoera! dat helpt. Zijn darmen komen tot rust en na een paar dagen is het over. De blafband die we hebben mee genomen uit Nederland zetten we nu in om hem een signaal (korte geluidjes) te geven als hij troep eet. Als we dit gebruiken kijkt hij met verbazing om zich heen en is afgeleid van de viezigheid die hij wil eten. (hij vreet van alles, vieze tissues, plastic ed.). Na een paar keer merken we al dat hij de troep laat liggen en dat is echt fijn. Het is ook wel grappig om te merken dat wanneer hij aan de lijn loopt en iets wil op eten, hij aan een NEE van ons genoeg heeft. Het probleem is vooral als hij losloopt. Hij kan dan buiten gewoon triomfantelijk om ons heen huppelen met de viezigheid, wetende dat we het toch niet af kunnen pakken. Rob houdt er van zijn huisdieren kunstjes te leren. (ooit heeft hij een kat geleerd om rondjes om de koelkast te lopen -geen inbouw- al vorens hij eten kreeg) Boris heeft ’s avonds erg vaak dorst, Rob heeft hem geleerd met zijn waterbak te schuiven, zodat wij weten dat zijn water op is!

Natuurlijk hebben we van thuis ook kerstversiering meegenomen, nou ja Rob niet, maar ik wel. Een klein doosje, thuis had ik bedacht dat wat er in past mee mag en meer niet. als ik campers om me heen zie ben ik veel te bescheiden geweest, het is op sommige camperplekken echt over de top. Ik heb een paar mooie twijgen gevonden, die in elkaar gevlochten en daar lichtjes omheen gewikkeld. Ik spaar engeltjes, dus die hangen er aan en een tak met sterren en boompjes. Niet veel, maar wel gezellig.

6 december is de dag van de grondwet en 8 december is de dag van Onbevlekte Ontvangenis van Maria, feestdagen in Spanje. Veel Spanjaarden hebben dan vrij en trekken er op uit. Daardoor is de camping zo goed als vol. In “ons” straatje strijken 5 of 6 Spaanse gezinnen neer met bijbehorende kinderen. Rond een uur of 9 ’s morgens begint het roepen naar elkaar, wat uitmond in een “vergadering” in de middag met zijn allen midden op het straatje. Dat loopt zo door in de avond, waar de nodige borrels, met de hele groep aan tafel, voor het avondvertier zorgen. Voor ons is het wel even afzien, buiten zitten met een boek is er niet bij, concentreren op wat je leest is onmogelijk. We gaan zelfs maar een extra rondje lopen met Boris.

Als op 8 december de families ’s morgens beginnen in te pakken, gaat bij ons de vlag uit. Ze zijn steeds vriendelijk en beleefd, maar wij vinden het wel mooi geweest. Er vertrekken veel mensen vandaag. Om 12 uur is het dan ook oorverdovend stil op de camping. We lunchen buiten, zetten daarna de stoelen zoveel mogelijk uit de wind. Ik pak een boek en Rob doet zijn ogen dicht, heerlijk! Later gaat Rob nog een rondje fietsen naar de andere kant van Peniscola.

Het is ook best prettig om af en toe iets alleen te doen. Al is het ook fijn om te merken dat we elkaar bijna nooit in de weg zitten. Het weer zorgt er nog steeds wel voor dat we ook veel binnen zijn, maar dat gaat dus prima

9 december arriveert een pakje uit Nederland op de camping. Heel fijn, want nu kunnen we weer verder. Morgen op naar Valencia. Ons filmpje staat hier.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Hoera! We mogen weer!

23 november – 4 december

Hoera, de rijbewijzen zijn binnen. Na een week veel geregel en winkelen en onze nieuwe spullen weer installeren (laptop en iPad) gaan we weer op pad. Het was een pittig weekje, veel regelen, toch nog wat familie zien, maar ook een soort vacuüm. We zijn wel blij dat we in Egmond een huisje hebben gehuurd. Geeft net wat meer ruimte en zeker met het herfstweer is dat wel fijn. Maar we vertrekken.

CP Leveroy is onze eerste stop. Dit is de derde keer dat we hier komen en dat is niet voor niets. Het is een echt fijne plek met goed sanitair. We nemen ons voor hier ook eens een weekje te blijven om de omgeving te verkennen. Maar nu niet, we gaan nu door, richting Spanje.

Frankrijk……………..

Echt novemberweer. Grijs, mistig, hier en daar streepje licht. We rijden naar  Langres. Zo’n 500 km rijden. Daar vinden we een grote mooie camperplaats waar gelukkig ook anderen staan, dat geeft toch meer gevoel van veiligheid. Eind van de middag en het wordt al donker, toch nog maar even rondje wandelen om de benen te strekken. Wel even goed onze spullen opruimen en het extra slot dicht. Er zit bij ons allebei toch wel de schrik in. We slapen wel prima en dat is fijn.

Boris heeft het wel zwaar, onderweg tijdens het rijden, heel stilletjes zijn ligkussen gesloopt. Naald en draad er bij en zijn kussen voorlopig maar wat verder bij hem vandaan tijdens het rijden. We hebben het idee dat hij de lange rijdagen niet zo leuk meer vindt. Nog een paar dagen dan kunnen we meer buiten spelen. we doen ons best om wel iedere dag een flinke wandeling te maken.

Van Langres rijden we naar Montpellier, een grijze dag met eind van de dag ook nog wat regen,. We staan bij een particulier op het erf, gevonden via campercontact, wel even zoeken, voor een nachtje op doorreis prima. ’s morgens eerst even naar het strand, we zijn er dichtbij en teveel haast is ook niet goed. Er is weinig wind, een klein zonnetje en het is niet druk. Dus heerlijk om even een halfuurtje op het strand te lopen. Daarna 3 kwartier rijden naar Narbonne, een nieuwe simkaart halen, die Rob bij verassing gratis krijgt. Het abonnement was nog niet op, maar de simkaart gestolen. Een meevallertje. Boodschappen doen en snel verder. Het is hier guur koud, we kennen Narbonne van de zomers, ook toen altijd veel wind, maar vooral warme wind. Dus de snelweg weer op, tegen al onze voornemens in, we wilden zo graag veel binnen door rijden. Het koude weer beslist anders.

Spanje……………………….

We hebben een camping gevonden bij L’estratit, boven Barcelona. Een uitgestorven kustplaats, waar het zomers enorm druk moet zijn. Daar strijken we neer, voor hoe lang weten we niet, maar in ieder geval 2 nachten. Maar eerst de camper neerzetten, stroom inprikken, en naar het strand. We lopen een flink eind en zijn blij dat we hier zijn.

We slapen gelukkig allebei prima en genieten van ons goede bed in de camper. De bedden in het huisje waren niet zo goed, dus dan is je eigen nestje weer erg lekker. We blijven hier, dus geen wekker gezet en pas tegen 9 uur wakker. Rustig ontbijten en koffie. Rondje met Boris en daarna klusjes. Boris fijn buiten aan de lijn, hij geniet er zichtbaar van. Zijn stoffer, dweil en touw in zijn nabijheid en we hebben een tevreden hond. Wij gaan serieus aan de bak. Je wil niet weten hoe vies een camper wordt van een paar dagen regen, modder en hondenhaar. Een paar uur later is ons huisje weer om door een ringetje te halen. Lunchen, douchen en dan ondanks dreigende buien en niet veel zin, de krant en het boek kunnen zo lekker zijn, toch nog maar even een flinke wandeling. De dagen bestaan vooral uit opruimen, boodschappen doen, stofzuigen, eten en lezen. Goed te doen en we merken allebei dat we de afgelopen weken best druk in ons hoofd zijn geweest. Nu dus even bijkomen.

We gaan weer op pad. Wekker gezet en op tijd er uit. Het ritueel van vertrekken krijgt steeds vastere vorm. Boris uit laten, rustig ontbijten en koffie toe. Rob de buitenboel en ik de binnenboel, lekker stereotype, maar het werkt goed. Dan is het tegen 10 uur en we zijn klaar voor vertrek. Het kan vast sneller, maar hier doen we het goed op. De bestemming is Peniscola. Toch spannend of er plek is. Op Facebook las Rob dat we weinig kans maken omdat het overal overvol is. Maar we willen niet reserveren, ook beetje eigenwijsheid van ons. Het valt reuze mee, plek zat! We worden wel gewezen op het komende weekend. Het is een vrij, lang  weekend voor heel Spanje en veel mensen gaan er op uit. We boeken dus maar voor een hele week. Waren we toch al een beetje van plan. Van hieruit wandelen en fietsen en genieten van de zon en het strand.

We hebben nog steeds geen helmen en in Spanje is het buiten de bebouwde kom verplicht een helm te dragen. Dus op naar de Decathlon. Een flink eind fietsen, maar het is overal zo stil dat we lekker door kunnen rijden. Het blijft wel opletten want er zijn Spanjaarden (waarschijnlijk ook Nederlanders) die weinig kijken en dus zo oversteken of afslaan en dat is best lastig als je een flink tempo op de fiets hebt. Een kleine overvolle Decathlon waar we vinden wat we nodig hebben, zelfs nog een beschermhoes voor een fiets. Helmpjes op en gaan. Rob mopperend, maar ach, hoe vaak zullen we hem echt op hebben?

Nog even boodschappen doen en dan terug. ’s avonds lekker koken, zalm en groente op de grill, pasta met verse saus, heerlijk.

Het is niet altijd mooi weer, er staat een stevige wind en een zonnetje, uit de wind in de zon is het best lekker. Op zo’n dag brengen we het grootste deel van de dag binnen door. Er is altijd wel een klusje, zoals een verstopte afvoer, gelukkig weet Rob het weer goed te krijgen. Verder lummelen en videootjes knippen en verhalen schrijven. Ons laatste filmpje staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

“Wezijnoppad”, nu voor een maand of 7

2 november

Na een week Nederland, met feestje van Rob zijn moeder en een gezellig afscheidsetentje met de kinderen en de verjaardag van één van onze beste vriendinnen, nemen we nu echt voor langere tijd afscheid. Dat valt niet mee, er vloeien best wat traantjes. Dit was ook wel de periode waar ik het meeste tegen op zag, ook Rob vind het niet makkelijk, maar we gaan ervoor. Het hoort er bij, afscheid nemen is moeilijk.

We rijden lekker door, ondanks de regen, die af en toe met bakken uit de lucht komt, en we halen Luxemburg en parkeren op CP Koerich. 4 camperplekken midden in het dorp. Mooie plek, wel met een drukke straat naast ons, maar voor een nachtje prima. Achter de camperplaats loopt een bospad, dus daar gaan we met Boris even lekker lopen, hij kan los en leeft zich helemaal uit.

3 november

Het weer is nog steeds niet fantastisch, maar wat wil je, het is begin november en het zal wel even duren voor het echt weer mooi zonnig weer is. Via Thionville, Metz en Nancy rijden we door de Vogezen naar de Elzas. We vinden een super CP, bij een wijnboer, wijngoed Marzolf. Geen voorzieningen alleen een wc, maar het is kosteloos. We wandelen dus eerst over het wijngoed met prachtige uitzichten over al die druivenranken die inmiddels in alle herfsttinten kleuren. Daarna een klein proeverijtje en 2 dozen wijn rijker verschansen we ons in de camper. Een lekker pastaatje met salade en we brengen de avond door met videootjes knippen en tv kijken.

4 november

Rustig opgestart. We rijden vandaag iets minder dan 200 km.  Via Basel en Bern naar CampingAlpenblick, in  Unterseen bij de Thunersee, dichtbij Interlaken. We zien besneeuwde bergtoppen! Er is al sneeuw gevallen. Niet bedacht dat we op weg naar het zuiden al de eerste sneeuw zouden zien. Net als meestal bij aankomst eerst een rondje lopen. De temperatuur is laag, maar zonder wind en met een zonnetje is het heerlijk.

5 november 

We blijven hier een dagje. Rustig op staan, ontbijt, koffie en op pad. We lopen een eindje van de doorgaande weg op een bospad, het ligt wat hoger, dus prachtig uitzicht op de bergen en het meer. We pakken ook nog een stukje een pontje, lunchen en met de bus terug. Een heerlijke middag. Weer uitgebreid douchen, Hollandse pot koken en ‘s avonds filmpjes knippen.

Thunersee

6 november 

Richting Italië! Rob wilde graag over een bergpas, maar alles wat voor ons een optie is, is afgesloten. Het wordt toch de Gotthardtunnel en nog een heleboel kortere tunnels. Bij de Gotthard zelfs sneeuw langs de weg en overdag temperaturen van 3 en 4 graden! Al met al ruim 40 kilometer onder de grond gereden.

Toch is het ook weer mooi, we stoppen bij het Comomeer. Het plan is Verona, maar net te ver naar onze zin. We vinden een prima CP. Tegen 18 uur helemaal vol. Bijzonder hoeveel mensen er nu nog op pad zijn  overwegend Italianen, maar ook Duitsers, Zwitsers en behalve wij nog een Hollander.

7 november 

We blijven een dagje en gaan Como bekijken. Met de pont over en slenteren door de stad. Boris wil niet zo erg, enorm geschrokken van een andere hond die vreselijk blafte en hij lijkt niet helemaal fit. De drukte vindt hij maar niks, in de meer afgelegen straatjes gaat het beter. Daar vinden we ook een eettentje voor de lunch. Como is niet groot, dus niet te laat terug, bijna de pont gemist, we staan bij de verkeerde steiger, ons Italiaans is niet helemaal ok en Engels doen ze hier niet aan. Op een draf net op tijd voor de terugweg. Bij de camper beetje opruimen en de boel klaar maken om morgen te vertrekken.

8 november

We rijden over binnendoor wegen via Brescia naar het Gardameer. Wat een ongelooflijk slechte wegen, het eerste half uur ben ik zelfs een beetje misselijk. Slecht wegdek 😩😱, veel rotondes, maar vooral kuilen en gaten. Maar goed we willen zoveel mogelijk binnendoor en dan hoort dat er bij. Gelukkig komt er ook nog goed asfalt. 

Ons uitzicht in de buurt van het Gardameer

We gaan naar Agricamping Maiella del Garda, een prima plekje, we blijven 3 nachten. We zijn best een beetje gaar van de afgelopen weken. Dus even rust, wandelen, fietsen naar mooie dorpjes, lezen en de camper van binnen weer even poetsen.

We gaan morgen nog even naar Verona en keren dan om richting Spanje. Het plan is dus gewijzigd, geen Griekenland voor nu en dus naar Spanje.

Helaas is de camper in Verona opengebroken en zijn we alle elektronica kwijt, m.u.v. van onze telefoons. Daarnaast rijbewijzen en kentekenbewijs pasjes etc. Kortom een hoop gedoe en vertraging. Hoe nu verder weten we nog niet. We lopen dus ook heel veel vertraging op met onze filmpjes op YouTube.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

Rustig richting Nederland

18 t/25 oktober

Ventimiglia

Vanaf de camping fietsen we naar Ventimiglia, wat zijn wij in Nederland verwend met onze fietspaden. Hier zijn ze gelukkig ook en dat fietst heerlijk, maar soms houden ze opeens op of gaan dwars over een skatebaan, door een tunneltje waar je zonder elektrische fiets echt niet fietsend uit komt. Ben je dan echt in een stadje aangekomen dan houden de fietspaden op. Dus storten we ons op een rotonde met best druk verkeer dat absoluut niet rekent op een paar fietsers met hondenkar #%@&€#@!!!🧐😤😫😱😳🤯!!!  je ziet het ze denken en misschien hebben ze wel gelijk, we komen heel over de rotonde en parkeren onze fietsen aan de boulevard. We trakteren ons zelf op een heerlijke Italiaanse lunch samen met heel veel Italianen want het zit overal ramvol.

Dit heerlijke maal moet er ook weer afgelopen worden, dus steil omhoog dit prachtige dorpje in. We vermaken ons prima en genieten van de rommelige steegjes, het toch wel vervallen uiterlijk en het feit dat dit dorpje niet onderhevig is aan toerisme. Dat betekent dat we de ijsboer waar we naar zochten, niet vinden. Wel 3 kappers en 2 bakkers.

Als we terug fietsen vinden we langs de boulevard een ijswinkel en in het zonnetje genieten we van ons ijsje.

Van Italië naar Castellane over de Route Napoleon

Het wordt tijd om weer een klein beetje naar het noorden te gaan rijden. We willen hier echt de tijd voor nemen. Een dag rijden afwisselen met een dag op een plekje blijven om te wandelen en dorpjes te bekijken. 

Via de route Napoleon rijden we naar Castellane, aan het begin van de Gorges du Verdon. We genieten van de schoonheid van het landschap, vooral door de vele herfsttinten. Wat is de herfst prachtig. We vinden een camperplek aan de rand van het dorp onder een enorme rots met een kerkje er bovenop. We maken een prachtige  wandeling naar de top van de rots, het gaat flink omhoog maar we nemen de tijd en houden pauzes om op adem te komen en te genieten van de uitzichten. Terug langs de andere kant is nog zwaarder een steil paadje waar in het voorjaar waarschijnlijk smelt of regenwater doorheen klettert, maar we komen heel beneden. Boris heeft het pad 5 keer heen en weer genomen en is uitgeteld als we bij de camper aankomen. 

Verder weer, we gaan nu de Gorges du Verdon rijden. We zijn de hele dag bezig  en roepen iedere 10 minuten “wat is het mooi”. We stoppen dan ook regelmatig, om  in de verte en de diepte te turen, met een zonnetje en geen wind is 11 graden helemaal goed. We hebben dit 20 jaar geleden met de kinderen ook gereden en in de kloof gewaterfietst, dat vonden we toen al magisch, nu het zo rustig is is het nog imposanter. Uiteindelijk rijden we maar 35 km, maar who  cares!

We overnachten na veel zoeken op een CP bij het Saint Croix du Verdon. We hebben heel wat leuke plekjes gezien, ook om wild te kamperen, maar overal slagbomen tot een hoogte van 2.20mtr. Jammer, maar de CP is prima, we wandelen nog even naar het strand en lopen een flink rondje.

Niet al te ver vandaag. Iets minder kronkels, maar de bochten zijn nog niet op. Boris lijkt het rijden niet zo leuk meer te vinden, veel bochten, hij komt regelmatig een aaitje halen en gaat niet meer zo ontspannen liggen. Hij eet ook slechter, best wel even een dingetje.

Onderweg stoppen we nog in Sisteron, een mooi plaatsje met imposante rotsformatie. We komen aan het eind van de dag aan in Lalley een klein dorpje met een bijna verlaten camping. Er is nog één andere camper en 2 mensen in een huisje.

Het heeft vannacht, net als in Nederland, flink gestormd. Rob heeft er goed van kunnen slapen. Ik niet, ik vind dat geschud en geloei om me heen maar niks, een kort nachtje dus. Gevolgd door een prachtige dag. De andere camper vertrekt dus het kampeerterrein is voor ons. Het badhok ook, best lekker hoor een privé sanitair gebouw. We maken een wandeling door de omgeving en door het dorpje. Het is een klein dorpje met een beetje horeca, de herberg waar we dachten een biertje te drinken is helaas gesloten.

Gelukkig nu een rustige nacht en we gaan weer op pad. Rob heeft nog wat gedoe met de instellingen van Google voor de routeplanner. Vervelend wat het heeft ons al een paar keer veel tijd gekost. Ook vandaag, we worden door straatjes en wijkjes gestuurd die nergens op slaan, vooral het slechte wegdek, vele bochten, krappe straatjes maken ons een beetje chagrijnig.

Maar goed, we hebben niet zoveel te kiezen op dat soort momenten, dus door maar. We vinden een camping die open is in Poncin. Een verlaten toestand, behoorlijk rommelig, maar we doen het er mee.

Het is een koude start, 7 graden als we wakker worden, dus snel de kachel aan en die doet het prima. Rustig aan vandaag, ik heb een kwakkeldagje, niet helemaal fit. We wandelen via een omweggetje naar het dorp, Boris even lekker los en doen boodschappen voor het avondeten. Camper even poetsen, beetje rommelen en genieten van de zon, die ‘s middags rond een uur of drie ons plekje weet te vinden. Dan is het zonnetje nog heerlijk.

‘S avonds kruipt Rob er vroeg in. Het is allemaal best wel vermoeiend, hoe mooi en indrukwekkend het ook is. Af en toe een dipje hoort erbij. Nog een paar dagen rijden dan zijn we even in Nederland. Als we weer op weg gaan schrijven we weer verder, tot dan.

Onderstaande links verwijzen naar de diverse Social Media die we gebruiken.

Op YouTube staat ons videoverslag

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje namelijk.

We oefenen

De camper is nu een week in ons bezit en wat een rijkdom is dat. We boffen met familie met een zeer grote tuin, waar onze camper kan staan en waar wij kunnen snuffelen in en aan onze camper. Dank voor jullie gastvrijheid, Ruud en Mariska.

CP Spanbroek

We zwerven nu een beetje heen en weer tussen de camper, thuis en nu zelfs een nachtje op onze eerste officiële CP in Spanbroek. Een prachtige plek, uitzicht op de polder, ruimte voor Boris om los te lopen en op loopafstand van een jarig zusje.

De komende weken verder met het huis op orde brengen en de laatste zaken regelen en dan komt het echte begin van onze trip in beeld.