Geen categorie – We zijn op pad

25 april 202624 april 2026

De laatste etappes, we laten Marokko en Portugal achter ons

21 t/m 26 februari

We hebben Erg Chebbi, de woestijn, verlaten en zijn begonnen aan het laatste stuk van onze Marokko reis. Zo voelt het voor ons, maar ook voor de groep. Dat betekent niet dat we er geen zin meer in hebben, zeker wel.

Vandaag komen we aan in Errachidia op camping Jurrasique, een nieuwe camping voor de reisorganisatie, wij zijn hier zelf 3 jaar geleden al geweest. Een prima plek om te wandelen en een beetje bij te komen van alle kilometers. Wij vinden onszelf (de groep) toch wel een rustig volkje, er strijkt namelijk ook een groep Spanjaarden neer op de camping en man, o man wat kan dat volk een lawaai maken. We kijken en luisteren er met verwondering naar.

Wie wil kan in het restaurant eten en ’s morgens staat er op een tafeltje bij de campers brood voor ons klaar. De wandelaars hebben een komoot wandeling ontdekt en zij gaan ’s morgens weer met een deel van de groep op pad om een flinke ochtendwandeling te maken.

Van Errachidia rijden we naar Azrou, dit is wel een hele bijzondere camperplaats! Eigenlijk wel de meest bizarre van de hele tour. Het zit namelijk zo, dit is een hotel, met enorm veel parkeerterrein. Het hotel is 15 jaar geleden geopend met een enorm groot feest, waar alcohol geschonken is en daardoor heeft er een ongeluk plaats gevonden. Het fijne weet eigenlijk niemand, maar het hotel is daardoor nooit in gebruik genomen, het schijnt op last van de koning gesloten te zijn. Het staat al 15 jaar te wachten op haar gasten. Wie de eigenaar is………….er wordt gezegd een Arabische prins, iemand van het koninklijk huis van Marokko. Wij weten het niet, maar het is sinds een aantal jaren wel een geliefde camperplaats. Myran heeft geregeld dat Endless on Wheels groepen altijd ruim, met mooi uitzicht staan en dat is ook nu weer prima in orde. De beheerder van het complex houdt het een beetje stofvrij en voor een fooi wil hij ons wel even rondleiden. Daar hebben we bijna allemaal wel oren naar en zo geschiedde. We dwalen samen met hem van ondergrondse keukens, naar de balkons van de suite van waarschijnlijk de eigenaar. Alles is enorm rijk gedecoreerd, grote statige wenteltrappen, luxueuze badkamers en dat allemaal…………leeg. Het geeft een troosteloze aanblik, maar wel even genieten dat we binnen mogen kijken.

Een groep Slovenen die later aankomen dan wij, staan echt deur aan deur, zo krap zelfs dat de deuren nauwelijks open kunnen. Een Oostenrijker die er al stond wordt helemaal ingesloten en is daar niet blij mee. Dat snap ik wel, het geeft een enorm benauwd gevoel om zo te moeten staan. De Slovenen treken er zich er niets van aan en hebben het heel gezellig.

De volgende ochtend hebben we een jarige, ja dit is de laatste in de week van de jarigen! Ik hang al vroeg een slinger bij Femmy aan de ruitenwissers en Douwina heeft een chocoladecake voor haar gebakken, zo lief. We genieten dus met zijn allen in de bedoeïenentent van koffie met chocoladecake en natuurlijk lang zal ze leven!

Daarna is het inpakken en weer door, op naar camping Diamant Vert in Fez. Bij aankomst is er bij de receptie wat verwarring of wij wel gereserveerd hebben, toch zien wij duidelijk naast de pc papieren liggen met onze reservering erop. Gelukkig komen de mannen achter de balie eruit en mogen we doorrijden, pfft, dat zal je gebeuren dat je er niet op kunt! Het kost ons even moeite voor we bedacht hebben hoe we de groep neer willen zetten, maar dan hebben we toch een mooie hoek gecreëerd. Gisteren en vandaag doen we dat met nummertjes trekken, zo heeft iedereen steeds nieuwe buren en dat doet de harmonie in de groep goed. De meeste deelnemers blijven de rest van de dag op de camping, maar wij gaan in op de uitnodiging van een paar deelnemers om mee te gaan eten in Fez.

We regelen vrij snel een taxi, die ons voor de terugweg ook weer op zal halen, en binnen no-time staan we in het centrum van Fez. We lopen even een halfuurtje door de smalle straatjes, maar besluiten om te gaan eten, zodat we de zon onder zien gaan boven de stad. Het is prachtig! Net als we aan tafel zitten is er een enorme knal, de zon is onder! De mannen die hier werken nemen dan ook even pauze om te drinken en even een paar hapjes te eten, ze maken er samen een klein feestje van. Blijkbaar wordt er in de keuken gewoon doorgewerkt, want niet veel later hebben wij allemaal eten. Het smaakt lekker en het is gezellig zo met zijn zessen, een prima avond. Als we later af willen rekenen zien we niemand, dus gaan we naar beneden, kijken op iedere etage of we iemand zien en voor we het weten staan we weer op straat! We worden er een beetje melig van, maar weglopen zonder te betalen willen we natuurlijk ook niet. Dus hier en daar eens vragen en ja er wordt geroepen dat hij er aan komt, maar ja wanneer dan?! Gelukkig duurt het niet lang en kunnen we midden op straat afrekenen, we zijn echt in een andere cultuur, dit zijn ook van die momentjes waar we verschrikkelijk van kunnen genieten.

natuurlijk hoort een bezoek aan de leerlooierijen er ook bij

De volgende dag ga ik (José) met de hele groep op stap, Rob gaat nog het één en ander regelen, Boris uitlaten en hij komt naar het centrum als het lunchtijd is. Alle stellen hebben een kaartje met highlights in het centrum en het adres waar we elkaar zullen treffen voor de lunch. We komen er al snel achter dat Googlemaps niet werkt in de smalle straatjes van Fez. De beste manier om ergens te komen is gewoon op straat iemand de weg vragen, grote kans dat diegenen je precies brengt waar je zijn wil, een fooitje geven is dan wel zo netjes. Wij hebben mazzel, de jongeman die ons groepje naar de leerlooierij brengt, doet dit zonder ons door de winkels te loodsen, dat kan dus wel! We komen op een prachtige uitzichtplek en van een fooi wil hij niet weten, maar na wat aandringen pakt hij het toch aan. Ons uitzichtpunt heeft één nadeel, er is hier niemand om uitleg te geven, maar dat vinden wij niet zo erg. Het is al fascinerend om het gekrioel in de bassins van bovenaf te bekijken. Het heeft ook een voordeel, we staan op een hogere etage dan daar waar de gidsen zijn en hier stinkt het nauwelijks.

Daarna dwalen we door de souk, lopen een geweldige apotheek binnen, genieten van geuren en kleuren, prachtige deuren met houtsnijwerk, winkeltjes en soms botsen we dan zomaar ineens tegen een ander groepje op dat ook zo dwaalt en geniet. Om half 1 heeft iedereen het restaurant gevonden, soms ook weer met wat hulp van locals, maar iedereen is er op tijd en als laatste sluit Rob aan. We hebben een bijzondere lunch, echt weer heel iets anders dan tot nu toe. Het zijn allemaal kleine schaaltjes met linzen, bonen, sausjes, groentes, salades, het zijn zeker wel 15 verschillende hapjes. Het smaakt heerlijk!

Terug op de camping gaan we feest vieren, de jarigen van deze reis hebben samen allemaal lekkere hapjes geregeld en daar een buffetje van gemaakt, echt heel fijn en erg smakelijk. De laatste jarige van de reis is Akke en die is morgen jarig, dus die zullen we morgenochtend gezamenlijk ook nog toezingen en natuurlijk een cadeautje geven. Na al dit lekkers, verdelen we de groep door middel van het trekken van een speelkaart in groepjes en gaan pubquizen. Iedereen is lekker fanatiek en de verschillende rondes worden door elkaar nagekeken. Natuurlijk hebben we ook prijzen, allemaal eterij, dadels, noten, drop enz. dit kunnen ze met elkaar delen. Ja, we vonden hier in de supermarkt zelfs drop!

Dan is daar echt de allerlaatste stop, we rijden naar Chefchouan, de blauwe stad. De beheerder van de camping is niet zo heel vriendelijk en voor we op de camping kunnen rijden beginnen we met een aanvaring over de reservering, maar gelukkig komt dat goed en kunnen we plek zoeken. Het is allemaal behoorlijk krap, maar met een beetje passen en meten, kunnen we allemaal bij elkaar staan. De volgende dag gaan we lopend naar het centrum, daar ontmoeten we Fatima, zij is de vaste gids van Endless on Wheels en neemt ons mee door de blauwe prachtige stad. We nemen eindelijk de tijd voor een groepsfoto, we hebben dit al een paar keer geprobeerd maar steeds was er iemand niet of was het licht te fel. Maar nu maken we op de trappen van een steegje een foto!

Na de wandeling met de gids hebben we een halfuurtje vrij en gaan wij nog even shoppen, want Rob wil nu toch ook wel een korte djellaba, dat is inmiddels bij mij wel een vast onderdeel van mijn outfit, het is een lekkere warme jas en dat is zeker ’s morgens erg prettig. Rob koopt dus ook een mooie djellaba en dan gaan we op een holletje naar het restaurant, waar we met zijn allen een heerlijke afscheidslunch te eten. Eigenlijk wilden we hier ook het officiële afscheidsfeestje houden, maar omdat het weer zo lekker is eten we buiten en daar is het niet zo geschikt voor een feestje.

we worden toegezongen door de groep, zo lief

Terug op de camping houden we daar ons feestje, we zetten alle stoelen op het grasveldje en dan ben ik aan de beurt voor mijn speech. Ik heb de afgelopen weken steeds aantekeningen gemaakt over alle deelnemers en zo is mijn afscheidsspeech beetje bij beetje gegroeid. Rob heeft natuurlijk meegelezen en goed gekeurd wat ik geschreven heb. Gelukkig lukt het me redelijk om het droog te houden, ik heb wel op alle tafeltjes een pakje zakdoeken neergelegd, maar de enige die ze nodig heeft ben ik uiteindelijk zelf. Bij de laatste zinnen schiet ik toch vol. Voor alle deelnemers hebben we een cadeautje en dan zijn zij aan de beurt. Ze zingen een mooi lied voor ons en we krijgen een grote kaart met allemaal lieve woorden en een flink geldbedrag om samen uit eten te gaan, we zijn er erg blij mee. Inmiddels zijn we een paar keer erg lekker uit eten geweest en beide keren hebben we nog eens flink nagepraat over de reis.

Dan is daar echt de laatste etappe, een dag met hobbels. Eén stel rijdt zich vast in de modder en heeft paniek of ze de boot wel halen, terwijl wij met de rest van de groep al in de haven staan, maar het niet voor elkaar krijgen om op de boot van 12 uur te komen. De boot van 15 uur is geannuleerd. het is wachten en afwachten. Dan kunnen we eindelijk het eigenlijke haventerrein op, door de scanner, nog een paar keer paspoort laten zien en dan staan we eindelijk op de kade opgesteld om in te kunnen schepen. Helaas heeft de boot van 18 uur vertraging of wat de reden dan ook moge zijn, maar dan eindelijk om 20.30 uur gaan we aan boord.

Het was een lange dag, waarin iedereen wel even een dipje had, gelukkig is de camper die vast zat ruim op tijd bij ons aangesloten. Dat was dan ook het enige pluspunt van deze lange dag. Rob en ik hebben regelmatig een rondje langs de deelnemers gedaan om toch maar de moed erin te houden. Op de boot nemen we met veel knuffels afscheid van iedereen, het is nu echt gedaan met de reis. Gelukkig horen we via de app dat iedereen een goede veilige plek voor de nacht heeft gevonden en rustig kan gaan slapen. Onze rode Endless on Wheels kleding kan voorlopig de kast in.

Een paar dagen later treffen we eerst Anneke en Antoine, die in de startblokken staan om met hun groep naar Marokko te vertrekken. Later ontmoeten we ook Peter en Myran die ook klaar zijn met hun groep en naar Nederland reizen. Maar eerst schuiven ze bij ons aan voor een lekkere maaltijd, we geven ze onze spullen mee en we verrassen ze met een cadeautje, een klein flesje met daarin een briefje:

“we willen graag verder als reisleiders voor Endless on Wheels”

We hebben steeds tegen Myran en Peter gezegd dat we eerst één reis willen doen om te zien of het voor herhaling vatbaar is, nou bij deze dus.

Portugal, ook hier het laatste stukje

In Portugal rijden we van mooi plekje naar mooi plekje, wat is de Alentejo toch een prachtig gebied. Onze volgende bestemming is, Castelo de Vide. Een wat grotere plaats, waar wel 4 minisupermarkten zijn, een bakker, restaurantjes en een kapper, die laatste is voor ons. Ik ben al 3 maanden niet naar de kapper geweest en dat is te zien ook. We kunnen dezelfde dag al terecht, maar………………..we hebben hier al snel spijt van. We leggen met handgebaren uit dat er maar een klein stukje af hoeft en vervolgens gaat ze met een snijmes door ons haar. Tja en als dat eenmaal begonnen is kun je niet meer terug. Laten we zeggen dat we allebei ietwat ontdaan zijn over onze kapsels. Mijn haar wordt old skool in model geföhnd, maar als ik het weer gewassen vind ik het echt niet grappig. Het is niet anders, gelukkig groeit het weer en mag een ander er vast weer iets van maken.

We vinden dit allebei een prachtig gebied, glooiende heuvels, hier en daar een dorpje en mooie wandelingen met Boris. Het is zo fijn om hier buiten het seizoen te zijn, we kunnen de camper op een parkeerterrein naast het centrum neerzetten en lopen dus zo het dorp in. Als het druk is met dagjesmensen staan de parkeerterreinen hier vast vol en dan zouden wij hier niet willen staan. Maar nu heeft niemand er last van en staan hier dus iedere dag wel 2 of 3 campers. Nadeel van deze periode is wel dat je dus ook wat meer op jezelf aangewezen bent, maar dat vinden wij juist wel prettig.

Na 3 dagen rijden we weer verder, steeds maar korte afstanden, wel 20 hele kilometers naar Santiago Maior en dan staan we dichtbij een stuwmeer. Er is een officiële camperplek, met stroom en water en gewoon gratis. De plekken zijn erg krap, maar er is ook een stukje waar geen afbakeningen zijn en daar gaan we staan. Boris kan dan lekker aan de lijn buiten en we hebben wat meer ruimte om ons heen. Met 5 andere campers staan we hier op een prachtige plek.

We trekken de wandelschoenen aan en gaan op onderzoek uit. Eerst maar eens kijken bij het stuwmeer en proberen via wandelpaden daar te komen. Er zijn wel markeringen, maar de paden zijn nogal overwoekerd en er liggen flinke boomtoppen op het pad. Na wat rondspeuren gaan we terug en lopen via de weg over de stuwdam en dan weer een wandelpad op. Boris kan de meeste tijd los en snuffelt en rent en speurt naar muizen en naar alles wat er maar te besnuffelen valt. Die is straks goed moe! Later op de middag zitten we nog even in het zonnetje na te genieten.

aan de Loire, de kilometers schieten aardig op

Dan veranderen alle plannen, het gaat weer niet goed met de moeder van Rob, ze is opgenomen in het ziekenhuis. Na overleg met zijn zus besluiten we de reis af te breken en naar Nedeland terug te keren. We doen er ruim 4 dagen over om ruim 2000 km weg te tikken. Het hoeft ook niet sneller en dat is fijn, aan het eind van iedere rijdag nemen we de tijd voor een wandeling, frisse neus en om Boris goed uit te laten.

Inmiddels zijn we al een paar weken in Nederland, is Rob zijn moeder weer aan het herstellen en blijven wij nog maar even op Nederlandse bodem.

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

28 maart 202627 maart 2026

Fantastisch uit eten en we delen laptops uit

9 t/m 11 februari

Vanuit het bijzondere Tafraoute rijden we naar camping Le Jardin in Taroudant. Weer zo’n prachtige route, besneeuwde bergtoppen, dorpjes en lange strakke wegen, maar iedere route is zo mooi. Le Jardin is een prima camping met een beetje nukkige baas, helaas. De jongeman die ons de plekken toewijst spreekt geen andere taal dan Arabisch, waardoor het niet helemaal lekker gaat. Als we later met de baas nog eens bespreken wat er gebeurde is zijn enige verontschuldiging “Ja maar, mijn personeel spreekt alleen Arabisch!” Oké, een les voor ons om dan de volgende keer te communiceren via google translate. De consequentie is dat wij een meneer volledig insluiten en opslokken met de groep. Gelukkig zit hij er niet mee en maken wij ons er ook maar niet druk om.

Rob gaat met Boris wandelen en een kijkje nemen bij het restaurant waar we morgen met de groep gaan dineren. 3 jaar geleden was het nog een olijfolieperserij en nu een mooi restaurant met een tuin. Na een half uur is Rob terug, we moeten over een half uur eten! Er is iets misgegaan met de boeking en de tafels zijn al gedekt, extra personeel ingehuurd en de borden al opgemaakt. Er is dus even geen keuze, de groep bij elkaar geroepen, allemaal snel optutten en op stap. Het is maar 10 minuutjes lopen van de camping en als we er aankomen ziet het er sprookjesachtig mooi uit. Overal kleden en kussens, een lange gedekte tafel, een prachtige tuin, wij vinden dit wel één van de hoogtepunten wat betreft het gezamenlijk eten.

Het is gezellig, iedereen heeft het goed met elkaar, geniet van het drinken en eten en de prachtige avond. Er is één minpuntje, er is veel teveel eten. Rob geeft dit ook aan bij de eigenaar, maar die wuift dat weg, in Marokko moet er altijd teveel eten zijn, dat is gastvrijheid. Dat begrijpen we dan ook wel en we gaan er van uit dat het eten dat over is ook wel een weg naar hongerige monden zal vinden. We bedanken de dames van de keuken met een glimlach en een fooi.

De volgende dag blijven we hier ook nog en omdat er geen programma is en we vanavond niet samen eten, worden er allerlei plannen gemaakt. Fietsen worden tevoorschijn gehaald, taxi’s worden via de receptie geregeld, de meneer met paard en wagen bij de entree krijgt een ritje en zo trekt een ieder zijn plan. Ook wij rommelen een beetje rond, drinken koffie tussen de deelnemers, Rob pakt de fiets en gaat op stap naar Taroudant, ik poets de camper en doe de administratie en zo vliegt de dag voorbij.

Vanuit Taroudant rijden we door weer zo’n mooi stuk binnenland, dit is de vallei van de Souss waarin we veel citrus en olijfgaarden zien en voor ons de ruig en rood en immens uitgestrekte Atlasgebergte. Vandaag hebben we een bijzondere stop, bij een vrouwencoöperatie. Endless on Wheels zoekt steeds nieuwe plekken waar de laptops een goede nieuwe bestemming vinden. Ajoub, docent op een school en drijvende kracht achter een vrouwencoöperatie waar tapijten verkocht worden, staat ons al op te wachten.

Onderwijs, vervoer, het is allemaal gratis in Marokko, maar voor armere families is de laptop vaak een struikelblok en zonder laptop kan er niet gestudeerd worden. Wij hebben flink wat laptops mee en die gaan we samen met Ajoub overhandigen. Ajoub heeft het allemaal geregeld en ook nu is de Marokkaanse gastvrijheid voor ons overweldigend! Heel veel drinken, noten, koekjes, allemaal lekkernijen waarvan we inmiddels weten dat ze niet goedkoop zijn. Er komen 8 studentes en leuk om te zien, pubers zijn overal hetzelfde. Giechelen, zich achter elkaar verstoppen, heel verlegen. Gelukkig zijn er een paar meisjes die wat meer lef hebben en die maken praatjes met de groep en willen ook wel iets over zichzelf vertellen. De meiden en Ajoub zijn blij met de laptops en hopelijk kunnen we er een volgende keer nog meer mee brengen!

Het is wel erg warm en we zijn ook een beetje onrustig omdat we nog een stuk moeten rijden, Hollandse onrust, dus! We proberen dan ook na ruim een uur er tussenuit te knijpen en er snel door te gaan, want de volgende camping wacht. De groep blijft nog even rondhangen, praatjes maken en kleden bekijken. Wij rijden nog 90 km en genieten van de Hoge Atlas en alle kleuren die daar bij horen.

In het dorp Aít Ben Haddou ligt bij een restaurant de kleine camperplaats Nouflla Maison, het is weer prima geregeld, het hele terrein is voor ons en met een beetje wringen passen we er alle 11 op. Een Oostenrijker wil er ook zo graag bij, maar dan blokkeren we de entree en dat lijkt ons geen veilig idee, helaas hij moet toch elders een plekje zoeken. ’s avonds eten we in het restaurant, waar we beginnen met een kleine verbouwing. Nou dat valt wel mee hoor, maar aan één kant van de tafels zijn banken langs de muur en aan de andere kant staan allemaal lage krukjes. Al snel worden de krukjes verwisselt voor stoelen en het personeel dat het ziet gebeuren snapt de bedoeling en helpen een handje mee, zodat iedereen redelijk comfortabel zit. Het kost sowieso soms al moeite om de wat langere mensen aan tafel te krijgen, want het is echt niet op Hollandse lange mensen ingericht. Dan heb ik het voordeel dat ik maar een kleintje ben!

Het eten is prima, er wordt weer veel water en jus d’orange geserveerd en meestal zijn er ook wel een paar die een eigen alcoholisch drankje mee brengen, als dit niet te opvallend gebeurt, hebben de meeste restauranthouders er geen probleem mee.

De volgende ochtend gaan we op stap naar de kasbah, waar onze gids Hassan al op ons staat te wachten. Deze kasbah is in veel films gebruikt en veel inwoners werken ook als figurant in de diverse films die hier opgenomen zijn. Hassan vertelt veel over hoe dat in zijn werk gaat als er opnames zijn en dat het dorp er veel voordeel aan heeft, al is het alleen al door de hoeveelheid toeristen die het trekt. We willen na afloop nog wat drinken met zijn allen en naaste een tapijtwinkel is een terras waar we met zijn allen neerstrijken. Voor ons weer een belangrijke les, met 20 mensen zomaar op een klein terras gaan zitten is voor de uitbater niet te doen. Rob gaat op een goed moment maar eens poolshoogte nemen, waar blijven de consumpties? Hij treft de man in totale verwarring in zijn keuken aan. Rob steekt dus een handje toe, eerst maar eens afwassen, want het serviesgoed is niet toereikend, dan helpen sinaasappels persen en uitserveren. Al met al zijn we zeker een half uur verder, de fooi schiet er vandaag bij in, die heeft Rob al in natura betaalt!

ps. Inmiddels zijn wij alweer een aantal weken in eerst Spanje en nu Portugal. In Spanje hebben we nog even gewacht op Myran en Peter die 4 dagen na ons terugkwamen uit Marokko. Heel handig, we konden zo meteen de administratie van onze reis overdragen en de spullen die we voorlopig niet meer nodig hebben, zijn er in hun garage nog bij gepropt. Natuurlijk ook even gezellig bij gekletst en samen in onze camper gegeten. Eerder hadden we ook Antoine en Anneke nog ontmoet, ook gezellig gekletst en succes gewenst met hun eerste groepsreis naar het mooie Marokko.

Daarna was het vooral even bijkomen, allebei flink verkouden en dus rustig aan. Ons plan om Portugal in te trekken zijn we na een week gaan uitvoeren. Op onze eerste plek in Tavira worden we hartelijk begroet door Henk en Janny, deelnemers van de groepsreis. We kletsen nog wat met elkaar, drinken gezellig in het zonnetje een borrel. En wij gaan heerlijk uit eten, van de groep hebben we als cadeautje geld gehad om uit eten te gaan, nou dat lukt. In het stadje vinden we een prima restaurant waar we heerlijk eten en natuurlijk nog eens nagenieten van de groepsreis.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

17 januari 202616 januari 2026

En daar is de zon!

9 t/m 16 januari

Onze dagje rust in Biarritz werden 2 dagen, zeer tegen onze wil. In de nacht begon het te waaien, stormen, windstoten en uiteindelijk groeide dat uit tot windkracht 8-9. Voor ons was het snel duidelijk, we gaan de weg niet op! Er waren nog wat klusjes voor onze groepsreis, vlog en blog moesten nog afgemaakt worden, dus vloog de dag voorbij. Ik had nog het idee om een netflix serie te kijken maar dat kwam er niet eens van. Eind van de middag toch nog maar even een wat langere wandeling met Boris naar het dorp, iets lekkers halen bij de koffie en brood. Rob bleef buiten wachten met Boris, maar werd door een heel vriendelijke dame naar binnen gehaald, zo lief.

Gelukkig ging de wind in de loop van de nacht liggen en konden we met windkracht 4 de weg weer op. Nog een uurtje regen en daarna, begon het zonnetje te schijnen! Wat een feest. Langzaam liep de thermometer op tot wel zo’n 15 graden. We konden flink wat kilometers maken, op zaterdag rijdt er ook in Spanje nauwelijks vrachtverkeer, dus bijna lege snelwegen en aan het eind van de dag een dikke 500 km gereden. We overnachten op een P4N plek langs de weg in Segorbe, een foutje. De plek die we wilden zijn we voorbij gereden, ik had het verkeerd ingevoerd in de navigatie. We blijven toch maar staan, want inmiddels ook wel moe, het is bijna donker en verder is er niet zoveel in de buurt.

Gelukkig slapen we prima en staan op tijd op. Nog even telefonisch overleg met Myran van EOW, een belletje met onze dochter en een zus en dan gaan we weer verder. Vandaag rijden we maar een kleine 2 uur, want dan zijn we op onze bestemming voor de komende dagen. We gaan naar camper vrienden, zij staan langere tijd op de kleine camperplaats Carmen, wij gaan ze daar bezoeken. Dit zijn van die nieuwe vriendschappen die ontstaan door het reizen en Helmy en Fred zijn ons inmiddels erg dierbaar.

De dagen daarna, eten we samen, wandelen naar het prachtige Bocairent waar ze inmiddels goed de weg weten en ze nemen ons mee door dit prachtige dorpje. We staan met zijn vieren te genieten bij de olijvenperserij, waar mensen met een kleine boomgaard uit de omgeving hun olijven brengen. De echt grotere olijfboeren gaan naar een perserij buiten het dorp. Deze perserij ligt echter midden in het dorp, bij ons zou het aan alle kanten afgekeurd worden op het gebied van veiligheid en hygiëne, maar hier gebeurt het gewoon. En het ruikt lekker!! We lopen nog langs de ijskelder, zien de grotwoningen en natuurlijk gaan we lunchen. Het tentje ziet er niet uit, harde witte muren, harde vloeren, kunststof meubilair, maar veel locals, dus het eten is echt lekker.

Met Boris maken we wandelingen in de omgeving, die heeft na de vele dagen binnen zitten wel wat extra beweging verdient. Hij kan ook lekker bij de camper buiten liggen, want het zonnetje doet goed zijn best. De nachten zijn flink koud, maar dat geeft niet. Natuurlijk wordt ook de was gedaan, de camper gesopt en de garage opnieuw ingericht.

Samen met Helmy en Boris loop ik het pad naar het klooster dat boven Bocairent ligt. Een prachtige wandeling, regelmatig stop ik even om van het uitzicht te genieten en om op adem te komen, want het gaat best steil omhoog en dat heb ik al een tijdje niet gedaan. Helmy wel, die loopt zeker 5x in de week een heuvel op. dus samen met Boris rennen ze bijna de heuvel op. Boris is blij met zijn nieuwe vriendinnetje, al blijft hij wel af en toe even bij een bocht staan om te kijken of ik er al aan kom. Maar als ik dan zeg “Ga maar!” trekt hij een sprintje om weer bij Helmy te komen. Aangekomen bij het klooster genieten we op een muurtje, het is tijd voor een slok water voor ons alledrie en voor Boris wat extra brokken. Het genieten is natuurlijk vooral het uitzicht, Spanje op zijn mooist! Glooiende heuvels, strak blauwe lucht, een dorpje aan je voeten en bijkomen van de tocht naar boven, zo voel ik me intens gelukkig!

Rob en ik hebben nog even discussie, blijven we hier wat langer of trekken we langzaam langs de kust om nog meer te zien en te doen. De keuze is eigenlijk simpel, we blijven! Er zijn nog wat kleine dingetjes die we voor de groepsreis willen voorbereiden, we hebben aangenaam gezelschap, de omgeving is prachtig, dus blijven we!

De vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

10 januari 20269 januari 2026

We reizen weer!!

4 t/m 9 januari 2026

Na 2 maanden in Nederland en veel gezellige momenten met onze kinderen, familie en vrienden is het tijd om ons vakantiehuisje weer leeg te ruimen en de camper te vullen. Verbazingwekkend hoeveel spullen er toch uit de camper komen en er dus ook weer in gaan. We hebben een paar opvouwkratten en ik heb serieus totaal 10 kratten gevuld, zeker 6 volle shoppers en dan nog de nodige losse spullen. Nu halen we ook veel uit de camper: alle kruiden, toiletartikelen, kleding, een braadpan, keukenspullen en ga zo maar door.

moet dit allemaal mee? ja en nog veel meer

De laatste week nog veel gezelligheid met etentjes bij vrienden, een ouderwetse jaarwisseling met vrienden, daar hoort dan heel veel canasta bij. Helaas voor ons dames was de stand ’s nachts om 1.30 uur 3-0. Daar gaan we het dan verder ook maar niet over hebben. Het was een heerlijk avondje, ze wonen ver buiten een dorp, dus Boris heeft heerlijk liggen slapen.

4 januari is het dan echt zo ver, we gaan. De weersomstandigheden zijn niet erg rooskleurig, maar ons huisje is leeg, dus we gaan! De 500 km per dag die we hoopten te rijden, zakken al snel terug naar 300 km. Het weer is te slecht, veel sneeuw op straat, zeker in de dorpjes rijden we stapvoets. Op de snelwegen rijden we gemiddeld 50 km per uur, omdat het gewoon niet sneller kan, er sneeuwschuivers voor ons rijden of er maar één rijstrook open is. Kortom we rijden in de winter naar Spanje en dat gaat niet snel. We maken lange dagen en het is vermoeiend rijden. Maar…………… het is ook gewoon verschrikkelijk mooi, wandelen met Boris in een verse sneeuwlaag. Wat vindt die malle hond dat leuk, met zijn snuit door de sneeuw ploegen omdat er een muisje of i.d. onder de grond rommelt of er heeft gewoon een andere hond gelopen. Van enthousiasme komt hij als een dolle op ons afgestormd en glijdt dan een heel stuk verder op zijn gat door de sneeuw. Het is duidelijk een hond met een stevige vacht, die meer met kou dan met warmte heeft. We moeten hem regelmatig echt naar binnen sleuren omdat het klaar is. We proberen hem wel genoeg te laten bewegen, want ook voor Boris zijn de dagen in de auto lang.

We vinden wel steeds mooie plekjes om te overnachten. Myran van Endless on Wheels heeft een gratis TripPlans app gemaakt, zodat reizigers dit eens kunnen uitproberen voordat ze één van de andere apps kopen. (Marokko, Griekenland en binnenkort de Balkan). wij gebruiken nu ook die gratis app. We hebben op de volgende plekken gestaan: Ieper, België, Montville, Frankrijk en Saint Benoit, Frankrijk

Ondertussen is er ook steeds meer contact met onze Marokkogroep, dat gaat voor ons nu echt beginnen. Een deel van de groep is al onderweg of geniet in Portugal van een trip.

het is ook genieten met al die mooie landschappen

Na 3 lange en intensieve dagen besluiten we een dag te rusten. Dat doen we in Biarritz op een camper car park locatie. Niet heel bijzonder, wel dicht bij het strand en wie ons kent weet dat wij van de kust houden. Die kust is hier dan ook nog eens waanzinnig mooi, rotsen, brede stranden, mooie wandelpaden, helemaal prima. Wat ook helemaal prima is, is de temperatuur. De beloofde 10 graden op de diverse weerapps blijken uit te kome op 16 graden, beetje wind, helemaal lekker.

We besteden onze rustdag dan ook goed, boodschappen doen, de binnenkant van de camper soppen, de buitenkant moet na 4 dagen ook, maar dat wordt toch echt een wasstraat! Het belangrijkste is vandaag natuurlijk met Boris naar buiten, hij mag lekker op het strand rennen, met andere honden ravotten, takken halen en gewoon ff lekker bewegen.

Morgen met frisse moed weer verder, benieuwd wat het weer nog in petto heeft voor ons!

de video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

25 oktober 202524 oktober 2025

Een machtig plekje aan de kust

18 t/m 25 oktober

We willen nog een paar dagen genieten van de zon en de warmte, want met temperaturen tussen de 20 en 25 graden is het heerlijk aan de kust. Het is niet zo dat we met een stoel of handdoek naar het strand gaan, maar hoe lekker is het om buiten te ontbijten, lunchen en af en toe avondeten? Daar tussendoor wandelen en buiten rommelen.

Dus op zoek naar een plekje, er zijn echt al veel campings dicht, maar bij Sainte-Croix, een stukje ten westen van Marseille vinden we camping Les Tamaris. Deze ligt aan een baaitje en het is heerlijk om hier een paar dagen te vertoeven. We beginnen natuurlijk met de was, binnen 2 dagen hebben we 5 wassen gedraaid en weer weggewerkt. Wat we hier vooral doen is wandelen met Boris langs de kust en op de fiets boodschappen doen. En verder? Genieten we van het heerlijke weer, een boek lezen, uitgebreid de krant doorspitten en al rommelend zijn er zomaar 4 dagen voorbij! Ik heb het al eerder in een vlog gezegd, langzamerhand leren we rustiger te reizen. Het helpt dat Frankrijk niet nieuw voor ons is, dus de behoefte om van alles te zien en te doen is ook wat minder dan wanneer we naar nieuwe bestemmingen reizen.

Via het binnenland rijden we weer terug naar de kust. In het binnenland hebben we één nachtje op een camperplaats in Cabasse gestaan, maar die lag nogal lastig om een wandeling te kunnen maken. Dan moesten we echt 1,5 km langs een smalle, bochtige weg lopen om ergens te komen. Dus rijden we verder, toch nog een keer op zoek naar een plekje aan de kust. Het kost ons heel wat tijd om uiteindelijk te constateren dat tussen Fréjus en Monaco gewoon geen vrije plekken te vinden zijn. We zien ze wel, campers die in parkeervakken naast de weg staan of dwars voor een verlaten gebouw, maar dat voelt voor ons niet goed.

Alle parkeerterreinen in dit gebied hebben hoogtebeperkingen, hoger dan 1,9 meter kan er niet op, daar is plek genoeg! We bekijken nog een paar P4N plekken met prachtig uitzicht, maar daar is het nu vol en kunnen we nauwelijks op rijden. We kiezen eieren voor ons geld en trekken het binnenland in. Gelukkig hebben we op een goede plek geluncht, waar we ook een klein uurtje met Boris in een park hebben gewandeld, dus we kunnen wel even verder. Ter hoogte van Monaco, afslag dure auto’s, rijden wij de bergen in. Een prachtige route, smalle wegen, fantastische vergezichten, maar inmiddels ook wel beetje moe komen we aan op de camperplaats in Sospel. Een bergdorp met 2 campings, beide gesloten voor de winter en aan de rand van het dorp een camperplaats.

de video bij dit verhaal staat hiet

de laatste video staat hier

Geef een reactie Reactie annuleren

18 oktober 202517 oktober 2025

overnachten op de Mont Ventoux

11 t/m 18 oktober

Dit wordt een lastig verhaal, meestal komen de woorden om een stuk te schrijven vanzelf, maar nu niet! Eigenlijk kan ik alleen maar in superlatieven schrijven, want tjonge, jonge wat is de Mont Ventoux overweldigend mooi. Ik zal het toch proberen………………………..

We rijden op een mooie, zonnige dag de Mont Ventoux op! Het is nog redelijk vroeg, dus nog maar weinig verkeer. Natuurlijk is het overgrote deel van het verkeer fietsers. In alle soorten en maten, mannen en vrouwen in strak lycra, een gezin met kinderen, een man in spijkerbroek op een elektrische stadfiets en van heel jong tot best wel op leeftijd. Wij rijden rustig met de camper omhoog, dat telt niet voor iedereen, er zijn ook chauffeurs die als een dolle tussen de wielrenners door schieten. Als we bijna boven zijn komen er ook al fietsers naar beneden, die zijn vanmorgen vast al heel vroeg begonnen.

Het is echt bijzonder, wat een berg is dit! Wat een uitzichten, zeker als we éénmaal boven de boomgrens komen, het is hierboven bijna wit en we zijn zwaar onder de indruk! We vinden een parkeerterrein waar we de nacht door kunnen brengen. En dan snel naar buiten, Boris aan de lijn en lopen. Via een kiezelpad lopen we het laatste stuk naar de top. Dat gaat niet snel, we stoppen steeds om van het uitzicht te genieten en even uit te puffen, want het is behoorlijk steil.

Voor we het allerlaatste stukje lopen, gaan we nog op een traptrede zitten om van het uitzicht te genieten. We raken niet uitgekeken! Een stuk beneden ons komt een man naar boven gelopen met een imposante herdershond. Ik herken hem van de camperplaats en als hij boven is maken we een praatje. Zijn hond was al iets eerder boven en kwam bij ons om Boris zijn waterbak leeg te drinken. De man vertelt dat hij 7 uur gelopen heeft over 17 km! Wauw! Wat een prestatie en dan gaat hij ook terug lopen!

Wij lopen daarna de trap op en zijn dan echt op de top. Hier is het inmiddels een drukte van belang. De fietsers die boven aankomen houden hier pauze, er wordt flink gegeten en natuurlijk wil iedereen op de foto met zijn/ haar fiets! Het doet mij denken aan de sfeer in Santiago de Compostella, waar de lopers en fietsers van de camino zich verzamelen. Het is hier niet zo massaal, maar de euforie is er niet minder om.

Via de weg lopen we terug naar de camper, waar een mevrouw heel enthousiast op ons af komt gelopen. We herkennen dat inmiddels, als iemand zo resoluut op ons af komt is het naar alle waarschijnlijkheid een volger. Dat klopt in dit geval ook, Wilma begroet ons hartelijk en vindt het erg leuk om ons in het echt te zien, even later komt Theo er ook bij en is het al snel erg gezellig. Wij moeten nog even aan het werk om vlog en blog af te maken, maar spreken af om ’s avonds bij hun iets te drinken. Dat hebben we natuurlijk gedaan en ook dit was weer een gezellige ontmoeting!

We genieten volop van de waanzinnige vergezichten op de Alpen, de zonsondergang is fantastisch mooi en we zetten de wekker voor de zonsopkomst. Rob besluit te blijven liggen als de wekker gaat, ik twijfel. Toch ga ik eruit, dit maak je niet vaak mee en dus loop ik om iets over half 8 de berg weer op. Daar heb ik geen seconde spijt van! Wat is het mooi om de omgeving lichter te zien worden, zoveel tinten grijs en rose, het is niet te beschrijven zo mooi. Helemaal boven aangekomen is de zon al op, ik had eerder op moeten staan, maar toch geniet ik met volle teugen van het schouwspel.

Rond 9 uur ben ik terug bij de camper en ga met Boris lopen, Rob maakt ondertussen ontbijt en na de koffie, opruimen en Wilma en Theo gedag zeggen rijden we weer naar beneden. We willen de terugweg rijden voordat de massa wielrenners dat doen, want daar willen we niet tussen rijden, dat gaat namelijk zo idioot hard, dat is geen pretje. Het gebeurt gelukkig ook maar één keer, maar die gast blijft wel met een snelheid van 60 km per uur tegen de camper aanplakken.

We bezoeken een supermarkt en omdat het nog vroeg is brengen we ook een bezoek aan Saint-Remy-de-Provence. Het dorp waar Vincent van Gogh opgenomen is geweest, zijn oor afsneed en enorm productief was. Het is zaterdag, druk, veel gezinnen aan de wandel, toeristen, horeca en winkeltjes, voor mij is het allemaal teveel. De overgang van die prachtige berg naar dit ietwat mondaine plaatsje kan ik even niet handelen. Rob kan dat beter en geniet van de drukte.

We blijven niet al te lang want we moeten nog een overnachtingsplek zoeken. Al snel vinden we zo’n 10 minuten rijden buiten het dorp een parkeerterrein bij een bos. Het is hier op zaterdagmiddag een drukte van belang met wandelaars, maar naar mate de middag vordert wordt het steeds stiller en staan wij nog met 5 campers op het terrein. De volgende ochtend zijn de eerste wandelaars er al heel vroeg, grote groepen vertrekken met flinke rugzakken op de bossen in. Wij maken ons klaar om verder te trekken want vandaag willen we naar de Middellandse zee.

We vinden een mooie vrije plek op de vlaktes van de Camargue, dit waterrijke gebied, vol meertjes, moeras- en grasland, duinen en bossen is enorm groot. Het hele gebied waar wij staan is beschermd gebied. Wij dachten in eerste instantie dat Boris hier lekker los kon rennen, maar de bordjes geven aan dat hij niet buiten de paden mag. Al wij een rondje om gaan kan hij wel los want dan rent hij voor ons uit en kan hij toch even bewegen. De volgende dag pakken we de fiets en hobbelen over gravelpaden, oude asfaltstroken en zand naar Saintes-Maries-de-la-Mer. Het is prachtig om door dit vogelrijke gebied met talloze flamingo’s te fietsen. In het havenplaatsje met een klein oud centrum zijn toch nog redelijk wat mensen op de been. We zoeken een terrasje en genieten van een lunch in de schaduw, want we hebben nog steeds fantastisch weer en in de zon eten vinden wij te warm. Op de terugweg laten we Boris het eerste stuk uit de fietskar, we moeten door grote zandhopen en op de heenweg heeft Rob zijn fiets met kar en hond er doorheen getrokken, maar dat is gekkenwerk. Boris vindt het prima, blijft goed in de buurt, rent met ons mee tot de volgende zandhoop en gaat dan in de schaduw zitten kijken hoe wij ploeteren. Ook het laatste stukje naar de camper mag hij los, even de poten strekken van het gehobbel in de kar.

Als we net in bed liggen begint het te regenen, eerst zachtjes, dan heel hard, dan is het weer even stil en dan begint het opnieuw. We hopen allebei dat we morgen nog wegkomen! De ondergrond waar we op staan is dikke klei. Dat merk ik ’s morgens als ik Boris uitlaat, we zuigen vast in de klei en de 3 meter van de camperdeur tot op het wegdek, dat bestaat uit gravel, is het even stevig ploeteren. Terug bij de camper heeft Boris moeite om de camper in te komen, zijn poten zuigen helemaal vast. De rubbermatjes die wij voor de deur hebben liggen verdwijnen in de slijk als ik er op ga staan om mijn schoenen uit te doen. Daar zit zeker 5 centimeter klei aan vast. Voor ik naar binnen ga ruim ik eerst de matjes op, doe mijn schoenen in de garage en ga op mijn rubber klompen de camper in. Schoonmaken komt wel als we op een andere plek staan.

Dan komt het spannendste moment! Wegrijden zonder vast te komen zitten, we slippen even, maar Rob weet ons op het gravel te krijgen en we slaken allebei een zucht van verlichting! We rijden! Voorlopig is de zon ons goed gezind aan de Franse kust, dus blijven we nog even aan zee.

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Geef een reactie Reactie annuleren

12 april 202511 april 2025

Hoera!! We zijn in Griekenland!!

5 t/m 12 april

In Menidi genieten we volop van de zon, het mooie plekje en de stilte. We vinden het echt fijn om weer in Griekenland te zijn. Al moet je landen eigenlijk niet met elkaar vergelijken, want ieder land heeft zijn charme, maar ook zijn mindere kanten, toch doen we dat natuurlijk wel. Even wat verschillen zoals wij die zien tussen Italië en Griekenland: De dorpjes en steden zijn in Italië mooier, de mensen wat botter, contact maken is erg lastig met de Italianen. Het eten is er heerlijk, de wegen over het algemeen een ellende, de wijn en ijsjes super. In Griekenland zijn de dorpjes en steden niet zo bijzonder, de mensen gastvrij en altijd in voor een praatje, zelfs al moet het met handen en voeten, het eten is redelijk goed in Griekenland, de wegen prima en de snelwegen fantastisch, de wijn vaak lauw en de ijsjes gaan we nog proeven. En wat in beide landen geweldig is zijn de landschappen, zo mooi! Bijna iedere kilometer is genieten.

Maar goed, we zijn in Griekenland en starten heel rustig aan. Rob is verkouden en hoest veel en dat betekent rustig aan doen. Van Menidi rijden we naar de kust aan de golf van Korinthe en komen daar in het kleine havenplaatsje Chalkeia terecht. Beetje zoeken, maar dan hebben we een machtig mooi plekje aan het water. We gaan eerst maar eens op verkenning en komen bij een terrasje uit waar een paar Nederlanders zitten die hier net een paar dagen geklommen hebben. We schuiven bij ze aan en hebben een gezellig uurtje met mooie reisverhalen. Het dorpje is verder niet veel en de dag is al bijna om, terug naar de camper, tijd om te koken, eten en rommelen in de camper.

ondanks de donkere wolken genieten we in Chalkeia

De dag erna blijven we op dit mooie plekje, maken een wandeling langs de kust en genieten van de zon. Rob doet weer een middagtukje en Boris en ik vermaken ons rondom de camper. Er zijn hier wat zwerfhonden, maar die zijn heel lief en zien er best gezond uit. Waarschijnlijk krijgen ze her en der in het dorp eten toegestopt. Met Boris gaat dat prima, hij is niet meer zo onstuimig, snapt dat hij soms afstand moet houden en begrijpt wanneer er gespeeld kan worden en wanneer hij niet gewaardeerd wordt. Fijn is dat, want dan kan hij ook los lopen als er weinig verkeer is. Tijdens onze wandeling langs de kust, passeerden we een camper waar ook een zwerfhond lag en Boris wilde daar wel even naar toe. De hond die daar lag gaf hem een grom, waarschijnlijk dacht hij “Deze camper is voor mij, ik krijg hier eten, dus wegwezen jij!” Die boodschap snapte Boris goed, omdraaien en wegwezen!

Charilaos Trikoupisbrug of Rio-Antirriobrug bij Patras

Na 2 nachtjes rijden we weer verder, we gaan met de pont de golf van Korinthe over en hebben daarna een prachtige rit langs de kust. De keuze is snelweg of vlak langs het water rijden. Deze laatste optie is een goede keuze, door dorpjes, dicht langs de prachtig blauwe zee met een woeste branding die zelfs hier en daar over de weg spoelt. We doen bijna 3 uur over 150 km, maar het is dan ook 3 uur genieten!

Dichtbij oud Korinthe is camperplek Fanaria Rest, op een terrein van een voormalige benzinepomp. De pompen zijn weg, maar het restaurant is er nog en daar kun je erg lekker eten. Het sanitair, wc en douche, zijn dag en nacht open en ze hebben een idiote hoeveelheid wasmachines en drogers (totaal 18!). Als ik met Boris een rondje ga lopen word ik herkend, nee eerlijk, Boris wordt herkend! Een gezellig praatje en samen een hapje eten in het restaurant zijn het gevolg, helemaal leuk. De volgende dag trek ik alles wat los en vast zit uit de camper en doe 6 wassen! Zon en wind drogen de was en verder is het weer lummelen, Rob doet nog maar eens een middagtukje en knapt langzaamaan weer op. Gisteren tijdens het eten had hij weer een enorme hoestbui en kreeg van de eigenaresse Stephanie een kop thee met honing en de instructie: niet te praten! Het hielp eventjes, maar vooral de instructie niet praten klopt wel. Des te minder hij praat, des te minder last en ja dan kun je maar beter af en toe een tukkie doen!

Na 2 nachtjes bij Stephanie rijden we een paar kilometer om eerst een burcht te bezoeken die hoog op een berg ligt. De Akrokorinthos ligt echt hoog en als je boven bent heb je prachtig uitzicht. Er is nogal drukte van een groep mannen die hier belichting aan het voor bereiden is voor een film die hier binnenkort gedraaid gaat worden. Een van de mannen komt een praatje maken, vertelt dat dit niet zijn lievelingslocatie is maar maakt er ondertussen grapjes over. Het is ook wel een bizarre klus, iedere kabel, statief, generator wordt met het handje naar boven gesjouwd. Ze hebben ook 2 kruiwagens op rupsbanden met een motortje, maar die zijn zo klein dat wanneer ze daar alles mee naar boven moeten sjouwen, de film pas over een jaar gedraaid kan worden. Later zien we dezelfde man een klimgordel omdoen, het zal niet eenvoudig zijn om dat allemaal voor elkaar te krijgen!

een flinke klim omhoog naar Akrokorinthos

Beneden gekomen rijden we weer een klein stukje en bezoeken de tempel van Apollo. Rob hoeft niet zo nodig, hij pakt liever de drone en maakt wat mooie opnames en wordt weggestuurd. Ik ga het museum in en wil vooral de mozaïekvloeren zien. Ik vind dat altijd zo indrukwekkend! Van de vloerdelen die gevonden zijn hebben ze wandborden gemaakt en er staan een stuk of 6 vloerdelen tegen de muren van het museum. Ik loop ook nog even een rondje buiten, het zegt me allemaal niet zoveel, maar doordat het heel rustig is is het wel prettig om over het terrein te wandelen. De tempel van Apollo heeft nog 6 zuilen staan en als ik daar ben vliegt net de drone over mijn hoofd.

Terug gekomen bij Rob en Boris rijden we naar het kanaal van Korinthe. Het is inmiddels weer bewolkt en somber. Rob loopt in zijn eentje naar de houten brug om te kijken of er activiteit is. Nog een uurtje wachten volgens de brugwachter, dus gaan we met zijn drietjes op stap om het schouwspel te bewonderen. De houten brug zakt en dan komt er een sleepboot met vrachtschip het kanaal in. De hele tocht door het 6,5 km lange kanaal duurt een half uur. als de schepen voorbij zijn komt de houten brug weer omhoog, zonder vis deze keer!

We overnachten naast het kanaal van Korinthe en gaan de volgende dag weer rijden. We stoppen even om nog bij één van de andere bruggen over het kanaal te kijken en rijden dan via een prachtige route, uitzicht op de azuurblauwe zee en de bergen, naar Epidauros. Daar vinden we een mooie lunchplek en bedenken dat we hier wel willen overnachten, ook al zegt een bord dat het niet mag. We lezen even de reviews op park4night en kiezen eieren voor ons geld. Er zijn regelmatig forse boetes uitgedeeld en mensen zijn in de nacht weggestuurd door de politie. Willen we niet! Dus lunchen we, maken een mooie wandeling naar een kapelletje, werpen een blik op het kleine theater van Epidauros en vervolgen onze weg.

We rijden naar het uiterste puntje van deze meest oostelijke vinger van de Peloponnesos en komen uit in het havenplaatsje Kilada, net om de hoek bij het vakantieverblijf van Willem Alexander en Maxima. Ook hier is het nog rustig, behalve op de plek waar wij staan. Het halve dorp gebruikt deze aanlegplaats om rondjes te rijden, dat houdt gelukkig om een uur of elf wel op. ’s morgens is het vanaf 6.30 klaar met de rust, een vrachtwagen komt met enorme rotsblokken aan gereden die op een schip worden geladen. We besluiten dat we hier niet nog een nacht gaan staan, na de koffie rijden we naar de andere kant van de baai, hier start een wandeling naar een paar grotten. Eerst maken we de camper goed schoon, want dat is al een paar dagen niet gebeurt en met Boris aan boord, tsjonge jonge, wat geeft dat toch af en toe een stof, zand, haren en rommel. Dan zetten we de tafel en stoelen buiten en genieten in het zonnetje van de lunch, het wordt eindelijk echt lekker weer.

Later wandelen we naar de grotten, eerst een stuk over een breed zandpad en dan wordt het smaller, rotsiger, ongelijker en voor mij niet te doen. Ik ga een stukje terug naar een bankje om op Rob en Boris te wachten. Boris is al snel bij mij terug, die heeft weer een feestdag, vervolgens verschijnt Rob, ook hij heeft het opgegeven. Het laatste stuk moest hij op handen en voeten, dat vond hij te gek worden. Toch was het een heerlijke wandeling en maken we ’s avonds vanaf de andere kant van de baai nog een foto van de verlichte grotten. We rijden terug naar het havenplaatsje Kilada om op een ander, hopelijk rustiger plekje de nacht door te brengen. Morgen weer verder op pad om nog meer van de Peloponnesos te (her )ontdekken.

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

29 maart 202528 maart 2025

Op naar Matera

22 t/m 29 maart

Natuurlijk vertrekken we later dan gepland bij “Vista San Vicino”, nog even douchen, opruimen een laatste kop koffie samen en dan gaan we, op naar nieuwe bestemmingen. Wel onderweg boodschappen doen, gas en diesel tanken en dan schiet de dag al aardig op. Het is lekker weer, dus maar niet teveel kilometers vandaag. We stoppen in Fermo (San Marco), nauwelijks een plaatsje, maar wel een parkeerterrein achter de kerk waar we prima staan. Eind van de middag is het er een drukte van belang, er is in de zaal naast de kerk een feestje, maar rond 20.00 uur is het weer afgelopen en is het muisstil rondom ons. Tot de volgende ochtend de kerkklokken al vroeg luiden en er wederom veel auto’s, deze keer met kerkgangers het terrein op rijden. Het is zo druk dat wij er niet meer uit kunnen. Er zit niets anders op dan de kerkdienst rustig uit te zitten, dus ontbijten we, kijken onze zondagochtend vlogs, drinken koffie en dan zijn we gelijk met de kerkgangers klaar. Ieder weer zijn ding gedaan!

uitzicht op de kerk waar de camper staat

We rijden verder zuidwaarts en waren de binnenwegen tot nu toe niet zo best, dit traject op de SS16 gaat redelijk goed. We volgen de weg langs de Adriatische kust, we zien regelmatig de zee woest op de kust bonken, rijden door badplaatsen, oude dorpjes en groene heuvels. Voor de laatste 100 km pakken we toch nog de grote weg, dit rijdt sneller, maar man, man wat zijn ook de grote wegen in Italië slecht! Er wordt ook veel aan de weg gewerkt, dat zien we al vanaf binnenkomst in Italië, regelmatig rijstroken afgesloten, de snelheid moet dan flink omlaag en als de dag er op zit zijn we allebei flink moe van de enerverende rit.

We gaan naar de camperplaats in Termoli, een klein plaatsje aan de kust. De camperplaats is in de haven en vandaar loop je zo de oude stad in, een imposant vestingwerk, waar je heerlijk door de straatjes kunt dwalen. We blijven hier 3 nachtjes, want we zijn moe, de zon schijnt, we hebben een mooi plekje, dus geen haast! Een goed moment om plannen voor de komende weken te maken. We boeken de tickets naar Griekenland, bedenken in grote lijnen welke route we daar willen rijden en genieten ondertussen van de zon.

Vanuit Termoli rijden we naar een plaats waar we een paar jaar geleden ook zijn geweest. We moesten toen opschieten om de boot te halen, nu nemen we er de tijd voor, Matera! We gaan naar boerderijcamping Masseria del Pantaleone, waar mooie ruime camperplekken zijn en een toiletgebouw. Het prettigste aan deze CP is hun pendeldienst naar het centrum van Matera. In Florence zijn we een Nederlands gezin tegengekomen en als ik de receptie binnenloop zitten zij daar met het thuisfront te bellen. De wereld is klein, he! We twijfelen over het moment waarop we naar Matera gaan, wanneer is het droog genoeg? De volgende ochtend zijn we allebei vroeg wakker en de zon schijnt, dus eruit! Ontbijten, Boris uitlaten, koffie en ruim op tijd voor de pendeldienst van 9.30 uur staan we klaar. Gisteren gecheckt of Boris mee mag en ook hij mag mee naar één van de mooiste plekken van Italië. Natuurlijk zijn de grote steden, Rome, Florence, Napels en kleinere steden als Perugia, Lucca, Orvieto fantastisch, maar voor ons is Matera toch wel één van de allermooiste!

Gelukkig worden we niet teleurgesteld, we vinden het eigenlijk nog mooier dan de vorige keer. We nemen ook echt de tijd om rond te dwalen, genieten van de uitzichten en stoppen om de haverklap om van de schoonheid van dit stadje te genieten. We zijn vroeg en dat betekent dat het de eerste paar uur gewoon echt stil is. We snappen ook dat het hier in het hoogseizoen enorm druk moet zijn en dat lijkt ons helemaal niets. Dan komen we ook het Nederlandse gezin Noortje, Guus, Toon en Dorus tegen en nemen de tijd om een praatje te maken, de kinderen vinden het helemaal gezellig om Nederlands te praten met andere mensen. We zijn zomaar een half uur verder en nemen afscheid om verder te wandelen. De regen die voorspeld is blijft nog steeds uit, dus lunchen we op een terras met uitzicht. Dan is het tijd om op zoek te gaan naar de camper. De lucht om ons heen is donker, dus een beetje voortmaken. Een pittige wandeling, want er zitten een paar venijnige hellingen in, ondertussen begint het steeds meer om ons heen te rommelen en zijn de wolken dreigend zwart. We lopen ook nog even verkeerd omdat de toegang tot een pad geblokkeerd is en we een stuk terug moeten, de stemming daalt en de weg gaat steil omhoog! Bijna op een holletje komen we terug bij de CP waar de eerste druppels vallen. Net als we de deur van de camper achter ons dicht trekken begint het te regenen en te onweren en dat blijft de komende uren zo. Dat geeft niet, wij hebben Matera gezien en kunnen onze reis vervolgen. Volgende week………………..op naar de boot om over te steken naar Griekenland!

De link naar dit vlog staat hier

de laatste video staat hier

22 maart 202521 maart 2025

Toscane, Umbrië en de Marche

15 t/m 22 maart

We gaan naar Florence, tussen de buien door, zijn we blij dat dat toch lukt. Er is heel veel regen gevallen en er gaat nog veel meer komen. Wij gaan met de bus de stad in, wel met 20 minuten vertraging, maar we spreken een paar Nederlanders bij de bushalte en dan vliegt de tijd voorbij. Het is in Florence enorm druk, veel bussen en in de stad lopen enorm veel jongeren, het lijkt wel schoolreisjestijd. Op internet hebben we een korte stadswandeling gevonden, die brengt ons eerst naar de overdekte markthallen, wat een kleuren, geuren en indrukken! Daar genieten we allebei enorm van, dus zwerven we daar rond en kijken naar alles wat er om ons heen gebeurt, heerlijk!

Vandaar uit lopen we naar de Dom en daar is het echt enorm druk. We willen toch graag even binnen kijken en gaan dus braaf in de rij staan. Gelukkig gaat dat best snel en na 20 minuten staan we binnen. Indrukwekkend groots en absoluut de moeite waard om een bezoek te brengen. Vandaar lopen we naar de rivier de Arno en kijken uit op de Ponte Vecchio. Via een andere brug lopen we naar de overkant van de Arno waar het veel stiller is, hier vinden we dan ook een restaurantje waar we een heerlijke pizza eten. Er eten alleen maar locals en de pizza is fantastisch, de espresso na het eten is subliem! Verder maar weer, over de Ponte Vecchio, terug naar het centrum. Daar dwalen we nog wat rond totdat de eerste spetters vallen en we snel op zoek gaan naar de bus. Rennend halen we de bus terug naar camping Hu en voor de grootste bui valt zijn wij weer terug op de camping. Daar spreken we nog een jong stel met 2 kleine kinderen die een half jaar op stap zijn voor de oudste naar school gaat. Leuke gesprekken hebben we soms zo maar, de vrouw van het stel had onze stickers op de camper gezien en was nieuwsgierig naar wat wij zoal doen. Even wat informatie uitwisselen en als het dan echt begint te regenen gaan we allemaal snel de campers in.

Van Florence rijden we naar het meer van Trassimeno, onderweg hebben we echt slecht weer! We rijden verkeerd en komen in hele kleine dorpjes terecht en het weer is daar bar en boos, mensen staan hun huis leeg te hozen en hulpdiensten zijn straten aan het leeg pompen. Modderstromen en ellende over de straten. Wij zijn aan het eind van de dag blij dat we daar goed doorheen gekomen zijn, want het maakte wel diepe indruk op ons.

Aan het meer van Trasimeno vinden we een heerlijke camperplaats in San Feliciano met gratis voorzieningen en een kraan die water geeft en daar strijken we neer. Het voelt wel een beetje verlaten allemaal, de meeste appartementen zijn leeg, maar als we het dorpje door lopen komen we in een klein centrum terecht waar wel gewoond wordt. We hebben het zonnetje gevonden en genieten van het buiten zijn. De volgende dag bedenken een keer of 5, gaan we of gaan we niet? Het zonnetje is zo lekker dat we pas aan het eind van de middag vertrekken naar de andere kant van het meer, naar Castglione del Lago een dorp boven op een heuvel. Weer een prima vrije plek met uitzicht op het dorp op de heuvel. We blijven hier 2 nachtjes, wandelen een flink stuk langs het meer, zien de camping waar we zeker 20 jaar geleden met onze kinderen kampeerden en lopen daarna de steile heuvel op naar het centrum van Castiglione del Lago. Toen nog weinig toerisme en vooral barretjes waar de plaatselijke bevolking een koffie of borrel op het terras dronk en natuurlijk ook de ijswinkel waar de campinggasten hun ijsjes haalden. Nu is de hoofdstraat vol met trendy winkels, hippe barretjes en weinig tentjes waar je de locals vindt. Toch is het nog steeds een leuk stadje met prachtige vergezichten en in de oude burcht nog steeds een openlucht bioscoop waar Rob toen met Joep een film in het Italiaans heeft gezien, vooral leuk voor de beleving.

Na 2 nachtjes rijden we naar de wasserette om onze wasbare dekbedden te wassen (wat een fijne uitvinding, geen gedoe met die grote dekbedhoezen in een krappe camper!) een vriendelijke meneer helpt me op weg want ik begrijp de Italiaanse gebruiksaanwijzing niet helemaal. Vervolgens nog langs de serviceplek en dan gaan we weer verder, volgende bestemming is Citta della Pieve. Onderweg is het zo wonderschoon mooi. Cipressen, pijnbomen, boerderijen, kleine dorpjes, het is volop genieten. Behalve dan……… het wegdek! Het is af en toe bar en boos en de aangegeven snelheidslimiet halen we bij lange na niet. Echt niet overal hoor, er zijn prachtige stukken asfalt, maar dan opeens bonk boem, (horen en zien vergaat ons af en toe in de camper)en alles wat je er bij bedenken kunt als het wegdek echt slecht is.

Citta della Pieve is weer zo’n mooi dorpje op een heuvel. De stenen die hier gebruikt zijn komen allemaal van materiaal uit de omgeving. Prachtige straatjes en steegjes en volgens de inwoners is hier het smalste straatje van Italië, 45 cm breed. Dat zoeken we natuurlijk ook op en lopen er door heen. Het steegje is ontstaan omdat de eigenaren van de panden aan weerszijde van het steegje het niet met elkaar konden vinden en dus geen gezamenlijke muur wilden. Ze maakten liever hun huizen smaller en daardoor ontstond deze smalle steeg.

Ook hier hebben we een mooie plek, het is aangelegd als camperplek, maar de voorzieningen zijn matig, al hebben we hier wel gratis stroom. Er is een kraan en de loosplek is krap om in te rijden voor onze camper. Wat dan wel weer fantastisch is, is het uitzicht op het dorp.

De volgende dag is weer even kilometers maken, want we gaan op bezoek! Hoe leuk is dat! Eerst even langs een tuincentrum om wat buitenplantjes te halen en nog even naar de supermarkt om de levensmiddelen aan te vullen. Het plan was om een stuk snelweg te nemen, want voor echt langere trajecten vinden wij de binnendoor wegen niet prettig. Wat is het wegdek slecht in Italië! Helaas gaat het snelwegtraject niet door, er wordt aan de weg gewerkt en er is over een grote afstand een omleiding door de kleine dorpjes van Umbrië. Dit kost erg veel tijd want het vrachtverkeer moet er ook door heen. We staan zelfs een tijdje stil omdat 2 vrachtwagens elkaar in een bocht niet kunnen passeren. Gelukkig lossen ze het samen goed op en kan iedereen weer verder. De route is prachtig en we komen steeds dichterbij de Apenijnen, er ligt nog sneeuw en zet daar een zonnetje op en je hebt een betoverend landschap.

Eindbestemming is Frontale (Apiro), net buiten dit dorp hebben Nelleke en Giel André een camping en appartementen “camping Vista San Vicino“. Nelleke was ons buurmeisje in Alkmaar en zij paste ook regelmatig op onze kinderen. Dat is dus wel al een paar jaar geleden en we hebben haar dan ook al zo’n 20 jaar niet gezien. Via haar ouders wisten we dat ze hier naar toe getrokken zijn en op 26 november 2024 waren zij in “Ik vertrek”. Regelmatig hebben we opgenoemd dat als we naar Italië zouden gaan we hier toch echt wel even op bezoek wilden gaan. Het moment is daar………………….

we vermaken ons goed bij Nelleke, Giel en de kinderen

We worden hartelijk ontvangen en mogen met de camper naast het huis staan, want op de camping wordt hard gewerkt om alles voor het seizoen klaar te maken. Het is een gezellig weerzien en er is veel bij te praten. Er is ook veel te doen en de dag erna helpen we met snoeien, tuin afval opruimen, fikkie stoken, maar lunchen ook gezellig met elkaar en dit alles met zicht op Monte San Vicino, een strak blauwe lucht en een heerlijk voorjaars zonnetje maakt dit een topdag. De dagen erna vullen zich ook op die manier, het is fantastisch weer, er is veel te doen. al klussend, pratend, etend, vullen de dagen zich en voelt het heel vertrouwd om hier op bezoek te zijn. We eten in het dorp bij Francesca, waar vooral werklui zitten en we dan ook een (h)eerlijke Italiaanse maaltijd eten.

Een prachtige stop en één waar we met veel plezier op terug kijken. Dag Nelleke, Giel, kinderen, hond Bruno (wat een gezellig speelmaatje voor Boris!) en dag camping “Vista San Vicino” wij komen zeker terug! Nu verder zuidwaarts…………..op weg naar de hak van Italië!

Het vlog over deze mooie plek kan je hier bekijken

de laatste video staat hier

8 maart 202517 maart 2025

Het is zover!!

1 t/m 8 maart 2025

We zijn weer onderweg! Oh, wat hebben we hier naar uitgekeken.

De laatste weken waren druk, gezellig druk uiteraard. Hier nog even eten, daar nog even koffie, zelfs nog een zeer gezellige muzikale middag met vrienden. Vervolgens met de camper bij weer andere vrienden op het erf gezellig een avondje kaarten, de kinderen zien, nou dan vliegen de laatste weken wel aardig snel voorbij. Als we dan weer onderweg zijn denken we weleens “Wat doen we onszelf aan om nog zoveel mensen even te willen zien.” Maar dat willen we ook niet anders, het hoofd en hart zijn weer even vol met veel liefs en dat is ook fijn om mee weg te rijden.

Het is prachtig mooi weer als we aan onze nieuwe tocht beginnen, dus rustig aan! De eerste stop is in België bij de mijnen van Blegny, daar maken we dan ook meteen maar een wandeling om en over de steenkoolberg. We twijfelen even of we de mijn ook willen bezoeken, dat willen we wel maar niet nu. Het is hier ook voorjaarsvakantie en er zijn veel gezinnen met kinderen. Deze oudjes komen wel een keer terug als er geen schoolvakantie is. We kwamen voor de camperplek en die is prima.

De volgende dag rijden we naar Nancy, al zo vaak langs gereden, maar nooit gestopt, dat gaan we nu wel doen. Midden in de stad is een CP, aan het water en een redelijk drukke weg. Voor een nachtje vinden we dat prima, want het voordeel is dat we maar 10 minuten hoeven te lopen om in het historisch centrum te komen. Daar wandelen we dan ook met zijn drietjes naar toe. Het centrum is een grote renaissance wijk en nadat het in de jaren 80 van de vorige eeuw autovrij is gemaakt, is het nu een prachtig wandelgebied, met veel goud en versieringen, het is een lust voor het oog. Zeker met de strak blauwe lucht en het zonnetje van vandaag is het heerlijk om hier rond te wandelen en zo nu en dan op een traptrede te gaan zitten om eens goed om ons heen te kijken. We sluiten de middag af op een terrasje, de verleiding met dit mooie weer is te groot.

Dan rijden we verder, op zoek naar water! Dat is in deze tijd van het jaar een obstakel. Frankrijk heeft veel dorpjes met een publieke kraan en service plekken voor campers, maar………………tot eind maart allemaal afgesloten! Dit hebben we ons niet gerealiseerd toen we vertrokken en nu dreigt dat een probleem te worden. In Nancy dachten we nog dat het wel zou lukken om elders water te vinden, want op de camperplaats daar was geen aansluiting en zou je met gieters heen en weer moeten lopen, gedoe dachten we nog. Via Park4Night, een app die we veel gebruiken voor overnachtingsplekken, maar ook voor water, wasmachines enz. een waterpunt gevonden, afgesloten! Meestal staat dit er bij, maar niet altijd, helaas! Zo rijden we verder, nog een aantal spots geprobeerd, maar we geven bijna de moed op, maar dan dwars door Besançon toch een tappunt gevonden. Eerst denken we dit hartje centrum bij een speeltuin te kunnen regelen, nou ook kansloos dus! En ondertussen zit Rob stoïcijns achter het stuur, af en toe heel zachtjes vloekend, maar weet toch die bak van ons, 7,5 meter lang door nauwe straatjes te wroeten. En dan gaat het echt over smalle straatjes, blokkeert bij een stoplicht 2 banen, maar wordt er niet warm of koud van, schijnbaar!

Ok er is hier ook een camperplaats, daar dan op af. HOE DAN!! Krappe bochten, steile hellingen, hoge muren en hier en daar enkele centimeters over bij het draaien en keren, MAAR…….. er is water, HOERA!! We laten de watertank vol lopen, constateren dan Besançon een prachtige stad lijkt, wordt genoteerd in google maps en verlaten deze stad met een watertank vol, op zoek naar stilte.

En die stilte vinden we, wat heeft Frankrijk toch een prachtige plekjes. In het kleine dorpje, 125 inwoners, Nans-sous-Sainte-Anne vinden we een camperplek zoals we ze het allerliefste zien. Een kabbelend beekje voor onze neus, hoge bergwanden in de verte, weilanden op steile hellingen en diverse wandelroutes die hier starten. We staan hier alleen, pas ’s avonds laat komt er nog een busje aan en de tweede avond komen er nog 2 campers bij. ’s nachts is het hier doodstil, alleen het beekje kabbelt en ’s morgens vroeg horen we de vogels kwetteren. We maken er een heerlijke dag van, de camper soppen, Rob speelt met de drone en installeert het zonnepaneel, we drinken koffie in de zon, lezen een boek en de krant en na de lunch maken we een mooie wandeling. Boris kan los lopen, huppelt als een jonge geit van hier naar daar en wij lopen langs de rivier de Lison naar een waterval en via het piepkleine dorpje, waar iedereen elkaar vriendelijk groet, terug naar de camper.

’s avonds wordt er nog een paar uur gewerkt aan vlog en blog, bekijken we de route voor de komende dagen, maken een afspraak voor een bezoek in Italië. Verder zoeken we wederom water, want even douchen is wel fijn en we besluiten vlak voor de Zwitserse grens een camping op te zoeken. Hoe dat verder gaat? Volgende week meer!

De video naar dit blog staat hier

de laatste video staat hier