3 t/m 7 juli
We stoppen in Le Conquet op een park4night plek, maar die keuren we af. Het is een gewoon parkeerterrein en dat betekent een komen en gaan van auto’s, de stoelen en wij dus, kunnen niet naar buiten. Voor we verder rijden lopen we wel eerst het dorp in, even langs de tourist info en naar de haven. Het is een leuk, schilderachtig Bretons dorp. Gezellige terrasjes, kleine winkeltjes en mooie straatjes. Erg prettig om een uurtje door heen te wandelen. We willen graag met een zodiactocht mee, je weet wel, zo’n opblaasboot die over het water scheert. In de haven is wel wat informatie, maar dat is voor hele dagtochten en dat willen we niet. Wel vinden we een website, dus later maar eens kijken of we daar iets kunnen boeken. Het lijkt ons allebei erg gaaf om met zo’n zodiactocht mee te gaan!
Maar eerst rijden we naar duincamping Blancs Sablons. De camping ligt op een rustig plekje vlakbij de zee en het dorp Le Conquet is op loopafstand. Ook hier is het nog rustig, de camping is maar voor een kwart vol, de plekken zijn ruim en er is schaduw, ook erg prettig. Want al is het niet meer echt heet, toch doet het zonnetje nog goed zijn best. We boffen gewoon enorm met het weer tijdens deze reis. Rob gaat aan de slag om via een website een zodiactocht voor ons te regelen en dat lukt! Morgen gaan we een uur varen in een zodiac!
Natuurlijk gaan we ook hier een vuurtoren spotten, de Kermorvan vuurtoren. Vanaf de camping wandelen we er naar toe, de vuurtoren ligt op een schiereiland. Het is 40 minuten lopen, over mooie smalle paadjes, hier en daar een klimmetje en een blije hond die lekker los met ons mee huppelt. De vuurtoren is op het moment dat wij er zijn gesloten vanwege onderhoud, maar de wandeling en het uitzicht zijn al meer dan de moeite waard. Het is een robuuste vuurtoren, welke vuurtoren is dat trouwens niet? Deze Kermorvan is 20 meter hoog en telt 77 treden.
’s Avonds laat krijgt Rob een bericht van de zodiacorganisatie dat onze tocht niet doorgaat, er is te weinig animo! We zijn duidelijk buiten het seizoen en dat heeft natuurlijk veel voordelen, maar soms dus ook een nadeel. Helaas, pindakaas en zachtjes, heel hard balen!
Na 2 nachtjes trekken we weer verder, we willen nog zoveel zien, maar in Nederland wachten er afspraken op ons, dus de tijd dringt. Van Le Conquet rijden we voor onze lunchstop naar Lilia. Een klein plaatsje met horeca, een wandelpromenade en een kust om bij weg te dromen, zo mooi! Als wij er aan komen is het eb aan het worden, bootjes liggen bijna droog en mensen scharrelen rond op zoek naar een maaltje. Wij komen om te genieten van een blik op phare de I’ île Wrac’h en île Vierge, deze liggen net buiten de kust.
Het eiland waarop de vuurtoren staat ligt 1,5 km uit de kust en is 6 hectare groot. Het is de grootste vuurtoren van steen ter wereld 82,5 meter en de 4de hoogste ter wereld. Zoals veel vuurtorens is ook deze gebouwd van lokaal materiaal, in dit geval Kersanton graniet. Wat een geweldige lunchstop, maar we willen nog verder rijden, de route voert ons naar Carantec.
In Carantec vinden we een overnachtingsplek, net achter de boulevard met eettentjes. Hier mogen 10 campers staan en voor ons is er ook nog een plekje. ’s Avonds gaan we op de boulevard een hapje eten, het is wel een minuut lopen van de camper en dan zitten we met uitzicht op zee te genieten van een heerlijke pizza.
Carantec ligt aan de baai van Morlaix, die uitnodigt tot weer een wandeling. De wandelschoenen gaan dus aan en we besluiten eerst door het centrum naar de andere kant van het stadje te lopen. Ook dit is weer zo’n leuk plaatsje, waar we natuurlijk bij de lokale VVV binnen stappen, een brood scoren bij de bakker en dan doorlopen, heuveltje op en heuveltje af. Het zijn af en toe pittige klimmetjes, maar we hebben de tijd en genieten van dit mooie Bretonse plaatsje. Via de kust lopen we terug, al moet dit wel met wat extra ommetjes, want Boris mag niet op het strand en de route die we lopen gaat over een paar strandjes. We maken evengoed een mooie wandeling en vinden toch nog een stukje waar Boris even los kan rennen.
Natuurlijk spotten we ook hier een vuurtoren, aan de ingang van de baai van Morlaix staat vuurtoren de L’île Louët. Deze grote witte, vierkante toren is maar 17 meter hoog, een kleintje dus. Maar samen met chateau du Taureau staan ze samen fier in de baai een machtig gezicht.
We hebben nog zoveel op ons wensenlijstje staan, maar de tijd raakt op. We hebben onderweg mensen gesproken die verbaasd waren dat we Dinan hebben overgeslagen. Dat moet dan nog maar even gebeuren, we komen er per slot van rekening bijna langs.
Onze allerlaatste stop in Bretagne is dus Dinan. We hebben een beetje pech want de temperatuur klimt weer aardig omhoog, tot dik boven de 30 graden. We vinden een plekje op stadscamping chateaubriand, gelukkig met gras, bomen en een prima douche. We hebben contact met mijn oudste zus en haar man, die ook in Bretagne zijn, slechts een half uur bij ons vandaan. We treffen elkaar dan ook in Dinan voor een gezellige, smakelijke lunch en praten even lekker bij. ’s Avonds maken we nog een avondwandeling, maar daar blijft het voor ons wat betreft Dinan dan ook bij. We vinden het te warm om door het prachtige stadje te wandelen, maar we komen vast nog wel eens terug. Misschien moeten we dit toch niet te vaak denken of zeggen, er zijn zoveel plekjes waarvan we denken, mmmm, hier komen we nog eens terug! Die lijst wordt langer en langer!
Het zit er op, onze prachtige tocht langs de Bretonse kust, vuurtorens spottend, wandelend over prachtige paden hebben we enorm genoten van dit bijzondere stukje Frankrijk. Hopelijk komen we nog eens terug, maar ja dat lijstje, hé?! Nog zoveel mooie plekjes. Wie weet, ergens in de toekomst.
Gwelet ac’hanoc’h a-benn nebeut, Breizh!-Hopelijk tot ziens Bretagne!
Het vlog bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
