6-7 oktober

We verlaten Schwangau en rijden met de Alpen steeds dichterbij komend, weer een prachtige route. De afstanden zijn nooit lang en altijd mooi.

Onze volgende bestemming is Garmisch Partenkirchen, wie net als wij vroeger thuis op nieuwjaarsdag de traditie had om naar het nieuwjaarsconcert te kijken en vervolgens naar het schansspringen, kent deze naam vast wel. Dit is de plaats waar de schans ligt waarop nieuwjaarsdag gesprongen wordt. Wij komen echter niet voor de schans maar voor een nabij gelegen kabelbaan, de Wankbahn. De camperplaats ligt direct naast het station van de kabelbaan, dus morgen gaan we omhoog! De dag van aankomst lummelen we een beetje, Rob maakt een flinke wandeling met Boris onder de kabelbaan langs en ik poets de binnenkant van de camper. Het is prachtig weer dus genieten we ook van het zonnetje. Het is wel vol en druk op deze enorme camperplaats, ruim 100 plekken, maar daar trekken we ons even niets van aan. Wij komen voor de Wankbahn.

De volgende ochtend pakken we broodjes en drinken in, wat extra’s voor Boris en dan kunnen we gaan. We hadden gerekend op flinke drukte, gezien het aantal campers. Maar het tegendeel is waar, het is hartstikke stil. We kunnen dus zo doorlopen, Boris vindt het een beetje spannend, er is een hoop gepiep en gekraak in het station, maar hij laat zich gelukkig door ons sturen en voor hij het weet zitten we met zijn drietjes in de gondel. Het schokt en beweegt een beetje, maar als de gondel eenmaal buiten het station is, is het rustig en kunnen we genieten. Boris op het bankje naast me en zo kunnen we alle drie van het uitzicht genieten.

Als onze kinderen dit zouden zien, zouden ze waarschijnlijk heel verbaasd zijn om te zien hoe rustig ik in de gondel zit! Jaren geleden, de kinderen 5 en 8 jaar, waren we in Zwitserland en ze wilden allemaal omhoog, behalve ik. Ik wilde natuurlijk geen spelbreker zijn, dus ging ik mee. Met mijn ogen dicht, het klamme zweet in mijn handen, zat ik in de gondel. Tot overmaat van ramp zat er ook werkvolk in de gondel, die dit als openbaar vervoer gebruikten. Stoer volk, die mij uitlachten, dat vonden de kinderen dan wel weer grappig, ze snapten echt niet waar ik nou zo bang voor was. Inmiddels een aantal kabelbanen verder heb ik me over die angst heen gezet, gelukkig. Want de allermooiste kabelbaan waar ik in gezeten heb was in La Paz in Bolivia, geweldig!!

Deze kabelbaan, de Wankbahn is ook mooi, langzaam zwevend langs de bergwand, varens roodbruin verkleurend, een enkele wandelaar die het lastige pad naar beneden loopt. In de verte, steeds kleiner wordend, Garmisch Partenkirchen en de schans, die we vanuit de gondel goed kunnen zien. Bij het middenstation blijven we zitten, we willen helemaal omhoog! Boven aangekomen is het bijna stil, een handje vol mensen wandelt, geniet van het uitzicht of zoals een stel met flinke rugtassen en wandelstokken, duidelijk bezig met een lange afstand.

Wij kiezen voor een wandeling in de buurt, geen grote wandeling, maar toch zijn we er best lang mee bezig. Steeds staan we even stil om van het uitzicht te genieten, zeker als er ook nog een paar parapenters voor bij komen. Op een bankje eten we ons broodje, hier is ook het veldje waar de parapenters hun aanloop nemen en wegvliegen. Altijd leuk om naar te kijken! Inmiddels wordt het drukker en drukker. Het is dan ook een prachtige dag, blauwe lucht en nauwelijks wind. Menigeen ligt dan ook op een grote houten ligstoel te genieten van het zonnetje. Voor ons is het tijd om weer naar beneden te gaan, maar wat was dit mooi en wat ben ik blij dat ik mijn angst voor kabelbanen overwonnen heb.

De volgende dag gaan we weer verder, we vinden het te vol en te druk op deze CP en we willen nog meer zien. Onderweg stoppen we nog bij het dorpje Oberammergau, zomaar een stadje onderweg, lijkt het. We hebben al heel veel kleine en grote muurschilderingen gezien, maar dit stadje! Wauw, op een aantal huizen zijn complete beeldverhalen van sprookjes, o.a. Hans en Grietje in een stuk of 8 afbeeldingen te zien. Dit particuliere huis is één van de meest gefotografeerde van het plaatsje, maar er zijn nog veel meer mooie schilderingen.

Wij reizen met de inspiratie app van Endless on Wheels, waar we ook reizen voor begeleiden en collega reisbegeleiders hebben een aantal jaren in dit stadje gewoond. Dat maakt een wandeling door deze plaats natuurlijk extra leuk. Zij vertelden ook dat er een kerstwinkel in het dorp is, het hele jaar open! Dat wil ik zien, Rob niet, dus die brengt een bezoek aan de kapper. Ik kijk mijn ogen uit! Zoveel kerstversiering, ik word er hebberig van. Natuurlijk koop ik voor mijn verzameling een engeltje. Voor de kinderen weet ik ook iets te vinden, dus met een tas vol verlaat ik de winkel. Rob is inmiddels door een Duits/Turkse kapper flink gekortgewiekt. We lopen samen nog een rondje, maar dan komt de beloofde regen, tijd om op een holletje terug naar de camper te gaan. Daar lunchen we en loop ik nog een rondje met Boris in de regen. Het is tijd om op zoek te gaan naar onze volgende overnachtingsplek.

de video bij dit verhaal staat hier