13 t/m 17 juni
Van Paimpol zijn we 20 minuten verder gereden door waanzinnig leuke dorpjes. We vinden een prachtig vrij plekje bij Plage Líle á Bois, wat een mazzel! Als we hier aankomen staan er 2 campers, dus hoera plek voor ons, want er mogen 5 campers staan. Het is weekend, zondag, dus de Fransen trekken er op uit. Binnen een uur zijn er 2 groepen Fransen, met auto’s vol eten en één van de groepjes is met een bus, waar een volledige tuinset uit tevoorschijn komt. Natuurlijk ook de petanque en in de bus staat de gril met gasfles, de Fransen gaan picknicken. Even later komt één van de dames zelfs met een paard aan gelopen! Waarschijnlijk wonen ze hier ergens in de buurt en hoort ook het paard bij de familie. Wij kijken onze ogen uit!
Ondertussen zien we het aan onze voeten vloed worden, het water komt steeds dichterbij, we hebben een prachtig plekje! Natuurlijk gaan we ook wandelen, door dorpjes, langs velden, door het bos, even verdwalen en dan zijn we bij onze volgende vuurtoren. Want ja, we zijn tenslotte tijdelijk vuurtorenspotters! Deze vuurtoren Bodic heeft een verlaten woonhuis, dus gaan we door het hek het erf op, even een kijkje nemen. We classificeren deze tot waarschijnlijk “Meest lelijke van onze Bretagnetrip”. Het is zo erg dat we zelfs geen foto hebben genomen, wel gefilmd, dus in de vlog kun je zien of we gelijk hebben met “de lelijkste”. De Bodic is namelijk gebouwd in de vorm van een raket, tja, smaken verschillen. De wandeling is mooi, we genieten van alle kleuren van alles wat in bloei staat en dat is veel! Rozen, natuurlijk hortensia’s in alle tinten blauw, de Afrikaanse lelie, valeriaan, het is echt een kleurenpracht.
We hebben het al een paar keer gedacht, maar wat is het druk met campers en dan vooral Fransen. We zien wel wat buitenlanders maar dat is niet veel. We hebben zelfs gisteren geprobeerd een camping te boeken maar dat lukte niet, alles vol. Nu rijden we ook wel zo’n beetje het meest toeristische gebied in, het hart van de roze kust, Cote D’Armor.
We wilden dus in Perros-Guirec staan, toen we wegreden waren er nog 5 plekken open op de camping car park app, maar op het moment dat we aankwamen, een half uur later was het vol. Tja en daar sta je dan, wat nu? Even zoeken en gelukkig hebben we nog een tip van volgers op Polarsteps. We rijden een stukje terug naar Trévou-Tréguignec en vinden daar aan de kust een plekje, prima voor een nachtje. Rond 18 uur ’s avonds was ook deze camperplek vol. Morgen gaan we het nog een keer proberen in Perros-Guirec, maar dan wel als we hebben kunnen reserveren.
De volgende ochtend lukt het om een plekje te reserveren in Perros-Quirec! We rijden dus dezelfde 15 km als gisteren en nestelen ons tussen de andere campers. We zijn op een prachtig stuk kust aangekomen. De Roze granietkust/ kust D’Armor ( betekenis: strook langs de kust) het is een adembenemende kuststrook van 350 km lang. Er is één nadeel, het is af en toe net de Kalverstraat, maar wat is het mooi, we nemen de drukte voor lief en genieten van dit natuurgeweld. We spreken nauwelijks Nederlanders, maar hier maken we een praatje met 4 Volendamse mannen die met elkaar op stap zijn. Heel gezellig!
Het pad hier is onderdeel van de GR34, en wordt de douaniersroute genoemd. De Gr34 loopt langs de hele kust van Bretagne. En natuurlijk is er een vuurtoren, Men Ruz. De vuurtoren staat stoer tussen al die grote, roze, graniet keien, die echt meters in doorsnee zijn. Hiervandaan zijn in de verte nog 2 vuurtorens te zien, eentje ligt op de 7 eilanden en wordt nog bemand. De vuurtorenwachter is daar 2 weken in zijn eentje en wordt dan afgelost. We zijn zeker een paar uur zoet om te genieten en te wandelen in al dit moois. We wandelen via de haven en het dorpje terug naar de CP en dat blijft een wonderlijke ervaring, op het kustpad enorme drukte en dan is er opeens niemand meer. Terwijl het bij het haventje en door het dorp toch ook zo leuk wandelen is.
De CP ligt bij het dorpje Ploumanac’h. Het is tijd om ook weer eens op de fiets te stappen, de dag na de wandeling gaan we dan ook op de fiets naar het nabij gelegen Perros-Guirec. Er zijn leuke winkeltjes, kroegjes en een prachtig oud kerkje in het centrum. Om het kerkje heen is een prachtige fototentoonstelling over Sengal, erg mooi! We strijken neer bij de bar tabac café, waar binnen aan de bar vooral de locals zich vermaken, het terras geeft een gezellige kijk op het doen en laten van de bevolking en de toeristen. Hier is ook een bakker met goed brood en ander lekkers. We vermaken ons prima in dit stadje. Na het avondeten lopen we nog 200 meter naar een beeldenpark, echt vlak om de hoek van de CP. Het is niet spectaculair, maar wel leuk om even rond te kijken. Morgen rijden we weer verder.
De video bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
