1-2 juli
De volgende dag rijden we naar één van de hoogtepunten van onze reis. We zijn echt in vuurtorenwalhalla terecht gekomen. Dat is ook niet zo gek, want we zijn op de kop van Bretagne, daar waar de scheepvaart het meeste risico loopt en waar ook heel wat scheepswrakken op de bodem van de oceaan liggen. De kliffen onder water zijn, zeker vroeger, lastig te omzeilen.
Maar dat hoogtepunt! We lezen natuurlijk altijd één en ander voor we naar een plek toe gaan en in onze hoofden vormt zich dan een beeld van de plaats die we gaan bezoeken, zo werkt dat nu eenmaal. We wisten dus al dat dit oude grond is, waarop in de 6e eeuw al een abdij ontstond om de relieken van apostel Mattheus te beschermen. Maar we worden toch echt verrast. Het mooie weer en de weinige bezoekers helpen daar natuurlijk goed bij. De vuurtoren van Saint Mathieu staat op een prachtige klif en om de vuurtoren heen staat de abdij, prachtig in verval. Ademloos hebben we staan te kijken, naar de golven waar de zon op schittert, de ruige kust, de statige vuurtoren en de restanten van de robuuste abdij.
Natuurlijk loopt hier ook het douanepad, de GR34. We hebben er een stuk van gelopen, adembenemend mooi, zeker omdat je steeds het zicht hebt op de abdij en de vuurtoren. Boris is natuurlijk met ons mee en geniet ook van het wandelpad langs de kliffen, want daar is lekker veel te ruiken en te snuffelen.
We hebben nog niet eerder een vuurtoren beklommen, dus dat wordt de hoogste tijd! Straks zit de reis erop en dan zijn we niet eens boven op een vuurtoren geweest! Dat kan natuurlijk niet. We brengen Boris terug naar de camper en dan gaan we naar boven. Deze vuurtoren uit 1835 is relatief laag, 37 meter en telt 163 treden. De wenteltrap is goed te belopen, behalve de laatste 13 treden op een smal, mooi, gietijzeren trappetje. Dan staan we echt boven, we kunnen de lampen haast aanraken. Wat een uitzicht, de woeste kust, al die rotsen in zee en de abdij beneden ons. Afhankelijk van de getijden kun je hier ook zeehonden spotten, wij hebben ze niet gezien. Maar hé, dit is al zo verschrikkelijk mooi en indrukwekkend.
Voordat de vuurtorens hun intrede deden zorgden de monniken in abdijen langs de kust voor vuren. Deze vuren werden op hoge torens aangestoken om schepen veilig door de stormachtige, verraderlijke wateren te loodsen. Van deze plek in Saint-Mathieu weet men dat al in 1157 de monniken op deze manier de schepen door de oceaan hielpen.
We dwalen natuurlijk ook nog even door de restanten van de abdij, prachtig. We sluiten ons bezoek aan Saint-Mathieu af in stijl. We gaan galettes eten, gemaakt van boekweit, de tegenhanger van de zoete crêpes. Er is een leuke binnentuin, waar we redelijk uit de wind zitten en smullen van de hartige galettes. Zelfs Rob, die zeker niet van pannenkoeken houdt ,geniet ervan. We blijven hier niet overnachten, dus is het halverwege de middag tijd om weer in te stappen, maar wat hebben we hier genoten, vuurtorens spotten is een machtige bezigheid.
de video bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
