huisloos – Pagina 2 – We zijn op pad

12 april 202511 april 2025

Hoera!! We zijn in Griekenland!!

5 t/m 12 april

In Menidi genieten we volop van de zon, het mooie plekje en de stilte. We vinden het echt fijn om weer in Griekenland te zijn. Al moet je landen eigenlijk niet met elkaar vergelijken, want ieder land heeft zijn charme, maar ook zijn mindere kanten, toch doen we dat natuurlijk wel. Even wat verschillen zoals wij die zien tussen Italië en Griekenland: De dorpjes en steden zijn in Italië mooier, de mensen wat botter, contact maken is erg lastig met de Italianen. Het eten is er heerlijk, de wegen over het algemeen een ellende, de wijn en ijsjes super. In Griekenland zijn de dorpjes en steden niet zo bijzonder, de mensen gastvrij en altijd in voor een praatje, zelfs al moet het met handen en voeten, het eten is redelijk goed in Griekenland, de wegen prima en de snelwegen fantastisch, de wijn vaak lauw en de ijsjes gaan we nog proeven. En wat in beide landen geweldig is zijn de landschappen, zo mooi! Bijna iedere kilometer is genieten.

Maar goed, we zijn in Griekenland en starten heel rustig aan. Rob is verkouden en hoest veel en dat betekent rustig aan doen. Van Menidi rijden we naar de kust aan de golf van Korinthe en komen daar in het kleine havenplaatsje Chalkeia terecht. Beetje zoeken, maar dan hebben we een machtig mooi plekje aan het water. We gaan eerst maar eens op verkenning en komen bij een terrasje uit waar een paar Nederlanders zitten die hier net een paar dagen geklommen hebben. We schuiven bij ze aan en hebben een gezellig uurtje met mooie reisverhalen. Het dorpje is verder niet veel en de dag is al bijna om, terug naar de camper, tijd om te koken, eten en rommelen in de camper.

ondanks de donkere wolken genieten we in Chalkeia

De dag erna blijven we op dit mooie plekje, maken een wandeling langs de kust en genieten van de zon. Rob doet weer een middagtukje en Boris en ik vermaken ons rondom de camper. Er zijn hier wat zwerfhonden, maar die zijn heel lief en zien er best gezond uit. Waarschijnlijk krijgen ze her en der in het dorp eten toegestopt. Met Boris gaat dat prima, hij is niet meer zo onstuimig, snapt dat hij soms afstand moet houden en begrijpt wanneer er gespeeld kan worden en wanneer hij niet gewaardeerd wordt. Fijn is dat, want dan kan hij ook los lopen als er weinig verkeer is. Tijdens onze wandeling langs de kust, passeerden we een camper waar ook een zwerfhond lag en Boris wilde daar wel even naar toe. De hond die daar lag gaf hem een grom, waarschijnlijk dacht hij “Deze camper is voor mij, ik krijg hier eten, dus wegwezen jij!” Die boodschap snapte Boris goed, omdraaien en wegwezen!

Charilaos Trikoupisbrug of Rio-Antirriobrug bij Patras

Na 2 nachtjes rijden we weer verder, we gaan met de pont de golf van Korinthe over en hebben daarna een prachtige rit langs de kust. De keuze is snelweg of vlak langs het water rijden. Deze laatste optie is een goede keuze, door dorpjes, dicht langs de prachtig blauwe zee met een woeste branding die zelfs hier en daar over de weg spoelt. We doen bijna 3 uur over 150 km, maar het is dan ook 3 uur genieten!

Dichtbij oud Korinthe is camperplek Fanaria Rest, op een terrein van een voormalige benzinepomp. De pompen zijn weg, maar het restaurant is er nog en daar kun je erg lekker eten. Het sanitair, wc en douche, zijn dag en nacht open en ze hebben een idiote hoeveelheid wasmachines en drogers (totaal 18!). Als ik met Boris een rondje ga lopen word ik herkend, nee eerlijk, Boris wordt herkend! Een gezellig praatje en samen een hapje eten in het restaurant zijn het gevolg, helemaal leuk. De volgende dag trek ik alles wat los en vast zit uit de camper en doe 6 wassen! Zon en wind drogen de was en verder is het weer lummelen, Rob doet nog maar eens een middagtukje en knapt langzaamaan weer op. Gisteren tijdens het eten had hij weer een enorme hoestbui en kreeg van de eigenaresse Stephanie een kop thee met honing en de instructie: niet te praten! Het hielp eventjes, maar vooral de instructie niet praten klopt wel. Des te minder hij praat, des te minder last en ja dan kun je maar beter af en toe een tukkie doen!

Na 2 nachtjes bij Stephanie rijden we een paar kilometer om eerst een burcht te bezoeken die hoog op een berg ligt. De Akrokorinthos ligt echt hoog en als je boven bent heb je prachtig uitzicht. Er is nogal drukte van een groep mannen die hier belichting aan het voor bereiden is voor een film die hier binnenkort gedraaid gaat worden. Een van de mannen komt een praatje maken, vertelt dat dit niet zijn lievelingslocatie is maar maakt er ondertussen grapjes over. Het is ook wel een bizarre klus, iedere kabel, statief, generator wordt met het handje naar boven gesjouwd. Ze hebben ook 2 kruiwagens op rupsbanden met een motortje, maar die zijn zo klein dat wanneer ze daar alles mee naar boven moeten sjouwen, de film pas over een jaar gedraaid kan worden. Later zien we dezelfde man een klimgordel omdoen, het zal niet eenvoudig zijn om dat allemaal voor elkaar te krijgen!

een flinke klim omhoog naar Akrokorinthos

Beneden gekomen rijden we weer een klein stukje en bezoeken de tempel van Apollo. Rob hoeft niet zo nodig, hij pakt liever de drone en maakt wat mooie opnames en wordt weggestuurd. Ik ga het museum in en wil vooral de mozaïekvloeren zien. Ik vind dat altijd zo indrukwekkend! Van de vloerdelen die gevonden zijn hebben ze wandborden gemaakt en er staan een stuk of 6 vloerdelen tegen de muren van het museum. Ik loop ook nog even een rondje buiten, het zegt me allemaal niet zoveel, maar doordat het heel rustig is is het wel prettig om over het terrein te wandelen. De tempel van Apollo heeft nog 6 zuilen staan en als ik daar ben vliegt net de drone over mijn hoofd.

Terug gekomen bij Rob en Boris rijden we naar het kanaal van Korinthe. Het is inmiddels weer bewolkt en somber. Rob loopt in zijn eentje naar de houten brug om te kijken of er activiteit is. Nog een uurtje wachten volgens de brugwachter, dus gaan we met zijn drietjes op stap om het schouwspel te bewonderen. De houten brug zakt en dan komt er een sleepboot met vrachtschip het kanaal in. De hele tocht door het 6,5 km lange kanaal duurt een half uur. als de schepen voorbij zijn komt de houten brug weer omhoog, zonder vis deze keer!

We overnachten naast het kanaal van Korinthe en gaan de volgende dag weer rijden. We stoppen even om nog bij één van de andere bruggen over het kanaal te kijken en rijden dan via een prachtige route, uitzicht op de azuurblauwe zee en de bergen, naar Epidauros. Daar vinden we een mooie lunchplek en bedenken dat we hier wel willen overnachten, ook al zegt een bord dat het niet mag. We lezen even de reviews op park4night en kiezen eieren voor ons geld. Er zijn regelmatig forse boetes uitgedeeld en mensen zijn in de nacht weggestuurd door de politie. Willen we niet! Dus lunchen we, maken een mooie wandeling naar een kapelletje, werpen een blik op het kleine theater van Epidauros en vervolgen onze weg.

We rijden naar het uiterste puntje van deze meest oostelijke vinger van de Peloponnesos en komen uit in het havenplaatsje Kilada, net om de hoek bij het vakantieverblijf van Willem Alexander en Maxima. Ook hier is het nog rustig, behalve op de plek waar wij staan. Het halve dorp gebruikt deze aanlegplaats om rondjes te rijden, dat houdt gelukkig om een uur of elf wel op. ’s morgens is het vanaf 6.30 klaar met de rust, een vrachtwagen komt met enorme rotsblokken aan gereden die op een schip worden geladen. We besluiten dat we hier niet nog een nacht gaan staan, na de koffie rijden we naar de andere kant van de baai, hier start een wandeling naar een paar grotten. Eerst maken we de camper goed schoon, want dat is al een paar dagen niet gebeurt en met Boris aan boord, tsjonge jonge, wat geeft dat toch af en toe een stof, zand, haren en rommel. Dan zetten we de tafel en stoelen buiten en genieten in het zonnetje van de lunch, het wordt eindelijk echt lekker weer.

Later wandelen we naar de grotten, eerst een stuk over een breed zandpad en dan wordt het smaller, rotsiger, ongelijker en voor mij niet te doen. Ik ga een stukje terug naar een bankje om op Rob en Boris te wachten. Boris is al snel bij mij terug, die heeft weer een feestdag, vervolgens verschijnt Rob, ook hij heeft het opgegeven. Het laatste stuk moest hij op handen en voeten, dat vond hij te gek worden. Toch was het een heerlijke wandeling en maken we ’s avonds vanaf de andere kant van de baai nog een foto van de verlichte grotten. We rijden terug naar het havenplaatsje Kilada om op een ander, hopelijk rustiger plekje de nacht door te brengen. Morgen weer verder op pad om nog meer van de Peloponnesos te (her )ontdekken.

Het vlog bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

5 april 20255 april 2025

Schipper mag ik overvaren?

29 maart t/m 5 april

We verlaten Matera om nog verder in de hak van Italië rond te trekken. Onze eerste overnachtingsplek van deze week is in Mottola, ver buiten het centrum van dit stadje is een kapelletje en een kruisen route, Chiesa di San Nicola, ook wel de sixtijnse kapel van de grotkerken genoemd. Een vredig stil plekje met olijfbomen, regelmatig stopt er een auto met bezoekers voor de kapel en het pad der kruizen. We hebben een rustige nacht en drinken ’s morgens onze koffie op het muurtje met uitzicht op de kapel, vogeltjes in de lucht en stilte.

Reizen is contrasten ondergaan en als we in Alberobello aankomen, is dit duidelijk het geval. Op een parkeerplaats/ camperplek zetten we de camper neer en binnen 5 minuten staan we in het stadje. Het plein waar we aan komen lopen is druk met groepen jongeren en we kijken wat wezenloos om ons heen. Dan doen we wat wij de beste oplossing vinden, een zijstraatje in! Binnen één minuut is het stil om ons heen, wonderlijk hoe dat meestal werkt. We dwalen heerlijk rond, genieten van uitzichten, de leuke trulli (enkelvoud: trullo), lopen bij één van de huisjes binnen en zien hoe ongelofelijk klein ze zijn, zeker als je bedenkt dat in dit huisje een gezin met 13 kinderen woonden. Dat zal net als in Matera niet heel fijn en fris zijn geweest.

We gaan naar de camper om te eten en ’s avonds gaan we terug om dronebeelden te maken. Rob vind dit best spannend want ook al heeft de drone allerlei beveiligingen (zoals hoogtebeperkingen en omzeilen van obstakels) is het best lastig om in het donker de drone de lucht in te sturen. Na een paar minuten haalt Rob dan ook opgelucht adem als de drone weer veilig op de grond staat, de beelden zijn aardig goed gelukt en het is mooi om Alberobello vanuit de lucht te zien met alle lichtjes.

De volgende dag rijden we naar Ostuni, een burchtstadje. Voor we daar zijn stoppen we op p4n plek die Rob heeft gevonden, dit is een mooie lunchplek tussen de trulli. We maken een wandeling, lunchen buiten en rijden verder in het prachtige landschap van Puglia. In dit deel van Italië staan veel meer van deze huisjes. Deze trulli zijn in de 15de eeuw ontstaan, van oorsprong zijn het boerenwoningen, ze werden zonder cement gebouwd, dus verplaatsbaar, waardoor er maar weinig belasting betaalt hoefde te worden. Later zijn ze wel opgevuld met cement, gepleisterd en nog later in verval geraakt. Nu worden ze opgeknapt, uitgebouwd en sieren ze het landschap.

In Ostuni staan we weer op parkeerplaats/ camperplaats, hier kunnen we water pakken en water lozen. De wc legen gaat niet, maar gelukkig hebben we een extra cassette. Het dorpje valt ons een beetje tegen, weer veel groepen jongeren en lawaai. We hebben Boris mee en die kan dit eigenlijk niet aan. We vinden dat we hem toch regelmatig mee moeten nemen zodat hij er wel een beetje aan kan wennen, maar vandaag is het geen succes. We brengen Boris terug, zetten de maxxfan aan en gaan samen nog even terug. Dat lukt beter en als we wederom de achteraf straatjes pakken is het toch leuk om even rond te lopen. Op een terrasje pakken we ons laatste drankje in Italië! Het is bijna zover, de overtocht naar Griekenland!

Onze laatste overnachting in Italië is aan de kust in Torre Santa Sabina, zo’n typisch Italiaans badplaatsje waar het seizoen nog moet beginnen en wij met nog een camper dichtbij het water staan. Uitzicht op zee, zonnetje, wandelen en een beetje werken in de camper!

We vertrekken de volgende dag eind van de middag naar de haven, zodat we onderweg nog wat boodschappen kunnen doen en een serviceplek bezoeken. In de haven waar we nog een paar uur moeten wachten, eten we in de camper, doen ons wekelijkse belletje met Rob zijn moeder, drinken koffie en kijken het journaal en dan mogen we de boot op.

We zijn één van de laatsten die aan boord rijden. De boot zit vooral vol met vrachtwagens en weinig campers, maar misschien steekt het merendeel van de camperaars wel over in Ancona of Bari. Wij hebben voor Brindisi gekozen omdat dit de kortste overtocht is en dat is voor Boris en ons het prettigst. Rob gaat naar de receptie om onze kamersleutel te halen en we krijgen een andere kamer dan in de boeking staat. De gang waar we eigenlijk onze kamer hadden zit vol met……………. jongeren en dat maakt weer een kabaal met zijn allen, logisch hoor, maar niet fijn om te slapen! Wij mogen dus naar een andere etage en dat is prettig want dat is één verdieping onder het hondendek. Nu bestaat het hondendek op dit schip uit een bordje aan een wand “dogs place” en verder niets. Maar goed, Boris heeft op dit tijdstip niet veel nodig en morgenochtend zoeken we wel een plek waar hij meer kan doen dan alleen plassen (als we van boord zijn!).

We hebben een prima hut, met een raam, douche, toilet, handdoeken en twee bedden. We gaan vrijwel meteen onder de wol en ik ben benieuwd hoe Boris zich vannacht gaat gedragen. Toen hij nog heel jong was hebben we ook een overnachting op een boot gedaan met Boris in de hut en dat was voor Boris één groot feest. De hele nacht op mijn bed springen, boven op mijn hoofd zitten en alles wat je kunt bedenken bij een jonge hond die eindelijk de kans krijgt bij je te liggen. Rob was toen uit voorzorg al in het bovenste bed gaan liggen. Nu hebben we een keurige hond, hij is wel wat onrustig omdat het schip bonkt en rolt op de golven, maar hij blijft op de grond liggen en springt niet één keer op bed. Wel ligt hij zo dicht mogelijk bij mijn bed, dus ik kan hem als hij onrustig is wel een aai geven. Brave hond, toch! ’s morgens staan we op tijd op, zodat we nog even kunnen douchen en rond 9.00 uur (Griekse tijd) rijden we de boot af. Eerst maar eens een plekje zoeken om een rondje te lopen met Boris, ontbijten en koffie en dan rijden we echt Griekenland in!

Het landschap waar we doorheen rijden is prachtig, hoge bergen, veel groen en een fantastische snelweg. De snelweg is in verhouding met bv Frankrijk wel duur, maar ook echt goed. Onze eerste p4n plek is bij een koffietentje, maar helaas is alles afgesloten met grote hekken, de volgende keuren we af, dat is een groot vies parkeerterrein. Dan nog maar even door en dan vinden we een hemels mooi plekje. Aan de Ambracische golf (nog nooit van gehoord), het dorpje Menidi ligt om de hoek, uitzicht op de bergen. Er zijn her en der wat parkeerplaatsen, want in de zomer zal het hier best druk zijn, gezien het aantal terrassen aan het water. Nu is het hier nog stil en dat vinden wij helemaal prima, we blijven hier dan ook 2 nachten. Even wennen aan een nieuw land en genieten van het prachtige weer!

meteen al een prachtig plekje in Griekenland

De video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

29 maart 202528 maart 2025

Op naar Matera

22 t/m 29 maart

Natuurlijk vertrekken we later dan gepland bij “Vista San Vicino”, nog even douchen, opruimen een laatste kop koffie samen en dan gaan we, op naar nieuwe bestemmingen. Wel onderweg boodschappen doen, gas en diesel tanken en dan schiet de dag al aardig op. Het is lekker weer, dus maar niet teveel kilometers vandaag. We stoppen in Fermo (San Marco), nauwelijks een plaatsje, maar wel een parkeerterrein achter de kerk waar we prima staan. Eind van de middag is het er een drukte van belang, er is in de zaal naast de kerk een feestje, maar rond 20.00 uur is het weer afgelopen en is het muisstil rondom ons. Tot de volgende ochtend de kerkklokken al vroeg luiden en er wederom veel auto’s, deze keer met kerkgangers het terrein op rijden. Het is zo druk dat wij er niet meer uit kunnen. Er zit niets anders op dan de kerkdienst rustig uit te zitten, dus ontbijten we, kijken onze zondagochtend vlogs, drinken koffie en dan zijn we gelijk met de kerkgangers klaar. Ieder weer zijn ding gedaan!

uitzicht op de kerk waar de camper staat

We rijden verder zuidwaarts en waren de binnenwegen tot nu toe niet zo best, dit traject op de SS16 gaat redelijk goed. We volgen de weg langs de Adriatische kust, we zien regelmatig de zee woest op de kust bonken, rijden door badplaatsen, oude dorpjes en groene heuvels. Voor de laatste 100 km pakken we toch nog de grote weg, dit rijdt sneller, maar man, man wat zijn ook de grote wegen in Italië slecht! Er wordt ook veel aan de weg gewerkt, dat zien we al vanaf binnenkomst in Italië, regelmatig rijstroken afgesloten, de snelheid moet dan flink omlaag en als de dag er op zit zijn we allebei flink moe van de enerverende rit.

We gaan naar de camperplaats in Termoli, een klein plaatsje aan de kust. De camperplaats is in de haven en vandaar loop je zo de oude stad in, een imposant vestingwerk, waar je heerlijk door de straatjes kunt dwalen. We blijven hier 3 nachtjes, want we zijn moe, de zon schijnt, we hebben een mooi plekje, dus geen haast! Een goed moment om plannen voor de komende weken te maken. We boeken de tickets naar Griekenland, bedenken in grote lijnen welke route we daar willen rijden en genieten ondertussen van de zon.

Vanuit Termoli rijden we naar een plaats waar we een paar jaar geleden ook zijn geweest. We moesten toen opschieten om de boot te halen, nu nemen we er de tijd voor, Matera! We gaan naar boerderijcamping Masseria del Pantaleone, waar mooie ruime camperplekken zijn en een toiletgebouw. Het prettigste aan deze CP is hun pendeldienst naar het centrum van Matera. In Florence zijn we een Nederlands gezin tegengekomen en als ik de receptie binnenloop zitten zij daar met het thuisfront te bellen. De wereld is klein, he! We twijfelen over het moment waarop we naar Matera gaan, wanneer is het droog genoeg? De volgende ochtend zijn we allebei vroeg wakker en de zon schijnt, dus eruit! Ontbijten, Boris uitlaten, koffie en ruim op tijd voor de pendeldienst van 9.30 uur staan we klaar. Gisteren gecheckt of Boris mee mag en ook hij mag mee naar één van de mooiste plekken van Italië. Natuurlijk zijn de grote steden, Rome, Florence, Napels en kleinere steden als Perugia, Lucca, Orvieto fantastisch, maar voor ons is Matera toch wel één van de allermooiste!

Gelukkig worden we niet teleurgesteld, we vinden het eigenlijk nog mooier dan de vorige keer. We nemen ook echt de tijd om rond te dwalen, genieten van de uitzichten en stoppen om de haverklap om van de schoonheid van dit stadje te genieten. We zijn vroeg en dat betekent dat het de eerste paar uur gewoon echt stil is. We snappen ook dat het hier in het hoogseizoen enorm druk moet zijn en dat lijkt ons helemaal niets. Dan komen we ook het Nederlandse gezin Noortje, Guus, Toon en Dorus tegen en nemen de tijd om een praatje te maken, de kinderen vinden het helemaal gezellig om Nederlands te praten met andere mensen. We zijn zomaar een half uur verder en nemen afscheid om verder te wandelen. De regen die voorspeld is blijft nog steeds uit, dus lunchen we op een terras met uitzicht. Dan is het tijd om op zoek te gaan naar de camper. De lucht om ons heen is donker, dus een beetje voortmaken. Een pittige wandeling, want er zitten een paar venijnige hellingen in, ondertussen begint het steeds meer om ons heen te rommelen en zijn de wolken dreigend zwart. We lopen ook nog even verkeerd omdat de toegang tot een pad geblokkeerd is en we een stuk terug moeten, de stemming daalt en de weg gaat steil omhoog! Bijna op een holletje komen we terug bij de CP waar de eerste druppels vallen. Net als we de deur van de camper achter ons dicht trekken begint het te regenen en te onweren en dat blijft de komende uren zo. Dat geeft niet, wij hebben Matera gezien en kunnen onze reis vervolgen. Volgende week………………..op naar de boot om over te steken naar Griekenland!

De link naar dit vlog staat hier

de laatste video staat hier

15 maart 202517 maart 2025

Bella Italia

8 t/m 15 maart

Vanuit het mooie kleine dorpje Nans-sous-sante-Anne rijden we een kleine 40 km, om op camping in Pontalier neer te strijken. Het is nog erg stil op de camping, in één hoek lijkt een gemeenschap te wonen met een paar touringbussen en oude caravans en auto’s, verder een paar passanten. Wij willen vooral even lekker douchen, water bijvullen en uiteraard wandelen. Dat lukt allemaal, een lang bospad brengt ons hoger en hoger, na een kleine 3 km draaien we om en lopen terug. Verder lopen heeft niet zoveel zin en het loopt best zwaar omdat er veel keien en rotsblokken liggen. De afdaling gaat een stuk soepeler, we hebben alle drie weer even de benen en poten gestrekt en Boris heeft weer heerlijk los gelopen.

De volgende dag wordt een topdag, we rijden een prachtige binnendoor route, weg nr. 9 richting Lausanne. Het is zonnig, stil op de weg, weilanden, dorpjes en de Alpen die steeds dichterbij komen met haar besneeuwde bergtoppen. Ik pak echt om de haverklap de camera om weer iets moois te filmen, hier heb ik ’s avonds een beetje spijt van, want welke stukjes film gaan de vlog halen?

We hebben samen een goed werkend patroon in het vloggen. Ik (José) film het meeste en bedenk wat er gefilmd moet worden, gelukkig filmt Rob ook regelmatig, maar ik bedenk meestal wel wat er gefilmd gaat worden. ’s Avonds bekijk ik alle filmpjes en gooi dan flink wat materiaal weg. Als we alles zouden bewaren wordt de vlog een paar uur lang en dan haken de meeste volgers wel af, denken wij. Rob gaat dan met het materiaal wat ik klaar gezet heb aan de gang om er een vlog van te maken. Hij vindt het ook echt leuk om daar mee te stoeien en het zo mooi mogelijk in elkaar te zetten. Eind van de week kijken we dan samen nog een keer kritisch naar de vlog, halen er nog wat foutjes uit of korten nog wat stukjes in en dan is de vlog weer klaar voor publiek! Tussendoor schrijf ik de blog, waar Rob eind van de week ook nog eens kritisch door heen gaat om vooral de foutjes er uit te halen en nog wat aan te vullen. Zo, dit was even een inkijkje in hoe wij onderweg onze gezamenlijke hobby uit voeren, één waar we samen veel plezier aan beleven!

een prima overnachtingsplek in het Aostadal, Aymavilles

Terug naar de mooie rit die we maken, vanuit Frankrijk, door Zwitserland naar Italië, prachtig. Uiteindelijk komen we uit in het Aostadal, waar we in het kleine dorpje Aymavilles / Aosta op een parkeerterrein overnachten. Later op de avond komen er nog 2 busjes naast ons staan. Allemaal niet heel bijzonder, maar wel functioneel.

We brainstormen over de komende dagen, Rob heeft een dorpje naast Genua gezien wat erg mooi lijkt en we zoeken daar dan ook een plek om te overnachten, maar kunnen het niet goed vinden. We besluiten om het over te slaan en gaan richting Lucca. Op loopafstand van het centrum vinden we camping Il Serchio met een wandelpad om de hoek waar we met Boris kunnen lopen.

Op de fiets, samen met Boris rijden we naar het centrum van Lucca. We zijn hier jaren geleden samen met de kinderen ook een middag geweest en altijd bedacht om nog eens terug te gaan. Toen hartje zomer, nu een rustige lente dag. Er zijn veel scholieren met bussen voor een uitstapje, maar verder is het stil. We fietsen eerst over de 4 kilometer lange stadsmuur van Lucca, dit geeft een mooi beeld op de stad, het is echt wel Italië hoor!

Dan is het tijd om de fietsen te parkeren en met Boris even op de stadsmuur te wandelen en nog eens rustig om ons heen te kijken. Dan doen we wat we het allerliefste doen in een stad, dwalen door de straatjes. Alhoewel we daar toch wel heel verschillend in zijn. Rob loopt het liefst doelbewust ergens naar toe en wil weten waar hij is. Ik zwerf het liefst van straatje naar straatje mijn neus achterna. Dus af en toe toch maar even overleggen en samen weer een pad kiezen.

Na een paar uur dwalen krijgen we trek, strijken neer op een terrasje, eten een hapje en verbazen ons net als altijd over het lawaai dat de Italianen kunnen maken. Maar genieten vooral naar de pracht van de gebouwen, de mooie straatjes en de heerlijke sfeer om ons heen. We genieten weer van Italië!

San Michele in foro, met haar prachtige voorgevel van verschillende marmersoorten

We hebben een fijne camping, Il Serchio, dichtbij het centrum. Op het moment dat wij aankwamen was deze voor het eerst weer open. Met nog zo’n 6 andere campers staan we hier prima. Een fantastisch lekkere douche, een wandelplek voor Boris direct om de hoek en heel veel ruimte om ons heen. Zomers is het hier waarschijnlijk niet fijn, want de plekken zijn krap en met onze 7,5 meter kun je dan niet echt in of uit parkeren. Maar nu hebben we een hele straat voor ons alleen, prima.

Vanuit Lucca rijden we een kleine honderd kilometer naar Florence en voor het eerst hebben we regen, heel veel regen. Al hebben we al wel een paar keer ’s nachts een bui gehad, maar dit is serieus regen. We twijfelen nog even of we toch de stadsbus naar het centrum zullen pakken, maar dan moeten we tickets kopen voor musea. Heel af en toe doen we dat wel, maar het liefst zwerven we gewoon door de straatjes en wandelen we door de stad. We maken er een binnen dag van. Doen een was, middagslaapje, spelletje, werken aan vlog en blog.

Best lekker zo’n lummeldagje! Volgende week dus, Florence!

Deze video staat hier

de laatste video staat hier

7 december 20246 december 2024

Terug naar de kust

1 t/m 7 december

Terug in Spanje ontmoeten we campervrienden met wie we een paar dagen optrekken. Zij weten een prachtige plek net buiten Elche, Explanada del Pantano de Elche, wat enorm groot is. Zelfs op deze zonnige zondag is er ruimte genoeg. Dat is heerlijk, de camperplaats waar we waren was prima, maar voor ons niet uitnodigend om te wandelen met Boris. Er zitten veel honden achter hekken en die begeleiden een wandeling met een kakofonie van geblaf.

Hier in het natuurgebied Explanada del Pantano, is ook lawaai, maar dan van het vliegveld van Alicante. Wij vinden dat beter te handelen dan tijdens het wandelen begeleid te worden door hondengeblaf. Er zijn verschillende plateaus, op het laagste staan veel auto’s en op de 2 hogere plateaus hier en daar een camper, niemand staat een ander in de weg en dat geeft een prettig gevoel van ruimte.

We maken met Fred en Helmy een wandeling naar de stuwdam, vooral veel klauteren en genieten van uitzichten met veel oh en ah. Het is hier echt mooi. Veel “last” van de drukte hebben we niet. Het is een groot gebied met meerdere wandelingen, dus af en toe even stoppen voor een groepje, maar naar mate we verder lopen wordt het ook stiller. Boris geniet als een dolle van de vrijheid en springt, klautert en rent om ons heen, zo’n blije hond. Op de terugweg lopen Fred en Helmy voor ons uit, ze lopen sneller, we zien elkaar straks weer bij de campers.

Het is een prachtige wandeling met een onprettig einde! Boris vindt vlak voordat we bij de camper zijn een “openbaar toilet”. Zo ongelofelijk vies dat mensen tussen de struiken hun ontlasting achter laten. Dat gekke beest van ons gaat er vol in liggen rollen. dat heeft hij ook wel eens met rotte vis gedaan! Nou dat is duidelijk, die komt voorlopig de camper niet in! We passeren nog een kanaaltje waar Rob Boris in wil onderdompelen, maar dat is kansloos met een hond met watervrees. We leggen Boris vast bij de camper en gaan water uit het kanaaltje halen. Ik heb in de garage babyshampoo en een washand, speciaal voor dit soort ongelukjes. Ik moet Boris echt in de houdgreep nemen om hem te kunnen wassen, na zo’n 15 minuten boenen, spoelen, wassen en nog meer boenen is de ergste viezigheid wel uit zijn vacht. Nu maar opdrogen in de zon. Boris neemt nog wel even wraak door met zijn kletsnatte vacht in het stof te gaan liggen rollen, oh wat is hij weer vies!! Ik laat hem nu maar even met rust, de zon droogt zijn vacht en dan ga ik hem borstelen om het stof uit zijn vacht te halen. Uiteindelijk hebben we weer een schone hond. Rondom de camperplaats mag hij dus niet meer los, want er zijn meer plekken die als openbaar toilet gebruikt worden, BAH!!

pepernoten mee uit Nederland, ons Sinterklaasfeestje met zijn vieren

We sluiten de dag af met een borrel, gezamenlijke maaltijd in de camper, want rond 18.00 uur begint het buiten al aardig af te koelen. Samen eten in de camper is best knus, wel allemaal rustig blijven zitten. De volgende dag nemen we afscheid van elkaar, Helmy en Fred trekken verder en wij blijven nog een dagje. We doen niet veel, ik ben nog best moe van mijn reisje naar Nederland en een beetje lummelen is prettig.

De volgende dag doen we iets heel doms, 5 km verderop ligt de plaats Elche, dat schijnt heel mooi te zijn. We rijden erheen met de camper om na een bezoek aan deze stad verder te rijden. Dom, dus!! We kunnen met geen mogelijkheid een plek voor de camper vinden. We rijden ons klem op een parkeerterrein, waar Rob met flink wat steken de camper weer bevrijd. Nog een plek zoeken en nog één, kansloos. We verlaten Elche zonder iets gezien te hebben, wel een enorme hoeveelheid palmbomen, waar deze stad om bekend staat, maar verder niets.

We rijden hiervandaan naar Murcia, een enorm contrast met onze plek in het natuurgebied. Bij een enorm groot winkelgebied is een camperplek, met voorzieningen. Dus veel asfalt, veel beton, veel winkels, veel campers, kortom een kleine cultuurschok. Maar goed, dat wisten we al uit verhalen van anderen en het enige dat we hier willen is een paar dingetjes kopen. De winkels zijn tot laat open en we gaan dan ook pas na het eten even shoppen. Overdag is het best warm en niet fijn om Boris in de camper achter te laten. ’s avonds koelt het af en kan Boris op de camper passen, terwijl wij even winkelen. Daar zijn we vlot klaar mee en dan kunnen we de volgende dag ook weer verder.

We gaan naar de kust! We horen veel verhalen over de grote drukte daar, maar we gaan het toch proberen. Wij genieten altijd erg van het strand en de zee, dus we gaan het wel zien. 2 jaar geleden hebben we bij een strandje dichtbij Aguilas gestaan, een prachtig plekje, we zijn daar een volle week geweest en vonden dat heerlijk. Dus terug naar dat mooie plekje, tja en dat is niet altijd slim. De plek is 2x zo vol als 2 jaar geleden en er staan nu een aantal Duitse gezinnen met jonge kinderen en een roedel honden, die met zijn allen flink wat lawaai maken. Er is nauwelijks ruimte tussen de campers, het is gewoon te veel. We maken wel even een fijne wandeling met Boris en spreken met elkaar af dat we blijven staan, er een nachtje over slapen en dan morgen pas beslissen wat we gaan doen. Het gebeurt ons wel vaker dat we bij aankomst twijfelen over een plek en dan ’s morgens constateren dat het eigenlijk helemaal niet zo’n verkeerde plek is. Nu gebeurt dat echter niet, na ontbijt en koffie kijken we elkaar eens aan en vinden het allebei nog steeds niets. Iets verderop ligt een grotere vrije plek, daar zijn we gisteren naar toe gewandeld en zagen dat het daar ook erg vol was. We besluiten naar camping Bellavista, ook dichtbij Aguilas, te gaan om een paar dagen te staan en dan zien we wel weer verder. Van hier uit wandelen we naar het stadje en genieten ondertussen natuurlijk wel van het heerlijke weer, 24 graden, buiten lunchen, het kan slechter!

de laatste video staat hier

23 november 202422 november 2024

Zwerven door het binnenland van Spanje

16 t/m 23 november

Nadat we Zaragoza achter ons hebben gelaten rijden we naar Belchite. Een pittige rit, dit komt omdat het wegdek slecht is, dus alles wat lawaai kan maken in de camper, maakt lawaai. Ik zal de spullen nog beter moeten afdekken met lapjes, keukenrol e.d. zodat het minder herrie achter ons is. We komen in grauw, mistig weer aan in Belchite, op een bijna lege camperplek, aan de rand van een nieuwbouwwijk. We vinden het er niet zo sfeervol uitzien, maar goed, we blijven toch. Rob gaat op zoek naar brood en vindt ook nog de toeristeninfo, dat is heel fijn, want we willen het oude Belchite bezoeken en dat kan alleen met een kaartje en een gids. We kunnen vanmiddag om 16 uur terecht, dus lunchen, opruimen, Boris een rondje en op zoek naar de gids. We zijn iets te vroeg maar worden welkom geheten door de plaatselijke anarchist die graag met je op de foto wil, hij heeft de nodige attributen bij zich. Je mag een helm op, een geweer vast houden en vrolijk kijken voor een kiekje. Gelukkig heeft hij een gewillig slachtoffer en kunnen wij het van een afstandje gadeslaan. Campervrienden die hier eerder waren dachten dat hij de gids was en speelden het spel mee, na betaling bleek dat hij de gids niet was en stonden ze beteuterd te kijken, haha, slimme man.

de anarchist

Stipt om 16.00 uur wordt de poort geopend door de gids. Wij zijn de enige buitenlanders, krijgen dus een audiotour, een vel papier met foto’s en nummers in onze handen en worden verder genegeerd. De gids neemt zijn groepje Spanjaarden mee en wij proberen wat afstand te houden want zijn geluidsinstallatie draagt nogal ver en wij kunnen dan slecht onze eigen audiotour volgen. Toch werkt het prima, we kunnen dit indrukwekkende verhaal in alle rust zien en horen.

de ruïnes van Belchite

Ook dit is weer een bizar verhaal, al weten wij misschien niet zoveel over de Spaanse burgeroorlog, het zien van zo’n vernietigd dorp en alle mensenlevens die dat gekost heeft is indrukwekkend. We vinden het ook interessant om op deze manier te leren over de nog jonge geschiedenis van Spanje. Met het fotoblad en de audiotour worden we wijzer en stiller.

het leven in Belchite voor de burgeroorlog

Na de tour lopen we door het nieuwe dorp dat vanaf 1939 is gebouwd door de republikeinse dwangarbeiders. Dan kijk je toch met heel andere ogen naar het dorp.

We blijven hier nog een dag en na ’s morgens rustig te hebben ontbeten, krantje lezen en opruimen gaan we na de lunch wandelen. Het is een prachtig gebied en we lopen op mooie brede paden, waar Boris los kan lopen en wij genieten van de omgeving.

wandelen buiten het dorp

Dan is het tijd om weer verder te trekken, de weg is iets beter, de inboedel staat wat beter, dus wordt het een redelijk rustige rit over iets betere straten en een mooi landschap. We strijken neer op een camperplaats in Teruel waar de voorzieningen het doen. Vanmorgen in Belchite was de afvoer voor het vuile water verstopt en uit de kraan kwam geen water. Hier in Teruel werkt het allemaal prima, dus eerst even legen en vullen. Het is in Spanje bij bijna alle dorpen en stadjes wel goed geregeld, gratis camperplekken, meestal met voorzieningen. Wil je meer, bijvoorbeeld een douche of wasmachine, dan kun je naar een betaalde camperplek of camping.

Wat hier echt top is, is een prachtig wandelgebied naast de deur, daar gaan we dan maar even gebruik van maken. Boris kan weer lekker los huppelen en springen en wij strekken de benen. Als we terug gaan heeft Boris wel even moeite om met ons mee te gaan, want het hondje dat hij tegenkomt en de andere kant op gaat met zijn baas, is veel interessanter dan wij. Rob moet hem zelfs gaan halen, gelukkig is de andere hondeneigenaar zo aardig om even te wachten tot Rob bij hem is en Boris aan de lijn mee kan nemen. Speelkwartier voorbij!!

We blijven de volgende dag ook nog en puzzelen even wat we doen, Boris mee of niet? Op de fiets of niet? Het is bewolkt weer en de camper staat onder een boom, dus wij gaan zonder Boris en met de bus naar het centrum van Teruel. De bus stopt 50 meter van de camperplaats en daar maken we graag gebruik van. Wij vinden het ook altijd leuk, mensen kijken in de bus en door wijken rijden waar je anders hoogstwaarschijnlijk niet zou komen.

de trappen naar het station

In het oude centrum gaan we eerst op zoek naar de toerist info en als we daar het één ander aan folders hebben gehaald is het tijd voor koffie. Buiten vinden wij het te koud, dus binnen in een koffietentje, een kop koffie en alle info van de VVV bestuderen. Wij zijn niet de enige die liever binnen zitten, het kost dan ook wat moeite om ons te concentreren. De horecagelegenheden doen over het algemeen weinig aan aankleding. Harde muren, harde vloeren en harde Spaanse stemmen, maar we sluiten ons er voor af en maken een plan voor de komende uren. We gaan eerst naar een antiek watersysteem, dat hier onder de stad loopt en daar kunnen we ook nog even van een filmpje over dit stadje kijken.

in de toren van Salvador

Weer buiten lopen we een aantal plekken af die op de plattegrond staan. We komen bij prachtige trappen, smalle straatjes, hier en daar een huis in jugendstil. Toch vooral veel Mudejarstijl, een mengeling van Arabische en Christelijke bouwstijlen. In Teruel hebben ooit 4 grote torens in deze mudejarstijl gestaan, er zijn er nu nog 3 en één daarvan, de Salvadortoren is open om te beklimmen en dat gaan we dan ook doen. Het is hier hartstikke stil en we zijn dan ook helemaal alleen in dit prachtige bouwwerk. Boven genieten we van het uitzicht over de stad. Na de lunch gaan we met de bus terug naar de camperplaats, waar we hartelijk worden begroet door Boris. die wordt natuurlijk getrakteerd op wat lekkers en een wandeling!

de roze stad Albarracin

We verlaten Teruel en rijden naar Albarracin, eerst over een uitgestrekte hoogvlakte en dan door een kloof. Weer een prachtige rit. We hebben bedacht om naar de camping in Albarracin te gaan. Het is tijd voor de was, weer even lekker een echte douche en hopelijk ook een beetje in de zon zitten. We zijn allebei een beetje verkouden en niet helemaal fit, dus is dit even helemaal prima. Onze wensen komen bijna uit, de douche is meer dan goed, de wasmachine doet zijn werk en we kunnen zelfs eventjes in de zon zitten. Al slaat het weer wel om en besluiten we de volgende dag weer verder te trekken. ’s morgens bedenken we ons, we hadden toch afgesproken om niet te haasten? Als we nu gaan willen we eerst naar het dorpje Albarracin en dan verder rijden, dus niet. We ontbijten en gaan dan met zijn drieën lopend, nog geen kilometer, het dorp in. We nemen rustig de tijd om van dit mooi gelegen, zwaar ommuurde dorpje te genieten. Dat betekent klimmen en dalen door smalle straatjes, waar zich af en toe toch een auto door heen perst en na iedere bocht is het weer mooi.

veel moois in Albarracin

Ik maak ’s middags een grote pan goulash en we nemen de tijd om de vlog en blog af te maken. Morgen rijden we weer verder, hopelijk vinden we de komende dagen een beetje meer zon!

de laatste video staat hier

2 november 20242 november 2024

De wet van Murphy gaat op vakantie

26 oktober t/m 1 november

Jullie weten inmiddels wel van onze kleine en grote problemen met onze camper. De laatste in die serie was een niet werkende cruise control. Rob sprak deze woorden uit op weg naar de garage: “Ik hoop dat de wet van Murphy nu eindelijk eens op vakantie is!“

we kunnen weer op pad!

Blijkt dat toch echt te gebeuren! Na een lange dag wachten, ’s morgens om 08.00 uur de camper ingeleverd en ’s middags om 16.30 uur het verlossende telefoontje. “Kom de camper maar halen het is gelukt.” We hebben samen zitten stuiteren in de auto op weg naar de garage, ik iets meer dan Rob, want die moest rijden, maar de grijns op zijn gezicht was groot en ik heb een ronde dansje op mijn stoel gedaan.

Is het nu klaar dan? Nee nog niet helemaal, het navigatiesysteem is nog niet in orde, maar met Google maps lukt het ook. Jammer hoor Fiat !!! maar we gaan !!!

’s avonds nog uit eten met Rob zijn moeder, die 93 kaarsjes uit mag blazen en de volgende ochtend nog een strandwandeling en koffie met lieve vrienden en dan………………...gaan!

wandelen in het herfstzonnetje

Dat was niet de slimste zet, dat wisten we bij voorbaat al. De drukste vrijdagmiddag spits van het jaar en wij willen daar dwars door heen. We verklaren iedereen altijd voor gek om, als het niet echt noodzakelijk, is om op dit soort momenten te gaan rijden. Toch gedaan, we willen zo graag. Na 2,5 uur rijden zijn we in West Brabant, we willen graag naar Mieke’s Hof, de eigenaren hebben we eind september in Duitsland op een verjaardagsfeestje ontmoet. Onze collega reisleiders Ralph en Margot, zijn ook vaak op deze camping te vinden, dus we hadden kleine hoop dat we hun ook gaan treffen.

gezellige dagen met Ralph, Margot, Lennette en Ron

De bedoeling was een nachtje, maar we hebben het gezellig met elkaar, de zon schijnt, dus waarom haasten? We wandelen in het bos, fietsen met Ralph en Margot naar de basiliek in Oudenbosch, wat een kopie is van de basiliek in Rome, een protserig gebouw in een klein dorpje, maar wel bijzonder om even te zien.

de basiliek van Oudenbosch

Na 2 dagen is het tijd om verder te gaan, we nemen afscheid van deze nieuwe campervrienden en besluiten om naar de kust van Noord Frankrijk te rijden, hier is een zeehondenkolonie. Het lijkt de komende dagen mooi weer te worden en daar willen we wel even van genieten. Rondom Antwerpen en Gent is het enorm druk, Rob moet hard werken om tussen al het vrachtverkeer door te manoeuvreren. Daarna wordt het landschap mooier, het verkeer rustiger en na nog even flink wat oponthoud in het centrum van Berck komen we aan op de parkeerplaats in Berck sur plage. Het staat er flink vol met campers, maar voor ons is er gelukkig ook nog een plekje. Terwijl ik ga koken, gaat Rob nog even een rondje om met Boris, hij spot al even minstens 100 zeehonden heel dicht bij de kust!

een paar van de vele zeehonden

De volgende dag is het redelijk weer en wandelen we over het strand naar het dorp, op het strand met Boris trainen om te voorkomen dat hij zeewater drinkt. Afgelopen vrijdag heeft hij zoveel zeewater gedronken dat hij bijna 2 dagen heeft overgegeven en aan de diarree was. op advies van een vriendin het hondenfluitje en beloningen erbij en maar weer eens oefenen of we dit toch nog af kunnen leren. In het dorp halen we stokbrood en croissants, ja nu we hier toch zijn! Over de markt en langs het maritieme ziekenhuis lopen we terug. Het ziekenhuis is enorm groot en is een sanatorium en een plek voor bleekneusjes, zoals wij dat in Nederland aan de kust ook wel kenden.

zeehonden in rust

Zo rond 17 uur lopen we zonder Boris naar het strand, daar is het al behoorlijk druk, ook in Frankrijk is het herfstvakantie. En wat een zeehonden! We tellen er zeker honderd! Ze zijn relatief dichtbij, maar omdat ze op een zandplaat liggen met flink wat water tussen ons en de beesten kan je er niet te dichtbij komen. We proberen een stil stukje strand te vinden om rustig naar de zeehonden te kijken en te genieten van de stoeipartijen, het draaien op de rug, een enkeling trekt een baantje of vangt nog wat vis. Kortom het is heerlijk om naar te kijken. Na een halfuurtje lopen we terug, het is miezerig, vochtig weer en in de camper brandt de kachel.

Hiervandaan rijden we naar Rouen, we willen een nieuw tolkastje. Bij de ANWB lukt dat niet op korte termijn en het is toch wel handig om deze te hebben. Bij de tolpoortjes houd je de tolbadge tegen het raam en het geld wordt afgeschreven. Met een camper moet je vaak wel capriolen uit halen om de lage of hoge betaalmogelijkheid te kunnen komen. We overnachten op het haventerrein met een camperplek, niet al te sfeervol, maar wel met douche en toilet in het havengebouw. De volgende ochtend rijden we naar het kantoor van Bipe&go en met een tolkastje rijden we verder. We gaan op zoek naar zonnestralen

CP in de haven van Rouen

We stranden in Marboué, een klein dorpje met een vrije plek voor 10 campers, aan de voet van een parkje. Dit zijn van die echt mooie plekjes. De 10 plekken zijn al snel vol, maar er blijven campers bijkomen, ’s avonds om 23.30 uur komt de laatste en die zet hem bijna tegen die van ons aan. We kunnen nog net naar buiten. Gelukkig zijn ze ’s morgens al weer vroeg weg en als wij om half 11 wegrijden is de plek op één camper na verlaten. We hadden hier wel willen blijven, maar ook hier zitten we nog steeds in een stevige mist en dus toch maar verder.

na flink wat kilometers vinden we de zon in Frankrijk

Na nog een paar uur rijden zien we de zon! en die wordt steeds krachtiger en de temperatuur loopt zelfs op tot 22 graden. We vinden een mooi plekje op een camperplaats in Cieux die ’s winters alleen open is voor campers en in de zomer ook voor tenten en caravans, via de slagboom en lid worden van CAMPING-CAR PARK, kunnen we het terrein op. Dit is een organisatie die campings opkopen die er mee stoppen en geschikt maken als camperplaats. Dat is hier goed gelukt, we vinden een mooi plekje, maken een wandeling en gaan dan nog even aan het werk, vlog en blog moeten af!! Tot volgende week.

de laatste video staat hier

26 oktober 202425 oktober 2024

Toch nog even niet……..

15 t/m 22 oktober

Onze proefrit van 2 weken was niet helemaal voor niets, helaas. Ik ga proberen er geen trieste blog van te maken, want uiteindelijk zijn het luxe problemen waar we mee te maken hebben, maar………………………we willen zo graag weer gaan reizen. We hebben echter een technisch probleem, de adaptieve cruise control werkt niet. Dit is voor Rob belangrijk, hij heeft al 13 jaar last van een hernia, die vooral een slapend rechterbeen tot gevolg heeft. Na een uur autorijden moet hij zijn been bewegen en daar helpt de cruise control goed bij. Dachten we dat even snel op te lossen? Nou niet dus. Ik zal niet gaan beschrijven wat er allemaal gebeurt, maar dat FIAT niet erg meewerkt en het erg lang duurt voor we een paar keer in een garage terecht kunnen helpt niet zo goed mee voor onze stemming.

onze mooie nieuwe camper, zonder cruise control

We willen ook niet in gemopper blijven hangen en beslissen er op uit te gaan in eigen land. Een verstandige beslissing, waar we al snel blij van worden. We rijden naar Workum in Friesland, waar we een kleine camperplaats in een haventje vinden, op loopafstand van het centrum. We maken wandelingen, bezoeken het Jopie Huisman museum, verrassend leuk en boeiend. Dat de zon regelmatig schijnt, we op een terrasje in de zon een biertje drinken helpt goed om onze stemming een flinke boost te geven.

in het Jopie huisman museum

Na Workum rijden we naar Hindeloopen en wandelen daar een paar uur rond. Een dun herfstzonnetje, mist over het water, nauwelijks toeristen, behalve wij dan, maken het tot een prachtige wandeling. Zomaar een praatje met de mannen op het leugenbankje in de haven en even verderop bij de kaasboer, die in het zonnetje geniet van zijn kop koffie. allebei de praatjes beginnen met Boris. “Zeker een kruising Waterhoen en Stabij?” Dat gebeurt alleen in Friesland. Nergens anders wordt Boris zo duidelijk herkent.

wandelen in Hindeloopen

Hierna rijden we naar de haven van Stavoren, waar een parkeerterrein voor campers bij de haven is. Het is weekend en het is hier best druk. Een groot pluspunt is dat er een veld is waar we Boris los kunnen laten lopen, als hij dan ook nog andere honden tegenkomt waar hij even lekker mee kan rennen en spelen, hebben wij een blije hond. De volgende dag pakken we de fietsen en maken een ritje door dit mooie landschap van Gaasterland. Hier kun je nog glooiingen in het landschap zien, die van Texel, Wieringen, de kust van Friesland verder naar het oosten liggen. De Rode Klif heet het, het zijn restanten uit de ijstijd, die het landschap dit mooie karakter geven. Aan het eind van de rit stoppen we nog even in de oude haven van Stavoren, we moeten natuurlijk wel even het standbeeld van het vrouwtje van Stavoren zien. Wonderlijk hoe verschillend de havens er uit zien. Hier is het wel een beetje verkeerd gegaan met wat er de laatste 50 jaar is neergezet, het is een beetje zielloos vinden wij. We vinden wel een leuke eettent en gaan daar eens even een lekker hapje eten.

doorkijkje in Sloten

Na 2 nachtjes Stavoren rijden we naar Sloten, het kleinste stadje van de Fries Elfsteden. We maken een wandeling langs de gracht, de kerken en de molen. We zien ook hier een fontein die in alle 11 steden staan en zien daar ook een spuuglelijke fabriek die de rand van het stadje ontsiert. Inmiddels is ook het museum van Sloten open en gaan we naar binnen. Een prachtig oud pand, met verschillende exposities. We zien een afdeling met toverlantaarns en de geschiedenis van Sloten. hier vandaan rijden we naar Franeker.

het planetarium

We vinden een camperplaats net buiten de stad, mooi in het groen en een uitstekend sanitair gebouw. De volgende dag gaan we op de fiets naar het centrum. Ook hier vinden we een fontein, een bruggetje gewijd aan de Elfstedentocht en het Eise Eisinga planetarium. Hier heb ik kaartjes voor gekocht want we zijn er beiden nog nooit geweest en vinden het wel interessant. Het is groter dan we verwacht hadden, er is veel aandacht besteed aan het leven van de man, de ontwikkeling van de astronomie en als laatste natuurlijk het planetarium zelf. Een gids legt het één en ander uit, waardoor het nog wat meer gaat leven. Aan het eind van de route door het museum is er een koffiewinkeltje waar je koffie met heerlijke Friese koek kunt eten. Dat vinden we een mooie afsluiter van deze week toeren door Friesland, we besluiten ook om de andere 6 Elfsteden een andere keer ook maar te bezoeken. Nu rijden we terug naar Noord Holland. De camper gaat nog een keer naar de garage, op hoop van zegen, duimen maar, en alle gezegdes die we er op los kunnen laten……………………..we willen gewoon zo graag op reis………………………………

we sluiten de week af met heerlijke Friese koek

de laatste video staat hier

28 september 202428 september 2024

zooooo, daar zijn we weer!

13 t/m 20 september

Het was nog even stil bij ons. Na terugkomst uit Scandinavië, hebben we genoten van Nederland en vooral van de mensen die ons lief zijn. Rob heeft gezeild met onze zoon, Joep. Deze afspraak stond al een paar jaar, maar door corona duurde het even voor het door kon gaan. De mannen hebben genoten en hebben het al over een herhaling. Verder veel afspraken, mijn verjaardag, eten bij onze dochter Mara en haar aangemoedigd toen ze de halve marathon liep, wat zijn we op die momenten blij dat we in Nederland zijn.

trots op onze dochter!

Toch kriebelt het alweer behoorlijk, zeker nu we de camper hebben die we 4 jaar geleden hebben besteld. Hier is volgens ons echt de wet van Murphy bezig geweest. Maar nu hebben we hem dan toch echt en zijn we er superblij mee. Dat we nu in de startblokken staan om kilometers maken is logisch, toch!?

onze nieuwe camper

Inpakken en wegwezen, dus!? Nou nog niet helemaal. We hebben 2 weken proef kilometers in Nederland en Duitsland gemaakt, dat kwam goed uit want het eerste weekend met onze camper was meteen een heel speciaal weekend. Op donderdag reden we naar Alphen aan de Rijn voor een werkbespreking met de organisatoren (Endless on Wheels) van de groepsreis naar Marokko, de volgende dag naar camperplaats de Pol in Scherpenzeel waar ons kennismakingsweekend met de groep was. Met deze fijne groep zullen we 50 dagen door Marokko gaan reizen. Hier hebben we lang naar uitgekeken en het is een goed weekend geworden. Enthousiaste, betrokken en popelende mensen die heel veel zin hebben in Marokko.

presentatie Marokko reis

Vanuit Scherpenzeel reden we naar Dalfsen, waar oude buren uit Alkmaar wonen. Zo nu en dan hebben we contact met elkaar en het is altijd gezellig. Het is fijn om bij te praten, zeker als we op een mooi plekje aan de Overijsselse Vecht een hapje eten met elkaar.

wandelen in Dalfsen

We hadden in Dalfsen een prima plek op Camperplaats de Ruitenborgh, heel stil, dicht bij de Vecht en een prachtige camperplaats. We bleven hier een paar dagen, herschikken alles in de garage, lummelen, wandelen en fietsen. We hadden hier ook tijd om de stickers die we gekocht hebben op de camper te plakken. die liggen al een paar maanden te wachten en eindelijk zitten ze nu op de camper. We zijn er best een beetje verguld mee, mooie stickers, duidelijk zichtbaar “wezijnoppad“.

Verder maar weer, het is al snel als vanouds, onderweg zijn blijft toch een feestje. Van Dalfsen reden we naar Enschede waar we nog een stel ontmoeten die mee naar Marokko gaan. Door omstandigheden konden zij er niet bij zijn, dus gaan we op visite. We vinden het fijn om elkaar toch te treffen en in het kort doen we de presentatie die we voor de groep gedaan hebben over. Als dank mogen we op het pad overnachten en de B&B gebruiken om te douchen. We zijn blij dat we dit uitstapje ook nog even hebben gemaakt.

onderweg zijn is en blijft een feestje

Dan rijden we naar het Thüringer Wald in Duitsland waar we uitgenodigd zijn voor een verrassingsfeestje. Fred wordt 50 jaar en zijn vrouw heeft een feestje georganiseerd, alle directe familie en 5 stellen met campers kwamen hem feliciteren. Toen Fred een beetje bekomen was van deze invasie volgde een heerlijk weekend. Mooie gesprekken bij het kampvuur, prachtige wandelingen in de omgeving en heerlijk buiten zijn. Het weekend werd helemaal heerlijk door een strak blauwe lucht met veel zon.

een kampvuurfeestje

Inmiddels zijn we terug naar Nederland, waar de agenda nog even bomvol is met gezellige afspraken en waar we nog wat kleine dingetjes aan de camper laten doen. Rob heeft nog een vakantie zonder camper, Boris en mij in het vooruitzicht. Als het straks half oktober is gaan we toch echt op reis en zal er weer iedere week een vlog en blog verschijnen. ZIN IN!!

de laatste video staat hier

22 juni 202421 juni 2024

Wonderschoon Lofoten

In Flagstad hebben we de was gedaan en heerlijk gedoucht, daarna is het tijd om weer verder te gaan. Na weer zo’n mooie autorit komen we op een vrije plek met uitzicht op het water, altijd en overal water hier in Noorwegen en zeker op de Lofoten. Het is hier stil, een paar campers en een wandelpad naast de deur. De schoenen aan, stokken mee en als we dat aan het organiseren zijn, staat Boris al te springen. Hij weet heel goed wanneer we op stap gaan met hem of zonder hem. Als we bv de boodschappentas pakken blijft hij gewoon liggen, maar pakken we de rugzak dan weet hij dat hij mee mag. En zo blij, hij huppelt door de camper! In Noorwegen mogen honden tussen april en september niet loslopen, gelukkig hebben we nog een lange uitlooplijn zodat hij iets meer ruimte heeft en af en toe laten we hem toch stiekem toch maar even los. Het afdalen is even pittig, een super smal paadje langs een afgrond en de ondergrond bestaat uit rotsen en superzacht heide, veen en mos waar je ver in wegzakt. Ik heb niet vaak last van hoogtevrees, maar hier durf ik niet zo goed naast met te kijken. Rob en Boris zijn al lang beneden, als ik nog voetje voor voetje afdaal. Toch is het een mooie wandeling, waar we helemaal alleen zijn en dat is tussen de bergen, meertje aan je voeten en een hond die als een jong geitje heen en weer huppelt echt een geluksmomentje.

de paden op, de lanen in

De volgende dag rijden we naar Henningsvær, een klein dorp, met natuurlijk een haven, leuke winkeltjes en een ijsje toe. Ik vind ook een souvenir, een schild van een zee-egel, die hebben we in Kroatië ook al eerder gezien, op zich niet heel bijzonder. Hier in Noorwegen zijn ze anders, ze zijn prachtig gekleurd en doordat er een lichtje en een onderzetter bij horen is het een klein lampje. Het winkeltje is heel donker en overal staan en hangen de zee-egellampjes, zo schattig! De zee-egels zijn hier een plaag en horen hier niet thuis, daarom worden ze gevangen en op deze manier verkocht. We hebben dan wel geen huis om het neer te zetten en in de camper is het te kwetsbaar, maar er komt vast een moment dat dit lampje een plekje krijgt.

natuurlijk ook bootjes kijken in Henningsvær

Als ik zo schrijf en wat we filmen lijkt het misschien alsof Noorwegen en de Lofoten geen nadelen hebben. Nou die zijn er ook, het is veel drukker dan we verwacht hadden! Ongelofelijk veel toeristen die van de cruiseschepen afkomen. We hebben ons al aan gewend om dan maar even een halfuurtje te wachten en dan zijn ze weer weg. Daarnaast is Noorwegen een echt camperland en daar kun je niet om heen. Op de wegen hebben we er geen last van, dat is allemaal prima te doen. Wat we wel ingewikkeld vinden zijn de vrije plekken, we moeten nog meer de B-wegen opzoeken en de daar bijbehorende uithoeken. Het lange licht maakt dat mensen dag en nacht op pad zijn en het dus nooit lang rustig is. Zo genoeg geklaagd, we hebben het ontzettend naar de zin en de ongemakken nemen we voor lief, want al met al valt dat natuurlijk ook wel mee.

het is druk, maar we vinden toch steeds mooie plekken

Na Henningsvær rijden we zo’n B-weg in en komen op een parkeerplaats in een stille, rustige uithoek. En inderdaad zo stil, maar wel ’s nachts om 2, 4 en 6 uur auto’s die arriveren, uitstappen, geklets en slaan met portieren. Waar ze heen gaan? Geen idee, er is wel een kleine natuurcamping en wat we veel zien, zijn mensen die de achterbank ombouwen tot bed en ’s morgens vroeg weer vertrekken. Meestal zijn het Noren, misschien onderweg voor een wandeling?

rekken vol stokvis in Laukvik

Wij vertrekken ook weer en rijden naar Laukvik, we hadden het idee om bij de Nederlander die hier woont en een Noorderlicht centrum heeft te gaan kijken, maar logischerwijs is die in de zomer dicht. beetje naïef van ons. Toch strijken we neer in dit kleine dorp, met camperplaats, koffiebranderij en café. Na aankomst wandelen we door het dorp en zien voor het eerst de stellingen nog vol kabeljauw hangen. We hebben onderweg al zoveel droogrekken gezien, maar bijna altijd leeg. Hier hangt het nog helemaal vol. Indrukwekkend, omdat het zondagmiddag is wordt er niet gewerkt, we kunnen dus tussen de droogrekken door lopen en de vis eens goed bekijken. Imposant hoor! Het café is op zondagmiddag open tot 16 uur, het lukt ons nog net om er wat te drinken en te genieten van een zonnetje in de haven. Toen we hier aankwamen hadden we nog even twijfel, er was veel zeemist en dat maakt de omgeving wat somber. toch besluiten we te blijven, ik zeg het wel vaker, niet te snel weer weggaan. Ook al lijkt een plek niet boeiend, als het de tijd krijgt valt het vaak wel mee. Nou dit is zo’n plek. Langzaam trekt de zeemist weg en aan het eind van de dag is het prachtig weer. De dagen erna blijft het zo en wij blijven hier. Een prachtige plek aan het water, zicht op het dorp, we zetten de stoelen neer en genieten van de zon. We eten ’s avonds buiten, lopen om 23.30 uur nog een rondje over de kade. Het voelt als vakantie, haha! Als reiziger moet dat af en toe even, een paar dagen niets!

Laukvik gevangen in een regenboog, daarna 3 dagen mooi weer

Als het weer omslaat is het na 3 dagen tijd om verder te gaan, de weerberichten lijken niet best. we besluiten om toch iets sneller zuidwaarts richting zuid Zweden te rijden. Daar is het de komende weken mooi weer, terwijl het rondom de Lofoten en Vesteralen slecht weer wordt. We rijden nog een klein beetje omhoog, omdat dat een logische route is en we graan naar het Hurtigruten museum in Stokmarknes willen. Veel buien onderweg, het is opeens echt somber weer. In Stokmarknes parkeren we de camper, laten Boris op de camper passen en wij genieten een paar uur van dit museum. Het laat zien hoe een paar jonge mannen toestemming kregen om een postboot route op te zetten om inwoners van Noorwegen te voorzien van post, levensmiddelen en mensen van de ene naar de andere plek te brengen. In deze tijd waren er nauwelijks wegen in noorwegen en deze route bleef de hele winter open. Inmiddels zijn er wegen en is de Hurtigruten, 130 jaar later een toeristische route voor buitenlanders. In het museum ligt de Finnmarken een schip van de vloot, omgebouwd tot museum. Wij genieten ervan, Rob van de techniek en ik van het interieur.

Rob in de herensalon aan boord van de Finnmarken

Een stukje buiten Stokmarknes vinden we een parkeerplaats waar we overnachten. Rob slaapt prima, ik iets minder, ik ben te braaf. Het is dicht bij een woonwijk en een camping, niet helemaal volgens de Noorse regels, hier geldt het “allemansrecht”. Je mag op een plaats overnachten als er geen verbodsbord staat, het geen privéterrein is en minimaal 150 meter van een huis af. Dat laatste gaat hier niet op en wij hebben voor ons zelf de regel dat we niet in de buurt van camping/camperplaatsen gaan staan. Ook dat gaat deze nacht niet op, want 800 meter verderop is een camping. Al hebben we wel twijfel of die wel open is. Goed, we overtreden dus de regels, maar gaan hier toch staan, ik slaap onrustig en Rob ligt lekker te ronken.

Het echt slechte weer lijkt uit te blijven, we spreken af, dat als het rond lunchtijd nog steeds redelijk weer is we niet verder rijden, maar gaan wandelen en niet verder gaan. Na veel wegwerkzaamheden, een pont met een fabelachtig uitzicht, vinden we naast Korsnes, een klein dorpje een parkeerterrein langs een doodlopende weg. We lunchen hier, gaan wandelen en besluiten te blijven. Zicht op het water, de bergen, het dorp, helemaal prima. Zo hebben we opeens minder haast om naar zuid Zweden te rijden. Want met 15 graden, geen wind en prachtige natuur is het helemaal niet nodig om snel door te rijden.

de laatste video staat hier