17 t/m 24 mei
Zoals altijd willen we niet teveel tijd spenderen aan een stad, Boris houdt niet van de stad en hem 2 dagen achter elkaar lang alleen laten in de camper willen we niet, maar Plovdiv overslaan vinden we ook geen optie. Het wordt dus 1 dagje de stad in.
Op internet zoeken we voor morgen een Free Walking Tour, maar daar kunnen we de dag van tevoren niet meer voor inschrijven. De volgende ochtend gaan we met de taxi naar de stad en vinden, na even zoeken het startpunt van de stadswandeling. We hebben geluk, we kunnen nog mee met deze sympathieke gids, een violist van het fihlarmonisch orkest van Plovdiv. Hij spreekt fantastisch Engels, maakt leuke grapjes, houdt de groep goed bezig en laat ons de verschillende wijken van de stad zien. Kortom een geslaagde wandeling!
Dit is de vierde of vijfde keer dat we meegaan met een Free Walking Tour en tot nu toe steeds een succes, het zijn altijd vrijwilligers die met passie vertellen over hun stad, superleuk. Het is gratis, maar een bijdrage is wel zo netjes en meestal dik verdiend! Wij zwerven nog even op eigen houtje door de stad, lunchen op een terras, laten een ijsje van 4 euro per bolletje aan ons voorbij gaan en pakken bij het busstation een taxi terug. Nederlanders op de camping hadden ons gewaarschuwd voor de taxichauffeurs, bij hun werd er met de meter gerommeld en na dreiging met de politie paste de chauffeur het bedrag aan. Bij ons gaat het gelukkig zonder problemen. De bus stopt ook voor de camping en dat vinden wij eigenlijk de leukste optie, maar die doet er 3 kwartier over en de taxi nog geen 15 minuten. Doordat we niet te lang weg willen blijven, is de taxi voor ons een betere optie. Plovdiv was de moeite waard, ben je in de buurt, niet overslaan!
Van de camping in Plovdiv rijden we naar de kust, we pakken de snelweg, want ook hier zijn de binnendoor wegen niet fijn. Zelfs de snelwegen zijn erg wisselend, hele stukken perfect asfalt en dan weer stukken met gaten en hobbels. We rijden naar Nesebar aan de Zwarte Zee kust, we waren al een beetje op onze hoede door alle info die we gelezen hebben, maar het is nog veel erger. Het stuk kust dat wij zien is volgebouwd met hotels, resorts, zwemparadijzen, supermarkten en alles wat hoort bij een volgebouwde kust. Het is even zoeken naar een plek, de eerste park4night plek is op een haventerrein, geen voorzieningen, beetje puinhoop en 35 euro per nacht. We zijn moe, het is inmiddels half 6 en gaan op een plekje staan, kijken elkaar nog eens aan, pakken onze telefoons en zoeken wat anders. Binnen 2 minuten kijken we elkaar nog eens aan en vertrekken. Ook al zijn we moe, dit gaat ons echt te ver. Dat mensen aan toeristen willen verdienen snappen we helemaal, maar een plak asfalt zonder voorzieningen voor 35 euro! Niet dus!
We rijden om het oude Nesebar heen naar een ander parkeerterrein, we worden digitaal geregistreerd, maar de slagbomen staan open. We zien het wel, we vinden een mooi plekje met onze neus aan de zee, met uitzicht op Sunny Beach, bij jongeren een welbekende naam voor feestvakanties. De opvolger van Lloret de Mar en Chersonissos, we horen dan ook tot ’s avonds laat een beat over het water naar ons toekomen. We vinden het helemaal prima, verder dan dit gaan we niet. We kijken onze ogen uit, regelmatig komen er families of groepjes vrienden om foto’s van hun auto’s te nemen. Een mooie auto is hier echt een statussymbool. Iedereen heeft zijn mooiste kleren aan, de vrouwen zo bloot mogelijk, mannen in strakke overhemden of shirts, grote strik op de motorkap, dochters op de motorkap in hun feestjurkjes. Het is een happening om naar te kijken, hoe ieder stofje wordt weggepoetst, iedere pose nog 3 keer over moet en mensen stralend om hun voertuig heen lopen. Waarschijnlijk was dit 50 jaar geleden bij ons ook zo, maar moest je oppassen dat je fotorolletje niet te snel vol was! ’s Avonds nog meer vertoon met auto’s, groepjes jongeren scheuren rondjes over het asfalt, dikke rookwolken, zwarte bandensporen en flink stinken. Wij doen de ramen maar even dicht en na een uurtje zijn ze uitgeraasd (of de banden zijn op?!) en wordt het weer stil om ons heen.
Het duurt even voor ik in slaap val, ik hoor nog wat geloop om ons heen, een paar auto’s die voorbij komen. Dit zijn niet de plekken waar ik echt rustig slaap, maar Rob en Boris (al is het een bange hond, hij is wel beschermend en zal zeker blaffen als er iemand rondom de camper loopt) liggen rustig te ronken en gelukkig val ik na een uurtje ook in slaap.
De volgende ochtend gaan we met zijn drietjes Nesebar in, een historisch dorpje met een lange geschiedenis. We lopen een rondje maar worden er een beetje verdrietig van. Het dorp is één grote souvenirwinkel, restaurants en alles waar busladingen toeristen op af komen. We hebben het al snel gezien, gelukkig zijn we het daar snel over eens. We weten hier wel een ijsje voor een redelijke prijs te scoren en zitten voor de lunch alweer in de camper om terug het binnenland in te rijden. We hebben in Griekenland al zo veel mooie, fijne en stille kustplekjes bezocht, dat we hier gewoon geen zin in hebben.
We rijden naar Sliven, het laatste stuk toch van de snelweg af, gewoon omdat het zoveel leuker is. We komen dan ook wel echt op het platteland terecht. We zien hier veel Roma zigeuners, met paard en wagen, met hele families er op, knulletjes van een jaar of 12 die een enorme hoeveelheid jerrycans vullen met water, een jongeman die zijn wagen helemaal vol met gras heeft. In Bulgarije leeft een grote groep Roma’s, vaak in armoede omdat ze niet geaccepteerd worden. Hoeveel Roma’s er precies zijn is niet bekend omdat ze zich bij volkstellingen niet aanmelden.
Net buiten de stad is camping Oazis met allerlei activiteiten, vissen, paintball, een groot restaurant en voor ons dus een camping. We zijn hier helemaal alleen, wat een verschil met de kust! Dimitri de eigenaar wordt door het personeel opgetrommeld, hij spreekt goed Engels en is heel hartelijk. We installeren ons, eten ’s avonds een hapje in het restaurant en genieten van de mooie plek. Er is echter één dingetje……………….ze maaien (ook in Griekenland) hier niet met grasmaaiers, maar met strimmers met een benzine motor. Dat is een nogal jankend geluid, Dimitri heeft veel gras, het heeft hier vorige week flink geregend, dus je raad het al ………………… tijd om te maaien. Eind van de middag en de volgende dag dus langdurig gejank van de strimmers. Maar goed, dat is niet steeds naast onze plek, oren dicht en vooral niet naar luisteren. We blijven op de camping, werken aan vlog en blog, doen de was, spelen met Boris. Gewoon een relaxed dagje. Nog wel even een halfuurtje flinke verstoring met een loslopende hond, die venijnig naar Boris is en zich lastig laat wegsturen. Rob raakt verstrikt in de lijn van Boris, dus ontvelde enkels. Uiteindelijk weet ik Boris de camper in te krijgen met de deur dicht en vangt Rob de andere hond met een lijn en stuurt hem weg. Als ik later in het restaurant ben scharrelt de hond daar rond en stuur ik hem naar buiten want het personeelslid doet wel alsof ze hem wegstuurt maar durft dat niet goed. Later blijkt de hond van wandelaars te zijn, de hond is losgebroken uit zijn halsband en er vandoor gegaan. Wij zien hem gelukkig niet meer terug.
in de loop van de middag komen er nog 2 campers op het terrein, dus is de bezetting flink gestegen! Genietend van het zonnetje hebben we nog een heerlijke middag, morgen weer verder op pad.
We rijden niet zo heel ver, doen nog even boodschappen en verwonderen ons voor de zoveelste keer in dit land over de contrasten. Er zijn nog zoveel grauwe Oostblok flats, mensen die er arm uit zien en die je dus ook zeker niet in de moderne supermarkten ziet. Daarentegen zien we ook dure auto’s, kinderen met kostbaar speelgoed, het blijft vreemd om dit alles te begrijpen. We komen ook nauwelijks campers tegen onderweg, we zijn echt een bezienswaardigheid, als we ergens de stelpoten gebruiken gaan mensen nog net niet op straat liggen om het te bekijken en een pompbediende vraagt hoeveel kamers we wel niet hebben in de camper. We zijn echt in een andere wereld terecht gekomen waar wij verwonderd om ons heen kijken en wij verwonderd worden aangekeken.
We rijden naar een stad genaamd Veliko Tarnovo, we moeten zelf regelmatig even op google maps kijken waar we zijn, want het onthouden van de plaatsnamen is nogal een dingetje. We zetten de camper onder de voet van een enorme burcht. Deze burcht was van de 12e tot de 14e eeuw de belangrijkste stad van Bulgarije er woonden maar liefst 12.000 mensen. Nu is het grotendeels een ruïne. Een toren van het kasteel en de kerk staan er nog in volle luister. Langs het wandelpad zie je nog wel de vorm van de stad. Wij lopen van de parkeerplaats helemaal naar boven naar de kerk. Gelukkig mag Boris mee want het is erg warm. We lopen zoveel mogelijk onder de bomen, strijken regelmatig neer op een bankje om te genieten van het uitzicht en voor een slok water. Boris drinkt steeds goed zijn bak leeg en gaat dan lekker liggen. Ruim 2 uur later staan we weer bij de uitgang, bezweet en voldaan, met 26 graden is het flink aanpoten. We vinden dan ook dat we een biertje op een terrasje wel verdiend hebben.
Dan rijden we verder naar het museumdorpje Arbanasi, geen idee wat we er van kunnen verwachten. Dat is ook één van de uitdagingen die we hebben, wat willen we bezoeken en hoe komen we aan informatie. De burcht van gisteren was her en der goed beschreven, maar dit museumdorp niet. Als we het dorp door rijden ziet het er erg mooi uit. Zoveel verzorgde huizen bij elkaar hebben we in Bulgarije nog niet gezien. We parkeren de camper en lopen met Boris een rondje door het dorp, er staan veel informatieborden maar alles in het Bulgaars. Nu helpt google translate natuurlijk wel een handje, maar om nu steeds alles te moeten vertalen werkt voor ons ook niet echt. We weten wel dat er een woonhuis bezocht kan worden en daar gaan Rob en Boris op een bankje in de tuin zitten en ik loop een rondje door Konstantsaliev huis. Ooit het huis van een rijke handelaar, het ziet er allemaal mooi verzorgd uit en ik snap wat de keuken is en waar alle gereedschappen voor dienen. Gelukkig maar, want er is verder geen enkele uitleg over het reilen zeilen van dit huis. Terug in de camper gaan we op zoek naar een nieuwe bestemming, Koshov. Daarover volgende week meer!
het vlog bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
