In Flagstad hebben we de was gedaan en heerlijk gedoucht, daarna is het tijd om weer verder te gaan. Na weer zo’n mooie autorit komen we op een vrije plek met uitzicht op het water, altijd en overal water hier in Noorwegen en zeker op de Lofoten. Het is hier stil, een paar campers en een wandelpad naast de deur. De schoenen aan, stokken mee en als we dat aan het organiseren zijn, staat Boris al te springen. Hij weet heel goed wanneer we op stap gaan met hem of zonder hem. Als we bv de boodschappentas pakken blijft hij gewoon liggen, maar pakken we de rugzak dan weet hij dat hij mee mag. En zo blij, hij huppelt door de camper! In Noorwegen mogen honden tussen april en september niet loslopen, gelukkig hebben we nog een lange uitlooplijn zodat hij iets meer ruimte heeft en af en toe laten we hem toch stiekem toch maar even los. Het afdalen is even pittig, een super smal paadje langs een afgrond en de ondergrond bestaat uit rotsen en superzacht heide, veen en mos waar je ver in wegzakt. Ik heb niet vaak last van hoogtevrees, maar hier durf ik niet zo goed naast met te kijken. Rob en Boris zijn al lang beneden, als ik nog voetje voor voetje afdaal. Toch is het een mooie wandeling, waar we helemaal alleen zijn en dat is tussen de bergen, meertje aan je voeten en een hond die als een jong geitje heen en weer huppelt echt een geluksmomentje.
de paden op, de lanen in
De volgende dag rijden we naar Henningsvær, een klein dorp, met natuurlijk een haven, leuke winkeltjes en een ijsje toe. Ik vind ook een souvenir, een schild van een zee-egel, die hebben we in Kroatië ook al eerder gezien, op zich niet heel bijzonder. Hier in Noorwegen zijn ze anders, ze zijn prachtig gekleurd en doordat er een lichtje en een onderzetter bij horen is het een klein lampje. Het winkeltje is heel donker en overal staan en hangen de zee-egellampjes, zo schattig! De zee-egels zijn hier een plaag en horen hier niet thuis, daarom worden ze gevangen en op deze manier verkocht. We hebben dan wel geen huis om het neer te zetten en in de camper is het te kwetsbaar, maar er komt vast een moment dat dit lampje een plekje krijgt.
natuurlijk ook bootjes kijken in Henningsvær
Als ik zo schrijf en wat we filmen lijkt het misschien alsof Noorwegen en de Lofoten geen nadelen hebben. Nou die zijn er ook, het is veel drukker dan we verwacht hadden! Ongelofelijk veel toeristen die van de cruiseschepen afkomen. We hebben ons al aan gewend om dan maar even een halfuurtje te wachten en dan zijn ze weer weg. Daarnaast is Noorwegen een echt camperland en daar kun je niet om heen. Op de wegen hebben we er geen last van, dat is allemaal prima te doen. Wat we wel ingewikkeld vinden zijn de vrije plekken, we moeten nog meer de B-wegen opzoeken en de daar bijbehorende uithoeken. Het lange licht maakt dat mensen dag en nacht op pad zijn en het dus nooit lang rustig is. Zo genoeg geklaagd, we hebben het ontzettend naar de zin en de ongemakken nemen we voor lief, want al met al valt dat natuurlijk ook wel mee.
het is druk, maar we vinden toch steeds mooie plekken
Na Henningsvær rijden we zo’n B-weg in en komen op een parkeerplaats in een stille, rustige uithoek. En inderdaad zo stil, maar wel ’s nachts om 2, 4 en 6 uur auto’s die arriveren, uitstappen, geklets en slaan met portieren. Waar ze heen gaan? Geen idee, er is wel een kleine natuurcamping en wat we veel zien, zijn mensen die de achterbank ombouwen tot bed en ’s morgens vroeg weer vertrekken. Meestal zijn het Noren, misschien onderweg voor een wandeling?
rekken vol stokvis in Laukvik
Wij vertrekken ook weer en rijden naar Laukvik, we hadden het idee om bij de Nederlander die hier woont en een Noorderlicht centrum heeft te gaan kijken, maar logischerwijs is die in de zomer dicht. beetje naïef van ons. Toch strijken we neer in dit kleine dorp, met camperplaats, koffiebranderij en café. Na aankomst wandelen we door het dorp en zien voor het eerst de stellingen nog vol kabeljauw hangen. We hebben onderweg al zoveel droogrekken gezien, maar bijna altijd leeg. Hier hangt het nog helemaal vol. Indrukwekkend, omdat het zondagmiddag is wordt er niet gewerkt, we kunnen dus tussen de droogrekken door lopen en de vis eens goed bekijken. Imposant hoor! Het café is op zondagmiddag open tot 16 uur, het lukt ons nog net om er wat te drinken en te genieten van een zonnetje in de haven. Toen we hier aankwamen hadden we nog even twijfel, er was veel zeemist en dat maakt de omgeving wat somber. toch besluiten we te blijven, ik zeg het wel vaker, niet te snel weer weggaan. Ook al lijkt een plek niet boeiend, als het de tijd krijgt valt het vaak wel mee. Nou dit is zo’n plek. Langzaam trekt de zeemist weg en aan het eind van de dag is het prachtig weer. De dagen erna blijft het zo en wij blijven hier. Een prachtige plek aan het water, zicht op het dorp, we zetten de stoelen neer en genieten van de zon. We eten ’s avonds buiten, lopen om 23.30 uur nog een rondje over de kade. Het voelt als vakantie, haha! Als reiziger moet dat af en toe even, een paar dagen niets!
Laukvik gevangen in een regenboog, daarna 3 dagen mooi weer
Als het weer omslaat is het na 3 dagen tijd om verder te gaan, de weerberichten lijken niet best. we besluiten om toch iets sneller zuidwaarts richting zuid Zweden te rijden. Daar is het de komende weken mooi weer, terwijl het rondom de Lofoten en Vesteralen slecht weer wordt. We rijden nog een klein beetje omhoog, omdat dat een logische route is en we graan naar het Hurtigruten museum in Stokmarknes willen. Veel buien onderweg, het is opeens echt somber weer. In Stokmarknes parkeren we de camper, laten Boris op de camper passen en wij genieten een paar uur van dit museum. Het laat zien hoe een paar jonge mannen toestemming kregen om een postboot route op te zetten om inwoners van Noorwegen te voorzien van post, levensmiddelen en mensen van de ene naar de andere plek te brengen. In deze tijd waren er nauwelijks wegen in noorwegen en deze route bleef de hele winter open. Inmiddels zijn er wegen en is de Hurtigruten, 130 jaar later een toeristische route voor buitenlanders. In het museum ligt de Finnmarken een schip van de vloot, omgebouwd tot museum. Wij genieten ervan, Rob van de techniek en ik van het interieur.
Rob in de herensalon aan boord van de Finnmarken
Een stukje buiten Stokmarknes vinden we een parkeerplaats waar we overnachten. Rob slaapt prima, ik iets minder, ik ben te braaf. Het is dicht bij een woonwijk en een camping, niet helemaal volgens de Noorse regels, hier geldt het “allemansrecht”. Je mag op een plaats overnachten als er geen verbodsbord staat, het geen privéterrein is en minimaal 150 meter van een huis af. Dat laatste gaat hier niet op en wij hebben voor ons zelf de regel dat we niet in de buurt van camping/camperplaatsen gaan staan. Ook dat gaat deze nacht niet op, want 800 meter verderop is een camping. Al hebben we wel twijfel of die wel open is. Goed, we overtreden dus de regels, maar gaan hier toch staan, ik slaap onrustig en Rob ligt lekker te ronken.
Het echt slechte weer lijkt uit te blijven, we spreken af, dat als het rond lunchtijd nog steeds redelijk weer is we niet verder rijden, maar gaan wandelen en niet verder gaan. Na veel wegwerkzaamheden, een pont met een fabelachtig uitzicht, vinden we naast Korsnes, een klein dorpje een parkeerterrein langs een doodlopende weg. We lunchen hier, gaan wandelen en besluiten te blijven. Zicht op het water, de bergen, het dorp, helemaal prima. Zo hebben we opeens minder haast om naar zuid Zweden te rijden. Want met 15 graden, geen wind en prachtige natuur is het helemaal niet nodig om snel door te rijden.
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
