Roemenië – We zijn op pad

14 juni 202514 juni 2025

(motor)Pech achtervolgt ons

7 t/m 14 juni

We verlaten Sapanta en na een paar uur rijden verlaten we ook Roemenië. Dit is een land waar we allebei nog wel eens terug willen komen. Ik ben meteen enthousiast, ik kan zo genieten van alles om me heen, de kleine dorpjes, de Roma’s die we overal tegenkomen, het oude boeren leven. De mensen zij hartelijk, vriendelijk en ook al spreken we elkaars taal niet, we worden op straat gegroet met een knik, de hand omhoog of zoals we inmiddels geleerd hebben, buna ziua of salutari! Rob heeft er aanvankelijk wat langer voor nodig, we zien geen zee en de bergpas die we zo graag wilden rijden, de Transfagarasanpas, was nog niet open. Inmiddels hebben we van verschillende mensen gehoord dat ze de pas de afgelopen dagen hebben gereden dat het nog mooier is dan ze gehoopt hadden en veel beren hebben gezien, Inmiddels wil Rob ook terug, we moeten die pas een keer rijden!

We verlaten Roemenië en rijden Hongarije binnen, na 20 km stoppen we bij camping Kerekestelep met thermaal baden, deze tip kregen we van de Oostenrijkers op de vorige camping. We hebben het bloedje warm, de thermometer tikt in de schaduw 34 graden aan. Vooral voor Boris is dit afzien. Hij beweegt nauwelijks en een rondje om zijn behoefte te doen wil die liever ook niet. Een paar keer per dag maak ik hem nat met bakjes water, dit vindt hij niet echt leuk,maar hij moet afkoelen. ’s avonds wordt het zo’n 22 graden, gelukkig koel genoeg om te slapen en met de maxxfan aan helpt dat goed. Een groot voordeel van deze camping is het zwembad met thermaal bad. Wat een genot om het zwembad voor ons zelf te hebben. De camping is zo goed als leeg, dus druk is het niet in het zwembad. We hebben gezellige Belgische buren waar we wat mee drinken en leuke gesprekken mee voeren.

Na 2 nachten houden we het voor gezien, de temperatuur gaat de komende dagen iets naar beneden om vervolgens weer flink te stijgen. Wij kiezen eieren voor ons geld en gaan rijden tot we gezondere temperaturen hebben. Helaas dient na de kapotte omvormer een nieuw probleem zich aan, een veel groter probleem. De motor geeft storing aan! De automatische versnelling van 4 naar 5 en van 5 naar 6 houdt in. Er lijkt geen vermogen te zijn en op de display is bij het starten steeds een waarschuwing te lezen. Het is dus goed opletten met optrekken en inhalen, want het kost echt meer tijd voordat de versnellingsbak doorschakelt.

Het is sowieso een bijzondere rit, we beginnen om half 10 met 32 graden en zien gaandeweg de temperatuur zakken naar, 28, 24, 20 en uiteindelijk door een regenbui is het nog maar 16 graden! We hebben zover gereden dat we Hongarije alweer uit zijn en aan de andere kant van de Donau een plekje vinden in Slowakije. Een vrije plek naast een restaurant Kopa, waar we voor een paar euro mogen staan en ze hebben een lekker biertje en als we gegeten hebben haalt Rob er zelfs een espresso. ’s Nachts zijn we er helemaal alleen, heerlijk weer even zo’n plekje. We redden het wel even zonder stroom en blijven nog een dag. De temperatuur is inmiddels gestegen naar 24 graden, dus na de lunch gaan we met zijn drietjes op pad. Boris loopt het grootste deel van de wandeling los en is het eerste half uur zo dartel als een jong veulen. Door de warmte heeft hij veel tekort beweging gehad en dat haalt hij nu in. Het is grappig om te zien wat een gekke sprongen hij maakt, een struik induikt, om vervolgens een stuk verderop weer tevoorschijn te springen, in ieder holletje zijn neus steekt en gekke bokkesprongen maakt.

We lopen naar een sluizencomplex in de Donau waar we gisteren met de camper over heen gereden zijn. Ik ga daar met Boris op een bankje zitten en Rob bekijkt het sluizencomplex, helaas is het informatiecentrum gesloten op deze tweede pinksterdag. Wel gek, het is er druk met dagjesmensen, maar het infocentrum is altijd dicht op maandag, Pinksteren of niet. Terug lopen we een iets andere route, Boris inmiddels in een wat rustiger tempo en na 2 uur wandelen zijn we weer terug bij de camper.

Rob heeft zich gestort op het motorprobleem en heeft een vermoeden wat er aan de hand is. Het lijkt ook bij FIAT een bekend probleem te zijn, maar die vinden blijkbaar een terugroepactie niet noodzakelijk. Op dinsdagochtend belt Rob eerst met onze camperdealer om in ieder geval het euvel te melden en daarna rijden we naar Bratislava, daar zit een truckservice van FIAT en onze hoop is dat ze daar iets voor ons kunnen betekenen. Ze zijn erg behulpzaam en de man aan de balie spreekt gelukkig goed Engels, vandaag is er geen technische man, maar morgen om 16 uur is er tijd om naar de motor te kijken. Dit geeft ons in ieder geval wel een beetje hoop, want dat we er zachtjes gezegd van balen, mag duidelijk zijn!

2 km verderop is camping Bratislava, dus boodschappen doen en dan installeren we ons daar. Een echte stadscamping, beetje rommelig, maar wel leuk. Het lawaai van het verkeer nemen we maar op de koop toe, net als de koude douche, trouwens. We vermaken ons de rest van de dag met de was, lezen, lekker buiten eten en bedenken wat we morgen in Bratislava gaan doen.

De camper staat goed in de schaduw, dus vertrekken wij ’s morgens op tijd zonder Boris, met de tram richting stad. We dwalen wat rond, zien mooie gebouwen, o.a. het presidentieel paleis met een parkachtige tuin, de blauwe kerk, maar we kunnen het niet zo goed vinden in deze stad. Ik koop wel eindelijk weer eens een ansichtkaart en onderzetter voor mijn verzameling. In Bulgarije en Roemenië heb ik dat niet kunnen vinden. Onder een paar machtige bomen vinden we een fijne lunchplek en gaan dan weer terug naar de camping. Boris ligt als we de deur open doen in een diepe slaap en moet zich eens goed uitrekken voor hij ons begroet.

’s middags om 16.00 uur wordt Rob in de garage verwacht en ze bellen zelfs of hij eerder wil komen, gelukkig hadden we alles al opgeruimd, dus binnen 5 minuten rijdt Rob de camping af. Boris en ik blijven met de stoelen, water en een boek achter op de camping. Er wordt in de garage bevestigd wat Rob al had bedacht. De versnellingsbak is niet goed, ze hopen met een update van de software het probleem te verhelpen. Na ruim een uur is Rob weer terug op de camping. Er is in de garage ook aangegeven dat als dit niet afdoende is er een nieuwe versnellingsbak in moet!

De volgende ochtend gaan we hoopvol op weg, we hebben een mooi plekje in de natuur uitgezocht, waar fietspaden zijn. We hebben weinig gefietst deze reis, dus daar hebben we wel zin in. Helaas na 23 km komt er op het dashboard alweer een melding dat de motor nagekeken moet worden en Rob gaf al aan dat het nog steeds niet goed is. We stoppen bij een benzinepomp draaien om en gaan terug naar de garage. Ze zijn super hulpvaardig en de camper mag meteen de werkplaats in, wij niet, maar dat heeft ook weinig zin, want deze mannen spreken geen Engels of Duits. Gelukkig is de baliemedewerker van gisteren er vandaag ook en die blijft in de buurt om te vertalen tussen de chef werkplaats en ons. Ze constateren dat het echt een nieuwe versnellingsbak moet worden. Op onze vraag of dat hier lukt verdwijnen ze samen om dit uit te zoeken. Ondertussen proberen wij te bedenken wat we willen, vervangend vervoer? Wachten op een nieuwe versnellingsbak? Na een minuut of 10 is het antwoord dat ze uiteraard kunnen bestellen maar dat er niet aangegeven kan worden hoe lang dit duurt. Ze geven wel aan dat we naar Nederland kunnen rijden, maar de vraag is of we dat willen? We bedanken de mannen hartelijk en stappen ietwat uit het lood geslagen in de camper.

we zijn vriendelijk geholpen bij de FIAT garage in Bratislava

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

7 juni 20257 juni 2025

Roemenië ontdekken

Wat zijn we toch een bofkonten! Al zolang onderweg en al zoveel moois gezien en al zoveel mooi weer gehad. In Italië zijn we tussen de buien doorgereden, In Griekenland zijn ook de nodige buien gevallen, maar daar hebben wij weinig van gemerkt. Na bijna 3 maanden onderweg hebben we dan forse buien te pakken, waarschuwingen voor rivieren die buiten hun oevers treden, een zeiknatte camping en veel binnen zitten. Gelukkig brengen we tussen de buien door vanuit Carta, camping “de Oude Wilg” wel een bezoek aan het mooie Sibiu. Absoluut de moeite waard! We lopen van het grote plein, naar het kleine plein en het Huet plein en daar ergens tussendoor lopen we de imposante kathedraal binnen.

We lezen en lezen en leren! We weten echt weinig van de geschiedenis van Roemenië en proberen een inhaalslag te maken. Hier volgt wat info over Sibiu:

Sibiu is een stad met meerdere namen, we komen op een aantal plekken de naam Hermann Stadt tegen. De stad ligt in het zuiden van Transsylvanië, aan de voet van de Zevenburgse Alpen. De stad is gesticht in de 12e eeuw door Duitse immigranten op verzoek van de Hongaarse koning en was dus een Saksische nederzetting. De stad werd in 1920 een deel van Roemenië en vanaf dat moment nam het aantal Roemeense inwoners flink toe. Pas na de Tweede wereldoorlog nam het aantal Duitse inwoners echt flink af. Na de val van het communistische regime verdwenen de laatste van hen naar Duitsland. Informatie uit Wikipedia

Sibiu wordt ook wel de stad met de ogen genoemd, kijk maar naar het dak van het gele huis

We zien in dit gedeelte van Roemenië dan ook veel Duitse invloeden, zeker in de huizenbouw. De taal is Slavisch en we herkennen dan ook redelijk wat woorden uit het Frans. De geschiedenis van Roemenië gaat natuurlijk veel verder terug dan het fragment hierboven. Allerlei volkeren zijn hier geweest, hebben het land opgedeeld en is weer heroverd. Het duurde lang voor de Roemenen zelf aan de macht kwamen. Dit is natuurlijk maar een kleine greep uit de geschiedenis van dit mooie land.

eindelijk allebei naar de kapper geweest

Na 6 dagen met regen, van miezerbuitjes tot forse wolkbreuken en zelfs een weeralarm, breekt de lucht weer open en hebben we zon! Hoe lekker is dat? Nou heel lekker! Tijd om verder te trekken want we willen meer zien van Roemenië. We rijden naar Viscri, een plattelandsdorp met een grote weerkerk, één van de vele in Roemenië. Een weerkerk was bedoeld om dorpelingen en mensen uit de omgeving te beschermen tegen aanvallen, ze zijn dan ook altijd ommuurd. In Viscri staan we op een parkeerterrein, met nog een paar campers, bussen en veel auto’s. ’s Avonds is het bijna leeg, op een paar campers na. Dan is het tijd voor koeien en paarden om voorbij te komen, met of zonder boer.

Het dorp trekt toeristen, maar dat is kleinschalig en kneuterig. Het dorp heeft 2 hoofdstraten en in één ervan, is een winkeltje, kroeg en ijsboer tegelijk, er zijn een paar terrassen op binnenplaatsen. Verder bestaan deze 2 straten uit grote boerderijen, hebben ze allemaal een grote poort en voor de boerderij een grasstrook waar van alles gebeurt, maar vooral oude mensen die op een bankje zitten en genoeglijk met elkaar bekijken en waarschijnlijk bespreken wat er aan hun voorbij trekt. De boerderijen zien er heel verschillend uit, de meeste goed in de verf in alle pasteltinten die je kunt bedenken, een enkeling is uitgeschoten en dan zie je een kleur groen of blauw die bijna pijn doet aan je ogen en een enkele boerderij staat op instorten. Alleen de bewoners mogen de hoofdstraten met een auto inrijden en dat maakt het prettig om doorheen te wandelen. Behalve de weerkerk is er ook nog een klein kerkje en als we daar kijken denkt de pastoor dat Rob de cameraman is, ja hij loopt er tenslotte met een vlogcamera, het duurt even voor dat dit misverstand de wereld uit is. Er is een trouwtje en de cameramensen komen er dan ook al snel na dit misverstand aan, met aanzienlijk meer apparatuur dan Rob heeft! Dat willen wij natuurlijk niet missen, er komen steeds meer bruiloftsgasten, allemaal in het créme/wit gekleed, 2 oudere mannen hadden dit blijkbaar niet in de kast hangen en vallen wat uit de toon. Ook het bruidspaar, met sleep, boeket en alles wat er bij hoort, gaan de kerk binnen. Leuk om te zien dat dit allemaal niet zo heel veel anders dan bij ons!

Als we de jonge Duitse herder die al een kwartier om Boris heen springt, speel met mij, afgeschud hebben gaan we terug naar de camper. We dubben even, want we willen natuurlijk ook naar de weerkerk, maar het is te warm om Boris in de camper te laten. De oplossing is simpel, Rob gaat eind van de middag en ik morgenochtend. Dat vinden we allebei prima, na 3 maanden reizen kunnen we wel even zonder elkaar. Het is een flink stuk omhoog lopen, want de weerkerk ligt op een strategisch punt, met meerdere uitzichtpunten, zo kon de omgeving bij dreiging goed in de gaten worden gehouden. Er is een expositie over het dagelijks leven en een exposite over het maken van de fraaie tegels die voor de kachels gemaakt werden. De mooie kleine kerk uit de 12de eeuw, maar ook de omheining, schuren en de toren zijn nog intact. We genieten er allebei van, de wandeling heen en terug door het dorp zijn zowel eind van de middag, als ’s morgens vroeg erg prettig, de dagjesmensen zijn alweer vertrokken of moeten nog komen. Ik loop na mijn wandeling vanaf de weerkerk naar de boerderij van een beroemde, heel beroemde inwoner. Koning Charles van Engeland heeft hier namelijk een boerderij! Hij schijnt hier ook regelmatig te komen en veel voor de omgeving te doen. Er is veel te zien, maar zijn eigen appartement mag je als bezoeker niet bekijken, jammer toch! Er zijn steeds verschillende exposities, één van de huidige exposities is samengesteld door verschillende kunstenaars die prachtige tekeningen van inheemse planten hebben gemaakt.

de binnenplaats van de boerderij van Charles

We staan hier op de parkeerplaats dus geen walstroom, gelukkig is er aan het begin van het dorp een koffietentje. We drinken daar in hun gezellige tuin koffie met wat lekkers en na de lunch rijden we weg naar de volgende bestemming. Het is een mooie rit, door het golvende heuvellandschap, dorpjes waar van alles op straat gebeurt, een paard en wagen die voorbij komt, groepjes mensen die onder een boom zitten te keuvelen, een vrouw die op straat haar kleed schrobt, voor we het weten is de rit van 3 kwartier voorbij en zijn we in Sighisoara. We gaan hier op camping Aquaris staan, de camping ligt tegen de rand van het centrum. Het is warm en we vinden het niet fijn om de stad al in te gaan, dus wachten we tot na het avondeten, Boris kan dan in de camper blijven met de Maxxfan aan en wij lopen het centrum in. De stad ligt tegen een heuvel geplakt, dus omhoog trappetjes op, genieten van het uitzicht en de mensen op straat. Het is kinderdag, een traditie uit het communistische tijdperk. Op deze eerste juni zijn er dus veel kinderen op straat. Ze zijn mooi aangekleed, cadeautjes en ijsjes in de hand en inmiddels ook een beetje jengelend , want de dag is vast lang en feestelijk geweest.

Wij komen bij de scholierentrap uit 1654, deze is volledig van hout. De trap is gemaakt zodat de scholieren altijd naar boven kunnen komen, want daar staan de scholen, ook als er een flink pak sneeuw ligt. Ik ben benieuwd wat scholieren daar zelf van vinden, ik vond het zelf nooit zo erg als ik thuis moest blijven door de weersomstandigheden. Van de oorspronkelijke 300 treden zijn er nog 175 over. Net als wij de eerste 5 treden opgelopen zijn worden we aangesproken in het Nederlands, door een Roemeense. Zij hoorde ons in het Nederlands praten en vindt het leuk dat wij in haar geboorteland op reis zijn. Zelf is zij met haar vrienden 2 weken door Roemenië aan het reizen. We staan zeker een kwartier te kletsen, maar zij moet terug naar haar vrienden en wij willen de resterende 170 treden nog op. Een flinke klim, maar boven worden we beloond met een parkje waar de scholen, een kerk en een kerkhof zijn en met een prachtig uitzicht over de stad met de ondergaande zon.

Via een ander pad lopen we naar beneden waar het vriendengroepje nog op het terras zit, ook daar natuurlijk nog een praatje, met veel leuke tips! Wij willen verder, Boris is in de camper en het is nog steeds wel warm. Onderweg heb ik bij een restaurant gevraagd wat het beleid is ten aanzien van honden op het terras. Ze is bijna verbaasd dat ik het vraag, maar er zijn landen waar dit echt niet gewenst is. Zij geeft aan dat dat in Roemenië geen enkel probleem is, de volgende dag hebben we het getest. Dat is goed bevallen, we hebben prima gegeten, Boris onder tafel met een kluif, op een mooi pleintje.

even stoppen onderweg voor een overstekende kudde

Onze volgende stop is Sapanta, een rit van 300 km, waar we 5 uur over rijden, de stops niet mee geteld. We kunnen bijna nergens harder dan 50-60 km per uur en Rob moet geconcentreerd rijden. Er zijn nogal wat Roemenen in dikke auto’s die op plekken inhalen die wij niet zouden bedenken. In de dorpen wordt er flink hard doorgereden, ook door vrachtwagenchauffeurs. Rob laat af en toe termen horen die ik niet zo vaak uit zijn mond hoor, maar ja soms is verbaal afreageren best lekker. Het verbaasd ons eigenlijk dat we tot nu toe maar één flink ongeluk hebben gezien. Het voordeel van de camper is dat we hoog zitten en dus goed zicht hebben op de weg, ik spot regelmatig een kuil en geef dan een seintje en Rob maakt veelvuldig gebruiken van de buitenspiegels om het achterop komend verkeer in de gaten te houden. Bij een inhaalmanoeuvre moet hij regelmatig flink remmen en als hij een tegemoetkomende automobilist een seintje geeft met zijn licht omdat ze wel heel lang op onze rijbaan rijdt, krijgt Rob een middelvinger terug. Dit even in het kort over de rijstijl in Roemenië en natuurlijk zijn er ook sociale rijders, die je voor laten gaan, even hun hand opsteken en je wat ruimte geven.

ook dit is een weggebruiker tussen de vrachtwagens

Na deze lange dag komen we aan op camping Pastravul in Sapanta, waar we onmiddelijk begroet worden door een paar volgers! Wat het helemaal bijzonder maakt is dat zij Oostenrijkers zijn. ’s Avonds bij het eten in het restaurant spreken we ze nog wat uitgebreider en vertellen ze dat ze Nederlands hebben geleerd omdat zijn moeder een pension had waar veel Nederlanders kwamen. Bijzondere ontmoeting en vooral bijzonder gezellig.

Dan halen we voor het eerst in Roemenië (in Bulgarije ook niet gedaan) de fietsen uit de camper en gaan we naar het dorp om naar het vrolijke kerkhof te gaan. Het is een prachtig kerkhof met veel kleur, net als de kerk trouwens. We proberen met google translate het één en ander te begrijpen van de teksten. Die schijnen veel over iemands leefwijze te zeggen en dat gaat met de nodige humor. Na het kerkhof wandelen we door het dorp, kijken (nou ja ik dus) naar een paar mooi geweven vloerkleden en bezoeken nog een kerkje. Dat is nog maar 10 jaar oud, bestaat helemaal uit hout en prachtige beschilderingen aan de binnenkant. We kopen nog een brood, kijken nog een keer naar de vloerkleden en besluiten er nog een nachtje over te slapen. Op de terugweg fietsen we nog naar een oude wasplaats, waar ze op een slimme manier gebruik maken van de stroming van het riviertje.

wij zien overeenkomsten met de staafkerken in Noorwegen

De volgende ochtend stappen we weer op de fiets, nu met een klooster als bestemming. Het Peri-Sapanta klooster ligt in een bos, het terrein van het klooster is parkachtig en ongelofelijk netjes aangelegd en onderhouden. Er staan verschillende gebouwen, waaronder natuurlijk het enorme grote kloostergebouw, een mooie kerk met een kapel met een waanzinnig mooi gewelfd plafond, maar ook kassen, een waterput en overal hangen rode geraniums. Boris mag niet mee het terrein op, dus Rob en Boris blijven in het bos, waar Boris even los kan rennen. Ik bekijk de kapel, het houtsnijwerk, een eekhoorntje dat voor mijn voeten wegschiet. Behalve een paar bouwvakkers die met een fundering bezig zijn zie ik niemand. Het klooster zou gratis te bezoeken zijn, maar de deuren zitten op slot en er is niemand te zien, helaas. Ik loop nog een rondje en ga dan terug naar Rob en Boris. We fietsen naar het dorp terug, halen bij een bakkerij, we gaan gewoon onze neus achterna, een heerlijk vers brood. Bij de kraampjes rondom het vrolijke kerkhof kan ik de verleiding niet weerstaan om toch een kleed te scoren. We wachten even totdat 3 bussen met scholieren, die met toeters door het dorp lopen vertrokken zijn en dan ga ik in onderhandeling. Ik koop een mooi kleed, voor later als we weer een huis hebben.

Terug op de camping bekijken we het kleed nog eens goed, Boris snuffelt er eens stevig aan en zet dan zijn tanden er in. Het lijkt er op dat het echt schapenwol is! Na de lunch pakken we weer de fiets en rijden het bos in op zoek naar een waterval. Het eerste stuk kunnen we fietsen, maar dan wordt het pad slechter en lopen we verder. Volgens de telefoon van Rob zijn we zelfs even in de Oekraïne, maar de waterval vinden we niet. Het pad houdt gewoon op. We willen ook niet al te ver afdwalen want het is erg warm, al helpt het wel dat we meeste tijd onder een dik bladerdak lopen en fietsen. Terug op de camping luieren, de hangmat van de camping testen en ’s avonds koken en eten we buiten, dat zijn de topavonden.

Het filmpje bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier

31 mei 202530 mei 2025

van Bulgarije naar Roemenië

24 t/m 31 mei

We rijden naar Koshov en vinden daar een machtig mooi plekje op een plateau met een fabuleus uitzicht op een rotswand in een kloof. Het is inmiddels weer rond de 30 graden, dus stoelen naar buiten, rondje met Boris en in de schaduw genieten van het uitzicht. We besluiten hier een paar dagen te blijven en lopen de volgende ochtend een flink stuk met Boris, met prachtige uitzichten op bloemenvelden, de kloof of zomaar weer een stuk bos. ’s middags een paar wassen draaien, de eigenaresse van de camping is wel streng en inconsequent, Boris mag niet los, maar de hond van andere kampeerders loopt wel los en probeert in mijn kuiten te gaan hangen. Als ik de was op hang doe ik dat aan het verkeerde lijntje, oeps. Dus dat mag ik over doen. Verder is ze wel heel vriendelijk, spreekt goed Engels en is supertrots, en terecht, op haar camping. De laatste avond slaat het weer om, regen, donder en bliksem, het is tijd om weer verder te gaan.

We rijden Bulgarije uit en Roemenië in, met een halfuurtje oponthoud, niet voor de douane, maar op de brug over de Donau wordt gewerkt. Er gaat veel vrachtverkeer overheen en er staat dus een flinke file. Kort na de grensovergang stoppen we voor de lunch en Rob gaat dan altijd eerst even met Boris lopen, even allebei de benen strekken. Rob ziet een doodlopend pad en loopt dat samen met Boris op, binnen 10 tellen heeft hij 6 honden om zich heen en als er één begint te blaffen dan doet de rest al snel mee. Blijkbaar zijn Rob en Boris niet gewenst op hun pad, dus dan de andere kant maar op. Het duurt lang voordat de laatste hond gestopt is met blaffen. We staan hier langs de weg ook niet echt lekker, er raast nogal wat vrachtverkeer voorbij. We rijden dus nog maar een stukje verder om te lunchen, ondertussen ook nog maar eens de route bekeken, voor een alternatief. Die is er helaas niet, want de weg is hier ook weer erg slecht. Toch maar doorrijden en gelukkig wordt de weg beter en maakt het allemaal minder lawaai, het is een prachtige route. Het is nu droog, zondag vroeg in de middag en veel Roemenen zitten buiten, niet in de tuin, maar ieder huis heeft buiten de schutting een bankje staan. Tussen de weg en de schuttingen ligt nog zeker 4 meter groen, dus zitten de bewoners op hun bankje het voorbijkomende verkeer te bekijken. Het ziet er gezellig uit!

Dat waren dan ook meteen de droge uurtjes van vandaag, eind van de middag komt het weer met bakken naar beneden, ongelofelijk zoveel water. In Arges vinden we een plek bij iemand in de tuin, die naast zijn uitspanning, mooi ouderwets woord, in het gras ook campers toe laat. John wijst ons het stevigste stukje gras aan en wij gaan zo dicht mogelijk bij het pad staan. We willen het risico op vast komen te staan zo klein mogelijk houden. Wat is het jammer dat de zon niet schijnt!

Er zijn hutten om te overnachten, waterfietsen, een schommelbank, zitjes aan het water, een grote tent die dienst doet als bar, het is er allemaal, maar met deze regen is het eerder troosteloos dan genieten, ook omdat het er wat vervallen uit ziet. Geen idee of hier wel eens bezoekers komen voor een dagje aan het water, maar misschien is dat wel onze Nederlandse bril? Het is dus veel binnen blijven en dan……………………dient zich een kleine ramp aan!

Na de afwas wil ik koffie maken, want na het eten is ons dessert altijd een espresso. Stank, rookpluim, kortsluiting! Snel de kussens van de bank, klep open en inderdaad daar stijgt een rookpluim op! Best schrikken en Rob gaat meteen op onderzoek uit, wat is dit? Wat kunnen we er aan doen? Rob vermoedt dat het de omvormer is en die hebben we nodig om van 12 volt 220 volt te maken en dus o.a. de koffiemachine te kunnen gebruiken. Maar ook de laptops op te laden, de camera, stofzuiger, tandenborstel enz. Conclusie ………………..geen koffie vanavond!

’s Morgens zijn we vroeg wakker, stiekem toch bezig met de omvormer? Rob heeft gisteravond nog van alles gelezen en is bezig een plan te bedenken, want daar is mijn Rob goed in, oplossingen zoeken en uitvoeren. Zonder koffie zijn we opeens vroeg klaar en wonder o wonder zonder problemen rijden we bij John het zeer natte erf af. Onderweg gas tanken en brood kopen en met de nodige regendruppels rijden we na 30 km al een nieuwe plek op in Cuerta de Arges. Dit is een vis plek, nou hebben wij daar niets mee, maar er is plek voor campers. We mogen op het veld dat daar voor bestemd is staan waar we willen. Op het gras staan biedt mooier uitzicht, maar wij kiezen voor veilig en dat is op het grind. Er wordt flink gewerkt aan nieuwe vakantiehuizen, achter het restaurant waar wij staan, wordt geklust en is het een beetje een bouwput. Wij vinden het prima, de vriendelijke eigenaresse laat ons zien waar we (hoera) stroom en water kunnen pakken en in het restaurant mogen we naar het toilet. Nu we stroom hebben……………….eerst koffie! Zo lekker, wij zijn er dol op! Tussen de buien door met Boris naar buiten die meteen weer een paar zwerfhonden bij zich heeft, daardoor speelt en rent hij een halfuurtje en dan willen wij weer naar binnen, want het gaat weer harder regenen. Het is even trekken en duwen voor Boris de camper in is, die vindt al die regen geen punt. We douchen in de camper, Rob duikt nog eens in het luik bij de stroomvoorziening en weet inmiddels zeker, de omvormer is gesneuveld! We werken een paar uur aan vlog en blog en gaan ’s avonds eten in het visrestaurant, dat smaakt prima.

Het is een prima plekje, maar we gaan toch rijden. De vriendelijke dame van het restaurant heeft ons verteld dat de Transfagarasan pas niet open is en dat dat ook nog wel even kan duren. We vinden een andere route, wat dus eigenlijk de doorgaande route is. Een prachtige weg door de bergen, langs oude, kleine dorpjes, fantastische vergezichten, maar wel 15 km zandpad! De snelheid ligt zo rond de 15 km, dit geeft wel de gelegenheid om ons heen te kijken, maar hebben wij nu iets gemist of is dit echt de doorgaande route? Er is wel heel veel verkeer van vrachtwagens die grond rijden en cementwagens, want er wordt een nieuwe doorgaande weg aangelegd die het hele jaar open zal zijn.

De pas die wij wilden rijden is door Ceausescu aangelegd om de Russen tegen te houden. Een van de staaltjes grootheidswaanzin van deze voormalige dictator van Roemenië. De pas is er gekomen, heeft zelfs mensenlevens gekost, maar is meer dan de helft van het jaar niet bruikbaar vanwege sneeuwval.

Als wij het laatste stuk naar onze volgende bestemming rijden zien we de bergen liggen, met nog flink wat sneeuw op de toppen. Wij gaan naar camping “de oude wilg” in het dorpje Carta. De Nederlands-Roemeense eigenaren hebben hier een fantastisch mooi plekje om onze camper te stallen. Zij vertellen ons ook dat de pas de komende weken echt niet open gaat omdat er nog laat in het voorjaar sneeuw is gevallen. Wij stellen ons tevreden met de route die wij gereden hebben, het was mooi, het was prachtig! We zijn er goed doorheen gekomen en of dat nu wel of niet de juiste route was? Geen idee, maakt verder ook niet uit.

Op de camping hebben we het prima, we proberen de moed er in te houden. De omvormer blijft kapot en Rob probeert echt oplossingen te bedenken, maar het gaat waarschijnlijk niet lukken om een nieuwe te vinden. Het grootste probleem? We kunnen een aantal apparaten niet laden als we niet van 12 volt naar 220 volt kunnen schakelen. De meeste spullen hebben natuurlijk niet dagelijks stroom nodig. De elektrische tandenborstel kan wel even zonder en het is ook geen punt om met de hand tanden te poetsen. De stofzuiger kan ook wel even zonder stroom, maar als we met de vlog en blog bezig zijn moeten de laptops echt wel iedere dag een beetje power hebben, net als de camera. Voor de koffie heb ik inmiddels bedacht om eventueel een filter te kopen en ouderwets de koffie op te gieten. Dat betekent dat we minder vrij kunnen staan, een nachtje zal lukken, maar we gaan meer campings bezoeken. Het is wat het is!

We blijven wat langer op deze camping dan we in eerste instantie hadden bedacht. Dat heeft een aantal redenen, de camping ligt in het dorp, dus lopend boodschappen doen, een bezoek aan de kapper, rond kuieren en kijken naar het dorpsleven in Carta. Dat ziet er echt anders uit dan wij gewend zijn, de Roma’s lopen hier nog in hun authentieke kleding, altijd veel rood, lange rokken, lange vlechten en een hoofddoekje voor de vrouwen en de mannen veel zwart en een vilten hoed. Paarden en karren komen voorbij, maar net zo goed dure auto’s en jonge kinderen met een telefoon, het is echt bijzonder om mee te maken. Naast al dit moois is het weer ook een spelbreker, inmiddels al 5 dagen op rij regen, rivieren die ook hier buiten hun oevers treden en ik krijg zelfs een weeralarm op mijn telefoon. Wij vinden en het wel even prima, de camping is zo goed als verlaten, dus kunnen we heerlijk met Boris op het veld spelen, tussen de buien door wandelen we en in de camper doen we onze klusjes. Het weer wordt beter………………………..dan gaan we weer op pad, want er is vast nog veel moois te zien in Roemenië!

de video bij dit verhaal staat hier

de laatste video staat hier