Maand: juli 2023

Geplaatst op

We reizen door Litouwen, veilig of niet?

22 t/m 29 juli

Vanuit Marijampolé rijden we omhoog naar de stad Kaunus, iets ten oosten daarvan ligt in Rumsiskés een groot openluchtmuseum van 195 ha. Er is een parkeerterrein waar we de nacht door brengen, om een uur of 6 ’s avonds is het er uitgestorven. Er zijn naar ons idee weinig camperaars in Litouwen en Nederlanders al bijna helemaal niet. Niet dat we dat vervelend vinden, maar het verbaasd ons wel. Is het hier altijd zo rustig of heeft dat toch met de oorlog te maken? We hebben echt geen idee!

Rob slaapt prima, bij mij duurt het even voor ik in slaap val, soms vind ik dat alleen staan toch lastig, al voel ik me niet onveilig. ’s morgens tijdens het maken van het ontbijt loopt er een vos over het parkeerterrein, Boris blaft naar hem, maar de vos blijft rustig naar ons staan kijken en lijkt niet onder de indruk. Wij wel!!

een nieuwsgierige vos

We bezoeken het openluchtmuseum Rumsiskes, aangezien we op het parkeerterrein staan, gaan we als één van de eersten naar binnen. We wandelen naar een dorpsplein waar een kerk, school, winkels en werkplaatsen zijn opgebouwd. We zien toch ook wel heel duidelijk overeenkomsten met hoe dat rond 1900 in Nederland was, alleen de bouwstijl, de versieringen in en aan de huizen zijn echt anders. Het is echt heerlijk rustig dus we hebben alle tijd om rond te snuffelen. Vandaar lopen we naar een groep boerderijen en een graanmolen. De jonge molenaar vraagt of we weleens een molen van binnen hebben gezien, ja dat hebben we. Al gauw zijn Rob en de molenaar elkaar foto’s en werkingen van molens op de telefoons aan het uit wisselen.

in het openluchtmuseum

Vandaar uit lopen we naar een aan boerenerf, wat een dorpje op zich is. Een woonhuis met een aantal slaap/woonvertrekken, waar meerdere mensen onder één dak woonden. Een stal met allerlei gereedschappen om de melk en het graan te verwerken en een apart gebouw waar een broodoven staat. Het is mooi om rond te wandelen, het is heel ruim en landelijk opgezet. Na een paar uur rond wandelen vinden we het genoeg, al vonden we het allebei zeker de moeite waard.

de kerk in Veliuona

Onze route gaat nu naar de kust, onderweg wandelen we een rondje in Veliuona een dorpje met een van de oudste katholieke kerken in de regio, het is mooi om in zo’n klein rustig dorpje rond te wandelen. we vinden daar vlakbij een plek om te overnachten, maar na een uur breken we toch weer op. We vinden de weg te lawaaierig en ik vind het geen fijne plek. Vannacht wil ik weer rustig  kunnen slapen, dus schuiven we 4 km op en staan dan in een parkachtige omgeving, bij een kasteel en een klein dorpje, Raudoné, hier willen we allebei wel overnachten. Onderweg zien we weer een vos, we staan even stil om iets wat rammelt vast te zetten en een paar meter voor de camper schiet een vos, met een fladderende kip in zijn bek, het struikgewas in. We horen iets verderop de rest van het kippenhok een hoop kabaal maken. Voor we de volgende dag weer verder rijden nog even een rondje met Boris, want die kan hier lekker los rond rennen.

mooie avond in de jachthaven

We rijden naar de kust en vinden een heel fijn plekje in de jachthaven van Dreverna. We hebben de weken dat we nu onderweg zijn best veel gereden en besluiten hier 2 nachten te blijven, zeker omdat we aan het eind van de camperplek staan en een prachtig plekje hebben, uitkijkend over het water en in de verte de Koerse schoorwal, maar daarover later meer. Bij de haven hoort ook een vakantiepark met huisjes, maar daar merken wij weinig van. We brengen onze rustdag door met uitzoeken wat we nog willen zien en lezen over de Baltische Staten, maar ook lekker luieren. Ik heb niet goed op de inventaris van de koelkast gelet, we hebben nog maar weinig eten aan boord! In de haven is een restaurant en we gaan dus gewoon uit eten. Het smaakt uitstekend en we genieten er erg van.

Boris vind de wiebelbrug niet eng

Vanuit de haven rijden naar de “monkeybridge”, dat is maar 15 km verderop en we zijn nieuwsgierig naar deze hangbrug, nou dat valt een klein beetje tegen, het lijkt op de plaatjes imposanter dan het is. Gelukkig durft Boris ook over deze wiebelbrug en kunnen we op het eiland achter de brug nog even een korte wandeling maken. Nog een stukje rijden dan zijn we in de zeehavenstad Klaipéda. We parkeren de camper en na de lunch halen we de fietsen en kar voor Boris tevoorschijn en gaan op pad om de pont te nemen naar de Koerse schoorwal een langgerekt eiland voor de kust van Litouwen. Een klein deel van dit eiland is nog in Russische handen, dat hoort bij Kaliningrad. Zover gaan wij niet, maar fietsen heerlijk over de prachtige fietspaden, wandelen op het mooie strand en nemen de pont terug naar het centrum. Gelukkig lukt dit op de terugweg wel, op de heenweg hebben we flink omgereden, door de zeehaven, maar ook daar een pont gevonden. Op de terugweg door het centrum is natuurlijk gezelliger en nodigt uit voor een terras, biertje en zonnetje, wie doet ons wat?!

met zijn drietjes op stap is toch het leukste!

Terug bij de camper besluiten we hier niet te blijven, het parkeerterrein ligt dicht aan de weg en daar gaat best veel verkeer over heen. Nog even een paar boodschappen halen, de eerste overnachtingsplek aan de kust wordt afgekeurd, gelukkig is de volgende bingo! Dichtbij het strand, vlak buiten Klaipéda, nog 3 campers en heel stil, we slapen als roosjes!! De dag kan natuurlijk alleen maar beginnen met een strandwandeling, daarna is het tijd voor Nationaal Park Zemaitija,  we vinden een prachtig plekje aan het water. Ik vind het in eerste instantie een beetje stille plek, voel me niet helemaal op mijn gemak. Blijkbaar ben ik toch echt een stadsmeisje die zich wat ongemakkelijk voelt als we echt alleen lijken te zijn, op een paar tentjes na. Al snel blijkt dat dus helemaal niet zo te zijn! Er is een jachthaven, een waterfietsverhuur en in de loop van de middag wordt het drukker met auto’s van mensen die even komen zwemmen, terrasje pakken of wandelen. De plek is niet heel druk, maar zeker niet verlaten. Je leert jezelf wel kennen op reis, hoor !! Wij gaan met zijn drietjes wandelen en lopen langs het meer en genieten van het mooie uitzicht, Boris die zich prima vermaakt en het zonnetje. Voor we de volgende dag weer verder rijden eerst een kop koffie in de zon aan een heel stil meer, we gaan hiervandaan naar het “Cold War Museum” aan de andere kant van het meer. Daar is een raketinstallatie uit de Koude oorlog dat nu een museum is. Het museum is ondergronds in één van de 4 bunkers waar de raketten opgeslagen lagen, een indrukwekkend museum, de techniek is indrukwekkend, maar het geeft ook een beklemmend gevoel, zeker nu met de oorlog in de Oekraïne, de wereld blijft toch razend!

het haventje van Pavilosta

Onze tocht gaat verder en vandaag rijden we Letland in, we zijn al door anderen die hier reizen of net geweest zijn gewaarschuwd, bekijk goed je route!! Wij zijn een dus beetje hardleers en doen dat niet voldoende, na vandaag waarschijnlijk wel, sodeju! #@*#@!*#$!! De krachttermen zijn niet van de lucht. Rob had een route uitgestippeld, maar als we tanken zie ik op de borden staan “Letland”, een andere route dan die Rob bedacht had. Ok, als de borden zeggen die kant op, dan doen we dat toch? Niet ff kijken op de kaart, nee toch!! Kortom we hebben 50 km, ja 50 km gereden over een lappendeken van asfalt, wegen zonder asfalt, een paar kilometer goed asfalt, geen asfalt…………….…vul maar in. Steeds denken we dan, het zal zo wel beter worden. Gelukkig zijn de laatste 50 km van de route wel goed en strijken we neer in het haventje van Pavilosta, met onze neus bijna in het water, een strandje om de hoek, dorpje aan de overkant, douche en wasmachine zitten bij de prijs van 20 euro in. We zeggen, blijven! en minstens 2 nachten.

,

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Geplaatst op

Naar de Oostzee en Gdansk

15 t/m 22 juli 

Wat is dat een goede beslissing geweest om naar de kust te gaan, zelfs hier is het een dag en een nacht meer dan warm. Dat betekent op tijd met Boris een lange wandeling maken, er is een heel rustig dijkje naast de camping waar hij los kan rennen, dus dat is fijn voor hem en ons. Verder vooral schaduw zoeken en rustig aan. Zelfs ’s nachts is het nog tegen de 30 graden, pffffft. Gelukkig komt ook hier een eind aan en koelt het af en kunnen we weer gewoon bewegen, wandelen en wat een mens zo nog meer doet. We staan 2 nachten op Oostzee campnig Oderhaff in Grambin, nog net in Duitsland.

de vuurtoren van Kolobzreg

Vanuit Grambin rijden we Polen in, eerst naar Kolobzreg, waar we hopen een plekje naast de oude vuurtoren te bemachtigen, maar naarmate we dichterbij het centrum komen verdampt die hoop. Het is duidelijk hoogzomer, want rondom de vuurtoren in een straal van zo’n 500 meter is het één en al kermis, met kraampjes, reuzenrad, horeca en heeeeel veeeeel mensen. Kansloos dus. Ter hoogte van de kermis is een parkeerterrein waar een afgesloten stuk voor campers is. Daar gaan we dan maar staan en halen onze schouders op en roepen zoals wel vaker “Het is wat het is”. Het blijkt uiteindelijk een prima plek. De kermis heeft niet zoals wij gewend zijn een kakafonie aan muziek en is gewoon stil, op af en toe wat gegil na als een attractie de lucht in schiet. Rob loopt alvast het centrum in om wat zloty’s te pinnen en ik sop de camper. Na het avondeten lopen we naar de vuurtoren om ons onder te dompelen in het Poolse zomeravond leven. We vermaken ons prima, genieten van een mooie avondlucht, de oude vuurtoren, het uitgestrekte strand een ijsje en heeeeel veeeeel mensen. Voor een uurtje helemaal prima. Op het parkeerterrein hebben we samen met 2 andere campers een heerlijke rustige nacht.

camping Ginterpark, stil en verlaten

We trekken verder langs de Poolse kust, helaas treffen we weer een dorpje, Leba, dat helemaal onderdompelt in vakantie vierend Polen. Camping Ginterpark dat wij uitgekozen hebben ligt wel ver van al het feestgedruis af  en is stil, bijna verlaten. We zien hier veel voormalig militair gebied met bunkers, oude afrasteringen die neergehaald zijn en daar tussen door nagelnieuwe appartementen voor vakantiegasten. Het geeft een vervreemdend gevoel, zeker omdat de camping zijn beste tijd wel gehad heeft en er maar 6 kampeerders zijn, wel lekker rustig. Voor een lange wandeling door de bossen en over het strand zijn we wel op de juiste plek, dus dat is wat we doen.

We merken al een paar dagen dat de spullen uit de koelkast niet meer koud zijn en Rob gaat op onderzoek en probeert het op te lossen, maar dat wil niet echt lukken, hij maakt allerlei onderdelen schoon, maar helaas de inventaris van het vriesvak kan de prullenbak in. Wel jammer, ik had thuis het één en ander gemaakt, zoals Indonesisch smoorvlees en dat kan nu de prullenbak in.  Na een belletje met de dealer, toch nog eens de brander schoongemaakt met perslucht en jawel, hij doet het weer! Dat is best een opluchting want zonder koelkast gaat niet en naar een garage is ook weer zo’n gedoe! We zijn allebei enorm opgelucht.

We vertrekken naar Gdansk, maar slaan wel even wat nieuwe levensmiddelen in, want we hebben toch aardig wat weg moeten gooien.

we rijden veel kilometers, soms met regen maar meestal met een zonnetje

Googlemaps stuurt ons af en toe door binnendoor wegen en daar worden we niet heel blij van. Op het moment dat de wegen geen belijning meer hebben is de kwaliteit waardeloos. We draaien zelfs 2 keer om, om een andere route te pakken. De wegen zijn zo slecht, alles rammelt en bonkt in de camper en dat is echt niet fijn, het is wel een goede test voor de nieuwe slotjes. Bij de vorige reis vlogen de kastdeurtjes regelmatig open, nu met de nieuwe slotjes gaat het gelukkig goed, de kastjes blijven dicht!

genieten op het strand van Gdansk

In Gdansk hebben we weer een camping dichtbij het strand, dus na een flinke rit eerst maar eens de benen strekken. Opvallend is dat we op heel veel plekken het bos echt tot op het strand zien. Wij lopen met Boris dus eerst een flink eind door het bos, Boris kan dan lekker los rennen en als we het strand op gaan is het daar stil. De drukte zijn we voorbij gelopen, dus Boris kan op het strand ook nog los. Wat ook op valt is hoe zwaar dit zand loopt, we moeten er echt door heen ploegen, zelfs Boris heeft moeite met een sprintje trekken. Maar fijn is het wel, we kijken uit op de havens van Gdansk en zitten heerlijk in het zonnetje.

Gdansk is een mooie stad

Terug op de camping, kook ik eten en als de afwas gedaan is gaan we zonder Boris, met de tram naar het centrum, dit duurt 25 minuten en is uitstekend te doen. Kaartjes kun je vlakbij de camping in een winkeltje kopen, al hangen er in de trams wel al automaten waar je ook met een bankpas kunt betalen, maar daar zit nog plastic omheen.

De stad is ondergedompeld in prachtig avondlicht en we zijn onder de indruk hoe prachtig het is. De stad is behoorlijk verwoest geweest in de tweede wereldoorlog, maar inmiddels bijna helemaal gerenoveerd. Er is ook een kade met, vinden wij, mooie moderne architectuur. Op een terras een kop koffie en dan is het tijd om terug te gaan.

op stap met een gids

De volgende dag hebben we een free walking tour geboekt en ’s middags om 14.00 uur staan we weer in het centrum en gaan we met gids Martin op stap. Het is een klein groepje en dat is fijn want we zien ook gidsen lopen met een complete buslading mensen en dat lijkt ons niet prettig.

Martin heeft veel te vertellen, o.a. dat de kade met moderne architectuur door de inwoners van Gdansk “booking.com kade” genoemd wordt. Het is te duur om in te wonen, er zijn geen openbare ruimtes en is dus eigenlijk alleen geschikt voor de verhuur aan toeristen. De andere zijde van de kade heeft 7 oude toegangspoorten die allemaal nog in gebruik zijn. Ik zal niet alles opschrijven wat hij vertelt heeft, maar het was zeker de moeite waard, al was hij af en toe wat lang van stof, vooral over de filosoof Schopenhauer, die hier geboren is. Gdansk is tevens de geboorteplaats van meneer Fahrenheit en natuurlijk Lech Walesa, de vakbondsman uit de jaren 80, die later president werd en nog steeds een graag geziene man in de stad is. Na de stadstour drinken we nog wat op een terrasje en gaan dan terug naar de camping. Dit is echt een stadscamping, krappe plekken en best prijzig, maar voor een stadsbezoek dik in orde, zeker omdat het sanitair prima is.  Bij terugkomst eerst een rondje met Boris die weer even los kan rennen in het bos en dan ’s avonds aan de komende vlog en blog werken.

bij Maria op het erf

Dan volgt er weer een lange reisdag, we willen zover mogelijk naar de Pools- Litouwse grens rijden en dat is een flinke afstand, we zetten de wekker en na ontbijt en wandeling rijden we rond 10 uur richting de grens. We kiezen er voor om de langere route te rijden omdat we hopen dat dit grotendeels autoweg is, de kortere route lijkt meer over binnenwegen te gaan. Uiteindelijk hebben we maar een paar stukjes echt slecht asfalt en de meeste tijd rijden op een autoweg of goede binnendoor wegen. De eerste camperplek die we vinden aan een meertje is verboden voor honden en er is ook niet echt plek voor ons. We rijden door naar een boerderij een paar kilometer verderop, een tip van vrienden die hier een paar jaar geleden geweest zijn. De plek staat niet op campercontact of park4night. Als we op het erf staan lijkt er in eerste instantie niemand te zijn, al staan er wel auto’s. Na een minuut of 10 besluiten we maar weg te gaan, net op dat moment komen er een paar kinderen en Maria, de eigenaresse tevoorschijn. Met handen en voeten maakt ze ons duidelijk dat we welkom zijn, ga maar staan waar je wil. Haar boerderij is een pension, haar zoons wonen verderop en beheren de boerderij. Een uurtje later komen er nog een paar gasten, waarvan de vrouw perfect Engels spreekt en die, heel lief, verder voor ons als tolk fungeert. Uiteindelijk zien we nog meer gasten, een ouder echtpaar en 2 jonge mannen. De hele bovenverdieping van het huis is pension. Alexandra, de Poolse die Engels spreekt vraagt namens Maria of we ook willen eten bij Maria. Dat doen we, de kans om zo van de Poolse keuken te proeven krijg je niet zo vaak. We eten komkommersoep, die erg lekker smaakt, daarna aardappelballen met gehakt er in en augurken die gegeten worden zoals wij komkommer eten, met een beetje zout. De aardappelballen vinden we maar matig, maar het toetje is dan wel weer erg lekker, zelfgemaakte oreokoekjes. Wat vooral erg leuk is, is dat Alexandra met haar gezin, man en 2 kleine kinderen ook om ons heen rommelen en het erg welkom voelt om met deze mensen aan tafel te zitten. Als Rob vraagt of Maria ook in onze vlog wil vindt ze dat helemaal geweldig en ze wil meteen zien wat we maken, dus heeft Rob een link van onze filmpjes op haar telefoon gezet. Voor we bij Maria vertrekken weer even rommelen aan de koelkast, potverdorie als die het nou maar niet begeeft!!!

mooi plekje op de de camping in Maijampole

’s morgens nemen we afscheid en rijden een uurtje en strijken dan neer op camping Maiu Ilanka in Marijampole, we zijn in Litouwen! Het is bijna verlaten op een caravan en 2 tenten na, al is het ’s avonds toch wat voller geworden. Er is geen wasmachine, maar de eigenaar wil wel voor ons de was in zijn eigen huis doen. Dat is fijn want even een paar wassen draaien is hard nodig. We vullen de dag met wandelen, de vlog en blog afmaken en genieten van de stilte van het meertje en de rust om ons heen.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Geplaatst op

We gaan weer op pad

6 t/m 14 juli

Na bijna 3 maanden thuis, is de camper weer volgepakt en de plannen gemaakt, tijd om weer op pad te gaan. Een nieuwe reis, een nieuwe route, we gaan naar de Baltische Staten.

wandelen in Maarheeze

 De eerste dagen bezoeken we nieuwe en oude vrienden. Onze eerste stop is op Camperplaats Maarheeze, een landelijk en stille camperplaats. Het is slechts 5 km fietsen en dan zijn we in Sterksel. Waar vrienden wonen die we onderweg in Spanje ontmoet hebben en het is heerlijk bij te praten en plannen uitwisselen.  De oude vrienden, die we daarna op de camperplaats ontmoeten, gaan al zo’n 30 jaar mee en dat is vooral vertrouwd bijpraten en samen eten, wij hebben gekookt en genieten samen van een warme zomeravond in Groessen op camperplaats de Wellinghoeve. De volgende dag fietsen we met Boris in de kar, over de dijkjes door het mooie rivierenlandschap.

 Het is wel even wennen hoor, weer terug in het camperleven. Waar ligt dit en waarom kan ik dat niet vinden en waarom ga jij nou net daar staan waar ik bij wil en waarom verliest Boris zoveel haar in de camper? Daarbij is het ook tropisch warm en na ons fietstochtje zitten we vooral onder een appelboom te wachten op de bui die eind van de middag voor wat afkoeling zorgt.

Als toetje ontmoeten we op de valreep nog een paar medevloggers waar we regelmatig contact mee hebben, in Spanje lukte het niet om samen koffie te drinken, nu gelukkig wel en ook wij hebben heel wat te bepraten, het was even heel gezellig bij Thoffer! Na de koffie nog even naar Obelink, een mega grote kampeerwinkel, waar we heel bescheiden een paar kleine dingetjes halen.

fietsen door het rivierenlandschap

Na het laatste bezoek is het tijd om de grens over te steken, de dag schiet al aardig op, ver komen we dan ook niet, we  strijken neer op een camperplaats in Horstmar naast een oud station. De rails zijn een aantal jaren geleden vervangen voor een 40 km lang fietspad. We blijven hier een dagje staan en pakken de fietsen weer uit, voor Boris weer een goede training om toch aan de fietskar te blijven wennen. Zowel op de dijken als hier op de oude spoorrails is het erg rustig, voor Boris is dat fijn en hij staat redelijk ontspannen in de kar. Zitten of liggen wil hij nog steeds niet!

het is weer fijn in de om de camper

We fietsen langs automuseum Vossen, tevens werkplaats van antieke en oude auto’s, Rob is een bofferd want er staat net een Volkswagen T1 op de brug en daar heeft Rob wel een zwak voor. Ik wandel ondertussen met Boris over het fietspad. Daarna fietsen we nog een stukje door om kasteel Darfeld te bekijken, het is helaas gesloten voor publiek, maar toch de moeite waard om even door het park te fietsen en het prachtig gerenoveerde kasteel en bijbehorende park te bekijken. We fietsen terug langs onze camperplek en gaan nog even in het dorpje, Horstmar, een rondje wandelen en een paar boodschappen halen.

bij een fietstochtje hoort ook een picknick

De volgende dag rijden we verder naar Goslar, net buiten het centrum is een heel oud mijncomplex met parkeerplekken waar we kunnen overnachten. Als de camper staat, lopen we met zijn drietjes naar het centrum om een rondje te wandelen. Het is een mooi stadje met heel verschillende soorten huizen, de bekende vakwerkhuizen, houten huizen, maar ook huizen met kunstig vastgespijkerde leistenen. Als we in de winkelstraat lopen valt mijn oog op een schoenenzaak die het merk KEEN verkoopt. De mijne zijn kapot en ik wil alleen dit merk, dus naar binnen en nieuw gehaald, als een kind zo blij ben ik! Rob is met Boris op een terras neergestreken, want fijn vind onze Boris de stad niet, dat is toch wel af en toe een dingetje, zo bang en zo zijn best doen om weg te komen. We vinden toch dat het af en toe moet en dit is zo’n moment, na ons biertje lopen we weer terug naar de camper en is Boris weer rustig en tevreden. We slapen naast de mijn en zien wel of we hier morgen een bezoek aan brengen.

wandelen in Goslar

We rijden de volgende ochtend toch weg, iemand heeft ons getipt dat de mijn wel interessant is, maar de monumenten over het ijzeren gordijn ook de moeite waard zijn. Dus keuzes maken, want we willen ook niet heel lang over dit traject doen. We rijden naar Sorge, hier is een wandeling naar een stuk ijzeren gordijn, met beschrijvingen, hekken, prikkeldraad en wachttorens. Een mooie gebied, maar ook beklemmend, als je bedenkt wat hier allemaal gebeurt is. De strook niemandsland is in de 40 jaar dat de grens er was een waar paradijs voor flora en fauna geworden en dat wordt, over een lengte van 1400 km, nog steeds in stand gehouden .

wandelen over het herinneringspad

Terug in het dorp drinken we een biertje, op een terrasje onder een Amsterdamse vlag, een groep Nederlanders runt hier een megagroot, oud hotel waar vooral veel schoolgroepen komen. Terug op de camperplek nog even een praatje met de buren en dan is ook deze dag weer voorbij.

Inmiddels past het camperleven weer als een jas, dat gaat gelukkig heel snel. Alles ligt weer goed op zijn plek, we wachten weer rustig op elkaar met bewegen en het is weer heel fijn om onderweg te zijn!

vlak langs de camper rijdt een stoomtrein, lawaai, stinken, maar ook heel erg leuk

’s avonds tijdens het journaal wordt bevestigd waar we al een beetje bang voor waren, op de route die we gepland hebben wordt het tropisch warm. Het plan was om naar Leipzig en Warschau te rijden, maar dat klinkt inmiddels als een slecht plan. Gelukkig zijn we het altijd snel met elkaar eens, dat gaan we dus niet doen. We veranderen onze route, niet eerst het binnenland en terug langs de kust, maar eerst naar de kust en terug door het binnenland.

Boris heeft het ook weer naar zijn zin, zeker op vrije wandelingen

Het wordt een lange reisdag, ruim 400 km, maar dan staan we ook bijna met onze voeten in de Oostzee, bij het plaatsje Grambin op Ostsee-camping Oderhaff! Morgen verder plannen maken!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.