Van de terp naar de woestijn en nog een prachtig stuk Portugal

17 t/m 20 februari

Wanneer we Yassine verlaten en de terp afrijden, begint meteen het grote genieten. Voor ons ligt een grote vlakte en in de verte zien we de besneeuwde toppen van de hoge Atlas. Dan is dit nog maar het begin van weer zo’n fantastische route. We zijn op dit soort dagen stil in de camper, we geven vooral onze ogen de kost en genieten.

We hebben met de dames van de wandelclub een wandeling onderweg geregeld, het grootste deel van de groep gaat met de dames mee. Onderweg checken wij nog even of de parkeerplek geschikt is voor een aantal campers. Goed dat we dit even doen, optie 1 is prima, maar optie 2 was iets dichterbij de start van de wandeling, maar smal en steil. We appen de groep wat ons de beste optie lijkt en dan rijden wij door. Genietend van de Dadeskloof. Wij hebben niet zoveel tijd voor stops, maar op deze route kunnen we er niet om heen, het is zo overweldigend mooi, dus ook even een korte wandeling met Boris. We komen aan het begin van de Thodrakloof en met mazzel, want een week geleden kon de groep van Peter en Myran hier nog niet doorheen vanwege ijs en sneeuw. Wij hebben de groep (niet iedereen wandelt in de kloof) dan ook gewaarschuwd om zeker een uur achter ons te blijven, maar gelukkig kunnen we door. Het is geen lange etappe vandaag, maar o zo mooi!

De groep die gewandeld heeft komt enthousiast terug, indrukwekkende klauterwandeling met een waakzame gids. Die goed oplette of de groep de wandeling aan kon, hij bedacht onderweg wat wel of niet ok was en nam de groep zo veilig onder zijn hoede, zo fijn dat dit gelukt is. We overnachten op camping Baddou in Tamtatouchte, een mooie camping, maar toch de volgende dag weer verder.

We gaan naar Merzouga, één van de highlights van de Marokkoreis. Onderweg stoppen we bij de winkel van Mohammed en worden daar meer dan gastvrij ontvangen. Wij voelen ons daar af en toe wat ongemakkelijk onder, wij kaaskoppen zijn dit soort ontvangsten niet gewend. Hij wil dat we beneden thee drinken in zijn mooie zaaltje en Boris mag mee. Dat is iets teveel voor onze viervoeter, het souterrain waarin we zitten is nogal een klankkast en door de smalle ramen komt veel straatlawaai naar binnen. We brengen Boris naar de camper en inmiddels komen de eerste deelnemers binnen voor de tagelmust, de blauwe doek die Toeareg-nomaden in de woestijn dragen. Het is een spektakel en dikke pret. Mohammed pikt er 2 deelnemers uit en die krijgen de tagelmust omgewikkeld. Het ziet er stoer uit en iedereen krijgt zin in alles wat er in Merzouga te gebeuren staat. Mohammed heeft natuurlijk veel meer in zijn winkel, dus wordt er flink geshopt. Ik kan de verleiding ook niet weer staan en koop een korte djellaba, Rob twijfelt nog, misschien later?!

Wij komen niet zomaar bij Mohammed weg, we moeten lunchen! Dat telt trouwens voor alle reisleiders die langs komen, iedereen wordt uitgenodigd om boven in zijn appartement, waar zijn gezin woont. We krijgen overheerlijke Marokkaanse pizza, een discusbrood met verschillende vullingen. Als er nog een paar deelnemers komen worden die ook naar boven gedirigeerd, eten!

Uiteindelijk vervolgen we redelijk laat onze weg en komen als laatste aan in Mezouga op camping Le Gazelle Blue. De eigenaar heeft zelf doeken met het logo van Endless on Wheels laten maken en die pronken aan weerszijde van de poort, dat is nog eens een welkom!

Aziz, de eigenaar wil ons meteen met de hele groep op de thee hebben, om ons hartelijk welkom te heten. Wij hebben voor vandaag wel even genoeg thee gehad en weten dit vriendelijk naar morgen te verschuiven. Dan gaan we namelijk met de dromedarissen op pad en dan is de thee een mooi moment om deze trip te starten, de sjaals om te knopen en nog één en ander te vertellen. Gelukkig snapt Aziz dit prima. We blijven hier een paar dagen en we bespreken met Aziz hoe we één en ander gaan doen. Dat lukt allemaal goed en dan is het verder genieten van deze camperplaats, waar we weer heerlijk met zijn allen in een hoek van de camping staan. Er gebeurt van alles, de renaultralley komt voorbij, kuddes dromedarissen trekken langs, we zijn echt in de woestijn, Erg Chebbi!

De volgende dag gaat het avontuur dan echt beginnen, eind van de middag verzamelen we voor de beloofde thee, met overheerlijke koekjes, de sjaals worden omgeknoopt, iedereen levert de overnachtingsspullen in en dan gaan we. Een kudde drommies ligt op ons te wachten, best een beetje spannend, maar ook supertof. Op het schip van de woestijn zittend kan de tocht beginnen. Ik ben de kleinste van de groep en heb wel wat moeite om mijn been over de rug van mijn dromedaris te gooien, volgende keer een opstapje mee! Wat is het mooi, het is stil, uitkijkend over de zandduinen en zo schommelen we richting tentenkamp. Helaas is het voor 2 dames een beetje teveel, te spannend voor één en zere handen voor een ander. Het kost even moeite om dit op te lossen, maar we komen allemaal heelhuids aan in het kamp. Rob is daar door Aziz al heengebracht, samen met één van onze vrouwen, Boris en de rugzakken. Het grootste deel van de groep heeft intens genoten van de tocht. Eénmaal aangekomen in het tentenkamp horen we overal verbaasde kreten, zo mooi en luxueus had de groep het niet verwacht. Een straatje van vlonders met planten, lantaarns en voor ieder stel een tent met een goed bed en sanitair. Hoe goed wil je het hebben?!

We hebben een prachtige avond, een heerlijk maal, allemaal fantastische accommodaties en een weergaloze sterrenhemel. We sluiten de dag af met muziek bij het kampvuur, maar laat wordt het niet, we zijn allemaal moe. Dus vroeg naar bed want we willen allemaal de zon op zien komen. Iets voor 7 uur staan we dus met zijn allen op een zandduin in de djelleba’s die op onze bedden lagen en die we mogen gebruiken.

Voor we het zandduin oplopen heb ik bij Ed een slinger aan de tent gehangen, dit is toch wel een hele bijzondere plek om jarig te zijn. “lang zal hij leven!” in de woestijn. Nadat we de zon hebben zien opkomen is het tijd voor een heerlijk ontbijt, nog een keer zingen voor de jarige, met natuurlijk een cadeautje en heel veel felicitaties.

De jongens met de dromedarissen staan al op ons te wachten, dus snel de spullen bij elkaar zoeken, iedereen die wil,weer op een dromedaris en vort de woestijn in. De terugweg is voor Rob en ik ga met een aantal mensen, Boris en bagage met de 4×4 terug naar de camping. Boris heeft zich hier te goed vermaakt en mocht helaas niet meer los. Het keukenafval ligt achter de keukentent en dat had die lieve schat van ons heel snel in de gaten. Met een bek vol kippenbotjes liep hij door het kampement. Nou zijn dit botjes die best gevaarlijk kunnen zijn, gelukkig liet hij zich door Ed vangen en was het einde losloop avontuur.

’s middags is het tijd voor de buggytocht. We worden vanaf de camping naar de startplek gebracht en iedereen is wel een beetje zenuwachtig, maar we hebben er ook allemaal zin. Per koppel krijgen we een buggy, haarnetje en helm en dan op pad. We worden begeleidt door een aantal jonge mannen op quads zodat zij snel heen en weer kunnen om de tocht te begeleiden. We crossen over de zandduinen, genieten nog een keer van al het moois en na een uur zijn we weer terug. Met een heerlijke stereotype conclusie, voor de mannen mag het wel wat sneller, de meeste dames vonden het hard genoeg!

Dan is de laatste dag in Merzouga aangebroken en voor wie dat wil zijn er 4×4 auto’s geregeld om op pad te gaan. Rob is één van de chauffeurs, Aziz neemt een auto en zijn Franse partner Melanie neemt auto 3 voor haar rekening. Het wordt een prachtige tocht, langs het meer, op bezoek bij een bedoeïnenkamp, snuffelen bij een loodmijn en onderweg wederom genieten van de kleuren van de woestijn. Ze komen pas laat terug want ook nu moest er genoten worden van de ondergaande zon. Er zijn ook deelnemers die het heerlijk vinden om op de camping te blijven, de fiets te pakken of een wandeling in de omgeving te maken. Dat vinden wij zelf ook prettig aan de reis, veel samen, maar zeker niet alles. Het eten in het restaurant van Gazelle Blue is goed, dus ook vanavond schuiven de meesten aan voor een heerlijke maaltijd.

Vanuit Evora rijden we naar Santa Maria de Marvao, een dorpje hoog op een heuvel met maar 645 inwoners, maar wel met een camperplaats. Dit is één van de hoogste plekken, 856 meter in de Alentejo en we hebben een uitzicht, zo mooi hebben we het niet iedere dag. We blijven hier een paar nachten en dwalen door het dorpje, bezoeken het kasteel, met nog meer waanzinnige uitzichten, strijken natuurlijk neer voor een overheerlijke espresso en dwalen verder. Er is zelfs een klein museum met borduurkunst, beelden en een prachtig houten altaar. Na al dat dwalen en rondkijken lusten we natuurlijk ook nog wel een drankje op het terras. De papegaai die we ’s morgens tijdens de koffie ook al zagen verwelkomt alle bezoekers in diverse talen. Behalve als ik met de camera bij hem ga staan om het gekakel vast te leggen, dan is hij opeens heel stil, ook niet leuk voor mij!

Het dorp heeft geen winkels, behalve een souvenirwinkel met wijn en olie, ons brood raakt op dus we besluiten na 2 dagen weer verder te trekken. Dat wordt één nachtje naast een sportpark in Portalegre, waarna we doorrijden naar Castelo de Vide, hoe mooi dat is, vertel ik volgende week.

Het vlog bij dit verhaal staat hier

soc