We steken over naar Marokko!

8 t/m 14 januari

Deze week staat echt in het teken van de oversteek naar Marokko. Na een paar fijne dagen in het mooie Carmona rijden we naar de kust, naar de stad Tarifa. We staan daar op een camperplek dichtbij het strand en de stad. De camperplek zelf stelt niet zo veel voor maar voor een paar dagen is het prima. We maken in ieder geval een paar heerlijke strandwandelingen, zwerven door de oude straatjes van het centrum en genieten van dit leuke stadje.  Ondertussen speurt Rob het internet af om goed in beeld te krijgen wat we nog moeten doen om over te varen. Uiteindelijk blijkt dit niet zo ingewikkeld te zijn, het lastige is dat wanneer je internet afstruint je regelmatig tegengestelde berichten tegenkomt. We vinden na wat speurwerk toch dat wat we nodig hebben.

Thoffer met de camper op bezoek.

Onverwacht worden we ook met een bezoekje vereerd van mede camperaars die ons volgen op de verschillende socials en wij hen. Best gezellig om Theo en Judith van “Thoffer met de camper” live te ontmoeten. Helaas is het geen lang bezoek want wij staan op het punt om met Boris naar de dierenarts te gaan en dat moet echt even gebeuren. Bij de dierenarts vind een gezondheid check plaats, al mag dat de naam niet hebben, 127 euro voor de check van zijn chip en invullen van heel veel papieren. Het document dat we al hebben om aan te tonen dat hij voldoende rabiës antistoffen in zijn bloed heeft wordt in zijn paspoort verwerkt. Vervolgens krijgen we documenten en een code waarmee we naar de PIF moeten. Dit is een onderdeel van de douane dat gevestigd is op het haven terrein, als we daar het juiste document gekregen hebben, hebben we alles gedaan om Boris mee heen en terug te nemen. Het bloedonderzoek heeft 140 euro gekost, best prijzig dus om je hond mee te nemen naar Marokko!

Naar de dierenarts

Naast al het papierwerk voor Boris hebben we zelf ook nog tickets nodig. We doen dit meestal online, maar nu wandelen we langs een paar ticketkantoren en dat loont de moeite. We betalen bijna de helft van wat de kaartjes op internet kosten. Volgens de dame waar we ze kopen komt dit omdat er zoveel tickets over zijn en ze hebben liever mensen aan boord tegen een lagere prijs, dan geen passagiers, want er zijn meerdere maatschappijen op deze route, dus iedere klant is er één. Een rondje Tarifa langs de kantoortjes is dus de moeite waard! Voor 215 euro hebben we 2 retourtjes, met camper, 2 personen en een hele dure hond (267 euro).

We besluiten na het bezoek aan de dierenarts meteen door te rijden naar het haventerrein en daar de PIF te bezoeken. Daar rijden we ons op het haventerrein helemaal klem tussen de vrachtwagens. Het is een wirwar van rijstroken die elkaar kruisen en we kunnen niet meer voor of achteruit. Gelukkig is er een Marokkaanse vrachtwagenchauffeur die Nederlands spreekt, want zijn broer woont in Alkmaar! Best bijzonder dat hij dan ook Nederlands spreekt, maar hoe dat zit wordt ons niet helemaal duidelijk. Wel superlief dat hij ons helpt. Hij zorgt dat een aantal chauffeurs hun wagen opschuiven, waardoor wij er net tussendoor kunnen om in de juiste rijstrook te komen. Er is een Nederlands stel gelijk met ons in de haven en die kunnen net als wij maar moeilijk het juiste kantoor vinden. Maar hun boot gaat al over een kwartier! Ze besluiten de gok te nemen en toch maar zonder de laatste papieren aan boord te gaan. Wij gaan door met zoeken naar het juiste kantoor, maar dat blijkt tot 17 uur gesloten. We zoeken een stukje verderop een parkeerplek waar we met Boris kunnen lopen en rond 17 uur gaan we het nogmaals proberen. We weten nu de weg en kunnen een stukje afsnijden op het haventerrein waardoor we niet vast komen te zitten tussen de vrachtwagens. Zijn we er eindelijk is het het verkeerde kantoor! Het wordt inmiddels bijna komisch. Maar dan toch, bij het volgende kantoor, papieren inleveren, halfuurtje wachten en warempel we hebben de juiste documenten om Boris in en uit te voeren, HOERA!! Blij dat het ons gelukt is. Nu nog een plekje voor de nacht en die vinden we een 12 kilometer verderop. In een dorpje dat helemaal ingebouwd is in het haventerrein, er is een strandje en omringd door hijskranen en grote containerschepen hebben we een rustige nacht. Er staan meer campers en in één ervan is een klein hondje waar Boris ’s morgens nog even heerlijk mee rond rent en samen genieten ze op het strand. 

Aan boord!

Nog wat boodschappen en dan naar de haven waar we veel te vroeg aan komen. Bij onze vorige overtochten moest je er 2 uur van te voren zijn, nu zijn we er anderhalf uur van te voren, maar een halfuur was ook goed geweest. Het is echt heel rustig aan boord van de catamaran, er is enorm veel zitruimte aan boord en er is nog geen 1% bezet. In een uur varen we over en ik zie zelfs een dolfijn, helaas blijft het bij deze ene, maar toch bijzonder. We varen naar Ceuta, een Spaanse enclave in Marokko. Als we van boord rijden duurt het nog 15 minuten voor we  echt bij de grens zijn. We hadden rekening gehouden met een uur oponthoud, maar het wordt iets langer. Controle na controle en beambten die elkaar dan weer controleren en zo rijden we langs 5 loketten waar dat allemaal plaats vind. Als we er bijna door zijn moeten we naar de kant en willen ze ook binnen kijken. We moeten wel Boris er uit halen, want honden vinden ze maar niks. Alle kastjes open, de koelkast, hebben we wapens mee? Drones? Alcohol? De luiken van de garage moeten ook open en ook daar wordt van alles bekeken, wel allemaal op een hele vriendelijke manier, met de nodige grapjes, dat wel! Na een kleine 2 uur zijn we door de douane heen en rijden we Marokko in!! Binnen een paar seconden zijn we in een heel andere wereld! Er is markt op straat met bergen groente of simpel een paar schoenen op een kleedje. We stoppen bij de markt om een simkaart te kopen bij iemand die dit op straat verkoopt. Ook hier onmiddellijk een man er bij die goed Nederlands spreekt en vraagt of we hulp nodig hebben, hij heeft in Rotterdam gewerkt, zo hulpvaardig. Rob koopt een simkaart voor een euro, die waarschijnlijk niet gaat doen wat wij willen, maar Rob kon het niet over zijn hart verkrijgen om deze niet te kopen.

De markt

De dag schiet al aardig op en we willen niet in het donker op de camperplek aan komen, dus eerst de slaapplek opgezocht. Een camperplek in M’Diq bij een hotel, met nog een Nederlands busje en verder niemand.  Rob gaat ’s avonds even in de bar proberen of hij de simkaart aan de praat kan krijgen. Daar wordt hij geholpen door een man aan de bar en zo is de eerste simkaart toch geactiveerd. De mensen zijn hier echt super hulpvaardig en vriendelijk.

De volgende dag twijfelen we even wat we nu willen, maar Rob is nog niet tevreden over het internet, we rijden terug naar M’ Diq en zijn daar een groot deel van de dag bezig het verder te regelen. Ondertussen ook met Boris naar het strand, boodschappen doen op straat, lunchen met heerlijke couscous en winkeltjes afstruinen voor het internet.

Op het strand in M ‘Diq

De dag is al aardig gevorderd en we besluiten dan ook terug te gaan naar de camperplek waar we vannacht ook gestaan hebben. We genieten daar nog even een paar uur van het zonnetje, ik kook buiten een grote pan Italiaanse saus voor in de vriezer. Morgen wel beter opletten in de schemering want er zijn veel steekmuggen!

Het voelde best spannend om naar Marokko te gaan en hier verder rond te gaan zwerven, maar na een dag voelt het al prima. Het doet ons sterk denken aan onze reizen van 35 jaar geleden naar Turkije. Daar hebben we toen prachtige reizen gemaakt en we hebben sterk het idee dat dat hier ook gaat lukken!

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *