18 maanden onderweg – We zijn op pad

15 april 202315 april 2023

De laatste etappe

8 t/m 15 april

Daar istie dan, de allerlaatste blog van deze reis!! Wat gaat het opeens snel! Ik word steeds onrustiger en doe mijn best om in het hier en nu te blijven en te genieten van onze laatste camperweek. Gelukkig heeft Rob er ook last van. We willen iedereen graag zien en hebben dan ook een uitnodiging aan familie en vrienden gestuurd voor een borrel en daar kijken we erg naar uit. Dat klinkt alsof we uitzien naar het einde van onze reis, maar dat is niet zo, we zijn er allebei vrij zeker van dat we het reizen en wonen in de camper enorm gaan missen.

Het kasteel van Saumur.

Maar nu eerst onze laatste reisweek. Zaterdag zijn we aangekomen in Saumur op een hele fijne camperplek. Het terrein was ooit een camping en nu camperplek aan de Loire. Het is nog zonnig weer, dus we zijn veel buiten, eten zelfs ’s avonds buiten. We stappen op de fiets en rijden naar Saumur, er is een prima fietspad naar de stad, om een rondje te wandelen in het centrum. We lopen eerst naar boven naar het kasteel en genieten van het uitzicht, als het minder weer was geweest waren we zeker naar binnen gegaan, maar we vinden het buiten te lekker. We wandelen naar beneden en trakteren onszelf daar op een terrasje en een ijsje en fietsen dan weer terug. Met Boris maken we een lange wandeling langs de oever van de Loire waar hij even flink kan rennen. Op eerste paasdag genieten we van een smakelijke brunch voor de camper in het zonnetje. Wat een fijne dagen hebben we hier.

Paasbrunch in het zonnetje.

Als het op maandag regent, rijden we na de lunch weer een paar honderd kilometer richting Rouen en staan dan weer op leuke camping, in Saint-Leonard-des-Bois, in Normandië. De naam is langer dan het dorp groot is, maar dan wel een heel leuk dorpje met een regionale markt in een grote tent, dus daar gaan we een kijkje nemen en komen met heerlijke olijven terug. We staan langs de Sarthe, een riviertje dat langs de camping stroomt. Er zijn hier verschillende wandelroutes, hopelijk is het morgen droog, dan gaan we een van de wandelingen doen. En inderdaad het is de volgende ochtend droog, na de koffie lopen we één van de routes, het is geen lange route, nog geen 4 km maar wel een flinke klim omhoog. Boven op de heuvel hebben we prachtige vergezichten over de Normandische heuvels. Weer zo’n plekje waarvan we zeggen, “We komen hier nog eens terug!” ’s middags begint het te regenen en dat gaat bijna de hele nacht door. We zijn duidelijk niet gewend aan regen, want eind van de middag ontdekken we dat onze klompen en mijn wandelschoenen nog buiten staan!! De vloerverwarming maar aan en de schoenen en klompen binnen drogen.

Wandelen bij Saint Leonard des Bois

Voor we de volgende dag weer verder rijden nog even een wandeling met Boris en als we opruimen mag hij even los rondom de camper, want we zijn met nog een Engels stel de enige kampeerders. Boris snapt er niets van, we laten hem bijna nooit los op een camping of camperplek omdat hij zo onstuimig op iedereen afspringt en dat vindt niet iedereen prettig. Nu kan het, maar hij blijft staan en kijkt ons vragend aan, wat is hier nou weer de bedoeling van? Even later valt het kwartje en gaat hij er rennend vandoor langs het riviertje en speurt naar van alles dat in het water drijft. Als het tijd is om te vertrekken kost het wel wat moeite en snoepjes voor Boris de camper weer in wil springen.

We vinden het onderweg koud en guur, maar ook erg mooi.

We leggen flink wat kilometers af en als we eindelijk op een camperplek staan in een dorpje, ga ik meteen met Boris aan de wandel want die heeft nog niet veel beweging gehad. Als we terug komen zit Rob nog achter het stuur en roept: “We gaan weer”. Die conclusie had ik ook al getrokken, vlak voor de camper werd ik al bijna ondersteboven gereden door een lijnbus, er rijdt veel verkeer voor de campers langs en iets verderop ligt een drukke doorgaande weg. 5 km verderop vinden we in Authieule, camping Au Board de L ‘Authie en daar is het prima, stille plek, vriendelijke mensen, broodjesservices en ontzettend veel regen. Daar kunnen zij dan natuurlijk weer niets aan doen. We mopperen wat af met zijn tweetjes, koud, nat, rotweer. Dit is wel even iets om weer aan te wennen!

Dan rijden we Nederland binnen en gaan we eten in het tapasrestaurant van mijn neef en zijn vrouw en ontmoeten daar één van mijn zusjes, ze weet van niets en de verassing is groot als wij daar ook opeens blijken te zijn, wat volgt is een gezellige avond. De volgende dag hebben we een plek op camping Vliegenbos in Amsterdam , een prachtige gerenoveerde camping. ’s avonds eten we met (schoon)kinderen in Amsterdam. Dat is natuurlijk wel één van de hoogtepunten van onze thuiskomst. De dag daarna rijden we dan echt naar huis. Eerst maar even een paar dagen rustig aan het huis wennen en dan volgend weekend de borrel voor familie, vrienden en buren.

Dit was dan echt de laatste blog!

Vreemd hoor, om straks na al die reismaanden niet meer onze belevenissen te beschrijven , welke mooie plekjes we bezocht hebben of waar een mooie wandeling was.

Dank allemaal voor het meereizen, meelezen, meebeleven, als we weer op pad gaan zullen er zeker nieuwe vlogs en blogs verschijnen.

Tot later, lieve???? groetjes Rob en José en een poot ????van Boris.

Rob legt de hand aan de allerlaatste vlog.

de laatste video staat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

8 april 20238 april 2023

Door de Pyreneeën naar Frankrijk

31 maart t/m 7 april

Natuurpark Bardenas Reales

We bezoeken Nationaal park Bardenas Reales en wat een ongelooflijk bijzonder gebied is dit! Wij rijden door het witte deel van deze half woestijn. Er is ook nog het zwarte deel dat veel vruchtbaarder is en het vlakke deel, wat inderdaad vlak is. Je kunt hier wel een paar dagen doorbrengen, maar wij houden het op één dag. We staan regelmatig stil, kijken onze ogen uit. Het gebied is zo fascinerend omdat het zachte materiaal van de rotsen hevig door erosie wordt aangetast en er dus allerlei uitsparingen, holen, grotten en richels ontstaan. Dat geeft het landschap iets sprookjesachtigs. Er staat één toren in het landschap waarvan men vermoedt dat die over 50 jaar weggesleten is. Het lijkt een beetje op de kegels in Turkije in Cappadocië, waar het zelfde gebeurt. Het is machtig mooi en we genieten er dan ook met volle teugen van.

Zo uitgestrekt…………………..

Hiervandaan rijden we weer terug naar de camperplek in Arguedas, een prima plek, waar we 3 nachten blijven staan en een gezellige ontmoeting hebben met Patty, een volger die ons kwam begroeten en waar we een paar gezellige uurtjes mee door brengen.

Dan is het toch tijd om weer verder te gaan, we rijden naar Logroño om daar hopelijk iets van de paasprocessies te zien. We waren in de herfst ook al in deze stad en gaan weer op dezelfde camperplek staan en daar zijn we zeker niet alleen.

De processie in Logroño

Op zondagochtend gaan we met Boris de stad in om te zien of we wat informatie over de processies kunnen vinden. Als we het centrum inlopen, merken we al snel dat de processie nu is. Met Boris is dat geen optie, hij vindt het nu al teveel. Ik loop daarom terug met hem naar de camper en geef hem water en wat lekkers en wandel terug naar het centrum. Wel goed voor de stappenteller want het is toch bijna 4 km hen en terug. Ik ben net op tijd en vindt Rob ook nog in de drukte. Hij heeft al kunnen filmen en samen zoeken we een plekje om van de processie te genieten. Er is veel muziek, alle broederschappen lopen mee met hun vaandeldrager voorop. De broederschappen bestaan ook uit hele gezinnen, kleine kinderen met trommels lopen mee, oud en jong, mensen met een beperking, de broederschappen bestaan uit een grote diversiteit van mensen. Het hoogtepunt van de processie is natuurlijk het Christusbeeld, dat wordt gedragen door 24 mannen en vrouwen en die hebben het behoorlijk zwaar. Ze kunnen wel regelmatig even pauzeren als de processie weer even stilstaat, maar toch. Waarschijnlijk is het een eer is om bij de dragers te horen. Na afloop gaat er grote groepen mensen de kerk in, maar een grote groep duikt ook de cafés in, wij doen met de laatste groep mee en zitten net als de Spanjaarden om half één aan ons eerste wijntje en biertje. Daarbij een paar heerlijke kleine broodjes en onze dag kan niet meer stuk.

Jong en oud lopen mee.

De volgende dag gaat Rob op stap om zijn computerbril te laten repareren, die is een paar weken geleden kapot gegaan en dat is lastig. Ik ga met de eindvlog verder, daar ben ik al een paar weken mee bezig en dat is een hele klus. Nu kan ik even een flinke tijd doorwerken en dat schiet lekker op. We zijn een vlog maken met alle hoogtepunten van de reis en dat is best lastig, want ik heb zo maar 3 uur materiaal bij elkaar en dat is natuurlijk veel te veel. Keuzes maken, dus!

Gelukkig heeft Rob een opticien gevonden die hem kan helpen. De poot van zijn bril is echt gebroken dus is een nieuw montuur de enigste optie. Het wordt direct geregeld! Na de lunch rijden we tot vlak voor de Pyreneën en nog maar 100 km tot aan de Franse grens. Wat gaat het opeens hard. In dit stadje willen we ook nog een processie proberen te zien en morgen is er markt, ook altijd leuk. Helaas is de camperplek in Huesca helemaal vol. We staan voor het eerst achter een benzinepomp. Dat klinkt erger dan het is, het is een klein bosje en er staan nog 5 campers. Wij voelen ons daar veilig genoeg bij.

Avondprocessie in Huesca

De volgende dag, na de koffie terug naar de CP en nu is er ruimte en keuze genoeg. We gaan meteen maar even in het stadje kijken, want we willen bij de VVV langs om te informeren naar paasprocesssies. Na een leuke wandeling door dit leuke stadje vinden we op Plaza Mayor de tourist info en een dame die goed Engels spreekt, met een folder en plattegrond in de hand wandelen we terug, onderweg nog even een paar boodschappen en de middag brengen we rond de camper door. Met Boris een wandeling, beetje soppen. Na het avondeten wandelen we weer naar het centrum, want er is om 20.30 uur een processie. Het is weer mooi en indrukwekkend om te zien. Na een uurtje zijn we weer terug en is het tijd voor onze wekelijkse belsessie met Rob zijn moeder.

Muurschildering van Buster Keaton, we keken dus niet alleen naar processies.

De camperplek ligt dicht bij het dorp, maar ook aan een drukke weg, rond 23.30 uur komen er nog een paar campers aan, die eerst 4 rondjes rijden, het is ook hartstikke vol. Ze weten zich toch nog ergens tussen te wriemelen en beginnen dan buiten nog hele gesprekken en tig keer de deuren dicht te slaan. Het kost dan ook wel wat moeite om in slaap te vallen, tja het leven van een camperaar gaat niet altijd over rozen!

We gaan verder want de datum van 15 april, dan willen we thuis zijn, komt nu toch snel dichterbij. We hebben er gemengde gevoelens over. Heeééérlijk om iedereen te zien, vast te houden, mee aan tafel te zitten, maar dat deze 20 reismaanden dan voorbij zijn, we hebben het er moeilijk mee!

Zo mooi, deze rit door de Pyreneeën.

Maar goed er moeten kilometers gereden worden en Rob heeft een prachtige route door de Pyreneeën gevonden en die is inderdaad geweldig. Er ligt nog sneeuw en na iedere bocht is het weer mooier. We strijken neer in Mont de Marsan, een mooie groene camperplek aan de rand van een stadje. We hadden plannen om hier 2 of 3 dagen te blijven, maar als de straaljagers op het nabijgelegen vliegveld om 21. 00 en 23.00 en ’s morgens om 9.00 uur hun vliegrondjes maken houden wij het voor gezien. We wisten wel dat dit vliegveld er was, maar dat ze zo vaak zouden vliegen hadden we niet verwacht. Gelukkig kunnen wij wegrijden, want je zult hier maar wonen!

Een heel fijn plekje tussen de kerk en de cognac.

Verder dus, na flink wat zoeken hebben we een cognacboerderij gevonden midden op het platteland van Frankrijk, franser kan het bijna niet. Vader en moeder oud en zeer krom, rommelen op het erf en een vrouw van rond de 60 jaar bestiert de boel. ’s avonds natuurlijk wel even proeven van de cognacwijn. De witte is vermengd met witte wijn en de rode met vruchtensap. Allebei erg lekker en er worden natuurlijk een paar flessen aangeschaft.

De wijngaarden om ons heen.

Bij aankomst wordt er op zitmaaiers nog flink rondgereden, maar de volgende dag is het stil, horen we vogeltjes, af en toe een auto, maken we wandelingen met Boris door de druivenranken en maken deze blog en de vlog af. Bijna de laatste! We verheugen ons op het weerzien met onze kinderen, die zijn als eerste aan de beurt om vast te houden en te knuffelen!

de laatste video staat hier

1 april 20235 februari 2024

Salamanca en verder naar Baskenland

25 t/m 31 maart

Een mooi stukje Salamanca

Wat een prima camping om Salamanca te bezoeken! Er ligt een pad naast de camping en als je dat fietst sluit er een fietspad aan dat je naar de binnenstad leidt en dat is een ritje van 7 km. Rob heeft het de dag van aankomst al even gefietst omdat hij naar de media markt wilde en nu gaan we met zijn drietjes, Boris kan prima mee in de fietskar. We wandelen door het centrum en bezoeken de nieuwe kathedraal, oude kathedraal en het bijbehorende klooster. We doen het om de beurt en de ander blijft met Boris achter op een bankje. Dat vinden we alle drie een prima manier om toch ergens binnen te kijken. Zittend op een bankje, mensen kijken en genieten van de zon is helemaal niet verkeerd. De ander kan dan rustig dit enorme complex bekijken. Aan het eind van onze wandeling door de stad bezoek ik nog het San Esteban klooster, terwijl Rob en Boris op een terras een biertje doen. Het is wel druk in de stad, met name op het Plaza Mayor en Boris wordt daar heel angstig van. We maken het bezoek in de stad dan ook niet te lang. De volgende dag hebben we een wandeling met een gids geboekt (Red Umbrella) en laten we Boris in de camper. De dakluiken open en er staat een stevig windje dus warm wordt het niet in de camper. De wandeling met de gids en nog 2 andere stellen is erg leuk en we zien en horen nog meer over deze leuke kleine universiteitsstad. Terug op de camping even een flinke wandeling met Boris en verder genieten van het mooie weer. Het is een camping met flink wat Nederlanders, dus hier en daar ook gezellig tijd voor een praatje. ’s avonds eten we in het restaurant van de camping en dat smaakt prima.

Ons uitzicht op de adelaarsrots

Na 4 nachtjes op camping Don Quijote is het tijd om weer verder te gaan, we hebben een vrije plek bij een piepklein dorpje uitgezocht, Haza. Het ligt bovenop een plateau, waar we zo de diepte inkijken en zicht hebben op een adelaarsfamilie. Ze vliegen af en aan en dat is prachtig om te zien, stoel en drankje erbij en genieten van deze indrukwekkende vogels. Haza is een oud burchtdorpje met een toren die te bezichtigen is. Via een app krijg je een code waarmee je de deur kunt openen en zo naar boven kunt wandelen, waar je een nog mooier uitzicht hebt. We staan zo goed met de camper dat we voor het eerst buiten kunnen eten en met dit uitzicht is dat echt een feestje. Daar helpt het uur tijdsverschil natuurlijk ook wel bij.

Even pauze tijdens de wandeling.

De volgende dag maken we een wandeling door de omgeving, ook wel in de hoop in het dorpje een paar kilometer hiervandaan brood en misschien wel een kopje koffie te vinden. Maar ook in dit dorpje is niets te halen, gelukkig hebben we fruit en water mee, dus op een bankje nemen we een rustpauze. Het is een mooie wandeling over brede paden, langs een rivier, door akkers en bijna steeds uitzicht op het dorpje waar de camper staat. De wandeling eindigt bovenin Haza, dus nog even een flinke klim omhoog en dan zijn we na 10 km weer terug. Het is al een paar dagen stralend weer en we genieten dan ook heerlijk van het zonnetje, ’s middags zetten we de stoelen zelfs even in de schaduw.

De lente is begonnen.

Vorige week waren we allebei wat onrustig over onze laatste etappe richting huis, maar inmiddels hebben we dat wel op een rijtje en is de rust in ons hoofd weer terug gekeerd en genieten we volop van dit mooie stukje Spanje. We kenden Spanje eigenlijk alleen van de costa’s, Rob heeft daar als kind gekampeerd en ik van de plaatjes, verder zijn we één keer eerder naar Spanje geweest voor een bezoek aan Granada en Cordoba, vanuit Frankrijk zijn we met de kinderen een paar keer naar Barcelona geweest. Daar hield onze kennis van Spanje wel op. Inmiddels hebben we zoveel gezien, zijn op zoveel mooie plekken geweest dat we wel een beetje verknocht aan dit land zijn, we weten zeker dat we hier nog terug gaan komen!

De grotwoningen van Arguedas.

Na het mooie Haza hebben we weer een flink stuk gereden en zijn gaan staan aan de voet van de grotwoningen in Arguedas. Het dorp is pas in de jaren 60 gebouwd. Men wilde de bewoners van de grotwoningen naar reguliere woningen hebben. Dat stuitte wel op weerstand want de grotwoningen waren eigendom en men woonde dus kosteloos.

Nu kun je een kijkje nemen in de grotwoningen, hier en daar staat nog een fornuis, maar verder is alles leeg. De woningen lijken best groot, maar ik weet natuurlijk niet met hoeveel mensen (en dieren?) ze daar in woonden.

Binnen in een grotwoning.

Het nieuwe dorp is niet bijzonder, maar wel levendig en ook hier zijn de voorbereidingen voor Samanta Santa, de paasprocessies in volle gang. Er is hier nog iets anders in voorbereiding, namelijk het stierenrennen door het dorp. Het duurde even voor we dit door hadden, maar overal in het dorp staan grote stevige hekken, er wordt nog aan gewerkt, maar dat wordt het parcours waar de stieren doorheen gejaagd worden en er waarschijnlijk net als in Pamplona mensen vooruit rennen. Wij hebben allebei niet zo de behoefte om dit te zien en waarschijnlijk zijn we voor die tijd ook al weg. Wel genieten we in het dorp van een sangria en biertje op een terras, de markt en gewoon een rondje wandelen door dit kleine plattelandsdorp. We willen hier nog wel naar Nationaal Park Bardenas Reales, een half-woestijn met uitgesleten rotsen.

Viva Espana!!

de laatste video staat hier

25 maart 202324 maart 2023

langs de grens van Portugal en Spanje

17 maart / 24 maart

Van Merida rijden we naar Badajoz, hier is een camperplek dichtbij de stad, het is in Spanje toch wel vaak goed geregeld, hoor! 5 minuten lopen over een Romeinse brug en je zit in de stad, de camperplek ligt aan een park en er zijn ook nog gratis voorzieningen! Ja de plekken zijn krap en een dronken achterbuurvrouw die lalt, zingt en lawaai maakt op haar balkonnetje is ook niet alles, maar toch, een prima plek. Onder het mom, Boris moet aan drukte, verkeer en lawaai wennen wandelen we met zijn drietjes de stad in. We hebben een kortere lijn voor hem gekocht, zo hebben we hem beter onder controle en nu we weer een paar keer met hem op stap zijn geweest in dorpjes en steden gaat het al een stuk beter, doe hierbij nog een handvol snoepjes, dan zijn we al een heel eind op weg.

In eerste instantie vinden we Badajoz niet zo sfeervol, we lopen door straten waar veel winkels definitief dicht zijn en dat geeft een trieste aanblik. Iets later lopen we op een oude stadsmuur waar we prachtig zicht hebben op kerken, de stad en het achterliggende land. Op het Plaza Alta is het de eerste keer dat we er lopen nog stil en kijken we rustig om ons heen en zien hoe de horecamedewerkers de terrassen klaar zetten, als we een uur later terugkomen is het al lekker vol en bemachtigen we een tafeltje voor de lunch. Het is zaterdagmiddag en dan is het gezellig druk op de pleinen in Spanje. Bijna alle tafels zijn gereserveerd.

Heerlijk lunchen op een heel gezellig plein.

We eten een smakelijke lunch, genieten van een vrijgezellenfeestje van 2 vrouwen, waarvan we eerst denken dat het een manifestatie voor de homobeweging is. Maar als het aanstaande echtpaar naar ons toekomt omdat ze allerlei opdrachten moeten uitvoeren, doen we natuurlijk mee. Wel jammer dat ze ons om een mop vragen, want als wij ergens niet goed in zijn…….Ik vraag of ze over een minuutje terug willen komen, kan ik ff nadenken………………of gewoon ff op google kijken voor een mop. Nou daar komt ie…………..”Wat zegt een banaan tegen een aap?” De club kijkt elkaar en ons vragend aan, ze weten het niet. “Nou, de banaan zegt niets, want bananen kunnen niet praten!” De grap is voldoende voor hun opdrachtenlijstje en wij wensen ze een mooie trouwdag en een goed leven samen. Ondertussen komt er ook een groep met trommels en kledij uit de tijd van Napoleon het plein op gemarcheerd en gaan op een terras zitten om te eten.

De vrijgezellenclub heeft een paar bekende Spanjaarden ontdekt en vraagt ze om voor hun te zingen, ja hoor het bijbehorende dansje wordt ook nog gedaan. Het is de groep Las Ketchup, van de zomerhit “Aserejé” bij ons beter bekend als de ketchupsong uit 2002. Wij herkennen het omdat veel basisschoolkinderen in die tijd het liedje en bijbehorende dansje uit hun hoofd kenden, waaronder onze eigen kinderen. Daarna speelt er ook nog een man saxofoon op het plein, dat klinkt erg mooi. We genieten er enorm van, we zitten zeker een uur of 2 aan de lunch en vinden alle drukte om ons heen erg gezellig.

De volgende dag rijden we een klein uurtje verder naar Cáceres. Hier vinden we een mooie camping met eigen sanitair, wat een luxe! Met de acsikaart kost dat maar 19 euro. Een fijne plek, het zonnetje schijnt. Een paar dagen lummelen, genieten van de zon. Rob pakt de tweede dag de fiets om een rondje te toeren en even in het stadje te kijken. Ik stort me op de was en de camper. Gewoon ff allebei ons eigen ding doen, dat is af en toe gewoon nodig om even een beetje ruimte te hebben.

Helaas is het nogal vol gebouwd om ons heen, dus echt lekker wandelen met Boris kunnen we hier niet. Aangezien Rob de stad niet heel boeiend vond trekken we verder. We gaan naar een camperplaats bij een heel klein dorpje, Canaveral, we vinden hier echt een mooie camperplek, ruim opgezet met 2 zeecontainers die mooi omgebouwd zijn tot sanitair gebouw.

We nemen hier ook eens even de tijd om na te denken over ons laatste etappe richting huis en ook eens even hardop na te denken van wat ons thuis te wachten staat. Het voelt goed om daar toch al een beetje mee bezig te zijn, ook omdat we daar nogal verschillend mee omgaan en verschillende zaken belangrijk vinden. Door het hardop uit te spreken geeft dat ons duidelijkheid en rust. Daardoor kunnen we ons vooral concentreren op onze reis, want we zijn nog niet thuis!

Waar we ook de tijd voor nemen is een lange wandeling door de heuvels, de lente springt overal tevoorschijn, het is prachtig mooi weer en de omgeving betoverend mooi. Boris loopt bijna de hele route los, zelfs op een stille weg, waar af en toe een auto voorbij komt kan hij los. Hij leert steeds beter dat hij dan aan de kant moet en wachten tot de auto voorbij is, best moeilijk, maar wel fijn om dit te trainen. Aan het eind van de wandeling strijken we neer in het enigste restaurant dat open is en waar we een smakelijke menu del dia eten, oftewel, de daghap.

We rijden hiervandaan naar Salamanca, een studentenstad, met een mooi oud centrum. Hier gaan we ook naar camping Don Quichote, het is een wat grotere stad en dan gaan we liever naar een camping of beveiligde camperplek. De laatste dagen was het nogal warm en dan kunnen we Boris niet in de camper laten als er geen schaduw is, dat is dan ook meestal het voordeel van een echte camping, er is schaduw. Als we de camping op rijden op zoek naar een plekje, wordt er vriendelijk naar ons gezwaaid door een mevrouw. Wij kijken elkaar eens aan en hebben beide geen idee. Blijkt het een volger van onze vlogs te zijn. Dat is toch ook leuk! We maken natuurlijk even een praatje. Naast de camping ligt een parkachtig terrein waar we heerlijk met Boris kunnen lopen en Rob stapt op zijn fiets om een mediamarkt te bezoeken voor wat spulletjes.

Later fietsen we naar Salamanca en gaan deze stad bekijken, maar dat is voor volgende week.

de laatste video staat hier

18 maart 202318 maart 2023

Verder door het binnenland van Spanje

Castillië-La Macha en Extremadura

11 t/m 17 maart

We trekken verder, niet eens zo heel ver, naar Antequera. Een klein gezellig stadje, waar we de eerste nacht op een camperplek dichtbij het centrum staan, met een gratis servicepunt. Wat is dat toch heerlijk dat dat op zoveel plekken goed geregeld is. De campers staan wel heel dicht op elkaar, maar wij willen toch het stadje in en morgen weer verder. We dwalen met Boris door de straatjes en genieten van een heerlijke lentedag onder de Spaanse zon. Boris vindt het wel ingewikkeld, we hebben hem echt al heel lang niet meegenomen de drukte in en we moeten er hard aan werken om hem weer een beetje op zijn gemak te krijgen. Gelukkig helpt een broekzak vol met snoepjes wel om hem redelijk te laten volgen.

Vanuit Antequera gaan we naar El Torcal, dit is een beschermd natuurgebied dat bestaat uit karstformaties. We hebben weer eens even niet over de dagen nagedacht en staan hier dus op zaterdag, eind van de morgen en heel Spanje lijkt hetzelfde idee te hebben. Wat zijn we toch suf, maar we leven niet zo met de dagen van de week! Goed we zijn hier nu toch en gaan maar gewoon. Boris mag gelukkig mee en een bus brengt ons naar de entree van het park. Daar is het ook best druk, maar als we eenmaal op pad zijn valt het reuze mee. Zeker op het moment dat wij de de lange route kiezen, wordt het steeds stiller om ons heen en lopen we regelmatig alleen.

We vinden het indrukwekkend mooi, staan regelmatig stil om naar al die uitgesleten rotsformaties te kijken. Soms lopen we in tunneltjes van struiken en is het donker en het pad glibberig, dan staan we opeens weer op een richel en zien een grote open vlakte omgeven door al die mooie grijze rotsformaties. Op een gegeven moment zien we zelfs een hele kudde Spaanse steenbokken, wauw! Wij zijn onder de indruk, de kudde lijkt zich er weinig van aan te trekken, die zien wel vaker mensen lijkt het. Qua kilometers is het geen lange afstand, nog geen 3 km, maar doordat er nauwelijks paden zijn en we dus klauteren en klimmen en over stenen moeten stappen is het toch een pittige wandeling. Vooral voor Rob die Boris aan de lijn heeft en Boris die veel sneller wil, het lijkt af en toe wel een berggeit. Boris mag in dit gebied helaas niet los.

Toen we bij de entree aankwamen stond er een stevige koude wind, maar tijdens het lopen is er veel beschutting van de rotsformaties en kunnen we zelfs een paar keer even ergens in het zonnetje zitten om rustig om ons heen te kijken. Een fantastische wandeling!

Onderweg naar de wandeling zagen we aan de andere kant van Antequera een camperplek die ons wel aansprak. Daar rijden we naar toe. Het idee om vandaag nog flink wat kilometers te gaan rijden hebben we laten varen. We rijden dus terug naar Antequera en vinden inderdaad een P4N plek. Geen voorzieningen maar wel een fabuleus uitzicht op het kasteel, het dorp en het gebergte in de verte. Ook de dag erna gaan we nog niet rijden, we verplaatsen wel de camper naar een plekje waardoor we nog mooier uitzicht hebben. We genieten van een zeer zomerse dag met 27 graden en nog een wandeling door het dorp en een lunch. Daarna zetten we de stoelen buiten en genieten van het zonnetje, met een boek, uitzicht en elkaar.

Na 3 dagen Antequera gaan we verder, we rijden nog wel even terug naar het centrum om daar de loosplek te gebruiken en boodschappen te doen en dan gaan we onderweg naar Viso del Marques. Helaas heeft Boris tijdens het boodschappen doen de eierendoos te pakken gekregen en is heerlijk aan het smullen als wij terug komen. De eerste 2 heeft hij opgegeten en bij de laatste 2 betrappen we hem. Rob gaat nieuwe eieren halen en ik maak schoon. Het is flink wat kilometers rijden naar onze volgende bestemming, we rijden zelfs een stukje om. We willen nog een mooie wandeling naar een waterval en tijdens de lunch daar besluiten we dat we de route inkorten.

Het is weer een prachtige dag en we willen niet tot 16 uur onderweg zijn. We vinden een prima camperplek in het dorp La Guardia de Jaén, een klein dorp met een prachtig uitzicht. Hier genieten we nog even van de zon en een wandeling door het dorp. Het is hier op maandagmiddag uitgestorven, geen winkeltjes of horeca open en maar een paar mensen op straat. Als ik Boris uitlaat sta ik wel oog in oog met een heel mooi eekhoorntje die amper een meter bij me vandaan naar ons zit te kijken. Als Boris hem of haar in de gaten krijgt is het beestje vertrokken. ’s avonds wil Boris nog weleens een windje laten, deze avond zitten we dus regelmatig in de verrotte eierenlucht!

Een mooi tegeltableau in La Guardia de Jaén.

Hiervandaan rijden we naar Viso del Marques, een klein dorpje met een paar duizend inwoners, maar wel een heuse camperplek. Keurig aangelegd, met een zuil waarop je je gegevens in moet voeren, dan gaat het hek open en kun je naar binnen. Voor 2,50 kun je dan ook nog een kaartje kopen voor de douche/toilet. Wil je vaker van het toilet gebruik maken dan moet je steeds een kaartje kopen. Toch handig als je zelf een toilet mee hebt! Ook voor het gebruik maken van de loosplek moet je een apart kaartje kopen. Het zou allemaal iets efficiënter kunnen, maar goed het is er wel allemaal. ’s morgens vlak voor we weggaan zijn wij alleen op de plek, dus Boris kan wel even los, hij heeft heel snel door dat er een gat in het hek zit en loopt gezellig te huppelen op het veld naast de camperplek. Hij kan daar weinig kwaad, maar toch maar even ophalen en aan de lange lijn. We rijden het dorp in want daar is een mooi paleis het paleis van de markies van Santa Cruz, een Italiaans renaissance paleis. Wat we niet wisten is dat je er niet zonder rondleiding in mag. Gelukkig is degene die ons ontvangt zo vriendelijk om met ons mee te gaan, al spreekt hij geen Engels of Duits. Hij doet echt zijn best om langzaam te praten. Hier en daar staan ook nog tekstbordjes in het Engels en zo komen we een heel eind.

Al het stucwerk, wanden en plafonds, zijn beschilderd met de meest fantastische taferelen. Het is echt leuk om met hem rond te lopen. Natuurlijk geven wij bij het weggaan ook een vrijwillige bijdrage en bedanken onze gids voor zijn rondleiding. Hierna rijden we door naar Almagro. Het is niet ver en we lopen dan ook ’s middags al dit plaatsje in. Het heeft een mooi, oud plein met loges die vroeger bedoeld waren om naar festiviteiten op het plein te kijken. Hier is ook het oudste nog in gebruik zijnde theater, uit 1628, van Europa. Gewoon ook weer een leuk dorpje. Hier is geen camperplaats, alleen een camping buiten het dorp waar de reviews niet zo best over zijn. We besluiten om op een P4N plek in het dorp te gaan staan, op loopafstand van het mooie plein en dichtbij een supermarkt. Het is wel tot laat lawaaierig, maar we slapen prima.

Dan volgt een lange rit, we stoppen nog even om bij een beschilderde graansilo te kijken. In deze regio hebben ze een kunsttraject gemaakt van silo’s die niet meer in gebruik zijn en deze zijn allemaal door kunstenaars en mensen met een beperking geschilderd. Als je door het landschap rijdt zie je ze al van verre staan. Erg indrukwekkend. Het wordt een lange dag, want we nemen een verkeerde afslag ( dankjewel, googlemaps) we hadden allebei bij een afslag het idee dat we linksaf moesten, maar de navigatie zei rechtsaf. Toen we ontdekten dat het niet goed zat waren we al te ver om nog terug te gaan. Suf van ons, want bij twijfel kijken we meestal wel even, nu dus niet. We vinden wel een fijn picknickplekje aan een stuwmeer, waar Boris even heerlijk in de schapenpoep gaat liggen rollebollen. Hij krijgt dus even een flinke wasbeurt, want zo kan hij de camper niet in! Het is zo wel de week van Boris, ontsnappen, eieren en schapenpoep!

We rijden verder door het uitgestrekte landschap en verlaten de provincie Castilië-La Mancha en rijden Extremadura binnen. Beide provincies zijn dun bevolkt, hebben veel olijfbomen, steeneiken, glooiende heuvels, hier en daar een dorpje en in Extremadura zijn enorm veel fruitbomen en amandelbomen, die in bloei staan. Zo rond een uur of vier komen we aan in Mérida. Hier genieten we nog even van de zon, op weer een prima camperplek met niet werkende voorzieningen, maar die blijkbaar nog zo nieuw is dat het systeem niet werkt. Maar we staan prima en willen morgen de stad even in, dat wordt het dus niet, de automaat werkt niet, als we het telefoonnummer bellen wordt er gezegd dat alles vol is. Gisteravond liepen er camperaars rond om te checken wie er nou eigenlijk op welke plek stond. Wij waren er vanmorgen wel een beetje klaar mee en zijn vertrokken. Op naar een nieuwe plek en dat komt gelukkig altijd weer goed.

de laatste video staat hier

11 maart 202311 maart 2023

Terug in het mooie Andalusië

4 t/m 10 maart

Boris en Peca kunnen heerlijk samen spelen.

Wat een heerlijke, rustige dagen hebben we op Finca Angela. We wandelen met Boris, ruimen de camper maar weer eens goed op, wandelen met Boris, koken wat extra porties eten voor in de vriezer, doen de was en…….wandelen met Boris. We genieten natuurlijk ook van de kookkunsten van James. We hadden deze dagen echt even nodig om de weken in Marokko te laten bezinken, na te genieten en om te schakelen naar het reizen in Spanje. Waar we ook mee bezig zijn is de route die we verder willen rijden. Willen we via de kust of het binnenland? We besluiten voor het binnenland te gaan. Er zijn nog zoveel plekken in Spanje te ontdekken. We kiezen er voor om vooral via de westkant van Spanje te gaan trekken, dicht langs de Portugese grens. Het boek met 75 camperroutes geeft daar aardig wat mooie plekken in aan en met wat leeswerk op internet hebben we globaal een route bedacht. Waarschijnlijk zullen we daar nog wel wat van af wijken, maar dat hoort erbij.

We gaan dus weer op pad, zeggen Angela en James gedag, met de belofte om nog eens terug te komen. Eerst gaan we nog naar Sevilla, we zijn wel een beetje verliefd op deze stad en nu we toch zo dichtbij zijn gaan we er nog een middag naar toe. Er is een camperplek net buiten het centrum. De plek is bij een garage waar veel auto’s in opslag staan en er kunnen campers staan. Niet heel idyllisch, maar wel veilig en functioneel. Boris kan hier in de camper blijven en wij hebben een heerlijke middag. We nemen de tijd om nog wat rond te wandelen, genieten van een lekkere lunch en brengen een bezoek aan het kasteel. Dat is enorm groot, indrukwekkend en teveel om in één keer te bezoeken. Na anderhalf uur zijn we nog niet klaar, maar er wel even klaar mee. We lopen terug naar de camper en zijn 5 uur weggeweest. Boris heeft het super goed gedaan. Hij is door het dolle heen en blij dat hij mee naar buiten mag, maar wat knap dat hij dit zo goed doet.

Dan door naar ons volgende uitstapje, de Caminito de Rey, ofwel het koningspad. Deze willen we graag lopen en we keren terug naar een fantastische P4N plek waar we al eerder geweest zijn. Hier is het net een paradijsje. We maken een lange wandeling met Boris, zetten de stoelen buiten en genieten van het uitzicht, de zon en de schaapskudde die twee keer per dag langs komt. Hier nemen we ook de tijd om te trainen met Boris, we hebben al een hele tijd niet geoefend met de bal halen en terugbrengen, en allerlei opdrachten die wij belangrijk vinden zoals blijf en volgen, daar hebben we hier lekker de ruimte voor. Was het op de camperplek in Sevilla erg lawaaierig, hier is het muisstil!

wandelen over het koningspad, Caminito del Rey.

De kaartjes voor het koningspad zijn gekocht met bijbehorende buskaartjes en dan gaan we dit pad echt lopen. We zijn wat vroeg op de parkeerplaats omdat we zeker willen dat de camper in de schaduw kan staan omdat Boris in de camper blijft. Er is een afdak waar we onder kunnen staan, maar dan wel in 3 vakken, de parkeer beheerder komt er wel wat van zeggen, maar als we hem uitleggen dat we een hond in de camper hebben en die zoveel mogelijk schaduw willen geven, vindt hij het prima. Het is ook absoluut niet druk, dus we staan niemand in de weg. Het is geen zonnige dag, maar toch wordt het snel warm in de camper en dat willen we niet als Boris achter blijft.

hoog tegen de rotswand loopt het wandelpad.

Met de bus rijden we nog een stukje bergweg op, daarna is het nog 1,5 km lopen naar het startpunt en dat is al een mooie wandeling. Bij de entree worden de Spanjaarden en de anderstaligen gescheiden en gaan wij met een Engels sprekende gids mee. Helaas zijn de ontvangers met oortjes van een niet zo beste kwaliteit en dan een gids die enorm zijn best doet in het Engels maar een zo stevig accent heeft dat ik het na een tijdje opgeef om te luisteren. Dit kost me zoveel energie dat ik daardoor amper van de wandeling geniet. Rob houdt het iets langer vol, maar is er na een tijdje ook klaar mee. We genieten verder zonder informatie over de wandeling en kunnen dan veel meer genieten van wat we zien en er is veel prachtigs te zien! Vooral het laatste stuk is adembenemend mooi, met steile wanden, een rivier diep beneden ons, gieren in de lucht , de kloof die steeds smaller wordt en als toetje een hangbrug om van de ene naar de andere rotswand te lopen. Als we er helemaal uitgelopen zijn, zien we op een afstand hoe smal de kloof is en hoe nietig de paden waar we overheen gelopen zijn. Nog een flink eind lopen en dan kunnen we weer met de bus terug naar het parkeerterrein. We hebben toch ruim 8 km gelopen, geklommen en gedaald.

Uitzicht vanuit de camper op ons mooie plekje aan het stuwmeer.

We rijden terug naar de mooie plek aan het stuwmeer, daar trakteren we Boris nog even op een flinke wandeling en dan hebben we 10 km gelopen vandaag. De benen zijn moe, maar we hebben genoten van de mooie kloof!

Morgen verder door het mooie Andalusië.

de laatste video staat hier

4 maart 2023

Naar Casablanca, Asilah en Ceuta

25 februari t/m 3 maart

Dan zijn we toch echt aan onze laatste dagen in Marokko bezig! Wat vliegt de tijd, lekker cliché, maar het is echt waar. We moeten zelfs even flink gas geven om de laatste kilometers te rijden. Vanuit Oualidia zijn we naar Casablanca gereden. We willen graag naar een moskee en dat is in Marokko niet eenvoudig. Het schijnt dat je wel op uitnodiging van een Marokkaan een moskee kunt bezoeken, maar dat je als christen niet zomaar een moskee in mag. Er is één uitzondering en dat is de El Hassan ll moskee in Casablanca. Een vrij nieuwe moskee, die de vorige koning heeft laten bouwen en in 1993 officieel is geopend. Het is een enorme moskee en kost enorm veel geld in onderhoud, vandaar dat er publiek in mag. Je kunt er alleen naar binnen met een rondleiding en dat doen wij ook. De gids spreekt goed Engels en is duidelijk trots op de moskee. Het is een indrukwekkend complex waar 25.000 mensen in kunnen en buiten op het plein kunnen nog zo’n 85.000 mensen het gebed bij wonen. Het is één en al pracht en praal en er zijn enorm veel ambachtslieden bij betrokken geweest. Mozaïek, houtsnijwerk, schilderwerk, marmeren vloeren, het is allemaal door de top van Marokkaanse ambachtsmensen gemaakt. Een indrukwekkend bezoek!

Van hier uit rijden we naar camping Blue Ocean in Mohammedia. Een prima camping, met een nieuwbouwdorp en weer een prachtige kust. Het is wat minder weer, we zijn dus veel binnen, maar tussen de buien door wandelen we langs de boulevard. We gaan even zo min mogelijk het strand op, Boris heeft weer rommel gegeten en zeewater gedronken, dus zijn darmen zijn weer flink van slag. Hij heeft 24 uur geen eten gehad om zijn darmen tot rust te brengen en we hadden nog een blikje voer van een dierenarts, speciaal voor darmproblemen, dus na 24 uur steeds kleine beetjes uit het blikje gegeven. Even niet loslopen en troep kunnen vreten of zeewater drinken. Gelukkig gaat het na 2 dagen weer beter. Ik sprak een Engels vrouw met haar hond en die had een soort muilkorf om op het strand om te voorkomen dat hij zeewater dronk. Misschien een idee voor Boris?

Na 2 nachtjes gaan we weer rijden en kiezen voor flink wat kilometers over de snelweg. Dat was een verstandige beslissing want we hebben een paar flinke buien gehad, waardoor we echt rustig moesten rijden. Dan wil je niet op een secundaire weg rijden met alle hobbels, kuilen en gaten. We hadden heel gezellige begeleiding! Er was een rally van Renault 4 auto’s en daar deden jongeren aan mee tussen de 18 en 28 jaar. We hebben er echt een paar honderd gezien. Dat maakte het wel afwisselend want ze zagen er stoer uit!

Eind van de middag komen we aan in Asilah op camping Echrigui. Het staat flink vol en dicht op elkaar, maar voor een bezoek aan de stad is het prima. Bij aankomst is het droog, dus eerst maar een wandeling met elkaar en Boris. Even uitwaaien na 4 uur autorijden. Rob heeft helaas een aanvaring met een buurman, die vind dat Boris te dicht bij zijn tentje en fiets komt. Als Rob zegt dat hij Boris weg zal halen gaat de man met zijn armen over elkaar staan wachten tot Rob dit gedaan heeft, als het niet snel genoeg gaat begint de man echt lelijk te doen, Rob negeert hem verder maar. Wel bijzonder hoor, het is een man van zeker 60 jaar, een vouwfiets met een krat, een tentje opgelapt met ductape, zou hij zo door Marokko reizen? Waarschijnlijk krijgen we daar geen antwoord op. Aan de overkant staan ook Nederlanders en die herkennen Rob. Het is een volger van onze vlog en roept dan ook naar rob “Ik ken jou!” Rob verbaast, wat volgt is een gezellig gesprek. Wat het leuke is, is dat hij van Marokkaanse afkomst is, de helft van het jaar door Marokko reist en de andere helft in Nederland verblijft. Hij geeft ons de complimenten dat we Marokko zo mooi en eerlijk in beeld brengen. Nou daar worden wij dan stiekem wel heel blij en trots van. We krijgen regelmatig complimentjes over onze vlogs en blogs, maar deze vinden we extra bijzonder!

Asilah is een leuk stadje, zowel binnen als buiten de medina ziet het er verzorgd en al bijna Europees uit, wonderlijk is dat hoe noordelijker we komen hoe meer dat verandert. We hebben hier ook de eerste vuilniswagens zien rijden. Met Boris kunnen we hier weer heerlijk het strand op en hij kan weer even rennen en samen maken we onze laatste strandwandeling in Marokko.

Er zijn veel muurschilderingen in Asilah.

Vanaf de camping lopen we door het stadje naar de medina, het is daar stil, al zijn er ook wel wat souvenirwinkeltjes, maar we dolen ook door lege, stille straatjes. Eindelijk lukt het ook om nog wat souvenirs te kopen. Rob koopt een ketting van (zegt men) hoorn van een koe, dat vind Rob mooi om thuis aan de muur te hangen en ik koop een groot kleed. Daar kan ik thuis dan zelf kussens, tassen of andere spullen van maken. Lijkt me heerlijk om daar mee aan de gang te gaan. Op een terrasje eten en drinken we nog wat.

Veel hekken en bewaking rondom de grens.

Dan gaan we verder, we willen de dag voor de boot gaat al in Ceuta zijn, omdat we geen idee hebben hoe lang het bij de grens gaat duren. We zijn er uiteindelijk 2 uur mee bezig om de grens over te komen, er wordt flink gecontroleerd, luiken moeten open, men wil binnen kijken, al papieren 3 keer gecheckt en dan zijn we weer op Europees grondgebied. In Ceuta halen we nog een paar boodschappen en dan vinden we aan de kust op een parkeerterrein een plekje voor de nacht. In eerste instantie zijn we daar alleen en twijfelen we of we daar blijven, maar gelukkig komen er later nog een paar campers. ’s avonds is het erg onrustig, een paar jongeren komen met hun auto tussen de campers staan(terwijl er nog heeeeel veel ruimte verderop op het terrein is) en zetten hun muziek zo hard dat wij in de camper staan te schudden. Gelukkig vertrekken ze om een uur of 11 en kunnen wij gaan slapen, al slapen we toch wat onrustig. Om 8.00 uur worden we wakker, weer allerlei geluiden om de camper heen, als ik het rolgordijntje open doe zie ik zo’n 40 mensen aan het sporten! Nou ja we willen toch opstaan en dit is wel grappig om te zien. Na ontbijt en koffie vertrekken we richting de boot, Rob had ’s morgens bedacht om te informeren of we een eerdere afvaart konden regelen en dat lukt. In plaats van 15.30 vertrekken we nu om 12.30 uur en dat is prettig, we zijn toch al dichtbij de haven en dat geeft ons in Tarifa nog even de tijd voor een paar boodschappen en een wandeling over het strand en door het stadje, waar we genieten van een biertje op het terras.

En nu………………? Daar hebben we nauwelijks over nagedacht. We komen wel al snel tot de conclusie dat we even een paar dagen rustig aan willen doen en appen naar Finca Angela of er nog plek is, ja hoor! Wees welkom! We rijden dus weer richting Sevilla en strijken neer in La Herrradura bij Angela en James. Daar gaan we eens rustig nadenken over de laatste weken van onze reis!

de laatste video staat hier

25 februari 2023

Meer Marokkaanse kust, met vissershaven Essaouira en vissersdorp Aoulidia

18 t/m 24 februari

Wat vliegt de tijd in Marokko. In het begin leken het 7 lange weken. In de tweede week vonden we het best zwaar. Een prachtig land, maar ook de armoede, veel vuil op straat, beesten die hard moeten werken, maar ook al die lieve en vriendelijke mensen en de prachtige immense natuur. We hadden het best even moeilijk om dat allemaal te verwerken. Naarmate de weken verstreken kreeg dat allemaal meer een plekje in ons reisleven en nu zijn we al aan de laatste volle week bezig. Tijd, het is een raar gegeven.

Met kleine afstanden trekken we verder langs de kust. We vinden vlak voor Essaouira, camping Calme. Een mooie camping, wat wij leuk vinden is dat er geen vaste plekken zijn, dus ga maar staan waar het ok is. Het is hier niet druk, waardoor iedereen lekker de ruimte heeft. Het weer is tot rust gekomen, dus we hebben een paar heerlijke dagen, waarin we veel buiten zijn. Wat was er veel stof van de Saharastorm, we hebben, roze/rode/oranje regenbuien gezien! We hadden echt even geen idee hoe dat kwam, totdat we op de camping Nederlanders spraken die hier al jaren komen en ons wisten uit te leggen dat er Saharastof in de regen zit. Dat verklaarde wel de kleur! Dat heeft wel tot gevolg dat binnen overal een laagje stof op ligt en daar worden we allebei een beetje kriegel van. Er zit dus niets anders op dan te gaan schoonmaken. We nemen er 2 dagen de tijd voor en tussendoor genieten we van het zonnetje en het gezellige samenzijn met Betsy en Mario. Wat is dat toch bijzonder, mensen die je helemaal niet kent, waar je zo een klik mee hebt. Heerlijk vinden we dat!

Als de camper schoon is en wij klaar, gaan we naar Essaouira, een vissersplaats met een grote Medina. We kunnen de camper goed kwijt en Boris heeft al even goed gerend, dus die mag in de camper blijven, wij wandelen eerst naar de haven. Ik vind het mooi om te zien, hoe Rob daar zo intens van geniet. Ik vind het ook mooi, hoor. Maar Rob is net een klein kind in een snoepwinkel. Zou dat toch komen door zijn eerste 8 levensjaren in Den Helder aan de dijk? Het is magnifiek om te zien wat hier allemaal gebeurt, alles gaat nog met de hand. En of je nou 5 vissen of een kraam vol hebt, er moet handel worden gedreven. Vrouwen die daar tussen door lopen te krijsen om maar de beste vis van de vissers te krijgen, meeuwen die hun portie proberen mee te pikken, katten bij een visfileerder die hopen op een hapje. Kortom spektakel!!

Na een uur vol van indrukken van de haven lopen we de medina in, we hebben trek. Op een dakterras eten we lekker, eigenlijk te weinig voor teveel geld, maar dan moet je ook niet in een toeristische medina gaan lunchen. Het uitzicht is dan weer wel fantastisch en we genieten van het weer, het uitzicht en elkaar!

Ik heb me voorgenomen toch nog wat souvenirs te kopen, voor onszelf en voor de thuisblijvers, maar aan het eind van de medina hebben we niets gekocht. Ook hier een gevalletje, wat is iets waard en hoe is de verhouding met de levensstandaard van de Marokkaan? We willen echt wel betalen en dat we teveel betalen is ook niet erg, maar in deze medina gaat het echt nergens meer over. Wie weet kopen we elders nog wat leuke spullen. We rijden nog wat verder en vinden een mooie, vrije plek langs de kust in Zaouiet Bouzarktoune.

op deze vrije plek weer tijd voor een strandwandeling

We slapen hier prima, genieten van het uitzicht en hebben weinig last van zwerfhonden. Er zijn er 2 die af en toe een rondje lopen, maar dan weer gaan liggen voor een tukkie. Als we met Boris naar het strand gaan, lopen ze een klein stukje mee, maar na 50 meter stoppen ze, op het strand is toch niets te halen voor ze. Eind van de middag lopen er een handje vol kinderen met gehaakte mutsen, waarschijnlijk gemaakt door de vrouwen van hun familie, hopend iets te verkopen bij de campers. De volgende ochtend kopen we brood aan de overkant van de straat, ik moet er op wachten en na een minuut of 5 komt de vrouw terug met versgebakken warm brood, 2 broodjes voor 30 cent! We blijven het grootste deel van de dag hier, maar het gaat steeds harder waaien, er is storm voorspelt en we staan niet zo prettig, vol op de wind aan de kust. Morgen willen we Safi bezoeken, dus pakken we halverwege de middag in en rijden alvast naar Safi. Safi is een grote stad met petrochemische industrie en dat ruik je!! Kilometers de doordringende geur van diesel. Gelukkig voor ons en de stad staat de wind de andere kant op en valt de stank in de stad enorm mee. We hebben nog even de illusie dat we een camperplek in de stad vinden, maar als we daar naast staan, hebben we aan 2 woorden genoeg “niet doen!” Het is bij een benzinepomp, die staat aan een rotonde en rondom een drukke woonwijk. Zo avontuurlijk zijn we dan ook weer niet! We rijden naar camping Safi en vinden daar op een grasveld, dat is echt lang geleden, een prima plekje. Rob loopt een rondje om te kijken waar we de toiletcassette kunnen legen en waar het toilet is. Zijn advies bij terugkomst, niet het sanitair gebruiken. Het is zeker al een maand niet schoongemaakt en bij de douches zijn de deuren eruit gehaald, kortom we hebben het slechtste sanitair gebouw van onze reis gevonden. Wat is dat toch fijn aan de camper, we kunnen gewoon onze eigen schone spullen gebruiken!

De volgende dag wandelen we naar Safi en lopen eerst door de pottenbakkersstraatjes. Er wordt nog wel wat met de hand gedaan, maar het meeste komt uit de fabriek. Dat kan ook niet anders, het zijn zulke grote hoeveelheden schalen en potten! Wel mooi om te zien en hebberig wordt ik er zeker van, maar we hebben thuis al zoveel aardewerk en in de camper is ook niet heel veel plek. We kopen 2 bekers en daar blijft het bij. Daarna zwerven we nog even door de medina, we zien een bordje met “Portugese kathedraal” en daar worden we nieuwsgierig van. We gaan de bordjes achterna en dwalen door de achteraf straatjes. Daar staat opeens een paard met een kar vol tomaten, helemaal klem in een smal straatje. Een hele groep vrouwen er om heen, op zoek naar de beste tomaten. De bordjes naar de kathedraal zien we nergens meer. Er komt wel een man op ons af en die helpt ons, we zijn de kathedraal allang voorbij gelopen. Helaas zien we alleen een steen met de naam “Portugese Kathedraal” en een grote deur die op slot is. Jammer, al was het dwalen door de achteraf straatjes ook wel weer een belevenis. We lopen nog een stuk langs de oude vestingmuur in de hoop dat we ergens op de muur kunnen lopen, maar dat gaat niet lukken. Dan maar met de taxi terug naar de camping, even lunchen en dan rijden we verder.

oesters eten achter een parasol in Oualidia

Het landschap wordt groener en groener, we zien ook steeds meer koeien, het is echt anders. Langs de kust prachtige kliffen, het heeft af en toe wel iets van Schotland. Al waren daar de wegen beter. We strijken neer in Oualidia op de camping. Daar staan we een nachtje en de volgende ochtend vertrekken we om beneden in het dorp dichtbij het strand op een camperplek te gaan staan. Hier staan we minder in de wind en de camping had ons niet veel te bieden. De camperplek is wel fijn, lekker ruim en we wandelen hier vandaan naar het strand, waar we onze ogen uitkijken. Deze plaats staat bekend om de beste oesters van Marokko en het is er dan ook bedrijvig. Al zal het er over een maand of twee wel veel drukker zijn. Zelfs nu, harde wind en niet zonnig, zitten er mensen op het strand met parasols tegen de wind, te eten. Kleine vissersbootjes liggen op het strand, mannen ruimen netten op, tussen de rotsen wordt naar oesters gezocht en er wordt gevist met stevige hengels. Hadden we vanmorgen een dipje, we lijken een beetje moe van Marokko, na deze wandeling vinden we het weer helemaal leuk. We zijn Marokko niet echt zat, maar al die indrukken, de armoede, het vuil, de zwerfdieren, het doet wel wat met ons. Hadden we Marokko willen missen? Nee echt niet!! Maar het is soms gewoon wel even genoeg en we kunnen ons er niet aan onttrekken want het is overal. De vriendelijkheid van de bevolking, de prachtige natuur en het “alles is anders”, hadden we echter niet willen missen. We hebben nog 6 dagen Marokko voor de boeg en daar gaan we nog even volop van genieten!

de laatste video staat hier

18 februari 202317 februari 2023

Verder langs de prachtige kust van Marokko en genieten van goed gezelschap

12 t/m 19 febr.

We blijven 2 nachtjes op de overvolle camping Atlantica D imourane, we kunnen tussen de buien door wel strandwandelingen maken en als de storm is gaan liggen rijden we een klein stukje verder. Eerst even naar een dorpje om geld te pinnen en dan strijken we neer langs de kust op ons eerste vrije plekje van deze reis (30°32’49.6″N 9°43’05.6″W). En wat voor plek……!! Het is op een lage klif, zo’n 8 meter boven de zee en net buiten het dorp Taghazout. Hier willen we wel een paar nachtjes blijven, er is een bewaker die hier het grootste deel van de dag onder zijn afdakje zit en met iedereen een gezellig praatje maakt. Wat onze plek helemaal leuk maakt is dat Lot en Gijs met hondje Noor ook hier naar toe gekomen zijn en we dus even fijn kunnen bijkletsen, we hebben ze in Lagos voor het laatst gezien, maar wel regelmatig contact gehouden over de oversteek naar Marokko. ‘S middags lopen we met zijn viertjes en de 2 viervoeters het dorp in om even rond te kijken en wat te drinken. Dat is helaas niet zo’n succes, het aantal katten en honden op straat en met name rondom de terrassen is groot en Boris blijft blaffen en trekken. Na een minuut of 10 vertrek ik met Boris terug naar de camper, helaas. Het is nog wel een hele tour om terug te komen, want ik wordt onderweg 2 keer belaagd door een groepje honden die hun territorium bewaken (lees ingang van een eetgelegenheid) Beide keren word ik gelukkig wel geholpen door wat mannen die rondom de ingang van de beide plekken op straat staan te kletsen. De tweede keer wordt ik zelfs door een van de mannen (een grote, stevige, gespierde kerel) uit de wirwar van honden getild en die daarna de honden bij mij en Boris weg houdt. Mijn dank is groot, best wel even aangenaam om door zo’n kleerkast opgetild te worden!!, 10 minuten nadat ik vertrokken ben van het terras sta ik weer naast de camper. Ik heb mijn workout voor vandaag wel gehad. We genieten de rest van de dag van de zon en chillen buiten en genieten van het uitzicht. Het is één van de zonnigste dagen tot nu toe en zelfs zo prettig dat we ’s avonds tot 21 uur buiten kunnen zitten. Ik kook en Lot en Gijs eten mee en het lekkers dat zij meegebracht hebben smaakt prima als toetje, we hebben een heerlijke, lange, gezellige avond. De volgende dag besluiten we alle vier weer verder te trekken, er komt minder weer aan en dan is dit helaas niet de beste plek.

Oh, wat is de verleiding groot en de camper klein!

Rob en ik lopen nog even door Taghazout, zonder Boris en kopen wat lekkers, want we hebben de afgelopen periode contact gehad met Peter en Myran van Endless on Wheels en zij staan nu 15 kilometer bij ons vandaan. Dat lijkt ons wel heel gezellig, we gaan met een doos vol snoeperij gewoon even kijken, bevalt het niet, dan gaan we morgen gewoon weer verder. Camperplaats Aourir ligt, een kilometer of zes van de kust het binnenland in, alles wat we nodig hebben is er. Het leukste van alles is, dat we een prima klik met Peter en Myran hebben. Er is natuurlijk genoeg gespreksstof, reizen, vloggen, kinderen…….. Zij hebben visite van Engelse vrienden, Jane en Tim en met zijn zessen hebben we een paar prima dagen.

We wandelen samen, ontmoeten een kudde kamelen en een kudde geiten, eten ’s avonds in het restaurant en maken filmmateriaal van en met elkaar en we vermaken ons prima! Het eten in het restaurant is wel een happening, het gaat toch allemaal anders dan bij ons! ‘S middags moeten we al aangeven wat we willen eten, nou dat is natuurlijk geen probleem. Als we om 18 uur met zijn zessen aankomen is er geen tafel. Er komt een grote groep eten en daar is al het meubilair voor in gebruik. We kunnen natuurlijk wel buiten eten?! Nou, nee liever niet! Het is best fris, dus willen we binnen eten. Gelukkig is er nog wel ruimte om een tafel van buiten binnen neer te zetten en als we allemaal zitten komt ook onmiddellijk ons eten. Dat was dan weer wel klaar. De Duitse eigenaresse weet het zelf ook allemaal niet zo goed meer, lijkt het wel. We hebben zelf wijn mee, dat is geen enkel probleem. Zo rond 20 uur zijn wij nog de enige gasten en worden we bijna de tent uitgeveegd, de dame wil sluiten! Het is wel bijzonder hoe het hier werkt. Wij hebben er uiteindelijk wel lol om en om 10 over 8 staan we weer buiten. Het was trouwens wel heel lekker eten!

Lekker eten met Myran en Peter, Tim en Jane.

Na een paar heerlijke warme dagen, laat de zon ons in de steek, we zitten bijna de hele dag binnen. Tussen de buien door even met Boris wandelen en hier en daar een praatje maken en dan weer snel naar binnen want de volgende bui komt er alweer aan. Dan is het tijd om weer verder te trekken. Jane en Tim gaan naar het oosten, Myran en Peter naar het zuiden en wij naar het noorden. We nemen afscheid, met de belofte om contact te houden en zo gaan we allemaal een kant op. We hebben een prachtige rit langs de kust en een stukje binnenland, we komen steeds meer campers tegen, maar ook plattelandsdorpjes waar van alles op straat gebeurt en waar we echt rustig moeten rijden, maar waar we ook genieten van alle drukte! Zo’n 20 km voor Essaouira hebben we camperplek Kaouki Beach uitgezocht, dichtbij het strand en een busje waar we mee naar de stad kunnen. Helaas blijft het weer vandaag ook onder de maat en zitten we weer veel binnen. We trekken ook de conclusie dat deze camping niet voor ons is. Een aantal gasten voeren de honden en katten die hier rondzwerven en daar wordt Boris niet blij van. Er lopen zeker 7 honden met puppies op het erf en de eigenaar baalt daar ook van. Voor ons wel reden genoeg om morgen weer door te rijden. Op zoek naar een betere plek en hopelijk iets beter weer!

de laatste video staat hier

12 februari 202311 februari 2023

Van het ruige binnenland naar de mooie kust

4 t/m 11 februari

We hebben een paar fijne dagen in Taroudant op camping Du Jardin. Er wordt zelfs voor ons gekookt. Een keer in de week is er couscous dag, dat wordt door de familie bereid en bij de camper gebracht. Dat willen wij natuurlijk ook wel, helaas valt het ons erg tegen. Ik heb één keer eerder in Marokko couscous gegeten en die vond ik erg lekker, kruidig, hartig en een beetje zoet. Bij deze couscous lijkt het wel of ze de kruiden vergeten zijn en de groente is flink gaar gekookt. Helaas, we eten het allebei niet op! Tot nu toe hebben we nog niet vaak lekker gegeten, het vlees wordt naar ons idee enorm doorgebakken waardoor het taai en droog wordt, maar misschien hebben we gewoon pech. We zien overal wel enorm veel specerijen en kruiden en dat zou toch moeten helpen voor een kruidige, en smakelijke keuken. Hopelijk gaat het ons lukken om nog een paar keer lekker Marokkaans te eten!

Op zaterdag gaan we eind van de middag naar de stad, eerder lukt niet want dan is het te warm in de camper en kunnen we Boris daar niet achterlaten. We nemen een taxi en laten ons op een centraal plein in de medina af zetten. We hebben het halsbandje van Boris mee, die hebben we eerder al laten repareren, maar waar we al bang voor waren heeft Boris bevestigd. Als Boris een kat ziet moet hij erachteraan en breekt dan los uit het bandje. In de souk speuren we naar een nieuw bandje, maar hondenriemen hebben ze hier niet. We vinden wel een schoenmaker en die gaat met de hand een nieuw bandje maken van leer. Hij zegt dat hij een halfuurtje nodig heeft, dus wij lopen nog een rondje en zijn een halfuur later terug. Hij is dan net begonnen en wij gaan er maar gezellig bij zitten en zien hoe hij vaardig een nieuw halsbandje maakt voor 5 hele euro’s. Ik wil ook wel een paar Marokkaanse sloffen en die heeft hij ook. Al gaat hij, als ik iets uitgekozen heb deze halen bij de buren. Slim bedacht, deze samenwerking. Ik vind een paar dat past, vergeet af te dingen, krijg een standje van Rob, die dat natuurlijk alsnog gaat doen. Blij lopen we de souk weer door op zoek naar een eettentje. Er zijn hier een soort snackbars en we vinden er één die gegrilde kip met patat en salade verkoopt en dat smaakt prima, het is niet culinair, maar een stuk beter dan de couscous op de camping. De volgende dag lummelen we wat op de camping en gaat Rob ’s middags op de fiets nog even naar de stad. Ik blijf bij Boris en lees lekker een boek in de zon en Rob fietst een rondje door de stad, haalt wat boodschappen en vermaakt zich prima.

De schoenmaker in Taroudant, maakt een riempje voor Boris.

We vinden het tijd om weer door te reizen, we willen richting de kust, maar dat is nog wel een paar uur rijden. We hebben een camping op weg naar de kust gevonden waar we onze gasfles kunnen laten vullen, dus dat is voor vandaag ons doel. Als het er leuk is blijven we misschien wel een paar dagen, maar dat zien we wel. Eigenlijk werkt dat meestal zo bij ons, is de plek prettig, de omgeving mooi dan blijven we, maar dat bedenken we pas als we er een nacht geslapen hebben.

We komen aan op Camping Bakanou in Tifnit en hebben binnen 1 minuut een aanvaring met de eigenaar. We komen aan en stoppen zoals normaal is bij de receptie, de deur is dicht en er hangt een briefje, “wij zijn op safari, zoek maar een plekje” ik check nog even bij Rob of ik de Franse tekst goed begrepen heb, ja dat heb ik goed begrepen. We rijden de camping op en binnen no-time komt er een man op een step naast ons en die begint in het Frans tegen ons te schreeuwen. Tja en dan is Rob ook niet flauw en vraagt de man of hij ook Engels spreekt, nee dat spreekt hij niet, maar Rob moet maar Frans spreken. Een goed begin is het halve werk, zal ik maar zeggen. Uiteindelijk trekt dat natuurlijk wel weer bij en biedt de eigenaar wel zijn excuses aan, want hij was inderdaad vergeten het briefje weg te halen. Nu willen we nog gas van hem, de camping ziet er niet super uit, de stroom is zwak waardoor de relais in de camper als een malle schakelen. Rob probeert dat uit te leggen en dat we daarom wel graag gas willen. Dat is wel even een oefening in geduld, want hij heeft het druk, praatje maken met de Franse campergasten, hond wassen en Rob te woord staan die inmiddels voor de derde keer komt vragen of het gas klaar is omdat we graag willen gaan koken. Kortom, het komt niet meer helemaal goed op deze camping en de volgende dag vertrekken we dan ook weer, wel met een volle gasfles, het is in ieder geval fijn dat we nu weten dat we het met gas vol kunnen houden tot we terug zijn in Spanje.

We rijden naar de kust, een stukje onder Agadir vinden we camping Sidi Wassay Beach in Sidi Ouassay. De route er naar toe was in de laatste kilometers wel even spannend! Google maps stuurt ons door een dorpje, zonder asfalt, smal, krappe bochten en het regent dus de kuilen in de straten staan vol water. We moeten op een gegeven moment een bocht naar rechts nemen, maar dat is onmogelijk, we gaan maar linksaf en hopen dat we uiteindelijk uit deze wirwar van straatjes weg kunnen komen. Hier zien we wel weer hoe arm Marokko nog is. Straten zonder asfalt, bouwvallige huizen, mensen die zonder bescherming in de stromende regen met hun ezel op pad zijn. Het geeft het reizen in Marokko wel een heel dubbel gevoel. Rijd je daar als Europeaan in je grote camper en er wordt overal vriendelijk naar ons gezwaaid. Hopelijk profiteren er veel mensen van al die rondreizende westerlingen en brengt het toerisme wat inkomsten met zich mee. We proberen ook zoveel mogelijk van onze boodschappen in de kleine lokale winkeltjes te doen, hopelijk helpt dat ook een beetje.

Na het gekronkel door het dorpje komen we op de camping en vinden daar een mooi plekje. Uitzicht op zee, een prachtig strand voor de deur en binnen 5 minuten een gezellig gesprek met 2 Nederlandse mannen die allebei alleen in een camper reizen en elkaar in Spanje gevonden hebben als reismaatjes en nu samen door Marokko trekken. We hebben de laatste weken weinig Nederlanders gezien of gesproken en dan is zo’n praatje best even gezellig, we raken samen ook wel eens uitgepraat.

Terug aan de kust maken we lange strandwandelingen.

Het is wel even wennen na onze weken in het binnenland, het wordt hier duidelijk wat toeristischer, de campings groter en voller. Waar we wel volop van genieten is het strand, samen met Boris maken we hier een paar fijne, lange strandwandelingen en daar genieten we alle drie enorm van. We blijven langer dan we verwacht hadden, maar komen tot de conclusie dat hier weggaan omdat hier meer toerisme is geen zin heeft. We verwachten namelijk dat hoe verder we langs de kust omhoog trekken hoe drukker het zal worden met Europeanen.

We gaan hier in het restaurant ook nog een hapje eten, we nemen allebei vleesspiesjes, salade en frietjes. Wat is dat toch met de Marokkaanse keuken? We hadden echt verwacht lekker te kunnen eten in dit land! Er zijn zoveel kruiden, verse groente, maar het valt ons weer niet mee. De salade is inderdaad echt lekker, maar het vlees is doorbakken, droog en taai. Misschien is dit wel om alle bacteriën goed te doden omdat het vlees niet gekoeld bewaard wordt, geen idee. Voorlopig even niet meer uit eten! Wel veel gemopper zo, maar dat is maar schijn, we vermaken ons hier uitstekend en genieten van de mooie plek en het heerlijke klimaat.

We vullen deze keer geen water op de camping. Het water is hier erg zout, dat proef je al onder de douche. Een paar kilometer vanaf de camping is een kraan en daar gaan we water vullen. (handig hoor, dit soort info vinden we op de app van park4Night) Het water loopt heel langzaam door en ondertussen komen er mensen langs voor water, er zijn 2 kranen, of om gedag te zeggen of kinderen die op een afstandje naar ons kijken. We hebben een zak met snoepjes in de voorraad en ik ben nog steeds in dubio of ik dat uit zal delen. De jongetjes op straat zijn vaak brutaal en vragen om geld, maar dat geven we niet. Later komen er 3 kleine meisjes, ik haal wat snoepjes tevoorschijn en geef ze dat. Ik heb nog nooit kinderen zo blij met een snoepje gezien, ze huppelen terug naar huis en ik zie ze rond hun moeder staan te springen. Wanneer we even later voorbij rijden staan moeder en meisjes blij naar ons te zwaaien. Vaker snoepjes uitdelen! Hiervandaan rijden we om Agadir heen, doen boodschappen bij de Carrefour en rijden verder richting het noorden op weg naar onze eerste vrije camperplek in Marokko. Tja dat was het plan. Na de lunch en het bezoek aan de supermarkt merken we dat het steeds harder gaat waaien. We hadden vanmorgen al een kleine regenbui, maar die is overgewaaid en nu stormt het. Enorme zandwolken stuiven over straat, het afval wat hier op straat ligt vliegt door de lucht, het verkeer rijdt langzamer, ons plan om op een open plek op een heuvel te gaan staan moeten we maar even vergeten. Een paar kilometer voor deze vrije plek is een camping en daar gaan we staan. Vonden we de vorige camping al redelijk groot? We komen nu terecht in de wondere wereld van het overwinteren in Marokko. De camping is stampvol, wij mogen op één van de plekken staan die eigenlijk bedoeld zijn om de was op te hangen en als doorgang van het ene straatje naar het andere. Er zijn 6 van deze plekken en die staan allemaal vol en Rob heeft zelfs gezien dat ook het sportveld bij het zwembad vol staat. We doen net of we gek zijn, we zitten de storm hier gewoon uit. We wandelen weer fijn op het strand, want dat is ook hier weer prachtig! Volgende week verder langs de kust op zoek naar het WAUW gevoel dat we ook in het binnenland hadden, maar of dat nog goed komt?

de laatste video staat hier