31 maart t/m 7 april
Natuurpark Bardenas Reales
We bezoeken Nationaal park Bardenas Reales en wat een ongelooflijk bijzonder gebied is dit! Wij rijden door het witte deel van deze half woestijn. Er is ook nog het zwarte deel dat veel vruchtbaarder is en het vlakke deel, wat inderdaad vlak is. Je kunt hier wel een paar dagen doorbrengen, maar wij houden het op één dag. We staan regelmatig stil, kijken onze ogen uit. Het gebied is zo fascinerend omdat het zachte materiaal van de rotsen hevig door erosie wordt aangetast en er dus allerlei uitsparingen, holen, grotten en richels ontstaan. Dat geeft het landschap iets sprookjesachtigs. Er staat één toren in het landschap waarvan men vermoedt dat die over 50 jaar weggesleten is. Het lijkt een beetje op de kegels in Turkije in Cappadocië, waar het zelfde gebeurt. Het is machtig mooi en we genieten er dan ook met volle teugen van.
Zo uitgestrekt…………………..
Hiervandaan rijden we weer terug naar de camperplek in Arguedas, een prima plek, waar we 3 nachten blijven staan en een gezellige ontmoeting hebben met Patty, een volger die ons kwam begroeten en waar we een paar gezellige uurtjes mee door brengen.
Dan is het toch tijd om weer verder te gaan, we rijden naar Logroño om daar hopelijk iets van de paasprocessies te zien. We waren in de herfst ook al in deze stad en gaan weer op dezelfde camperplek staan en daar zijn we zeker niet alleen.
De processie in Logroño
Op zondagochtend gaan we met Boris de stad in om te zien of we wat informatie over de processies kunnen vinden. Als we het centrum inlopen, merken we al snel dat de processie nu is. Met Boris is dat geen optie, hij vindt het nu al teveel. Ik loop daarom terug met hem naar de camper en geef hem water en wat lekkers en wandel terug naar het centrum. Wel goed voor de stappenteller want het is toch bijna 4 km hen en terug. Ik ben net op tijd en vindt Rob ook nog in de drukte. Hij heeft al kunnen filmen en samen zoeken we een plekje om van de processie te genieten. Er is veel muziek, alle broederschappen lopen mee met hun vaandeldrager voorop. De broederschappen bestaan ook uit hele gezinnen, kleine kinderen met trommels lopen mee, oud en jong, mensen met een beperking, de broederschappen bestaan uit een grote diversiteit van mensen. Het hoogtepunt van de processie is natuurlijk het Christusbeeld, dat wordt gedragen door 24 mannen en vrouwen en die hebben het behoorlijk zwaar. Ze kunnen wel regelmatig even pauzeren als de processie weer even stilstaat, maar toch. Waarschijnlijk is het een eer is om bij de dragers te horen. Na afloop gaat er grote groepen mensen de kerk in, maar een grote groep duikt ook de cafés in, wij doen met de laatste groep mee en zitten net als de Spanjaarden om half één aan ons eerste wijntje en biertje. Daarbij een paar heerlijke kleine broodjes en onze dag kan niet meer stuk.
Jong en oud lopen mee.
De volgende dag gaat Rob op stap om zijn computerbril te laten repareren, die is een paar weken geleden kapot gegaan en dat is lastig. Ik ga met de eindvlog verder, daar ben ik al een paar weken mee bezig en dat is een hele klus. Nu kan ik even een flinke tijd doorwerken en dat schiet lekker op. We zijn een vlog maken met alle hoogtepunten van de reis en dat is best lastig, want ik heb zo maar 3 uur materiaal bij elkaar en dat is natuurlijk veel te veel. Keuzes maken, dus!
Gelukkig heeft Rob een opticien gevonden die hem kan helpen. De poot van zijn bril is echt gebroken dus is een nieuw montuur de enigste optie. Het wordt direct geregeld! Na de lunch rijden we tot vlak voor de Pyreneën en nog maar 100 km tot aan de Franse grens. Wat gaat het opeens hard. In dit stadje willen we ook nog een processie proberen te zien en morgen is er markt, ook altijd leuk. Helaas is de camperplek in Huesca helemaal vol. We staan voor het eerst achter een benzinepomp. Dat klinkt erger dan het is, het is een klein bosje en er staan nog 5 campers. Wij voelen ons daar veilig genoeg bij.
Avondprocessie in Huesca
De volgende dag, na de koffie terug naar de CP en nu is er ruimte en keuze genoeg. We gaan meteen maar even in het stadje kijken, want we willen bij de VVV langs om te informeren naar paasprocesssies. Na een leuke wandeling door dit leuke stadje vinden we op Plaza Mayor de tourist info en een dame die goed Engels spreekt, met een folder en plattegrond in de hand wandelen we terug, onderweg nog even een paar boodschappen en de middag brengen we rond de camper door. Met Boris een wandeling, beetje soppen. Na het avondeten wandelen we weer naar het centrum, want er is om 20.30 uur een processie. Het is weer mooi en indrukwekkend om te zien. Na een uurtje zijn we weer terug en is het tijd voor onze wekelijkse belsessie met Rob zijn moeder.
Muurschildering van Buster Keaton, we keken dus niet alleen naar processies.
De camperplek ligt dicht bij het dorp, maar ook aan een drukke weg, rond 23.30 uur komen er nog een paar campers aan, die eerst 4 rondjes rijden, het is ook hartstikke vol. Ze weten zich toch nog ergens tussen te wriemelen en beginnen dan buiten nog hele gesprekken en tig keer de deuren dicht te slaan. Het kost dan ook wel wat moeite om in slaap te vallen, tja het leven van een camperaar gaat niet altijd over rozen!
We gaan verder want de datum van 15 april, dan willen we thuis zijn, komt nu toch snel dichterbij. We hebben er gemengde gevoelens over. Heeééérlijk om iedereen te zien, vast te houden, mee aan tafel te zitten, maar dat deze 20 reismaanden dan voorbij zijn, we hebben het er moeilijk mee!
Zo mooi, deze rit door de Pyreneeën.
Maar goed er moeten kilometers gereden worden en Rob heeft een prachtige route door de Pyreneeën gevonden en die is inderdaad geweldig. Er ligt nog sneeuw en na iedere bocht is het weer mooier. We strijken neer in Mont de Marsan, een mooie groene camperplek aan de rand van een stadje. We hadden plannen om hier 2 of 3 dagen te blijven, maar als de straaljagers op het nabijgelegen vliegveld om 21. 00 en 23.00 en ’s morgens om 9.00 uur hun vliegrondjes maken houden wij het voor gezien. We wisten wel dat dit vliegveld er was, maar dat ze zo vaak zouden vliegen hadden we niet verwacht. Gelukkig kunnen wij wegrijden, want je zult hier maar wonen!
Een heel fijn plekje tussen de kerk en de cognac.
Verder dus, na flink wat zoeken hebben we een cognacboerderij gevonden midden op het platteland van Frankrijk, franser kan het bijna niet. Vader en moeder oud en zeer krom, rommelen op het erf en een vrouw van rond de 60 jaar bestiert de boel. ’s avonds natuurlijk wel even proeven van de cognacwijn. De witte is vermengd met witte wijn en de rode met vruchtensap. Allebei erg lekker en er worden natuurlijk een paar flessen aangeschaft.
De wijngaarden om ons heen.
Bij aankomst wordt er op zitmaaiers nog flink rondgereden, maar de volgende dag is het stil, horen we vogeltjes, af en toe een auto, maken we wandelingen met Boris door de druivenranken en maken deze blog en de vlog af. Bijna de laatste! We verheugen ons op het weerzien met onze kinderen, die zijn als eerste aan de beurt om vast te houden en te knuffelen!
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
