De Dourovallei en Porto

30 oktober t/m 4 november

Ons uitzicht bij de wijnboerderij.

En of we een wijnproeverij hebben gehad! Zeker, wat een belevenis al stelde de proeverij zelf niet zoveel voor. We mochten aangeven wat we wilden proeven en daar kregen we meteen een halfvol glas van! We hadden voor een rood en een rosé gekozen en die vonden we allebei erg lekker. Het ging dus niet zoals wij een proeverij kennen. Nu doen ze dat op dit landgoed (maar waarschijnlijk ook bij een heleboel anderen) op een hele andere manier. De meeste proeverijen zijn van tevoren geboekt. Er komt een chauffeur /gids met een busje met 8 bezoekers. Die krijgen een lunch of diner en daarbij worden verschillende wijnen gedronken. Wij hadden niets geboekt en vonden dit prima zo. Na het proeven nam José Emanuel ons mee door zijn bedrijf. Een prachtige oude wijnboerderij met veel authentieke elementen. Hij sprak goed Engels en kon ons veel vertellen over het proces. Aangezien wij geen wijnkenners zijn en dus geen inhoudelijke vragen hadden over de druiven, het proces enz. genoten wij vooral van alle mooie oude ruimtes, de omgeving en zijn boerderij waar hij ons mee naar toe nam. We keken onze ogen uit, we mochten in de boerderij, uit 1896, overal naar binnen. De woonkamer, vol met snuisterijen en door de terrasdeuren de tuin in met een fabuleus uitzicht over het wijndomein. Daarna over de gang, waar het uniform van zijn opa in een vitrinekast stond. Die was marineman geweest rond de eerste wereldoorlog en het uniform stond als pronkstuk in de gang. Door naar de bibliotheek, boekenkasten vol met vooral navigatieboeken voor de zeevaart. We bleven vooral heel stil staan, want bij iedere stap gingen alle kasten een beetje heen en weer. Midden in de bibliotheek een tafel vol foto’s van alle familieleden. Daarna door naar de kapel! Ieder landgoed schijnt een kapel te hebben, maar dat de kapel aan het huis vast zit is bijzonder, het is een grote kapel met ruimte voor zeker wel 20 mensen. Daarna naar een logeerkamer waar zijn vrouw de muren vol heeft gehangen met katholieke hebbedingetjes, zoals rozenkransen en wijwaterbakjes. José vertelde dat ze vooral in de woonkamer en keuken wonen want het huis heeft alleen een paar open haarden. De ramen zijn van enkel glas en zitten met stopverf in de sponningen en de buitendeur……………….aan weerszijde zeker 5 cm weggerot, je hand kan er zo door naar buiten.

Maar mooi allemaal, we keken onze ogen uit. Daarna nog even bij zijn auto’s gekeken, 2 antieke wagens, daaromheen  de wijnvoorraad in dozen en de tafel met etiketteermachine en de machine om de flessen af te dichten. Wij hebben zo onze bedenkingen of het hele proces wel hier plaats vind. Ze verschepen ook naar Brazilië en China en om dan alle flessen stuk voor stuk van een etiket te voorzien? Iets verderop staat een grote moderne schuur, wij denken dat daar meer gebeurt. Het maakt voor ons niet uit, we hebben een paar heerlijke uren met José Emanuel gehad, genoten van zijn charme, zijn mooie verhalen en een inkijkje in hun leven. Een fantastische middag!

Op veel plekken komen we graffiti tegen.

We rijden weer een prachtige route, wat wel op valt is dat nu we dichter bij Porto komen het verkeer steeds drukker wordt. Er rijden veel busjes rond die langs de wijnhuizen en de mooie plekjes rijden. Iedere kilometer is er wel een uitzichtpunt, met grote oversteekplaatsen. Nu op zondag is het redelijk druk, maar wat zal het hier zomers dan zijn? Waarschijnlijk file rijden! We noemen dat ook best wel op, wat een mazzel dat we in deze tijd van het jaar hier kunnen reizen, ondanks dat we niet het allermooiste weer hebben, maken de stilte en rust wel heel veel goed. We rijden naar Vila Real, waar we door het stadje wandelen, wij zijn niet zo onder de indruk. Zeker, er staan wat mooie huizen, prachtige kerkjes, maar volgens verschillende sites zou dit echt een hele mooie plaats moeten zijn, wij zien het niet. We rijden verder naar Lamego, de stad met de trappen die leiden naar de kerk Nossa Senhora dos Remédios. ’s avonds lopen we er even naar toe, dat is echt maar 100 meter van de camperplek P4N #327373 en bewonderen de verlichte kerk die hoog boven ons uit toornt. De volgende ochtend gaan we het proberen………………..het beklimmen van 686 traptreden. Als je beneden staat lijkt het een stevige klim, het valt uiteindelijk best mee. Er zijn onderweg plateaus met een tuin, azulejos (siertegels) een kapel en natuurlijk  genieten van het mooie uitzicht. Dat betekent dat we het rustig aan doen. We halen het en ik ben daar dubbel blij om, het is de eerste flinke inspanning nadat ik corona heb gehad en dit voelt wel echt als bijna beter zijn! We hebben nog net de tijd om de mooie barokke kerk te bezoeken en dan, de 686 treden ook weer naar beneden, nou ik kan je vertellen, dat ging een stuk sneller.

De trappen in Lamego

Na de lunch rijden we verder naar Porto. Waar we op een camping 6 km buiten Porto gaan staan. Parque Orbitur Canidelo CC sc #26935. Op 1 november gaan wij met het openbaar vervoer naar de stad en we vinden het druk onderweg, zoveel mensen op straat! Rob zoekt eens even op zijn telefoon of we soms een feestdag gemist hebben?! Ja inderdaad, het is Allerheiligen vandaag! Een belangrijke katholieke feestdag, waarop alle belangrijke heiligen worden herdacht en geëerd. Het is op de 4 kerkhoven waar we langs komen, enorm druk. Mensen met schoonmaakspullen, stoelen, bloemen er wordt van alles meegenomen. De graven worden gepoetst en er worden verse bloemen neergezet. Veel winkels zijn dicht, behalve de bloemisten, daar is het behoorlijk druk. Het geeft wel veel gezelligheid, ook in de stad. Veel mensen hebben een vrije dag en gaan er op uit. Het is ook nog een stralende, zonnige dag, dus de terrassen zitten vol! Wij slenteren heerlijk door de stad, kijken naar veel moois, al heeft Porto ook veel vervallen en armoedige huizen. We bewonderen het prachtige stationsgebouw met de grote tegeltableaus die de geschiedenis van de stad vertellen. Lunchen heerlijk buiten op een terras en gaan met de funiculaire weer omhoog naar de brug die ons de stad weer uit brengt. Terug met de bus, dat is hier wel een avontuur. Niet omdat het moeilijk is om de haltes te vinden en de tijdstippen waarop ze rijden, maar wel de staat van de bussen. Op de heenweg was het vooral trillen en lawaai als de bus stilstond en dat doen bussen vaak! Op de terugweg konden de achterdeuren niet goed dicht en maakten daardoor een enorme herrie, zeker daar waar de straat bedekt was met klinkers. Door de opening kwam ook nog de nodige dieselwalm naar binnen. We waren kortom erg blij toen we  uitstapten en de frisse zeewind weer konden opsnuiven.

Mooi uitzicht over Porto.

We blijven een extra dagje, ik om weer een beetje bij te komen van 2 inspannende dagen, maar wat ben ik blij dat dat allemaal weer gaat. Rob pakt ’s middags de fiets en rijdt via een prachtig fietspad naar Porto. We soppen de camper, doen een was, maken een heerlijke wandeling met Boris langs het strand. Het is niet zo warm en zonnig als gisteren, maar wel fijn om buiten te rommelen en te lunchen naast de camper.

Hiervandaan rijden we weer het binnenland in. Ons Douro avontuur zit er op en wat was dat een prachtige route.  We hebben  enorm genoten van de tocht langs deze rivier, bergen, dorpjes, magnifieke vergezichten, de beginnende herfstkleuren, roofvogels en hele vriendelijke mensen onderweg. Nu dus tijd voor een volgend stukje Portugal. Echt een route of plan hebben we niet. We willen over een week in de buurt van Lissabon zijn, want onze dochter komt daar een paar dagen bij ons, daar hebben we ongelofelijk zin in. Het is leuk hoor al dat reizen, maar even je kind vasthouden is toch wel iets dat we missen! Maar goed dat hoort bij de keuzes die we gemaakt hebben.

Fietsen langs oude stationnetjes in Viseu.

We rijden vanuit Porto weer een stukje het binnenland in, naar Viseu. Daar gaan we op een parkeerterrein, tevens camperplek P4N #18275 staan en vlak achter de camperplek ligt een fietsroute langs een oude spoorbaan. Het wordt ook wel weer eens tijd om de fietsen te pakken. Na het ontbijt de fietsen en fietsenkar klaar gemaakt en het fietspad op. Wat een geweldig fietsroute, we zijn binnen 10 minuten uit de buitenwijken en rijden langs dorpjes, bossen, bruggen en tunnels. We zien af en toe een wandelaar of fietser, maar verder is het rustig om ons heen. Boris is het fietsen een beetje ontwend en staat in de fietskar met de staart tussen zijn benen. We maken de route dan ook niet te lang en steeds als we even stoppen krijgt hij wat lekkers. Volgens de routebeschrijving zou er bij de oude stationnetjes horecagelegenheid zijn. Van de 5 die wij zien zijn er 3 zwaar in verval, 1 is er opgeknapt maar gesloten en 1 is er open! Nou dat is genoeg voor ons. Onze eigen broodjes blijven in de fietstas en we nestelen ons lekker in het zonnetje, een broodje en wat drinken, heerlijk! Uiteindelijk fietsen we 25 km, niet super veel, maar wel een heel fijn tochtje. Rob loopt ’s middags nog even de stad in, ik ga het eten klaar maken en maak een plan voor de komende dagen.

de laatste videostaat hier

Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Twitter, Youtube en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *