19 t/m 22 juni
Dan rijden we een nieuwe regio binnen, Finistére, letterlijk: “Fin des Terres” oftewel eind van het land. Op de kaart zie je ook dat het een enorm schiereiland is. Het landschap verandert enorm, weg roze granietblokken. Nu zien we meer zandstranden, bossen en akkers, ook weer heel mooi. We gaan naar Camping du Fond de la Baie in Locquirec. Een flink grote camping, meer dan 200 plekken. Een echt Franse camping, ietwat verouderd sanitair, geen wc bril, papier zelf meenemen. Maar wel grote plekken, prima douche en wasmachine en daar kwamen we voor, het is tijd om weer eens te wassen. Dat gaat bij ons volgens een vast patroon. Rob loopt heen en weer en ik hang het op en zorg dat alles uiteindelijk weer op zijn plek in de kastjes komt, prima systeem! We hebben een mooie plek, prachtig uitzicht en voor 20 euro is dat natuurlijk helemaal ok, want de campings in Bretagne zijn zeker niet duur. Het hangt er natuurlijk ook een beetje vanaf wat je kiest, maar een basic camping is er tussen de 20 en 25 euro.
We pakken de fiets om even in het dorpje rond te kijken, mooie oude straatjes, wat muurschilderingen, natuurlijk de VVV en natuurlijk een terrasje. Als we daar lekker zitten lijk ik een bekend hoofd te zien, maar dat is van de achterkant en impulsief als ik ben ren ik er achteraan en roep “He, hoi , Nederland!” van schrik weet ik haar naam niet meer, grote grijns en inderdaad het is één van de vrouwen met wie ik sport als ik in Nederland ben! Wat een toeval, zij zijn met vrienden en rijden in 2 Morgan sportwagens een rondje Bretagne. Met zijn zessen vinden we een tafel op het terras waar wij al zaten en rollen de verhalen vanzelf over tafel. De avonturen met 2 sportwagens zijn weer heel anders dan onze verhalen, maar hoe leuk is het om naar elkaar te luisteren, te leren en het gezellig te hebben?
Eind van de middag lopen we met Boris nog even over het strand, het is volop eb, naar de branding. Het is wel even ploeteren om Boris zover te krijgen dat hij door het ondiepe water met ons mee loopt. Wat vindt hij dat erg als zijn buik echt nat wordt. Als hij al een heel eind door het water is, keert hij toch weer om. Hoe we ook roepen, aanmoedigen, weglopen, iedere poging mislukt. Uiteindelijk gaan Rob en ik ook weer terug naar Boris, want hij komt echt niet naar ons toe. Rob maakt Boris aan de riem vast en op een plek waar het iets ondieper is, lukt het om Boris mee te krijgen. Dan hebben we weer een blije hond. Hij vindt het strand geweldig en kan lekker verder rennen.
De volgende dag willen we verder en hebben al een plekje uitgezocht, maar we schrikken als we naar de temperatuur kijken. Het blijft zeker een dag of 10, rond de 35 graden. Dat wordt dus een uurtje dubben en twijfelen. Gaan we dan eerder richting het noorden? Na wat gepuzzel en rondsnuffelen zien we dat het aan de zuidkant van Bretagne minder warm is en ook maar een paar dagen rond de 30 graden. Daarna koelt het af naar 20 graden, helemaal prima! Morgen rijden we die kant op en voor de eerste, warme dagen boeken we weer een camping. Gras en bomen zijn dan het prettigst, als het zo warm is!
Het filmpje bij dit verhaal staat hier
Je ziet het goed we zijn actief op Facebook, Instagram, Youtube, Threads en Polarsteps. Klik op de logo’s en je komt uit op de juiste plek. Het link symbool (de laatste in het rijtje) gaat naar Polarsteps, we hebben nog geen Polarsteps icoontje.
