wandelen, genieten, op en top Bretagne!

28-29-30 juni

We hebben het meest westelijke deel van Bretagne overgeslagen, de keus is nu om daar nog naar toe te gaan of de zuidkust verder vervolgen. Na wat lezen en de ervaring van Rob van vroeger, denken we dat we toch graag de westkust willen zien, dus gaan we vanuit Treffiagatnaar het westen.

 Onze eerste stop is bij Trougeur, een puntje aan de kop van Bretagne, een vrije camperplek op een parkeerterrein. We arriveren hier op zondag. Het is redelijk druk met auto’s en dus veel wandelaars. Een stuk van het parkeerterrein is speciaal bestemd voor campers en daar is voor ons ook nog een plekje vrij.

Weer zo’n schilderachtige plekje, Point du Van, het zijn echt net de kliffen van Dover! Al zijn de kliffen hier niet wit. De zee is vandaag strak blauw met hier en daar een zeilbootje, nietig en klein onder ons, het zal vast ook weleens ander weer zijn, maar altijd mooi en indrukwekkend. Vanaf de parkeerplaats lopen verschillenden wandelpaden langs de kust, dus trekken we de wandelschoenen weer aan en gaan op pad.

500 meter van de parkeerplaats ligt de kapel van Saint-They. De kapel heeft een lange geschiedenis en staat er uit vrees voor de zee en behoud van de zeelieden. De baai van de Doden heeft al heel wat levens geëist want het is een gevaarlijk punt voor zeilschepen.

“Moge het kleine kapelletje aan zee

Nog lang blijven staan

Zodat de heilige de boten vanuit de deuropening voorbij kan zien varen……….”

Aan de zeekant is een deur waardoor de heiligen naar buiten kunnen kijken. Alles ter bescherming voor de mens op zee.

Het is echt een leuk kapelletje, met een waanzinnig uitzicht. In de buurt zijn ook 2 bronnen, de bron van de devotie Saint-They en de bron Saint-Mathieu. We wandelen meerdere keren even langs het kapelletje om naar de kust te kijken. Het mooiste moment is natuurlijk de ondergaande zon in de zee zien zakken, magisch, dus lopen we ’s avonds laat nog een keer het pad naar de zee.

Hoe kan het ook anders, in deze dodenbaai staan maar liefst 3 vuurtorens. Wij komen zo wel aan onze trekken. Phare de Tévennec, de vervloekte vuurtoren op een rots in zee, het meest westelijke puntje van Bretagne. De bijnaam heeft de vuurtoren te danken aan de barre omstandigheden waaronder de vuurtorenwachters hier woonden. 13 vuurtorenwachters namen dan ook ontslag! Het spookt er en de leefomstandigheden waren erg slecht. Je kunt de vuurtoren per boot bekijken, maar niet bezoeken.

Naar île de Sein Grand Lighthouse, vuurtoren Goulenez, kun je in iets minder dan een uur nnar toe varen en de vuurtoren bezoeken, 244 traptreden dan ben je boven. Wij kiezen ervoor om niet met een boottocht mee te gaan. Dat vinden wij met Boris niet zo handig. We hopen natuurlijk wel dat we nog een vuurtoren vinden waar we wel naar boven kunnen! En dan ligt hier voor de kust nog Phare La Vieille tussen Het pointe du Raz en île de sein, niet te bezoeken.

De kustlijn nodigd steeds weer uit om te wandelen. Wij gaan op pad naar het observatieplatform Pointe du Raz. Volgens google was dat 70 minuten lopen, nou niet dus. Het wandelpad is magnifiek, zicht op 3 vuurtorens, kliffen, stranden echt fantastisch en aan te bevelen. Gelukkig had ik mijn wandelstokken mee, want de afdalingen waren erg pittig. Het tempo lag dan ook erg laag. We hadden 3 flinke, steile afdalingen en daarna moesten we natuurlijk ook weer omhoog. Halverwege hebben we toch maar besloten dat we het observatieplatform niet gingen halen. We zijn bij een strand gaan zitten om ons broodje op te eten en toen via de weg weer terug gegaan. Het eerste stuk over de weg was supersteil. Hijgend en puffend kwamen we boven en toen waren we binnen 20 minuten terug bij de camper. De heen weg duurde 2 uur, over 2 km. Was het de moeite waard?absoluut!

Hiervandaan rijden we naar een scheepskerkhof bij Landévennec, we hadden er wat over gelezen en het leek ons wel interessant. Nou, je moet dus niet alles geloven wat er gezegd of geschreven wordt, maar dat wisten we al! Het stelde niet zoveel voor. Wel een prima plekje in een abdijtuin om te picknicken. Heel stil, heel groen en dan is het toch super om het tafelkleed op een picknicktafel neer te leggen, broodjes, crackers en genieten.

Van hier rijden we via Brest naar de volgende vuurtoren, le petit Minou. Er is weinig parkeerruimte en op het moment dat wij aankwamen stormde het ook verschrikkelijk. Na wat wikken en wegen rijden we toch maar door. De parkeervakken zijn klein en we staan er vol op de wind. 6 km verderop is in het dorpje Locmaria Plouzane is zomaar een officiële camperplek. Het is zoals zo vaak een dorpje van niks, maar we staan hier beschut tegen de wind. Er zijn voorzieningen, maar die werken al een tijdje niet. Wel een goede bakker in de buurt, boulangerie Simon, dus ’s morgens een lekker broodje. Heerlijk hoor, bijna ieder Frans dorpje heeft nog een echte bakker!

Onze volgende stop is Locronan, we weten niet zo goed wat we hier van moeten verwachten. Het wordt enorm bejubeld en dan weet je het nooit. Maar de jubel is terecht! Het stadje doet dan ook goed zijn best om het straatbeeld zo authentiek mogelijk te houden. Er rijden nauwelijks auto’s en het heeft ook de sfeer uit de 17e eeuw goed behouden. We lezen dat hier regelmatig filmopnames zijn en dat snappen we wel. Er is aan de rand van Locronan een camperplek met voorzieningen, dus helemaal prima. We komen pas eind van de dag aan en wachten tot de volgende ochtend om op pad te gaan. Dit soort stadjes heeft wel als schaduwzijde dat er heel wat touringbussen stoppen. Dat gebeurt natuurlijk ook als wij daar als toerist rondlopen, maar echt druk is het niet. Eigenwijs als we zijn snuffelen we in de achteraf straatjes, waar dan ook niemand, echt helemaal niemand loopt. Er zijn een aantal terrassen, maar bijna allemaal dicht, het is nog te vroeg. Ons kopje koffie drinken we dan ook in de camper en dan gaan we weer verder. Het was toch echt wel de moeite waard om hier even rond te wandelen.

Het vlog bij dit verhaal staat hier